The Life of Chuck (2024)

@Jotil Nog niet aangekocht hier?

Gaat in de USA ook pas eind mei draaien terwijl hij begin september al Beste Film in Toronto won. Wel bijzonder, zoveel tijd ertussen? Kennelijk zou ik dat kunnen begrijpen met hulp van Screenrant, maar ik heb geen zin om een account aan te maken.

Volgens deze dude doet Neon dat omdat het simpelweg niet zo'n goede film is, maar dan zouden ze hem toch niet hebben aangekocht? Lijkt me onzin, en ik ben benieuwd of ze veel werk in een Oscarcampagne gaan steken.

Ik ga hem in elk geval sowieso zien, maar dat zal on demand worden denk ik.

Helaas inderdaad nog geen informatie hierover nee

EDIT: vanaf 5 juni 2025 in de bioscoop (Independent Films)

Teaser

Prachtige film, prachtig verhaal.

Je moet gewoon geduld hebben en de film ondergaan. Goed verhaal. Mooi geacteerd. Film heeft me geraakt.

Prachtig verhaal, met een aantal ontroerende momenten. Het laat je weer even stilstaan bij alles in het leven. De dromerige muziek die tijdens de verschillende acts werd gebruikt was ook heel erg mooi! ❤️

Vreemde eend in de bijt in het oeuvre van Stephen King, een experimenteel verhaal. Voor wie bij King aan horror denkt en een horrorfilm wil zien, dan kun je deze film overslaan. Er zit 0,0 horror in.

Het is meer een feel good film over het leven, met zijn vrolijke en zware momenten. Enige experimentele is de volgorde, hij begint met het einde, maar dat maakt niet zoveel uit. De drie hoofdstukken passen andersom ook heel mooi in elkaar. Het begint apocalyptisch, het eindigt met een dans.

Hele mooie film. Jammer dat Pathé hem (in mijn stad) voornamelijk rond de klok van zes heeft geprogrammeerd.

Ik heb er echt ontzettend van genoten. Nou ben ik tm Donkere Toren dl 7 een King-freak geweest en tot dan vele verfilmingen gezien. Daarna was ik er wel klaar mee, nog een enkel boek gelezen, geen verfilming meer gezien. En dit voelde zo als thuiskomen... Die sfeer, zó King, en het verhaal zoals alleen hij kan fantaseren. Een je-ne-sais-quoi wat zijn verhalen eruit doet springen.

"Life-affirming" is een cheesy term die soms te snel toegepast wordt, ik vond hem zelden passender dan bij deze film. Ik kan rationeel best wat minpunten bedenken hoor, maar ik heb er op gevoelsniveau zo van genoten dat ie volle mep krijgt. En ik heb de bundel waarin de novelle staat meteen van die bieb geleend want ik ben heel benieuwd hoeveel herschrijven Flanagan nog heeft gedaan.

Heerlijke film Thanks, Chuck!

Een zeer mooie film.. Verdeeld over drie hoofdstukken die, mysterieus, in de tijd terug gaan.

Het eerste apocalyptische hoofdstuk roept vragen op. Zouden we onze grip en werkelijkheid verliezen door het wegvallen van ons huidige internet leefwereld ? Kunnen ons deze natuurrampen ook overkomen ? Vallen we stil en doen we niks meer doordat ons werk wegvalt, de wegen niet meer te berijden zijn, onze voedselvoorraden verdwijnen en we weer op persoonlijke relaties terug vallen. Dat deze het belangrijkste zijn ? Hand in hand het einde beleven.. Ik denk het wel. En wie is toch die Chuck ? Het hoofdstuk waar mijn vrouw en ik elkaars handen vast hielden maar onze jongste zoon van 22 het anders beleefde. Hij viel bijna in slaap, zei hij.

