The Life of Chuck (2024)

De film c.q. het verhaal is een aardige poging de mystieke eenheid van alles te verbeelden, al is de aanpak op een bepaalde manier ook erg Amerikaans en weinig verrassend in onder meer z’n wens het particuliere (individualisme) te overwinnen en fascinatie voor het bovennatuurlijke; het had ook een zoveelste film van Spielberg kunnen zijn. Het eerste deel haakt daarbij aan bij de actuele klimaatcrisis: het verbeeldt de apocalyps dus “het einde der tijden” hetgeen ook een erg Amerikaanse obsessie is die al in eindeloos veel films is verbeeld en vanuit dat beslist ook religieuze perspectief een bovennatuurlijke mysterie toevoegt in de vorm van een advertentie waarin Chuck wordt bedankt voor z’n 39 geweldige jaren als het enige (de “laatste meme”) dat overblijft terwijl de rest instort. Nog in datzelfde deel wordt de film eigenlijk al uitgelegd: alles is wiskunde waarbij de mens enerzijds een minuscuul deeltje is van het geheel (zodat het hoogmoed is te denken dat wij het universum kunnen vernietigen) maar – zoals het gedicht van Walt Whitman leert – waarbij elke geest ook het hele universum omvat hetgeen de film de literaire vorm geeft van het einde van Chuck als microkosmos van het einde van het universum (ik merk op dat het concept van de microkosmos waar de film op is gestoeld oeroud is).

Vervolgens komt er nog een tweede mysterie bij: de koepelruimte van Chucks grootouderlijk huis bevat een geheim dat het zien van de toekomst in de vorm van het zien van de dood van mensen blijkt. Me dunkt dat dit het temporele aspect van het microkosmos-idee behelst: het verleden/heden omvat de toekomst en omgekeerd bevat de toekomst het verleden om welke reden het verhaal tegen de chronologie in wordt verteld. Het is een gruwelijk geheim want als je je eigen dood hebt gezien dan resteert niets anders dan erop wachten hetgeen in het eerste deel over de apocalyps ook berusting impliceert: als de wereld eindigt dan volgt er na paniek en hysterie een periode van wachten of terug gaan naar je jeugdliefde of jeugddroom (met de bekende moraal dat je beter je hart volgt voordat het te laat is). Tot slot is er de rode draad van het dansen: het staat denk ik voor het onbewuste aspect naast de wiskunde als het bewuste, rationele aspect van de wereld waarbij ook die twee in wezen één zijn (zoals Shelling al zei: de natuur is geest in onbewuste vorm en geest is natuur in bewuste vorm). Wiskunde (als het verstandelijke der dingen) maakt dat we begrijpen maar belangrijker is nog dat we genieten van het korte leven dat ons is gegeven (ook erg Amerikaans) hetgeen de dans (als het hart der dingen) symboliseert en uitdrukt.

Onmiskenbaar sympathieke film met een erg leuke cast, maar toch wist ik aan het einde niet zo goed wat ik er allemaal mee aan moest. Kan op de lijst voor herziening.

Drie aktes uit het leven van Charles Krantz in omgekeerde volgorde. In het bijzijn van zijn vrouw [Saidah Arrika Ekulona] en zijn zoon [Antonio Paul Garcia] staat de 39-jarige Charles Krantz [Tom Hiddleston] op het punt zijn laatste adem uit te blazen als gevolg van een hersentumor. Diezelfde wordt een groot deel van Californië verwoest, valt het Internet uit en heerst er chaos. Een uitgebluste docent [Chiwetel Ejiofor] zoekt contact met zijn ex-vrouw [Karen Gillan] terwijl het er steeds meer op lijkt dat de wereld vergaat. Negen maanden eerder maakt de dan nog fitte Charles contact met een straatdrummer [The Pocket Queen] en een vrouw [Annaliso Basso] die net te horen heeft gekregen dat haar relatie is verbroken. Het gros van de film gaat over Chuck als kind [Benjamin Pajak] en zijn volwassenwording terwijl hij opgroeit bij zijn opa [Mark Hamill] en oma [Q'orianka Kilcher]. Fans van 80s films zullen smullen van de bijrollen van Mia Sara (Ferris Bueller’s Day Off) en Heather Langenkamp (The Nightmare On Elm Street). De hype wilde ons doen geloven dat dit een moderne versie is van It’s A Wonderful Life (waarin ook een scène met sterren en een dans in zitten), maar daar kan dit (mede, maar niet uitsluitend door een onbevredigende, afgezaagde ontknoping) bij lange na niet aan tippen. Bovendien wordt er onnodig veel geciteerd uit de roman van Stephen King waarop dit is gebaseerd.

