Tuner (2025)

Uitstekende film over een pianostemmer met een perfect gehoor, die ook lijdt aan hyperacusie. Een originele film die onderhoudend is van begin tot eind. Een fijne (vaak jazzy) soundtrack en een vlotte montage hier en daar. Het hoofdpersonage is boeiend neergezet en je zou de film kunnen omschrijven als Sound of Metal meets Emily the Criminal.

Sinds een gehooraandoening een einde maakte aan zijn ambitie om toppianist te worden, werkt Niki [Leo Woodall] als pianostemmer voor vaderfiguur Harry Horowitz [Dustin Hoffman]. Wanneer Harry in het ziekenhuis belandt, maakt Niki gebruik van zijn contacten met een malafide beveiligingsbedrijf om de torenhoge rekening te betalen. Daarvoor gebruikt hij zijn hardhorendheid om brandkasten te openen. Ondertussen begint hij een relatie met een pianostudente [Havana Rose Liu], die zich voorbereidt op een recital van een eigen compositie waarmee ze een stage hoopt af te dwingen bij een beroemde componist [Jean Reno]. Woodalls onderkoelde spel, het samenspel met de innemende Hoffman, voortreffelijk geluid en de oorspronkelijke composities van Marius De Vries maken dit redelijk voorspelbare misdaaddrama de moeite waard.

De premisse is origineel – een pianostemmer met hyperacusie gaat het criminele pad op – maar het verhaal is een beetje standaard: hij doet een vriendinnetje en steeds meer problemen op maar weet het aan het eind allemaal weer recht te zetten (zoals hij ook de compositie van zijn vriendin een goed einde gaf), al moet ie daarvoor wel wat klappen incasseren. Wat me nog het meest stoorde is dat de film telkens wel een heel ongeloofwaardige toevalligheid moet introduceren om het verhaal de goede richting op te krijgen. Echt sterk is de film aldus niet, maar hij is wel vermakelijk.

Van de week in de bios gezien, mooie film! Vrij ingetogen drama dat goed opbouwt en ik mag Leo Woodall ook wel als acteur. Film blijft continu boeien met een goed einde

3,5*

Leuke ouderwetse mainstream misdaadfilm. Een aanrader voor wie bijvoorbeeld vorig jaar Roofman ook al een verademing vond tussen alle vervolgen en reboots vol computeranimatie. Gemaakt door nota bene de regisseur van Navalny.

Niki (Leo Woodall) is een voormalig pianowonderkind dat is getroffen door de oorziekte hyperacusis, waarbij je extreem gevoelig wordt voor geluid. Nu is hij pianostemmer in dienst bij oude rot Harry Horovitz (Dustin Hoffman), dé vakman in New York. Hij is ook een soort pleegvader voor Niki, op een typische "oude joodse New Yorker met het hart op de tong"-manier. Zo koppelt hij Niki, die door zijn ziekte een beetje in een isolement zit, aan de getalenteerde compositiestudente Ruthie (Havana Rose Liu). Dan krijgt Harry een beroerte (denk ik?) en blijkt dat hij gestopt is met het betalen van zijn premies voor Medicare omdat hij het ergens niet mee eens was. Maar Niki heeft bij een klus 's avonds in een enorme villa last van geboor en dat blijkt een bende Israëlische dieven. Niki kan de kluis die ze open willen breken openen op het gehoor (luisteren of de pin in het mechanisme valt), wat hem op een aanbod van de bende komt te staan, wat hij aanneemt om Harry te helpen. Alleen samenwerken met zware criminelen is nooit een goed idee.

Dit is allemaal vlot gemaakt (107 minuten en er zit ook een ouderwetse montage in om een stukje vooruit te gaan in de tijd!), met lekkere dialogen en af en toe ook wat spanning. Geen grote actiescenes, gewoon mensen die onder schot worden gehouden. Zelfs het romantische subplot, meestal toch het zwakke punt in dit soort films, is overtuigend, zowel door hoe het geschreven is (overtuigende link door de muziek) als door de acteurs. De muziek van Marius De Vries (recent ook musical The End), gezien het onderwerp van de film bijna een extra rol, is ook goed. Ook veel jazzklassiekers - Harry is een jazzliefhebber - en nog een rolletje voor Herbie Hancock als favoriete klant.

Leo Woodall kende ik nog niet, maar ik zie dat hij al behoorlijk aan de weg getimmerd heeft met een grote rol in die laatste Bridget Jones film en Nuremberg. Ik vond hem hier goed gecast. Hij heeft voor mij wel een beetje de vibe van de vroege Ryan Gosling van Place Beyond the Pines en Drive. Liu is ook een prima chique pianiste die valt voor de mysterieuze zwijgende bad boy die muzikaal begaafd blijkt te zijn. Lior Raz is ook prima gecast als bendeleider Uri. Als er weer eens verkiezingen zijn in Israël en ze gaan een hardcore Nethanyahu-stemmer interviewen, dan komen ze vaak uit bij een gast met veel gouden kettingen op het strand van Tel Aviv met een pot bier in de ene en falafel in de andere hand. Vaak heten ze ook echt Uri, dat lijkt een soort Israëlische versie van het Amerikaanse Vinnie of Nederlandse Maikel te zijn. Zo speelt Raz hem.