Het tweede hoofdstuk heeft de dans van Chuck en de verlaten jonge vrouw in de rode jurk als centraal punt. In het boek van Stephen King is die dans zo ontzettend goed en realistisch beschreven dat je alles voor je zag en je zelf wilde gaan dansen. Dat wordt in de film ook goed weergegeven. Oude dans scènes van Fred Astair en Ginger Rogers werden tot leven gewekt. Een toevallige ontmoeting die de twee persoonlijkheden van Chuck liet zien. De accountant tegenover de danser. Geweldig geacteerd door Tom Hiddleston die zoveel meer kan dan Loki zijn. Heerlijk om te zien dat acteurs meer in zich hebben. Dan ben je een echte. Mijn vrouw en ik bewogen ritmisch mee. Onze zoon leefde op. En, toen Chuck weer door de stad opgenomen werd, liet hij een zomerse avond achter zich. Hoe lang nog ?

Het laatste, eerste, hoofdstuk was de sleutel naar het begrijpen van de twee andere hoofdstukken. De jeugd van Chuck waar de jonge onzekere juf aan Chuck uitlegde dat je zelf een universum in je hoofd creëert. En dat doe jij en dat doe ik. En Chuck bouwt zijn wereld op als kind door tragische omstandigheden maar wordt opgevoed door zijn swingende oma en zijn door whiskey doordrenkte lieve opa (een bijzondere rol waar ik Mark Hamill, onze eigen Luke Skywalker eerst totaal niet in herkende). De opa die een afgesloten kamer in zijn huis had waar de jonge Chuck echt niet in mocht komen. Het mysterie en de sleutel naar de kern van dit verhaal ligt in deze kamer. En daar eindigt de film dan ook. En dan kom je er achter waar deze film om gaat: het gaat om jou, wie je bent vanaf je wieg tot je graf en wat je allemaal tussen jouw begin en jouw einde beleeft., tenminste dat denk ik.

En wat jij denkt waar het om gaat in deze film is jouw verhaal, jouw inzicht, jouw visie. Die vrijheid geven Stephen King en Mike Flanagan jou. En ik hoop dat jij ook, net zoals wij met z’n drieën, met een warm gevoel uit je bioscoop stoel opstaat, naar huis gaat en een mooi leven mag beleven met degenen die in jouw leven belangrijk zijn.

HK Senator schreef:

(quote)

Draait ook in het Forum

Weet ik, maar ik moet nog wat Pathé vouchers gebruiken voor ze niet meer geldig zijn.

De film c.q. het verhaal is een aardige poging de mystieke eenheid van alles te verbeelden, al is de aanpak op een bepaalde manier ook erg Amerikaans en weinig verrassend in onder meer z’n wens het particuliere (individualisme) te overwinnen en fascinatie voor het bovennatuurlijke; het had ook een zoveelste film van Spielberg kunnen zijn. Het eerste deel haakt daarbij aan bij de actuele klimaatcrisis: het verbeeldt de apocalyps dus “het einde der tijden” hetgeen ook een erg Amerikaanse obsessie is die al in eindeloos veel films is verbeeld en vanuit dat beslist ook religieuze perspectief een bovennatuurlijke mysterie toevoegt in de vorm van een advertentie waarin Chuck wordt bedankt voor z’n 39 geweldige jaren als het enige (de “laatste meme”) dat overblijft terwijl de rest instort. Nog in datzelfde deel wordt de film eigenlijk al uitgelegd: alles is wiskunde waarbij de mens enerzijds een minuscuul deeltje is van het geheel (zodat het hoogmoed is te denken dat wij het universum kunnen vernietigen) maar – zoals het gedicht van Walt Whitman leert – waarbij elke geest ook het hele universum omvat hetgeen de film de literaire vorm geeft van het einde van Chuck als microkosmos van het einde van het universum (ik merk op dat het concept van de microkosmos waar de film op is gestoeld oeroud is).