Ambitieuze dramafilm met fantasierijke inslagen, waarmee regisseur Mike Flanagan duidelijk aangaf iets anders te willen proberen dan griezelscenes. The Life of Chuck bestaat uit drie hoofdstukken die elkaar in niet-chronologische volgorde opvolgen, waartussen het eerste hoofdstuk veruit het beste hoofdstuk vormt. De film begint namelijk apocalyptisch en mysterieus, waardoor de kijker meteen met een onvoorspelbare wereld wordt geïntroduceerd. Dat weet voor enige tijd te boeien, maar daarna gaat de film over in dik aangezet sentiment dat enkel opleeft met uitgesponnen danspasjes. Het acteerwerk is niet briljant, de muziekkeuze ligt er te nadrukkelijk bovenop en de vertelstem voegt wel heel weinig toe. Een aantal keren zoekt Flanagan naar de originaliteit, maar die laag wordt eigenlijk te beperkt benut. De eerste 40 minuten en wat aardige stukken tussendoor zorgen niettemin voor een nipte voldoende.

Film die mooier en mooier werd. In het eerste deel van de drie (dat is geen spoiler van de film begint met 'Act 3' in beeld) is de film vooral nog een soort van bevreemdend en ook steeds meer en meer. Intrigerend, dat zeker. En goed getroffen wat betreft sfeer. Maar ook niet helemaal mijn smaak. Maar dan het tweede deel met die dans zomaar, erg leuk. Waarna het derde deel het hart van de film is. Wel heel erg gedrenkt in nostalgie maar de fijne aankleding en vooral innemende acteurs (zowel dat kind, Luke Skywalker als zijn vrouw) maken dit echt een ontroerend mooi gedeelte van de film. Inhoudelijk interessant verder en ik vond die vertelstem (uit het boek van King vermoed ik?) goed werken. 4,0*.

Tja. Op zich best vermakelijk en er zit een prima tempo in, maar erg veel heeft de film mij niet te bieden. Het mysterie dat zich in het eerste deel aandient, wordt in het tweede deel al snel opgelost. Daarna blijft alleen het mysterie van de verdwenen kamer over, maar dat valt uiteindelijk nogal tegen.

De stijl is een soort Wes Anderson light. Dat is een stuk beter te verdragen dan the real thing, maar het is mij toch allemaal net wat te gelikt. Dan zijn er nog wat oppervlakkige levenswijsheden, een paar dansscènes (moet je van houden, maar volgens mij best goed gedaan) en dan ben je er wel.

Dat klinkt allemaal vrij negatief, maar om de een of andere reden vond ik het allemaal best te pruimen. Ik heb me verveeld noch geërgerd, en dat is al heel wat.