Maar de grote ster is toch de bijna 90-jarige Dustin Hoffman. Geen grote rol qua schermtijd, maar wel echt zo een bijrol die de hele film overneemt. Je bent een grote filmster of je bent het niet.

Het script had wel nog even bijgepunt moeten worden, want er hangt te veel af van enorme toevalligheden in en er zijn te veel dingen waarvan je denkt: "Waarom gaat dat zo?" en "Waarom wordt dit geen probleem later?" Absoluut gehoor en talent voor het luisteren naar kleine geluidjes in een slot lijken me bijvoorbeeld toch echt twee heel verschillende gaven die beiden dan weer niets van doen hebben met hyperacusis. En zo zijn er meer dingen. De opeenstapeling van dat soort zaken maakt dat de film aan het einde nogal in elkaar zakt. Jammer, want zo zakt Tuner van potentiële kraker naar 'leuk entertainment'.

(Gezien in Cinecenter)

Had zo'n leuke film kunnen zijn. Thriller, drama, comedy, maar het is van alles niks. Zeikfilm eigenlijk.

Op zich een peima verhaal maar de crimenelen bende deed mij sterk denken aan de baron, b2 en vlugge Japie. Daardoor één ster minder qua waardering

Begon leuk maar werd gaandeweg steeds zwakker. De documentaires van Roher zijn wat dat betreft consistenter. Toch een ruime voldoende, 6.5/10

Erg fijne film! Leuk verhaal, alhoewel wel wat “zoet” af en toe, maar dat is soms ook wel eens prettig

Vlotte misdaadfilm die mij doet denken aan Baby Driver. Baby Driver is wel beter op audiovisueel gebied maar vind beide films overeenkomsten hebben. Vlot, vermakelijk en stijlvol en enigszins origineel met prima acteerwerk.

Idem, moest enorm aan Baby Driver denken.

Vervang talent voor racen met extreem goed gehoor, en vervang tinnitus met een overgevoeligheid voor geluid, laat de fijne soundtrack weg en je bent er al bijna.

----

Desalniettemin ondanks de overeenkomsten genoeg verschillen om toch nog een beetje origineel over te komen.

Prima film, verveelde niet, keek lekker weg. Bij vlagen een beetje voorspelbaar (het moet toch eens fout gaan), maar tegelijk toch spannend genoeg om te kijken hoe het nou precies gaat aflopen. Prima geacteerd ook, karakters komen goed over en zij vrij sympathiek, zelfs de baddies bij vlagen.

Goeie film nog.

Over een pianostemmer met gevoelige oren die een geweldig goede brandkastkraker blijkt te zijn, in het criminele circuit belandt en ervaart dat ontsnappen uit dat circuit niet zomaar kan. Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Daniel Roher is een prettige film en een film met romantiek, misdaad en spanning.

Ik leefde oprecht mee met de door Leo Woodall vertolkte hoofdpersoon Niki. Een ingetogen en melancholisch gestemde man die ook nog eens sympathiek is. Er zijn leuke bijrollen voor Dustin Hoffmann en Jean Reno. En er is een hoofdrol voor de leuke Havana Rose Liu als de love interest.

Fijne jazzklanken begeleiden Niki op zijn weg. Niki die tamelijk naïef is en fouten maakt die tot ongewenste gevolgen leiden. Zijn talenten zijn verweven met zijn gehoorbeperking waarvan hij zich de mogelijkheden amper realiseert. Angst en (wan)hoop strijden in zijn personage om voorrang. Hij is onzeker over de mogelijkheden die zijn talenten bieden. Hij is onzeker over zichzelf. Juist die onzekerheid maakt dat hij als personage authentiek overkomt.

Door zijn teruggetrokken en autonome houding noodgedwongen op te geven, belandt hij in onverwachte situaties. waarover hij geen comtrole heeft en waarmee hij amper of geen raad weet. Dat feit leidt tot verrassende wendingen in het verhaal.

