Tuner (2025)

Uitstekende film over een pianostemmer met een perfect gehoor, die ook lijdt aan hyperacusie. Een originele film die onderhoudend is van begin tot eind. Een fijne (vaak jazzy) soundtrack en een vlotte montage hier en daar. Het hoofdpersonage is boeiend neergezet en je zou de film kunnen omschrijven als Sound of Metal meets Emily the Criminal.

Sinds een gehooraandoening een einde maakte aan zijn ambitie om toppianist te worden, werkt Niki [Leo Woodall] als pianostemmer voor vaderfiguur Harry Horowitz [Dustin Hoffman]. Wanneer Harry in het ziekenhuis belandt, maakt Niki gebruik van zijn contacten met een malafide beveiligingsbedrijf om de torenhoge rekening te betalen. Daarvoor gebruikt hij zijn hardhorendheid om brandkasten te openen. Ondertussen begint hij een relatie met een pianostudente [Havana Rose Liu], die zich voorbereidt op een recital van een eigen compositie waarmee ze een stage hoopt af te dwingen bij een beroemde componist [Jean Reno]. Woodalls onderkoelde spel, het samenspel met de innemende Hoffman, voortreffelijk geluid en de oorspronkelijke composities van Marius De Vries maken dit redelijk voorspelbare misdaaddrama de moeite waard.

De premisse is origineel – een pianostemmer met hyperacusie gaat het criminele pad op – maar het verhaal is een beetje standaard: hij doet een vriendinnetje en steeds meer problemen op maar weet het aan het eind allemaal weer recht te zetten (zoals hij ook de compositie van zijn vriendin een goed einde gaf), al moet ie daarvoor wel wat klappen incasseren. Wat me nog het meest stoorde is dat de film telkens wel een heel ongeloofwaardige toevalligheid moet introduceren om het verhaal de goede richting op te krijgen. Echt sterk is de film aldus niet, maar hij is wel vermakelijk.

Leuke ouderwetse mainstream misdaadfilm. Een aanrader voor wie bijvoorbeeld vorig jaar Roofman ook al een verademing vond tussen alle vervolgen en reboots vol computeranimatie. Gemaakt door nota bene de regisseur van Navalny.

Niki (Leo Woodall) is een voormalig pianowonderkind dat is getroffen door de oorziekte hyperacusis, waarbij je extreem gevoelig wordt voor geluid. Nu is hij pianostemmer in dienst bij oude rot Harry Horovitz (Dustin Hoffman), dé vakman in New York. Hij is ook een soort pleegvader voor Niki, op een typische "oude joodse New Yorker met het hart op de tong"-manier. Zo koppelt hij Niki, die door zijn ziekte een beetje in een isolement zit, aan de getalenteerde compositiestudente Ruthie (Havana Rose Liu). Dan krijgt Harry een beroerte (denk ik?) en blijkt dat hij gestopt is met het betalen van zijn premies voor Medicare omdat hij het ergens niet mee eens was. Maar Niki heeft bij een klus 's avonds in een enorme villa last van geboor en dat blijkt een bende Israëlische dieven. Niki kan de kluis die ze open willen breken openen op het gehoor (luisteren of de pin in het mechanisme valt), wat hem op een aanbod van de bende komt te staan, wat hij aanneemt om Harry te helpen. Alleen samenwerken met zware criminelen is nooit een goed idee.

Dit is allemaal vlot gemaakt (107 minuten en er zit ook een ouderwetse montage in om een stukje vooruit te gaan in de tijd!), met lekkere dialogen en af en toe ook wat spanning. Geen grote actiescenes, gewoon mensen die onder schot worden gehouden. Zelfs het romantische subplot, meestal toch het zwakke punt in dit soort films, is overtuigend, zowel door hoe het geschreven is (overtuigende link door de muziek) als door de acteurs. De muziek van Marius De Vries (recent ook musical The End), gezien het onderwerp van de film bijna een extra rol, is ook goed. Ook veel jazzklassiekers - Harry is een jazzliefhebber - en nog een rolletje voor Herbie Hancock als favoriete klant.

Leo Woodall kende ik nog niet, maar ik zie dat hij al behoorlijk aan de weg getimmerd heeft met een grote rol in die laatste Bridget Jones film en Nuremberg. Ik vond hem hier goed gecast. Hij heeft voor mij wel een beetje de vibe van de vroege Ryan Gosling van Place Beyond the Pines en Drive. Liu is ook een prima chique pianiste die valt voor de mysterieuze zwijgende bad boy die muzikaal begaafd blijkt te zijn. Lior Raz is ook prima gecast als bendeleider Uri. Als er weer eens verkiezingen zijn in Israël en ze gaan een hardcore Nethanyahu-stemmer interviewen, dan komen ze vaak uit bij een gast met veel gouden kettingen op het strand van Tel Aviv met een pot bier in de ene en falafel in de andere hand. Vaak heten ze ook echt Uri, dat lijkt een soort Israëlische versie van het Amerikaanse Vinnie of Nederlandse Maikel te zijn. Zo speelt Raz hem.

Maar de grote ster is toch de bijna 90-jarige Dustin Hoffman. Geen grote rol qua schermtijd, maar wel echt zo een bijrol die de hele film overneemt. Je bent een grote filmster of je bent het niet.