Ik vind Mike Flanagan een hele toffe film- (en televisieserie)maker, met een paar serieuze tekortkomingen, en die zijn in The Life of Chuck helaas best fel voelbaar. Het grootste mankement - van Flanagan en bijgevolg van deze film ook - is dat er veel te veel het ''tell, don't show''-principe wordt aangehangen. Alles wordt zo uitleggerig gebracht, personages praten minutenlang in volle monologen en alles wordt zo semi-filosofisch en serieus gebracht, dat ik niet het gevoel heb naar echte mensen van vlees en bloed te kijken. Wél naar een mooi script, maar zonder schwung en vitaliteit. Ik vind het ook een tekortdoen aan de mogelijkheden van het visuele medium als je niets anders kan bedenken dan een saaie voice-over die letterlijk zinnen uit het boek voorleest. Ja komaan hé, het is film, geen boek. Je kan ook met beelden zoveel vertellen. In zijn televisieseries is hij hier ook best schuldig aan, maar daar kan ik dat om de een of andere reden veel beter hebben. Ook omdat dat weer een ander medium is, natuurlijk.

Maar goed, het eerste stuk intrigeert niettemin. Een paar leuke karakteracteurs (Chiwetel Ejiofor, Matthew Lillard!) maken het meeste van hun (bij)rolletjes, en het hele mysterieuze einde van de wereld-verhaal maakt je benieuwd naar hoe het verder gaat, en wat er precies allemaal aan de hand is. Het tweede stuk is met Tom Hiddleston - die eigenlijk een verrassend kleine rol heeft. Het meest memorabele is hier de dans-scène, heel veel meer dan dat heeft hij eigenlijk niet te doen. Het begint nu ook stilletjes aan vorm te krijgen wat er precies aan de hand is, al blijft het nog interessant en ambigu genoeg op zich. Het derde en laatste hoofdstuk vond ik het minste, vooral omdat het bovengenoemde 'uitleggerige' aspect hier de bovenhand neemt. Op een gegeven moment zegt het personage van Kate Siegel letterlijk hardop de clue van de film - ''You contain multitudes, Chuck'', en dat vond ik echt een grote tekortkoming. Vertel dat toch niet zo letterlijk. Ik voel me als kijker niet helemaal gerespecteerd op zo'n moment.

De cast doet het in de hele film trouwens wel naar behoren; nergens een grote uitschieter, maar het is tof om alle vaste acteurs in Flanagan's acteercirkel te zien opduiken, van de kleinste tot de grootste rol. Voor wie al z'n Netflix-series gezien heeft, is het een feest der herkenning. De muziek en beelden zijn ook mooi - zeker in het eerste stuk. In het laatste hoofdstuk komt dan weer het meest die typische small town-Stephen King vibe naar voren, ook heel leuk. Atypisch King-verhaal trouwens, maar daarom ook wel eens tof.

Kortom; slechts een kleine voldoende voor mij, en zeker niet één van de betere dingen die Flanagan heeft gemaakt, maar wel leuk voor een keer. Ik hoop dat zijn volgende project weer een horrorfilm wordt, al dan niet uit de stal van Stephen King. 3*.

Mooie film gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King; inmiddels de derde King-verfilming door regisseur Mike Flanagan. De slimme verhaalstructuur draagt bij aan de mysterieuze sfeer van het verhaal, dat bij vlagen onheilspellend, tragisch en komisch is. De lange cruciale dansscene halverwege de film is pure filmmagie. In de prima cast treffen we veel gezichten uit eerdere Flanagan-films en series aan.

Mja, altijd moeilijk een film die eigenlijk het leven viert. Nostalgisch. Iedereen zal dit anders ervaren, meesten zullen dit wel goed vinden maar sommige vast ook helemaal niks. Geen idee waarom Chuck zo belangrijk is dat lijkt het eerste deel wel te suggeren alsof zijn dood de dood is van het complete universum. Verder wel leuke scènes, over de dialogen kan je weinig zeggen. Iets te stijlvol allemaal wel. Iets meer emotie had zeker gemogen. Het voelt iets te kunstmatig soms. Te gelikt.

Niet Mike Flanagan zijn beste film wat mij betreft, ook geen horror. Wel een Stephen King verhaal.
Goed. Dansen zijn altijd fijn om naar te kijken.