Niki's wegen zijn leuk om te volgen en zijn omringd met fijne muziek, warmte en feelgood. En af en toe is het nog spannend ook. Ik heb met Tuner een prima tijd gehad,

Redelijk sterk misdaaddrama. Het verhaal is best origineel en is een mix van wat romantiek, drama, humor en spanning. De uitwerking is best goed geslaagd. De opbouw is goed met een prima karakterontwikkeling en een spanningsboog die zich gedurende de film steeds verder ontwikkelt. De film bevat wel wat clichés en is een beetje voorspelbaar maar dat mag de pret zeker niet drukken. De geluidsmontage is erg goed en geeft de vaardigheden en beperkingen van de hoofdrolspeler uitstekend weer. Woodall versterkt dit nog eens door een geloofwaardige rol neer te zetten naast de solide Hoffman. Prima film. 3.5/4.0

Prima vermakelijk filmpje. Erg voorspelbaar en dat over de top einde.

Prima misdaadfilm. Goede (bekende) acteurs .

Het woksme sluipt er steeds weer in

Verder wel een leuke film

Sappig en voorspelbaar verhaal met een vleugje romantiek. Weer eens wat anders. Keek gewoon lekker weg. Harry hadden ze wat mij betreft weg mogen laten; druktemaker.

Wat een mooie meevaller was dit zeg. Ik was de film al verschillende keren tegengekomen online maar had er steeds geen behoefte aan om er naar te kijken, tot ik vandaag de beschrijving las en dacht, ik ga het toch maar proberen. Echt totaal geen spijt van. Het is gewoon een hele mooie film met een goed verhaal en een cast die het buitengewoon doet. Dat Dustin Hoffman een goeie acteur was dat wist ik al lang maar Leo woodall kende ik nog niet echt, enkel van "Nuremberg" maar verder had ik nog niet veel van hem gezien, maar in "Tuner" acteert hij best wel goed. Jean Reno had maar een hele kleine rol. Dat Aziatisch meisje vond ik ook best wel aardig spelen. Van dit soort films mogen er voor mij wel meer gemaakt worden. Dat is eens een keer wat anders dan al die actie films vol met cgi. Met een aardig verhaal en goed acteren lukt het ook. Een aanrader voor wie hem nog niet zag.

Dit is geen slechte film maar veel mensen met hyperacusie gaan hier niet blij mee zijn, het is op geen enkel moment een kracht of een pretje, meer nog het is een hel. En natuurlijk is het maar film.

En sorry, ik kan het weten, ik heb zeer zware misofonie, bijna dezelfde fout in de hersenen, de beste tijd ook voor mensen met hyperacusie is als je slaapt.

Er valt weinig of niets aan te merken aan deze film. Het verloopt allemaal heel erg vlot en de insteek rond het hypergevoelig gehoor van Niki zorgt voor een aantal intense scènes.

Al wordt het natuurlijk allemaal best voorspelbaar vanaf het moment dat Niki de eerste klusjes aanvaardt van de louche bende om kluizen open te maken. Niet dat Daniel Roher ergens in de fout gaat, maar nergens wordt de middelmaat echt overstegen.

Gelukkig is het romantische zijplot tussen Niki en Ruthie niet te zeemzoet en is het acteerwerk van een prima niveau.

Zeer degelijke 3*

De film neemt sporadisch iets teveel hooi op de vork en de toon schiet soms een beetje ongemakkelijk heen en weer tussen komedie en drama, maar in essentie is dit een charmant portret van een getalenteerde maar getormenteerde pianostemmer (Leo Woodall) met een aanleg voor het kraken van kluizen. Woodall is perfect gecast in de hoofdrol en regisseur Daniel Roher maakt er op visueel en muzikaal vlak een feestje van. De supporting cast is ook niet misselijk.

Degelijk drama misdaad verhaal met vleugje romantiek.

Maar het is ook eveneens soms wat langdradig.

Het kabbelt een beetje door gedurende 100 minuten.

De "boeven" uit oostblok zijn een beetje kolderiek in het begin en dat laat niet echt indruk achter.

Richting het einde wordt het een tikkeltje heftiger.

Maar het plot en de climax zijn een beetje vergezocht.

Acteerwerk is ok en het is leuk om Hoffman weer eens te zien in een film.

Maar dat was het dan ook wel.

3*

Heeft hij nou een miljoen dollar crypto afgenomen of was de waarde gedaald in een dag? Sorry, te lui om terug te spoelen.

Waku Oostblok? Dan heb je de rode lijn van de film wel gemist vrees ik

Zelfopoffering, het kernwoord van deze film. In goed vertrouwen vertrouwen kan leiden tot wat er in deze film gebeurt. Woodall speelt mat, doch passend bij zijn rol, alhoewel t moeilijk wordt in het meningsverschil met Rose Liu. Verder wat absurdistische momenten m.b.t. de criminelen, waarbij een stupide Raz de kip met de gouden eieren slacht. Hoffman perfect in zijn rol. Wat moet je doen met 1 miljoen? 3,6*

Voorspelbare saaie prutfilm met een waardeloos einde.. snap niet waarom dit zo'n hoge raitng heeft bij de mede moviemeter kijkers

Voorselbare typisch Amserikaanse film met een heel suf einde. Snap niet waarom het hier zo'n relatief hoge rating krijgt van de mede moviemeters

Aardig idee, maar als drana te dun en als misdaad te slap.

