Splitsville (2025)

Vanaf 27 november 2025 in de bioscoop (The Searchers)

En nu al op andere manieren te zien..

Rare film, onrealistisch lijkt me haha & te druk ook voor mij.

Sneue zelfverklaarde “onromantische komedie” waarin de infantiele Carey [Kyle Marvin] letterlijk naar Paul [Michael Angelo Covino] en Julie [Dakota Johnson] omdat Ashley [Adria Arjona] aankondigt van hem te willen scheiden. Paul en Julie hebben een open relatie en hebben mogelijk advies voor hem. Ashley komt erbij en de lollig bedoelde situatie volgen elkaar op in een screwball comedy vol egocentrische, vervelende personages en grappen die keer op keer doodslaan. Verbijsterend slecht!

Best een leuk filmpje. Soms wat rommelig maar de cast speelt leuk en er zitten een aantal scènes in waar ik wel om heb moeten lachen. Qua humor lag de film mij wel.

Splitsville begon heel grappig en absurdistisch - die hele openingsscène in de auto zegt eigenlijk alles over de humor van regisseursduo Kyle Marvin en Michael Angelo Covino - en behoudt tijdens de eerste helft een leuke scherpte en spitsvondigheid. De situaties blijven schommelen tussen compleet absurd en over the top (het lange gevecht tussen Carey en Paul, waarbij ze het hele huis afbreken, of die scènes met alle scharrels van Ashley die 'bevriend' geraken met Carey en in het huis blijven rondhangen .) Het is tijdens deze scènes dat de film het meeste leeft en echt een eigen gezicht heeft. De tweede helft heeft veel minder van dit, en vervalt uiteindelijk in een meer standaard (anti)-rom-com, die eindigt zoals het begon - met beide koppels terug bij elkaar. Wat de film er mee wilt zeggen? Ik heb geen idee eerlijk gezegd, volgens mij niet zo heel veel. Het voelde niet zo ontzettend uitgedacht.

Alle vier de hoofdacteurs doen het gelukkig wel heel verdienstelijk, wat de verschillende situaties en verhoudingen telkens wel heel vermakelijk maakt om naar te kijken. Dakota Johnson zie ik voor de tweede keer op korte tijd (een paar maanden geleden in Celine Song's Materialists), en overtuigt andermaal, maar het is vooral Kyle Marvin als de goedhartige lummel Carey die ik met het meeste plezier zag spelen.

Dikke 3*, met een veel betere eerste dan tweede helft.

Splitsville is een weer zo'n film die in het rijtje past van films geschreven door SNL acteurs, zoals we die in de afgelopen jaren wel vaker hebben gezien. Regelmatig gestoeld op 1 a 2 leuke ideetjes, maar niet genoeg om een hele speelfilm van te maken.

De 'vecht' scene in het begin van de film is wel echt grappig vond ik, maar daarna wordt het steeds matiger. Ik kende de heren niet overigens, maar zie dat ze vaker films maken/schrijven. Kan me voorstellen dat het van zelfde laken een pak is. Leuk voor even, maar niet voor +90 minuten.

2,5*

Wat een onwijs slechte film. Na 20 minuten heb je al door dat dit een "komedie" van het niveau Amerikaanse humor is. Had de film toen al beter uit kunnen zetten.

Nogal wisselvallige film, die tegelijkertijd een romcom wil zijn als een parodie erop. De soms snedige dialogen en absurde humor zijn best leuk, maar uiteindelijk verzandt de film in hetgeen waar het zich tegen afzet.

Nu is dat allemaal nog tot daaraan toe. Storender vond ik het dat de film geen enkele serieuze poging doet om modieuze relatievormen te onderzoeken. Het gaat over open relaties, maar voor de makers is monogamie kennelijk de enige juiste weg. Hollywood wordt door bepaalde rechtse krachten in de VS als totaal losgeslagen gezien, maar vanaf deze kant van de oceaan lijkt het toch maar een conservatief bolwerkje.

Ondanks alles heb ik me toch best aardig vermaakt. Ik ben namelijk heel openminded en welwillend. Daar kunnen sommige regisseurs nog wat van leren.

Wat een gare trailer zeg.

