I Love Boosters (2026)

De film volgt een trio winkeldieven en wederverkopers – Corvette (Keke Palmer), Sade (Naomi Ackie) en Mariah (Taylour Paige) – die het gemunt hebben op kledinggigant 'FreedomWear' en haar charismatische CEO, Christie Smith, prachtig gespeeld door Demi Moore. Christie's hele bedrijfsmodel draait om de verkoop van 'zuiverheid', 'vrijheid' en 'authenticiteit' als lifestyle-merk. Riley begrijpt duidelijk, in marxistische termen, hoe het kapitalisme morele taal absorbeert en omzet in iets dat verhandelbaar is. Vrijheid zelf wordt slechts een handelswaar. In het licht van het recente nieuws over de twee Amerikaanse boegbeelden van de commercialisering van puurheid in kleding – de sluiting van 'Allbirds' en de overname van 'Everlane' door de Chinese fast-fashion-gigant 'Shien' – lijkt Rileys focus in deze film realistischer dan hij waarschijnlijk had verwacht.

De zaken worden vreemder wanneer het trio ontdekt dat fabrieksarbeiders in China een van FreedomWears experimentele apparaten hebben gestolen – wat het best omschreven kan worden als een "dialectische motor", een machine die de beweging van these naar antithese naar synthese versnelt. In de handen van een andere regisseur zou dit uitgangspunt zelfingenomen of puur conceptueel kunnen worden. Riley kiest echter voor chaos, humor, sciencefiction, horror en zijn inmiddels bekende mix van absurdistisch Afro futurisme en antikapitalistische satire. Zelfs wanneer de film afstevent op een conclusie die hij niet volledig kan vasthouden, blijft hij kijkbaar – zelfs inspirerend – omdat Riley zo'n sterk instinct heeft voor momentum en komische energie.

De overkoepelende boodschap van de film is dat het kapitalisme niet alleen functioneert als een economisch systeem, maar ook als een manier om het bewustzijn zelf vorm te geven – door concurrentie, ambitie, branding en isolatie aan te moedigen als natuurlijke leefwijzen. De uiteindelijke alliantie tussen Corvette, Sade, Mariah en de stakende Chinese arbeiders suggereert dat solidariteit allereerst vereist dat deze denkpatronen worden doorbroken.

Toch overtreffen de ambities van de film soms de karakterontwikkeling. Corvette en Sade zijn sympathiek genoeg om de film geloofwaardig te houden, maar veel van de bijfiguren blijven meer representatief dan volledig uitgewerkt. Sommige scènes met de oprechte, onderdrukte Chinese fabrieksarbeiders – hoewel duidelijk oprecht bedoeld – neigen iets te veel naar het presenteren van hen als symbolische belichamingen van collectieve deugdzaamheid in plaats van als individuen, met name op manieren die ongemakkelijke raciale implicaties met zich meebrengen. Dit alles maakt de film niet minderwaardig, maar het creëert wel een zekere emotionele afstand.

Desondanks slaagt Riley erin iets werkelijk moeilijks te bereiken: een film vol politieke theorie, arbeidskritiek en surrealistische sciencefictionideeën levendig, grappig en boeiend te maken, in plaats van er alleen maar van een afstand naar te kijken. De fantastische acteerprestaties van de hoofdpersonages zorgen bovendien voor de nodige houvast. Als een eigenzinnige variant van solarpunk sciencefiction biedt "I Love Boosters" een dosis hoop die haalbaar aanvoelt, al is het niet helemaal waarschijnlijk.

Een fraaie 7+ voor deze film met boodschap.

Niet mijn ding en die muziek bbrrr, geen voorstander van.