3*

Verhaal heel aardig maar vond het wel heel traag.

Had iets meer actie in gemogen maar dat is persoonlijke smaak

Een film die meer aandacht verdient. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord tot iemand hem mij aanraadde. Echt een prima geschreven film die elementen van een drama, een romantische komedie en een misdaadfilm combineert. Daarbij zijn die laatste twee wel een ongebruikelijke combinatie samen. Vooral de romance werkt erg goed hier. De personages zijn zo waanzinnig leuk.

De gimmick van een hoofdpersonage met supergevoelig gehoor werkt erg goed, mede door het sterke sounddesign. Woodall brengt ook een bepaalde onschuld naar zijn rol die het makkelijk maakt om zijn criminele uitstapje te vergeten. Bijzonder fijne jazz-soundtrack ook.

Which key is this?

Ik was gelijk wel getriggerd door het verhaal, want ik had nog nooit een film gezien over iemand die piano’s stemt en dan al helemaal niet iemand die daarna kluizen gaat openbreken. Je moet er maar op komen.

Ik vroeg me daardoor wel af hoe ze deze film interessant gaan houden. Het antwoord is: door subtiliteit. In de eerste helft van de film gebeurt er niks heel geks. Het verhaal begint steeds meer vorm te krijgen en de personages worden meer en meer uitgewerkt. Later komen er meer spanning en problemen bij. Ik vond het romantische verhaal mooi gedaan, zeker in combinatie met een vleugje drama en een randje misdaad.

De film pakte me steeds meer en toen het gecomponeerde nummer van Havana Rose Liu kwam welke zij echt met de piano begeleidde, kreeg ik me een partijtje kippenvel. En dit was op het einde misschien nog wel intenser.

De hoofdrol is erg goed vertolkt door Leo Woodall. Juist het feit dat hij niet zo subtiel was, paste perfect bij zijn verhaal. De liefde voor zijn collega / mentor was echt prachtig in beeld gebracht. Ik vond het ook wel grappig dat de bad guys best sympathiek overkwamen. Tot een bepaalde hoogte dan toch.

Ja, er zit veel moois in deze film, waardoor ik niet anders kan dan hem 4,5 ster te geven.

Btw ik ben echt stik jaloers op mensen met een absoluut gehoor. Lijkt me met songwriting best handig.

Some Asshole Walks Me To Class, in G Minor

Het sterke punt van de film is dat het verhaal qua idee origineel en fijn gevonden is. Aan de andere kant is het net een tikkie te rechtlijnig en te voorspelbaar misschien, maar de originaliteit brengt het zonder al te veel gemekker tot de helft, driekwart. Wat ook goed werkt zijn de cameo-achtig kleine rolletjes van Hoffman en Reno, als oude helden die nog even wat wijze spreuken mogen declameren als een soort aardse Yoda's.

Woodall speelt vooral in het begin best goed, maar overtuigt ook weer niet heel erg als pianist of stemmer, en richting einde wordt de gimmick ook wel wat te dun en lijkt het toch ook alsof zijn acteren daar wat beperkend in is. En ja, misschien is dat gewoon een vooroordeel, maar hij ziet er gewoon veel te klontig uit voor een pianostemmer of pianist. Pianoverhuizer, ja, maar stemmer of speler? En Liu kan dan misschien nog wel door de beugel als componist-wannabe, maar overtuigt me ook al niet heel erg met haar gedrag in die richting, al zegt dat misschien meer over mijn muzikant-kennissen dan over haar rol.

Veel erger is dat de boevenrollen zo nul-dimensionaal zijn ingevuld. Waar het concept verder best origineel is komen daar alle denkbare cliches weer terug, en op een veel te flauwe manier ook nog eens - het doet me denken aan de Comedy Capers, en niet in een positieve zin. En dat telt ook nog eens op naar de ontknoping, want die is echt wel veel te flauw. Een soort halfslachtige mix van een Shakespeare-achtig noodlot met veel te veel Hollywoodse happy ending en misplaatste schuldgevoelens. Jammer, dat had zoveel beter gekund.

Wat ook echt beter gekund, nee gemoeten had is de editing. Meerdere keren dat me opviel dat bij wisseling van standpunt de gehoorkap van Woodall toch net weer anders zat. Slordig, vooral voor zo'n plotding had dat toch echt strakker gemoeten.

Zo'n beetje het enige wat dan wel werkt, Woodall en Liu samen komt er voor mijn gevoel net te weinig uit. Ook dat lijkt toch gewoon een gemiste kans die zonder veel moeite ingekopt had kunnen worden. Het is niet slecht allemaal, echt niet, maar het had goed of zelfs geniaal kunnen zijn.