Uitstekende film over het leven van een doodgewone man genaamd Chuck. Op zich een simpel verhaal, maar vanwege de opbouw absoluut origineel (het eerste gedeelte vraag je je ook af waar het allemaal naartoe gaat). Genoeg mooie scenes en voor Mike Flanagan duidelijk een change of pace (ondanks dat het een Stephen King verfilming is). Een kleine 4.0 sterren.

Verrassende film. Niet iets wat je van Flanagan verwacht na al die horrorseries op Netflix, maar dit ligt hem ook wel goed. Heerlijke sfeer, waarbij ik gelijk moest denken aan de films van Spielberg. Prima acteerwerk, en de film opknippen in drie aktes deed het goed. Zo zet hij drie verschillende films neer, met ieder een eigen sausje; mysterie, feel good en drama, met een rode draad door de gehele film.

Okee, halverwege de tweede akte weet je al waar de film naar toe gaat, maar dit stoorde niet. De rest maakt alles goed.

De beschrijving hier bij de film is echt een van de vaagste die ik ooit heb gezien, maar I guess dat dat wel moet als je niet teveel wil spoileren.

We beginnen met act drie; de wereld lijkt ten onder te gaan aan steeds grotere rampen, en een geheimzinnige Chuck die bedankt wordt voor 39 ‘great years’ verschijnt op billboards en reclamefilmpjes.

Op een gegeven moment ergens halverwege de film (ik dan) kom je erachter dat die eerste act de wereld is zoals de dan stervende Chuck het zelf in zijn hoofd heeft ( ‘I contain multitudes’.) Die wereld brokkelt langzaam af, het internet valt blijvend uit, er zijn natuurrampen en op het einde doven alle sterren een voor een.

Ik denk dat ik act twee het mooiste vond. Het heeft een sprookjesachtige sfeer, de wereld is eigenlijk te idyllisch om echt te zijn, maar de band tussen de drie personages (de drummer, Chuck en ‘little sister’) en de plaatsen waar ze zijn (bij dat water met die fontein) zorgt voor een heel speciaal warm gevoel. En de dans zelf is natuurlijk een heel leuk stuk in de film.

De derde act is eigenlijk wat conventioneler coming of age. Je ziet hoe Chuck als jongen opgroeit, wat hij meemaakt en welke levenslessen hij meekrijgt (en wat er te zien is op de geheime zolder waar hij niet mag komen).

Zelf had ik het wat ronder en affer gevonden als we op het einde nog wat hintjes hadden gezien naar de eerste en tweede act, het grotere geheel. Het verhaal zit mooi in elkaar, maar het eindigt wat kaal en het had denk ik baat gehad bij een wat fantasievoller einde. De fantasystukken (als je het zo kan noemen) van het begin vond ik zelf heel erg sterk en het laatste deel met de jonge Chuck blijft daar helaas wat bij achter, zodat de film niet helemaal de impact maakt die het had kunnen maken.

Desondanks toch heel goed, maar het had potentieel om nog beter te kunnen zijn.

4,25*

In het begin heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken. Verschillende personages, vreemde gebeurtenissen en tekenen dat het einde der tijden nadert; en dan die rare billboards met Chuck Krantz die overal opduiken... Het duurt even voordat je een beetje snapt waar het verhaal naar toe wil.

Het verhaal begint bij Act 3 en werkt zo terug naar Act 1.

Act 3 is vooral mysterieus en vreemd (maar wel intrigerend), bij Act 2 dacht ik telkens "waar kijk ik naar, La La Land?" en Act 1 werd weer heel 'Spielberg'-achtig, een bijna sugary feel-good coming-of-age verhaal. Hierin was Mark Hamill wel uitstekend in zijn rol.

De voice over vond ik vaak te lang en aanwezig, had een stuk minder gekund. Ik begreep achteraf dat het verbatim stukken uit het boek zijn, maar dat had wel minder gekund.

Redelijke film verder, met wat sterke scènes en wat minder sterke scènes.