Vervolgens komt er nog een tweede mysterie bij: de koepelruimte van Chucks grootouderlijk huis bevat een geheim dat het zien van de toekomst in de vorm van het zien van de dood van mensen blijkt. Me dunkt dat dit het temporele aspect van het microkosmos-idee behelst: het verleden/heden omvat de toekomst en omgekeerd bevat de toekomst het verleden om welke reden het verhaal tegen de chronologie in wordt verteld. Het is een gruwelijk geheim want als je je eigen dood hebt gezien dan resteert niets anders dan erop wachten hetgeen in het eerste deel over de apocalyps ook berusting impliceert: als de wereld eindigt dan volgt er na paniek en hysterie een periode van wachten of terug gaan naar je jeugdliefde of jeugddroom (met de bekende moraal dat je beter je hart volgt voordat het te laat is). Tot slot is er de rode draad van het dansen: het staat denk ik voor het onbewuste aspect naast de wiskunde als het bewuste, rationele aspect van de wereld waarbij ook die twee in wezen één zijn (zoals Shelling al zei: de natuur is geest in onbewuste vorm en geest is natuur in bewuste vorm). Wiskunde (als het verstandelijke der dingen) maakt dat we begrijpen maar belangrijker is nog dat we genieten van het korte leven dat ons is gegeven (ook erg Amerikaans) hetgeen de dans (als het hart der dingen) symboliseert en uitdrukt.

Wat een parel van een film, is in de eerste act big niet alles duidelijk, gaande weg valt alles samen.
Ik zag de eerste act trouwens als niet zover een apacolypse, maar het langzaam sterven van Chuck, toen op het einde de sterren langzaam verdwenen, verdween ook Chuck
Act 2 met de dansscene is geweldig en laat zien wat had kumnen zien ware het niet dat dat zijn grootvader in het eerste act waarschuwde niet voor de dans te kiezen gaat het niet vaak zo dat ouders gaat bedoelt de dromen van jongeren verpulveren.
Ik dacht overigens dat de grootvader toen deze de deur naar de kamer opende de dood van de 39 jarige chuck zag, niet zijn eigen dood
Anyway, ik kan over door blijven schrijven, ben gewoon diep onder de indruk.

Deze film deed me heel erg veel denken aan Mr. Nobody. Een aandoenlijke coming-of-age verpakt in grootse thema's met veel gebruik van astrologie, wiskunde en tijd. De kracht zit hem voor mij in de ontroerende gesprekken tussen de karakters in de verschillende aktes. Vaak gepaard met ambiente achtergrondmuziek, waardoor de verwondering als kijker zich op laat bouwen. Nergens heb ik het gevoel gekregen dat ik bij de les moest blijven om het verhaal te begrijpen. Je krijgt alle ruimte om het verhaal los te laten en zo de aandacht op andere dingen te richten, zoals de ontzettend sympathieke karakters. Ook een Donnie Darko lijkt soms helemaal niet zo ver weg in zijn thematiek. Waar die wat meer spektakel bevat, is The Life of Chuck gewoon een heel lief en aandoenlijke film geworden. Nergens wordt het voor mij sentimenteel of spannend, maar kabbelt het heerlijk voort. Het moraal aan het einde van de film is voorspelbaar, maar nog steeds van harte welkom. Ik vrees overigens dat er nog wel wat opmerkingen komen betreffende de eerste akte woke . Maar dat is naar mijn mening absoluut niet de rode draad van de film, maar meer een gemoedstoestand.

Onmiskenbaar sympathieke film met een erg leuke cast, maar toch wist ik aan het einde niet zo goed wat ik er allemaal mee aan moest. Kan op de lijst voor herziening.

