menu

Magnolia (1999)

mijn stem
3,85 (3568)
3568 stemmen

Verenigde Staten
Drama
188 minuten

geregisseerd door Paul Thomas Anderson
met Tom Cruise, William H. Macy en Julianne Moore

Een willekeurige, regenachtige dag in San Fernando Valley (Los Angeles). De levens van een stervende vader, zijn jonge vrouw, een verpleger, een beroemde verloren zoon, een politieagent die wanhopig op zoek is naar liefde, een nieuw en een voormalig wonderkind, een tv-presentator en zijn aan cocaïne verslaafde dochter komen samen in een web van verwikkelingen. Door de speling van het lot, toeval en menselijke interactie kruisen alle paden, een dag om nooit te vergeten.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=cxcegktcxSM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Zwolle84
4,5
Het is geen verplichting, TornadoEF5. Waarom zou je een film van ruim drie uur die je niets aan lijkt willen kijken als er nog zoveel films liggen die beter bij je passen? Na meerdere pogingen had ik het wel geweten.

(verwijderd)
Interessante film, dat kon ik vooraf al wel raden. Na There Will be Blood heeft Paul Thomas Anderson ook de 2e keer mij iets bijzonders voorgeschoteld. Helaas opnieuw niet overtuigd.

Het einddoel van deze film en zijn scènes kan best eens erg mooi zijn, dat moet haast wel met vele huilende en lachende kijkers, maar mij raakte die letterlijk nergens. Als we misschien al wel twee uur in de film zitten vraag ik me af wat ik nou eigenlijk heb zitten kijken. Losse scènes van mensen hun allerdaagse problemen en een goede vage Tom Cruise. Werd er niet koud of warm van apart gezien en ook de relaties tussen de karakters waren ver te zoeken. Wat resulteert in een gigantische introductie zonder iets opgeschoten te zijn. Op dat moment is mijn hoop en concentratie al te ver heen om eigenlijk het laatste uur er nog iets van te willen maken, dus brandde de film als een nachtkaars uit. Terwijl ik best wel eens dacht 'hey, deze 10 minuten zijn ijzersterk'. Ik heb mijn best gedaan achteraf alle scènes te plaatsen en de meerwaarde ervan in te zien, maar het lukt me echt niet. Waarom was het nodig dit zo abnormaal lang te maken?

Overige acteerwerk ook realistisch, en ik begin te snappen hoe goed Hoffman wel niet is, maar verder van veel acteurs waar ik niks mee heb zoals Julianne Moore.

Visueel lijkt de film toch echt modern voor die tijd, wat positief werkt, en ook de soundtrack is bij vlagen gaaf, (zoals 'One is the Loneliest Number' van de Axe-reclame ), maar wist die dan vaak weer niet in combinatie te zien met de beelden.

Wel ééntje die ik ooit weer eens 3 uur gun in de hoop het geheel te plaatsen.

3,5
Originele, doch bizarre film. Niet zozeer in concept (verhalen die in elkaar verweven worden komen wel vaker voor - hoewel vooral in latere jaren - maar de manier van verfilming is bijzonder: de camera die verschillende mensen blijft volgen als ze zich van kamer verplaatsen (ook al zijn dit nevenpersonages), de muziek die sluimerend op achtergrond blijft lopen (een dik uur! omdat alles "goed" loopt in hun leven?, het continu switchen tussen verhaallijnen, de ommedraai van spijt (iedereen die liedje zingt), de keuze van de nummers (it's not going to stop, 1 is the lonelinest number, ...), het verschil tussen de 3 delen (denial - regret - forgiveness), en bijhorende weersvoorspelling (cloudy - regen - opklaring) en muziek (continu - af en toe - pure stilte), het in elkaargeweven geheel, en zo kan ik nog even doorgaan. Een film die zoveel unieke elementen heeft die het maken tot wat het is geworden, en toch... Het is een film die je het eerste uur een kans moet geven (de muziek die sluimerend op achtergrond blijft lopen stoort een beetje en doet vermoeden dat er iets spectaculairs staat te gebeuren op korte termijn), maar eens je in het verhaal gezogen bent sleurt het je mee, en verbaast je vlak voor het einde nog maar eens met de befaamde kikkerplaag. Vandaar de samenvatting: een bizarre, doch intrigerende film, en voor mij voorlopig een 3,5* waard.

avatar van Fisico
4,0
Ik zag Magnolia deze week twee keer na elkaar omdat ik na de eerste keer met een onbevredigd gevoel achter bleef. Vooral het einde met die kikkers vond ik erg eigenaardig. Mede door de uitstekende cast en mooie uiteenzetting van het mozaïekverhaal wou ik hem nogmaals bekijken.