Lijkt me echt een slechte film, in alle opzichten.

Dat deze film de bioscoop haalt. Echt ongelofelijk

Humor is een begrip ik heb al weinig met komedie daarbij zeer ghaotisch en rommelig en zeer druk niet mijn film.

Splitsville klinkt als de naam van een keurig stadje waar de mensen een aangenaam burgerlijk leven leiden. Het protagonistenkoppel in deze film is er naar onderweg. Helaas voor hen heeft regisseur en schrijver Michael Angelo Covinho met de titel een andere betekenis voor ogen en wel een ironische omschrijving van de toestand waarin zich koppels bevinden voor de scheiding. Radeloos, strijdbaar, koppig. De film deed me een beetje denken aan The War of the Roses (1989) waarin een gescheiden koppel koppig samen in een huis blijft wonen. In mijn herinnering een hele leuke en vooral frisse komedie.

Vele malen leuker dan Splitsville. Een film met tamme humor, een stoffig verhaal en een moralistische vinger. Voor een film die zich als komedie afficheert, valt er maar weinig te lachen. De film mist dynamiek. De introductie van nog een koppel dat ook onderweg is naar Splitsville en bevriend is met het eerste koppel, verandert daar niets aan. De interacties zijn voorspelbaar. Het geruzie is hetzelfde geruzie als in andere films waarin koppels tot het inzicht komen dat ze niet bij elkaar passen.

Het acteerwerk is ok. De personages zijn echter niet interessant. Ze stijgen nooit uit boven het lichtzinnige type waarmee ze ook werden geïntroduceerd. Ze maken niet echt een ontwikkeling door. Tuurlijk, ze maken wel wat door maar hun worstelingen maken niet dat hun wezen aan diepzinnigherid wint. Een paar naaktscènes en een paar geslaagde komische momenten houden de moed erin maar al snel daarna ebt de film onvermijdelijk steeds weer weg in saaie voorspelbaarheid. Splitsville is een vermoeiende film.

Matige film over een stel in scheiding en een stel met een open huwelijk. Het begint allemaal wel goed en het is hier en daar best grappig. Maar de personages worden op gegeven moment wat irritant en het valt allemaal in herhaling. De vorige film van Michael Angelo Covino was me een stuk beter bevallen. Net geen 3.0 sterren.

Komisch relatiedrama, met hier en daar een paar verrassend grappige slapstick-momenten en een aantal inventieve visuele vondsten. De opzet werkt goed en cast en dialogen zijn van niveau, maar na het degelijke middenstuk gaat de film richting het einde helaas een beetje uit als een nachtkaars. Jammer, want tot die tijd is dit toch wel bovengemiddeld leuk.

De film begint vrij ruw en gedurfd maar gaat steeds meer op veilig spelen en wordt steeds braver en daarmee steds minder interessant. Visueel wel oké, acteerwerk is redelijk maar de film mist een beetje jeu en is wat zouteloos ook. 2,5*.

Ik vind dit een leuke film en begrijo dat zure gedoe niet zo hier maar goed. Zitten leuke vondsten in zoals de Vecht scène. Het is een kleine film over aantrekken en afstoten. Gemaakt door twee vrienden met een minimaal budget. Ik heb er wel om moeten lachen en er zitten ook nog mooie shots in dus gewoon prima 3.5 ster.

Dit is zo'n film die vooral op me overkomt alsof de makers hun persoonlijke relatieleed proberen te verwerken, en ons als kijkers daar tegelijkertijd medeplichtig ofwel slachtoffer van maken. Ja, er zijn een paar grappige situaties, maar net zoals een echte relatiebreuk is het toch vooral vervelend, een periode waar je op een of andere manier onvermijdelijk doorheen moet ondanks dat je van te voren weet dat het niks meer wordt, dat het alle energie uit je zuigt en nee, dat je nooit meer vrienden zijn zal, en dat het een opluchting zal zijn als je de tweede of derde verjaardag overleefd hebt zonder dat je een kaartje, een wens of een bericht krijgt. Oh sorry, ik wou niet doordraven.

De acteurs zijn aan de andere kant bijzonder goed op dreef, overtuigen en dragen hun rol en de film. Ja, ook Dakota Johnson.