Drie aktes uit het leven van Charles Krantz in omgekeerde volgorde. In het bijzijn van zijn vrouw [Saidah Arrika Ekulona] en zijn zoon [Antonio Paul Garcia] staat de 39-jarige Charles Krantz [Tom Hiddleston] op het punt zijn laatste adem uit te blazen als gevolg van een hersentumor. Diezelfde wordt een groot deel van Californië verwoest, valt het Internet uit en heerst er chaos. Een uitgebluste docent [Chiwetel Ejiofor] zoekt contact met zijn ex-vrouw [Karen Gillan] terwijl het er steeds meer op lijkt dat de wereld vergaat. Negen maanden eerder maakt de dan nog fitte Charles contact met een straatdrummer [The Pocket Queen] en een vrouw [Annaliso Basso] die net te horen heeft gekregen dat haar relatie is verbroken. Het gros van de film gaat over Chuck als kind [Benjamin Pajak] en zijn volwassenwording terwijl hij opgroeit bij zijn opa [Mark Hamill] en oma [Q'orianka Kilcher]. Fans van 80s films zullen smullen van de bijrollen van Mia Sara (Ferris Bueller’s Day Off) en Heather Langenkamp (The Nightmare On Elm Street). De hype wilde ons doen geloven dat dit een moderne versie is van It’s A Wonderful Life (waarin ook een scène met sterren en een dans in zitten), maar daar kan dit (mede, maar niet uitsluitend door een onbevredigende, afgezaagde ontknoping) bij lange na niet aan tippen. Bovendien wordt er onnodig veel geciteerd uit de roman van Stephen King waarop dit is gebaseerd.

Ambitieuze dramafilm met fantasierijke inslagen, waarmee regisseur Mike Flanagan duidelijk aangaf iets anders te willen proberen dan griezelscenes. The Life of Chuck bestaat uit drie hoofdstukken die elkaar in niet-chronologische volgorde opvolgen, waartussen het eerste hoofdstuk veruit het beste hoofdstuk vormt. De film begint namelijk apocalyptisch en mysterieus, waardoor de kijker meteen met een onvoorspelbare wereld wordt geïntroduceerd. Dat weet voor enige tijd te boeien, maar daarna gaat de film over in dik aangezet sentiment dat enkel opleeft met uitgesponnen danspasjes. Het acteerwerk is niet briljant, de muziekkeuze ligt er te nadrukkelijk bovenop en de vertelstem voegt wel heel weinig toe. Een aantal keren zoekt Flanagan naar de originaliteit, maar die laag wordt eigenlijk te beperkt benut. De eerste 40 minuten en wat aardige stukken tussendoor zorgen niettemin voor een nipte voldoende.

Als de film gebaseerd is op een roman is het, volgens mij, toch wel logisch dat je dan uit die roman citeert ? Die mag je mij eens uitleggen waarom dat ‘onnodig veel’ is.

Die snap ik ook niet; is het een getrouwe verfilming, is het weeer niet goed.

En het is geen roman, maar een novelle in een bundel en samengesteld uit 3 korte verhalen over Chuck (zoals de film). En mrklm heeft die dus gelezen vantevoren?

Grappig; al op pag. 4 vind ik een 180gr verschil met de film... Verder idd tot nu toe veel letterlijk hetzelfde

Mooi het verhaal ook te lezen. Flanagan heeft het echt tot leven gebracht. Ik zou de film adviseren boven het verhaal, en zeker in die volgorde; de verrassing is groter maar ook het...joie de vivre in de film mist in de novelle, die is vlakker. Het is meestal woordelijk gelijk aan het verhaal maar er zijn ook details toegevoegd, een paar dingetjes een beetje verder uitgewerkt, waardoor het verhaal aan diepgang, kleur en leven heeft gewonnen. Een mooie combi van getrouwheid (behalve de totaal andere casting van de drummer...) en efficiënt vertalen naar het scherm. Zin m nog eens te kijken, lezen hoeft niet nogmaals.

Je moet blanco de film instappen voor het beste resultaat. Niets lezen, geen trailer. Hoofdstuk 3 is de geweldige start, hoofdstuk 2 is sprankelend, en daarna volgt als slot hoofdstuk 1. Dat laatste hoofdstuk gaat helaas een beetje als een nachtkaars uit. En dat is wat jammer. Verder erg leuke film.

Zie hoge beoordelingen hier, maar daar kan ik me echt niet in vinden. Moet zeggen dat de film wel redelijk makkelijk wegkijkt, maar het verhaal in zijn totaliteit kan me niet echt boeien. Gekozen wordt om het verhaal in 3 delen te vertellen, maar dan in omgekeerde volgorde. Na de eerste act vraag je je dus af wat er precies gebeurt, maar dat wordt nooit echt duidelijk. Dan kan je er verder een leuk verhaaltje van maken, maar ik als kijker wil wel graag uitleg... Verder vond ik de vertel-stem best irritant, niet echt goed gekozen.