Het script had wel nog even bijgepunt moeten worden, want er hangt te veel af van enorme toevalligheden in en er zijn te veel dingen waarvan je denkt: "Waarom gaat dat zo?" en "Waarom wordt dit geen probleem later?" Absoluut gehoor en talent voor het luisteren naar kleine geluidjes in een slot lijken me bijvoorbeeld toch echt twee heel verschillende gaven die beiden dan weer niets van doen hebben met hyperacusis. En zo zijn er meer dingen. De opeenstapeling van dat soort zaken maakt dat de film aan het einde nogal in elkaar zakt. Jammer, want zo zakt Tuner van potentiële kraker naar 'leuk entertainment'.

(Gezien in Cinecenter)

Vlotte misdaadfilm die mij doet denken aan Baby Driver. Baby Driver is wel beter op audiovisueel gebied maar vind beide films overeenkomsten hebben. Vlot, vermakelijk en stijlvol en enigszins origineel met prima acteerwerk.

Over een pianostemmer met gevoelige oren die een geweldig goede brandkastkraker blijkt te zijn, in het criminele circuit belandt en ervaart dat ontsnappen uit dat circuit niet zomaar kan. Het speelfilmdebuut van regisseur en schrijver Daniel Roher is een prettige film en een film met romantiek, misdaad en spanning.

Ik leefde oprecht mee met de door Leo Woodall vertolkte hoofdpersoon Niki. Een ingetogen en melancholisch gestemde man die ook nog eens sympathiek is. Er zijn leuke bijrollen voor Dustin Hoffmann en Jean Reno. En er is een hoofdrol voor de leuke Havana Rose Liu als de love interest.

Fijne jazzklanken begeleiden Niki op zijn weg. Niki die tamelijk naïef is en fouten maakt die tot ongewenste gevolgen leiden. Zijn talenten zijn verweven met zijn gehoorbeperking waarvan hij zich de mogelijkheden amper realiseert. Angst en (wan)hoop strijden in zijn personage om voorrang. Hij is onzeker over de mogelijkheden die zijn talenten bieden. Hij is onzeker over zichzelf. Juist die onzekerheid maakt dat hij als personage authentiek overkomt.

Door zijn teruggetrokken en autonome houding noodgedwongen op te geven, belandt hij in onverwachte situaties. waarover hij geen comtrole heeft en waarmee hij amper of geen raad weet. Dat feit leidt tot verrassende wendingen in het verhaal.

Niki's wegen zijn leuk om te volgen en zijn omringd met fijne muziek, warmte en feelgood. En af en toe is het nog spannend ook. Ik heb met Tuner een prima tijd gehad,

Redelijk sterk misdaaddrama. Het verhaal is best origineel en is een mix van wat romantiek, drama, humor en spanning. De uitwerking is best goed geslaagd. De opbouw is goed met een prima karakterontwikkeling en een spanningsboog die zich gedurende de film steeds verder ontwikkelt. De film bevat wel wat clichés en is een beetje voorspelbaar maar dat mag de pret zeker niet drukken. De geluidsmontage is erg goed en geeft de vaardigheden en beperkingen van de hoofdrolspeler uitstekend weer. Woodall versterkt dit nog eens door een geloofwaardige rol neer te zetten naast de solide Hoffman. Prima film. 3.5/4.0

Dit is geen slechte film maar veel mensen met hyperacusie gaan hier niet blij mee zijn, het is op geen enkel moment een kracht of een pretje, meer nog het is een hel. En natuurlijk is het maar film.

En sorry, ik kan het weten, ik heb zeer zware misofonie, bijna dezelfde fout in de hersenen, de beste tijd ook voor mensen met hyperacusie is als je slaapt.

Er valt weinig of niets aan te merken aan deze film. Het verloopt allemaal heel erg vlot en de insteek rond het hypergevoelig gehoor van Niki zorgt voor een aantal intense scènes.

Al wordt het natuurlijk allemaal best voorspelbaar vanaf het moment dat Niki de eerste klusjes aanvaardt van de louche bende om kluizen open te maken. Niet dat Daniel Roher ergens in de fout gaat, maar nergens wordt de middelmaat echt overstegen.

Gelukkig is het romantische zijplot tussen Niki en Ruthie niet te zeemzoet en is het acteerwerk van een prima niveau.

Zeer degelijke 3*

De film neemt sporadisch iets teveel hooi op de vork en de toon schiet soms een beetje ongemakkelijk heen en weer tussen komedie en drama, maar in essentie is dit een charmant portret van een getalenteerde maar getormenteerde pianostemmer (Leo Woodall) met een aanleg voor het kraken van kluizen. Woodall is perfect gecast in de hoofdrol en regisseur Daniel Roher maakt er op visueel en muzikaal vlak een feestje van. De supporting cast is ook niet misselijk.

Zelfopoffering, het kernwoord van deze film. In goed vertrouwen vertrouwen kan leiden tot wat er in deze film gebeurt. Woodall speelt mat, doch passend bij zijn rol, alhoewel t moeilijk wordt in het meningsverschil met Rose Liu. Verder wat absurdistische momenten m.b.t. de criminelen, waarbij een stupide Raz de kip met de gouden eieren slacht. Hoffman perfect in zijn rol. Wat moet je doen met 1 miljoen? 3,6*

Voorselbare typisch Amserikaanse film met een heel suf einde. Snap niet waarom het hier zo'n relatief hoge rating krijgt van de mede moviemeters