Onbenut potentieel

De open relatie is een onderwerp dat naar mijn idee niet vaak in films behandeld wordt. Mede daarom voelt Splitsville direct als een verfrissend concept. In het verleden heb ik zelf een open relatie gehad, waardoor dit thema mij alleen maar meer aangreep. Hoewel de gevolgen van mijn open relatie catastrofaal waren, blijf ik van mening dat een open relatie in sommige situaties juist een positieve uitwerking op een relatie kan hebben.

Helaas benut de regisseur van Splitsville niet de kans om dit onderwerp echt goed uit te diepen. De opening met het auto-ongeluk vond ik te extreem, maar ik was hoopvol gestemd toen ik zag hoe het verhaal zich verder ontvouwde. Met als hoogtepunt het gevecht tussen Carey en Paul. Deze scène lijkt eindeloos lang door te gaan en is zo compleet absurd, grappig, creatief en fascinerend dat mijn verwachtingen voor de rest van de film torenhoog waren. Helaas zakt het verhaal na deze scène steeds verder in en bleef ik uiteindelijk met een onbevredigend gevoel achter.

De regisseur mist de kans om dieper in te zoomen op de interne conflicten die een open relatie met zich mee kan brengen en durft onvoldoende op de personages in te zoomen. Ashley wordt in het bijzonder neergezet als een oppervlakkig, egocentrisch en zelfingenomen personage, terwijl zij veel meer diepgang had kunnen krijgen. Nu wordt haar behoefte – die kennelijk bestaat uit het aangaan van zo veel mogelijk kortdurende seksuele relaties – hoofdzakelijk aan de oppervlakte getoond. Hierdoor had ik het gevoel dat haar personage vooral werd ingezet om het concept van een open relatie in zijn meest extreme vorm te tonen, zonder verdere uitdieping. Een gemiste kans.

Ik vond de richting die de film vervolgens uitging ook steeds minder interessant worden. De focus kwam te veel te liggen op de financiële keuzes die Paul had gemaakt, de impact daarvan op hun zoontje Russ en hoe dit zijn relatie met Julie beïnvloedde. Op een later moment blijkt zelfs dat hij tijdens de open relatie helemaal niet met andere vrouwen naar bed was geweest. Veel interessanter had ik het gevonden als dit wel het geval was geweest, en als de film vervolgens had onderzocht waarom hij zo heftig reageerde toen Carey hem vertelde dat hij met Julie naar bed was geweest.


Een focus op de innerlijke strijd tussen enerzijds de vrijheid willen voelen om met anderen naar bed te kunnen gaan en anderzijds niet kunnen verkroppen dat je partner seks heeft met een ander (uiteraard extra beladen doordat het zijn beste vriend betreft) had ik veel interessanter gevonden dan de richting die het verhaal nu inslaat.

Wanneer dit gecombineerd was geweest met meer verdieping in het personage van Ashley, had dit een ijzersterke film over open relaties kunnen opleveren. Helaas is dat niet het geval, waardoor deze film voor mij vooral als onbenut potentieel voelt.

De regisseur probeert nog wel een hele reeks ongemakkelijke momenten te creëren tijdens een kinderverjaardag, maar deze opeenstapeling van ongemakkelijkheden, gecombineerd met een pijnlijk ongrappige Nicholas Braun als Matt the Mentalist, voelt eerder als de definitieve doodsteek voor een interessant concept dan als een verrijking van de film.

Ook de manier waarop Carey, Julie, Ashley en Paul uiteindelijk hun weg naar elkaar terugvinden, voelt pijnlijk geforceerd, leeg en oppervlakkig aan. Daarmee lijkt de regisseur ook subtiel een betweterig vingertje op te steken richting de kijker: alsof de monogame, traditionele relatie uiteindelijk de beste relatievorm is. Terwijl dat wellicht voor de meeste, maar niet voor alle koppels het geval hoeft te zijn.

★★½

De film kent zijn ups en downs en is zo nu en dan wat rommelig, maar heeft wel een duidelijke eigen stijl. Al met al zeker niet vervelend om naar te kijken.