Tuner (2025)

Uitstekende film over een pianostemmer met een perfect gehoor, die ook lijdt aan hyperacusie. Een originele film die onderhoudend is van begin tot eind. Een fijne (vaak jazzy) soundtrack en een vlotte montage hier en daar. Het hoofdpersonage is boeiend neergezet en je zou de film kunnen omschrijven als Sound of Metal meets Emily the Criminal.

Sinds een gehooraandoening een einde maakte aan zijn ambitie om toppianist te worden, werkt Niki [Leo Woodall] als pianostemmer voor vaderfiguur Harry Horowitz [Dustin Hoffman]. Wanneer Harry in het ziekenhuis belandt, maakt Niki gebruik van zijn contacten met een malafide beveiligingsbedrijf om de torenhoge rekening te betalen. Daarvoor gebruikt hij zijn hardhorendheid om brandkasten te openen. Ondertussen begint hij een relatie met een pianostudente [Havana Rose Liu], die zich voorbereidt op een recital van een eigen compositie waarmee ze een stage hoopt af te dwingen bij een beroemde componist [Jean Reno]. Woodalls onderkoelde spel, het samenspel met de innemende Hoffman, voortreffelijk geluid en de oorspronkelijke composities van Marius De Vries maken dit redelijk voorspelbare misdaaddrama de moeite waard.

De premisse is origineel – een pianostemmer met hyperacusie gaat het criminele pad op – maar het verhaal is een beetje standaard: hij doet een vriendinnetje en steeds meer problemen op maar weet het aan het eind allemaal weer recht te zetten (zoals hij ook de compositie van zijn vriendin een goed einde gaf), al moet ie daarvoor wel wat klappen incasseren. Wat me nog het meest stoorde is dat de film telkens wel een heel ongeloofwaardige toevalligheid moet introduceren om het verhaal de goede richting op te krijgen. Echt sterk is de film aldus niet, maar hij is wel vermakelijk.

Van de week in de bios gezien, mooie film! Vrij ingetogen drama dat goed opbouwt en ik mag Leo Woodall ook wel als acteur. Film blijft continu boeien met een goed einde

3,5*

Leuke ouderwetse mainstream misdaadfilm. Een aanrader voor wie bijvoorbeeld vorig jaar Roofman ook al een verademing vond tussen alle vervolgen en reboots vol computeranimatie. Gemaakt door nota bene de regisseur van Navalny.

Niki (Leo Woodall) is een voormalig pianowonderkind dat is getroffen door de oorziekte hyperacusis, waarbij je extreem gevoelig wordt voor geluid. Nu is hij pianostemmer in dienst bij oude rot Harry Horovitz (Dustin Hoffman), dé vakman in New York. Hij is ook een soort pleegvader voor Niki, op een typische "oude joodse New Yorker met het hart op de tong"-manier. Zo koppelt hij Niki, die door zijn ziekte een beetje in een isolement zit, aan de getalenteerde compositiestudente Ruthie (Havana Rose Liu). Dan krijgt Harry een beroerte (denk ik?) en blijkt dat hij gestopt is met het betalen van zijn premies voor Medicare omdat hij het ergens niet mee eens was. Maar Niki heeft bij een klus 's avonds in een enorme villa last van geboor en dat blijkt een bende Israëlische dieven. Niki kan de kluis die ze open willen breken openen op het gehoor (luisteren of de pin in het mechanisme valt), wat hem op een aanbod van de bende komt te staan, wat hij aanneemt om Harry te helpen. Alleen samenwerken met zware criminelen is nooit een goed idee.

Dit is allemaal vlot gemaakt (107 minuten en er zit ook een ouderwetse montage in om een stukje vooruit te gaan in de tijd!), met lekkere dialogen en af en toe ook wat spanning. Geen grote actiescenes, gewoon mensen die onder schot worden gehouden. Zelfs het romantische subplot, meestal toch het zwakke punt in dit soort films, is overtuigend, zowel door hoe het geschreven is (overtuigende link door de muziek) als door de acteurs. De muziek van Marius De Vries (recent ook musical The End), gezien het onderwerp van de film bijna een extra rol, is ook goed. Ook veel jazzklassiekers - Harry is een jazzliefhebber - en nog een rolletje voor Herbie Hancock als favoriete klant.

Leo Woodall kende ik nog niet, maar ik zie dat hij al behoorlijk aan de weg getimmerd heeft met een grote rol in die laatste Bridget Jones film en Nuremberg. Ik vond hem hier goed gecast. Hij heeft voor mij wel een beetje de vibe van de vroege Ryan Gosling van Place Beyond the Pines en Drive. Liu is ook een prima chique pianiste die valt voor de mysterieuze zwijgende bad boy die muzikaal begaafd blijkt te zijn. Lior Raz is ook prima gecast als bendeleider Uri. Als er weer eens verkiezingen zijn in Israël en ze gaan een hardcore Nethanyahu-stemmer interviewen, dan komen ze vaak uit bij een gast met veel gouden kettingen op het strand van Tel Aviv met een pot bier in de ene en falafel in de andere hand. Vaak heten ze ook echt Uri, dat lijkt een soort Israëlische versie van het Amerikaanse Vinnie of Nederlandse Maikel te zijn. Zo speelt Raz hem.

Maar de grote ster is toch de bijna 90-jarige Dustin Hoffman. Geen grote rol qua schermtijd, maar wel echt zo een bijrol die de hele film overneemt. Je bent een grote filmster of je bent het niet.

Het script had wel nog even bijgepunt moeten worden, want er hangt te veel af van enorme toevalligheden in en er zijn te veel dingen waarvan je denkt: "Waarom gaat dat zo?" en "Waarom wordt dit geen probleem later?" Absoluut gehoor en talent voor het luisteren naar kleine geluidjes in een slot lijken me bijvoorbeeld toch echt twee heel verschillende gaven die beiden dan weer niets van doen hebben met hyperacusis. En zo zijn er meer dingen. De opeenstapeling van dat soort zaken maakt dat de film aan het einde nogal in elkaar zakt. Jammer, want zo zakt Tuner van potentiële kraker naar 'leuk entertainment'.

(Gezien in Cinecenter)

Had zo'n leuke film kunnen zijn. Thriller, drama, comedy, maar het is van alles niks. Zeikfilm eigenlijk.