Splitsville (2025)

Sneue zelfverklaarde “onromantische komedie” waarin de infantiele Carey [Kyle Marvin] letterlijk naar Paul [Michael Angelo Covino] en Julie [Dakota Johnson] omdat Ashley [Adria Arjona] aankondigt van hem te willen scheiden. Paul en Julie hebben een open relatie en hebben mogelijk advies voor hem. Ashley komt erbij en de lollig bedoelde situatie volgen elkaar op in een screwball comedy vol egocentrische, vervelende personages en grappen die keer op keer doodslaan. Verbijsterend slecht!

Best een leuk filmpje. Soms wat rommelig maar de cast speelt leuk en er zitten een aantal scènes in waar ik wel om heb moeten lachen. Qua humor lag de film mij wel.

Splitsville begon heel grappig en absurdistisch - die hele openingsscène in de auto zegt eigenlijk alles over de humor van regisseursduo Kyle Marvin en Michael Angelo Covino - en behoudt tijdens de eerste helft een leuke scherpte en spitsvondigheid. De situaties blijven schommelen tussen compleet absurd en over the top (het lange gevecht tussen Carey en Paul, waarbij ze het hele huis afbreken, of die scènes met alle scharrels van Ashley die 'bevriend' geraken met Carey en in het huis blijven rondhangen .) Het is tijdens deze scènes dat de film het meeste leeft en echt een eigen gezicht heeft. De tweede helft heeft veel minder van dit, en vervalt uiteindelijk in een meer standaard (anti)-rom-com, die eindigt zoals het begon - met beide koppels terug bij elkaar. Wat de film er mee wilt zeggen? Ik heb geen idee eerlijk gezegd, volgens mij niet zo heel veel. Het voelde niet zo ontzettend uitgedacht.

Alle vier de hoofdacteurs doen het gelukkig wel heel verdienstelijk, wat de verschillende situaties en verhoudingen telkens wel heel vermakelijk maakt om naar te kijken. Dakota Johnson zie ik voor de tweede keer op korte tijd (een paar maanden geleden in Celine Song's Materialists), en overtuigt andermaal, maar het is vooral Kyle Marvin als de goedhartige lummel Carey die ik met het meeste plezier zag spelen.

Dikke 3*, met een veel betere eerste dan tweede helft.

Wat een onwijs slechte film. Na 20 minuten heb je al door dat dit een "komedie" van het niveau Amerikaanse humor is. Had de film toen al beter uit kunnen zetten.

Nogal wisselvallige film, die tegelijkertijd een romcom wil zijn als een parodie erop. De soms snedige dialogen en absurde humor zijn best leuk, maar uiteindelijk verzandt de film in hetgeen waar het zich tegen afzet.

Nu is dat allemaal nog tot daaraan toe. Storender vond ik het dat de film geen enkele serieuze poging doet om modieuze relatievormen te onderzoeken. Het gaat over open relaties, maar voor de makers is monogamie kennelijk de enige juiste weg. Hollywood wordt door bepaalde rechtse krachten in de VS als totaal losgeslagen gezien, maar vanaf deze kant van de oceaan lijkt het toch maar een conservatief bolwerkje.

Ondanks alles heb ik me toch best aardig vermaakt. Ik ben namelijk heel openminded en welwillend. Daar kunnen sommige regisseurs nog wat van leren.

Splitsville klinkt als de naam van een keurig stadje waar de mensen een aangenaam burgerlijk leven leiden. Het protagonistenkoppel in deze film is er naar onderweg. Helaas voor hen heeft regisseur en schrijver Michael Angelo Covinho met de titel een andere betekenis voor ogen en wel een ironische omschrijving van de toestand waarin zich koppels bevinden voor de scheiding. Radeloos, strijdbaar, koppig. De film deed me een beetje denken aan The War of the Roses (1989) waarin een gescheiden koppel koppig samen in een huis blijft wonen. In mijn herinnering een hele leuke en vooral frisse komedie.

Vele malen leuker dan Splitsville. Een film met tamme humor, een stoffig verhaal en een moralistische vinger. Voor een film die zich als komedie afficheert, valt er maar weinig te lachen. De film mist dynamiek. De introductie van nog een koppel dat ook onderweg is naar Splitsville en bevriend is met het eerste koppel, verandert daar niets aan. De interacties zijn voorspelbaar. Het geruzie is hetzelfde geruzie als in andere films waarin koppels tot het inzicht komen dat ze niet bij elkaar passen.

Het acteerwerk is ok. De personages zijn echter niet interessant. Ze stijgen nooit uit boven het lichtzinnige type waarmee ze ook werden geïntroduceerd. Ze maken niet echt een ontwikkeling door. Tuurlijk, ze maken wel wat door maar hun worstelingen maken niet dat hun wezen aan diepzinnigherid wint. Een paar naaktscènes en een paar geslaagde komische momenten houden de moed erin maar al snel daarna ebt de film onvermijdelijk steeds weer weg in saaie voorspelbaarheid. Splitsville is een vermoeiende film.