Magnolia (1999)

Prachtig gefilmd maar veel te lang, pretentieus en aanstellerig. Eerste uur is erg sterk maar daarna rekt het zich maar uit.

Verlaagd naar 2,5. Tegenvallende herkijk.

Waar heb ik precies naar gekeken? Deze film kwam bij mij echt totaal niet binnen. Wat een tegenvaller na het zien van al die hoge scores.

GEWELDIGE FILM totdat het totaal over de top gaat en er maar een eind aan word gebreid.

Het komt niet zo vaak voor dat films van over de drie uur zo moeiteloos je aandacht vast weten te houden. Er zijn erg veel personages met hun eigen verhaallijn in deze film, maar stuk voor stuk zijn het erg boeiende figuren met een voelbare geschiedenis, fantastisch gespeeld door een ensemble cast van waanzinnig goede acteurs die echt alles geven. Tom Cruise springt er met zijn rol misschien nog wel het meest uit, ook al grijpen de verhaallijnen van Reilly en Claudia me nog steeds het meest.

Ondanks dat dit een film is waarin alles tot epische proporties wordt opgeblazen gaat dat nooit ten koste van de geloofwaardigheid van de personages. De manier waarop de verhaallijnen raakvlakken met elkaar hebben is ook sterker gedaan dan doorgaans in films van dit soort. Toeval speelt een grote rol in de film, maar het is niet zo dat werkelijke iedere verhaallijn of personage samenkomt op het einde.

Op een of andere manier werkt bijna alles wat Anderson probeert. Zo'n scène waarin we alle personages tegelijk Wise Up zien zingen had makkelijk potsierlijk kunnen worden, maar is nu toch vooral heel krachtig. Hetzelfde gaat op voor de eigenlijk wat overdadige soundtrack en cinematografische hoofstandjes. Het is gewoon een epische film, waarin zo'n rare kikkerregen op het einde niet eens zo misplaatst voelt.

Over terugblikken, coincidenties, inzicht wat we geworden zijn, spijt over mishaps, en dat met de begeleidende muziek van Aimee Mann... en dan in extenso uitgesponnen dat het voor de acteurs een regelrechte tour de force moet zijn geweest. Voor de in huilie-huilie films gespecaliseerde Julianne Moore niet echt een uitstap natuurlijk. Voor de tegendraads gecaste Tom Cruise des te meer. Maakte indertijd in de bios grote indruk vooral op de manier dat het verhaal met docu intermezzos werd gebracht. Nu wat minder, half sterretje er vanaf. Curieus: Jason Robards zegt op z'n sterfbed dat ie 65 is... maar hij ziet er wel uit als 90. Regisseur Anderson was er indertijd behoorlijk in z'n nopjes over, maar heeft de film later ook wel wat erg lang genoemd.

Magnolia is een enerverende mozaïekfilm waarin verschillende levens door toeval met elkaar verknoopt raken. Ondanks de zware thema's en moralistische boodschap weet regisseur Paul Thomas Anderson alle verhalen door een tragikomische insteek toch behapbaar te houden. Het grote minpunt daarbij is dat het wel erg lang duurt allemaal. Dat wordt gecompenseerd door enkele cinematografische hoogstandjes en bovendien ijzersterke cast - met een buitensporige Tom Cruise in een Andrew Tate-achtige rol als hoogtepunt. Magnolia ontvouwt zich als een prachtige bloem, maar je moet wel geduld hebben om daar in volle glorie van te kunnen genieten.

3,5 * Lang maar krachtig

20 jaar geleden gezien, toen niet veel van opgestoken. Nu (mede door hoge quotering) nog eens bekeken en ik weet weer waarom ik er destijds al weinig aanvond.

Paar verhalen die door elkaar lopen, maar de qlimax is meer een anti-qlimax. Verder zijn de stoy-lines nou niet echt geweldig, ik begrijp ook totaal de hoge cijfers niet. Tom Cruise acteert wel lekker, dat dan weer wel

2,5*

Tja dit valt mij toch erg tegen.speelduur is veel te lang om de aandacht vast te houden.verder als 2 en halve ster kom ik niet helaas.

Waar heb ik naar zitten kijken. Echt niet mijn ding.

Een meeslepend meesterwerk over toeval en intermenselijk contact.

Nog steeds mee eens

bij herziening van 4 naar 4,5.. bijna 25 jaar geleden in de bioscoop, en blijft een top film, met een geweldige soundtrack van Aimee Mann!

Er word fantastisch geacteerd. Maar duurt veel te lang om de aandacht erbij te houden.

Opmerkelijk aangezien he drie films in je top 10 hebt staan die ongeveer even lamg duren, waar beduidend minder in gebeurd. Kan het aan je stemming hebben gelegen?

Is realisme dan een vereiste in een film die over toeval gaat?

Deze film definieert het leven gewoon.

One Emotion After Another

In aanloop naar PTA’s nieuwste trakteer ik mijzelf op een herziening van zijn oeuvre.

Dit is een ensemblestuk waarbij alle personages op de een of andere manier gelinkt zijn aan een stervende televisieproducent.

De film kijkt weg als een symfonie waarbij alle karakters, elk shot, elke camerabeweging, montage en muziek op elkaar afgestemd zijn als één groot orkest. Na een korte intro met losse anekdotes lijkt de film zich te ontvouwen als één grote scène van anderhalf uur, waarin opgebouwd wordt naar een groots crescendo.

Maar dan nemen alle microverhaaltjes een wending en komt de film in rustiger vaarwater. Er ontstaat meer diepgang, om uiteindelijk ruimte te maken voor verlossing.

Er zijn maar heel weinig films die zo goed gemaakt zijn. PTA beheerst de kunst van audiovisueel verhalen vertellen als geen ander.

En man, wat kijk ik uit naar zijn nieuwste, want ik heb zo het idee dat we dan one battle after another gaan krijgen…

Ik ga me ook maar eens wagen aan alle PTA films herzien. Als ik mijn gebruikersnaam zou kunnen aanpassen wordt het SergioMalickPTA. Beste regisseur van de afgelopen 30 jaar.

En dan dus de samenwerking voor het eerst met Leonardo DiCaprio (misschien ook wel de beste/meest succesvolle van de afgelopen 30 jaar?). Ik ben zeer benieuwd in ieder geval.