De film intrigeerde me van in het begin met die mooie nostalgische anekdotes rond de dood en de toevallige, vaak bizarre omstandigheden, die daarmee gepaard gingen. Anderson trekt deze verhalen door naar de 12 personages van de film en ook rechtstreeks naar de kijker. Deze vaak banale realiteiten maken ook deel uit van óns leven en ook ons leven is een aaneenschakeling van falen, successen, crises en toevalligheden. Magnolia is een film die drie uur lang je bestookt met erg veel informatie, volgepropt met emoties. Het is een rollercoaster en ik was wellicht door vermoeidheid niet de volle drie uur bij de les. Het is trouwens ook niet mijn sterkste eigenschap om in films een groot aantal personages te onthouden en te plaatsen, laat staan in mozaïekvorm. Ik raak dan al gauw het noorden kwijt. Gelukkig bleef het vrij chronologisch zonder ingewikkelde flashback of –forwards.

Wat volgt is een uiteenzetting van diverse karakters die elk hun emotionele bagage met zich meezeulen uit het verleden en daar uiteraard mee in de knoop zitten in hun huidige leven. Wroeging, vergeving, liefde, … het zijn allemaal emoties die erg sterk aan bod komen. Earl Partridge levenseinde komt nabij en heeft spijt omdat hij zijn (destijds minderjarige) zoon en zieke vrouw in de steek liet. De scènes tussen hem en Frank (Tom Cruise) aan het sterfbed waren ijzersterk alsook de telefonisch gesprekken tussen Frank en thuisverpleger Phil (Philip Seymour Hoffman). Ook het andere oudje, Jimmy Gator (Philip Baker Hall), is stervende en biecht aan zijn vrouw op waarom zijn dochter hem niet meer wil zien. Wat volgt is een confronterende scène waarbij medelijden over gaat naar walging. Het plaatst ook meteen de harde vernietigende reactie van zijn dochter toen hij meldde dat hij dodelijk ziek was.

En zo heeft elk personage wel zijn issues. Het ‘issue’ van de sullige flik (John C. Riley) was misschien nog het meest aandoenlijk: hunkerend naar liefde en geborgenheid probeert hij tijdens een interventie een aan drugs verslaafde vrouw te versieren. Hun basis voor een relatie moet gebouwd worden op volledige openheid en vertrouwen, alsof het verleden (en de daaraan gekoppelde verzwegen ongemakkelijkheden) élke nieuwe relatie ooit in de weg komt te staan. Alsof met openheid en klaarheid de zonden worden weggewassen en het geluk hen kan tegemoet komen. De zondigheid van de personages loop als rode draad door de film heen. Het is voor mij dan ook de enige verklaring waarom die kikkers er aan te pas komen – verwijzend naar het boek Exodus en de zondige Egyptenaren. In dat opzicht vond ik die weerberichten die een paar keer de revue passeerden goed gevonden. Het regent niet toevallig pijpenstelen wanneer de openbaringen in het leven van de personages tot uiting komt.

Een ander topkarakter was Frank Mackey, de geobsedeerde seksgoeroe die van vrouwen een object maakt onder de heerschappij van alfamannetjes. Dat interview met die vrouwelijke reporter (geweldig!) net als de scènes met Phil en Earl. Toch één van de betere rollen die ik al zag van Cruise, samen met Eyes wide shut. Het personage van William H. Macy vond ik het minst boeiend.
Magnolia is een interessante film gebleken, met verborgen boodschappen en symboliek. Gezien de opbouw, sterke acteerprestaties, inventiviteit en durf van Anderson een nipte 4,0*.

avatar van Basto
5,0
geplaatst:
Gister herzien. Wat een waanzinnige film. Het eerste uur behoord tot het beste wat ruim 100 jaar filmkunst ons gebracht heeft. Zwierig, groots en meeslepend. Ik vond de film iook absoluut niet te lang, want in het laatste deel brokkelt het geheel bewust af. Dat is nu eenmaal minder lekker om naar te kijken, maar ik heb me geen seconde verveeld of op de klok gekeken.

PTA geeft een masterclass soap maken. Fantastisch geacteerd (wat een waanzinnig goede cast heeft hij ook weer), briljant in beeld gebracht en ongelooflijk knap gemonteerd. En knap in elkaar gewoven. Het vette melodrama is de buitenste schil, maar onderhuids speelt zich een veel killer drama af.

Meesterwerk!

Gast
geplaatst: vandaag om 17:14 uur

geplaatst: vandaag om 17:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.