I Love Boosters (2026)

De film volgt een trio winkeldieven en wederverkopers – Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) en Mariah (Taylour Paige) – die het gemunt hebben op kledinggigant 'FreedomWear' en haar charismatische CEO, Christie Smith, prachtig gespeeld door Demi Moore. Christie's hele bedrijfsmodel draait om de verkoop van 'zuiverheid', 'vrijheid' en 'authenticiteit' als lifestyle-merk. Riley begrijpt duidelijk, in marxistische termen, hoe het kapitalisme morele taal absorbeert en omzet in iets dat verhandelbaar is. Vrijheid zelf wordt slechts een handelswaar. In het licht van het recente nieuws over de twee Amerikaanse boegbeelden van de commercialisering van puurheid in kleding – de sluiting van 'Allbirds' en de overname van 'Everlane' door de Chinese fast-fashion-gigant 'Shien' – lijkt Rileys focus in deze film realistischer dan hij waarschijnlijk had verwacht.

De zaken worden vreemder wanneer het trio ontdekt dat fabrieksarbeiders in China een van FreedomWears experimentele apparaten hebben gestolen – wat het best omschreven kan worden als een "dialectische motor", een machine die de beweging van these naar antithese naar synthese versnelt. In de handen van een andere regisseur zou dit uitgangspunt zelfingenomen of puur conceptueel kunnen worden. Riley kiest echter voor chaos, humor, sciencefiction, horror en zijn inmiddels bekende mix van absurdistisch Afro futurisme en antikapitalistische satire. Zelfs wanneer de film afstevent op een conclusie die hij niet volledig kan vasthouden, blijft hij kijkbaar – zelfs inspirerend – omdat Riley zo'n sterk instinct heeft voor momentum en komische energie.

De overkoepelende boodschap van de film is dat het kapitalisme niet alleen functioneert als een economisch systeem, maar ook als een manier om het bewustzijn zelf vorm te geven – door concurrentie, ambitie, branding en isolatie aan te moedigen als natuurlijke leefwijzen. De uiteindelijke alliantie tussen Corvette, Sade, Mariah en de stakende Chinese arbeiders suggereert dat solidariteit allereerst vereist dat deze denkpatronen worden doorbroken.

Toch overtreffen de ambities van de film soms de karakterontwikkeling. Corvette en Sade zijn sympathiek genoeg om de film geloofwaardig te houden, maar veel van de bijfiguren blijven meer representatief dan volledig uitgewerkt. Sommige scènes met de oprechte, onderdrukte Chinese fabrieksarbeiders – hoewel duidelijk oprecht bedoeld – neigen iets te veel naar het presenteren van hen als symbolische belichamingen van collectieve deugdzaamheid in plaats van als individuen, met name op manieren die ongemakkelijke raciale implicaties met zich meebrengen. Dit alles maakt de film niet minderwaardig, maar het creëert wel een zekere emotionele afstand.

Desondanks slaagt Riley erin iets werkelijk moeilijks te bereiken: een film vol politieke theorie, arbeidskritiek en surrealistische sciencefictionideeën levendig, grappig en boeiend te maken, in plaats van er alleen maar van een afstand naar te kijken. De fantastische acteerprestaties van de hoofdpersonages zorgen bovendien voor de nodige houvast. Als een eigenzinnige variant van solarpunk sciencefiction biedt "I Love Boosters" een dosis hoop die haalbaar aanvoelt, al is het niet helemaal waarschijnlijk.

Een fraaie 7+ voor deze film met boodschap.

Niet mijn ding en die muziek bbrrr, geen voorstander van.

Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Acke) en Mariah (Taylour Paige) zijn onderdeel van The Velvet Gang, winkeldieven gespecialiseerd in designerkleding, zogenaamde boosters. Ze zijn vooral gek op kleding van Metro Designs, het label van Christie Smith (Demi Moore, die hier nog meer los gaat dan in The Substance), een genie dat besefte daar haar roeping eigenlijk toch niet in de wetenschap, maar in de mode lag. Elke Metro Designs winkel heeft als bijzonderheid dat ze alleen items in één kleurgroep verkopen, bijvoorbeeld turquoise, sorry, aquamarijn. Ze denken een grote slag te kunnen slaan als ze allemaal worden aangenomen in dezelfde winkel tijdens de lunchpauze van de manager (Will Poulter), die één uur duurt tegenover de 30s voor het gewone personeel - maar iemand slaagt er in als ze even overleg hebben in een paar seconden de hele winkel leeg te trekken. De dames moeten de concurrent met de supereffectieve diefstalmethode vinden. Dat blijkt Jianhu (Poppy Liu), een medewerker van de Chinese fabriek waar Metro Designs de kleding maakt en waar grote misstanden zijn. Dit leidt tot een samenwerking om Smith een lesje te leren én de ultieme buit te vinden van de mysterieuze pakken van $100.000 die Smith ergens schijnt te verkopen, maar tot nu toe onvindbaar zijn voor de dieven.

Er zijn genoeg redenen te noemen waarom I Love Boosters absoluut geen viersterrenfilm is. Dat gedoe met die apparaten gaat bijvoorbeeld echt veel te lang door, sommige plotpunten, zoals het piramideschema, blijven op niveau 'ideetje hangen', Riley kan net als in I'm a Virgo de verleiding weer niet verstaan toch wat college marxistische theorie er in te stoppen en in het algemeen is de hele film een behoorlijke chaos. Het haalt het ook niet bij Rileys doorbraak Sorry to Bother You, maar dat is dan ook wel één van mijn favoriete films van de laatste paar jaar. (Ik zag dat StBY ook weer her en der draait, als je het nog niet gezien hebt, zeker gaan!)

Maar god, wat een briljant vormgegeven chaos! En wat een originaliteit! Ik heb in tijden niet zo hard gelachen als om deze mix van Looney Tunes, Hype Williams rapvideo's, late John Waters (dat is eigenlijk wel het hoofdingrediënt, inclusief de liefde die Waters heeft voor Baltimore overgezet naar Rileys thuis van de Bay Area), Ray Harryhausen, een vleugje Ken Loach en zelfs wat hentai. En de soundtrack van tUnE-yArDs is ook geweldig.

Het zal wel weer te raar/te druk/te chaotisch zijn voor echt succes, maar ik blijf naar de bioscoop rennen als er een nieuwe Boots Riley is.

(Gezien in Lab111)

Ben al geen fan van komedie al helemaal niet van absurde humor tel daarbij de meest vreselijke kinderlijke spundtrack bij op , nee niet mijn ding.