Paar leuke scenes, kijkt makkelijk, maar overall niet mijn ding.

2*

Literatuur is schrift, film is beelden. Dialoog kun je overnemen, maar een filmmaker moet de beelden die de schrijver van de roman oproept tonen in plaats van ze te laten voorlezen. Dat is een brevet van onvermogen.

Het is vergelijkbaar als 'Rhapsody In Blue' luisteren waarbij het clarinet-intro is vervangen door een stem van iemand die zegt dat New York ontwaakt.

Ik vraag me weer af of je de film al had gezien voor je deze opmerking plaatst.

Als je even naar boven hier scrolt naar mijn review van 7 juni jl. dan kan je dat lezen…

Maar goed, ik snap je interpretatie maar, aangezien ik ook het boek heb gelezen, dan betwijfel ik die zijnde perceptie. Ik heb niet met het boek op mijn schoot tegelijkertijd de film gezien maar de film volgt het boek (op een paar afwijkingen na) goed. Van mij mag er zeker wel geciteerd worden maar dat vind ik niet ‘onnodig’. Maar dat is mijn voorkeur en jij hebt de jouwe die ik gewoon respecteer. Bij The Shawshank wordt dat idd niet gedaan (kort verhaal ook) en dat is, in mijn ogen, ook een weergaloze film.

Bedankt voor je uitleg.

Maar dan toch nog mijn vraag: Waarom ‘moet’ de beelden die de schrijver van de roman oproept deze tonen in plaats van ze te laten voorlezen?

Vind jij dat dit moet ? Ik snap je vergelijking wel met Rhapsody in Blue maar creatieve vrijheid kan toch ook voor verandering, verdieping of een andere benadering zorgen ? Luister bv eens naar het door Leonard Cohen geschreven en uitgevoerde Hallelujah en vergelijk die dan met de latere versie van Jeff Buckley. Andere instrumentatie, andere gitaarsolo, andere stem. Ik vind die van Buckley zoveel mooier. Mijn perceptie.

Of is het jouw persoonlijke mening dat dit ‘moet’ ? En hoezo is dat een ‘brevet van onvermogen’ ?

Het is inderdaad mijn persoonlijke visie. Film onderscheidt zich van verwante kunstvormen (fotografie, toneel en literatuur) doordat het een verhaal kan vertellen aan de hand van bewegende beelden. Voor mij is dat "pure cinema" en daar geniet ik het meest van. Alfred Hitchcock gebruikte dialoog het liefste als achtergrondgeluid terwijl de camera het verhaal vertelt. Hij was een grootmeester op dat gebied.

Het gebruik van letterlijke beschrijvingen uit het boek duidt erop dat de maker niet wist hoe hij die passages in beelden moest omzetten. Op het scherm gebeurde ondertussen niets (interessants). Dat is het tegenovergestelde van pure cinema.

mrklm Prima en persoonlijke uitleg. Dank je. Mooie 'discussie' met inhoud. En, voor mij, een andere kijk op Cinema die ik meeneem. Tsja, wat is puur..

Film die mooier en mooier werd. In het eerste deel van de drie (dat is geen spoiler van de film begint met 'Act 3' in beeld) is de film vooral nog een soort van bevreemdend en ook steeds meer en meer. Intrigerend, dat zeker. En goed getroffen wat betreft sfeer. Maar ook niet helemaal mijn smaak. Maar dan het tweede deel met die dans zomaar, erg leuk. Waarna het derde deel het hart van de film is. Wel heel erg gedrenkt in nostalgie maar de fijne aankleding en vooral innemende acteurs (zowel dat kind, Luke Skywalker als zijn vrouw) maken dit echt een ontroerend mooi gedeelte van de film. Inhoudelijk interessant verder en ik vond die vertelstem (uit het boek van King vermoed ik?) goed werken. 4,0*.