Logboek

Weduwe Rebekka [Ane Dahl Torp] trouwt met de veel oudere Otto [Ralph Carlsson] in de veronderstelling dat ze daarmee financiële zekerheid krijgt. Dat blijkt niet zo te zijn en dus is het aan haar oudste dochter Elvira [Lea Myren] om aan alle onzekerheid een einde te maken door ervoor te zorgen dat prins Julian [Isac Calmroth] haar tijdens een veredelde Missverkiezing zal kiezen als zijn bruid. Elvira is alleen niet de mooiste en dus wordt ze opgeleid door Sophie von Kronenberg [Cecilia Forss] en worden haar fysieke tekortkomingen (zonder verdoving) opgelost door Dr. Esthétique [Adam Lundgren] met wat hulp van Elvira’s zus Alma [Flo Fagerli]. Maar de meer aantrekkelijke stiefzus Agnes [Thea Sofie Loch Nœss] dreigt roet in het eten te gooien. Myren is een openbaring in haar speelfilmdebuut en Blichfeldt maakt op even schokkende als hilarische wijze korte metten met de clichés van sprookjesfilms en – verhalen. De scènes met Dr. Esthétique (“Un, deux … trois!”) zijn een zwartkomische masterclass. Absoluut NIET aan te raden voor mensen die een cosmetische operatie op het programma hebben staan.

stem geplaatst

Op 18 juni 1983 ging Sally Ride de geschiedenis in als de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte. Deze documentaire herinnert ons aan het structurele seksisme binnen de NASA en van de media. Sally en haar vijf vrouwelijke collega’s brachten de mannen met wie ze werkten op andere gedachten door dezelfde testen te doorstaan. Opzienbarende archiefbeelden van persconferenties tonen aan dat de media zo ver nog niet was. Maar Sally voelde zich genoodzaakt om een belangrijk aspect van haar leven te verbergen voor de buitenwereld. Dat aspect geeft deze documentaire een dubbele lading. Weinig avontuurlijk qua vorm, maar actueel en boeiend, ook voor wie weinig interesse heeft in ruimtevaart. De gedenkwaardigste bijdrage komt van Mike Mullane, een collega die zichzelf in 1978 omschrijft als een ‘male chauvinist pig’.

De samenwerking tussen de binnenlandse en de internationale veiligheidsdienst van Zuid-Korea is in het geding na een rampzalig verlopen operatie. Het wordt snel duidelijk dat een Noord-Koreaanse spion met codenaam Donglim is doorgedrongen tot de top van een van de veiligheidsdiensten. Dat zorgt voor wantrouwen tussen Pyong-ho Park [Lee Jung-jae] en Jung-do Kim [Jung Woo-sung] die zelf s elkaar niet meer durven te vertrouwen. De spectaculaire actiescènes waren wat effectiever geweest als het verhaal iets minder verwarrend en de film wat korter was geweest.

Vier meisjes en vier jongens hebben al wat biertjes en aanverwante artikelen naar binnen getikt wanneer ze op het lumineuze idee komen om in te breken in het mysterieuze, leegstaande Simmons House. Ze waren beter af geweest in de tuin van het feest begon. Dat was ook al een totaal oninteressante chaos van overlappende, nietszeggende dialogen. Cultheld Eric Roberts komt aan het begin en aan het einde even opdraven in de zoveelste rip-off (zeker niet te verwarren met Heretic) uit de fabriek van The Asylum.

Studio 100 produceerde de uitstekende Nederlands gesproken versie van deze charmante animatiefilm voor de kleintjes waarin Ella [Rosemarie Voogt] een belangrijke les leert over het maken en behouden van vrienden. Ella en haar beste vriend Henry [Bo Bellamy] besluiten aan het eind van de dag een circusvoorstelling uit te nodigen en nodigen alle buren uit om mee te doen of te komen kijken. Iedereen wil meehelpen, maar dan gooit Johnny [Bo Burger] Ella’s plannen in de war. Johnny is net bij zijn oom en tante gaan wonen en heeft een fiets waar Henry jaloers op is. Al snel ontstaat er ruzie tussen Ella en Johnny over wie Henry’s vriend mag zijn. De animatie is niet om over naar huis te spreken, maar de kleurrijke personages en grappige terzijdes met een trio kippen maken dit prima vermaak de kleintjes en goed te verteren voor meekijkende ouders.

Merlant faalt als schrijver, regisseur en een van de hoofdrolspelers in deze stuurloze zwartkomische farce over drie karikaturale vrouwen die een appartement delen en in de problemen raken door de dood van een buurman [François Cottrelle] en van de sexy overbuurman [Lucas Bravo]. Nicole [Sanda Codreanu] is de muizige auteur die seksuele fantasieën heeft over die hunky overbuurman, Ruby [Souheila Yacoub] een vrijgevochten camgirl (inclusief kleurrijk haar en dito make-up) en Elise [Noémie Merlant] een fotomodel die net een punt gezet heeft achter de relatie met Paul [Christopher Montenez]. Een hoop slecht uitgewerkte losse ideeën, gekrijs, overdreven acteerwerk, onzinnige verwijzingen naar Hitchcock en Fellini en een mislukte poging tot een feministisch vlugschrift.

Via haar goede vriendin Batte [Luisa-Céline Gaffron] sluit Luisa [Mala Emde] zich aan bij een groep antifascistische jongeren dat zich vooral bezighoudt met het verstoren van openbare bijeenkomsten van extreemrechtse groeperingen. Binnen die groep ontstaat een splitsing die verpersoonlijkt wordt door Lenor [Tonio Schneider], die wil vasthouden aan geweldloze acties, en Alfa [Noah Saavedra] die wel bereid is geweld te gebruiken om de Nazi’s het zwijgen op te leggen. De camera volgt Luisa tijdens de persoonlijke ontwikkeling die ze doormaakt van onwennige meeloper tot een eigenzinnige activist die voor een moreel dilemma komt te staan. Met hulp van camerapersoon Daniele Knapp weet Von Heinz de chaos en spanning van een confrontatie tussen twee fanatieke, vijandige politieke facties tot leven te brengen. Emde is bovendien uitstekend in de hoofdrol. Het duurt alleen wat lang voor het verhaal op gang komt.

Hetty Naaijkens-Regel Helmrich spreekt met verschillende bekende Indo’s (volgens de vader van Adriaan van Dis een afkorting voor “In Nederland Door Omstandigheden”) over de familiegeschiedenis. Begint briljant met een ronde uit het spelprogramma ‘De Slimste Mens’ waaruit blijkt dat de drie kandidaten helemaal niets blijken te weten over Indo’s en een fraai geanimeerde les “geschiedenis van Nederlands Oost-Indië”, uitstekend verteld door Adriaan van Dis. Hetty Naaijkens-Retel Helmrich (zelf een Indo) maakt eerst nog volop gebruik van familiefilms en archiefbeelden van Nederlands Oost-Indië. Later vervalt ze helaas in een collage van pratende hoofden die regelmatig in herhaling vallen en worden boeiende vertellingen afgewisseld met weinig zinvolle anekdotes. Er is een perfect einde … helaas gaat deze film dan nog twintig minuten door waarin alleen het slotlied van Wieteke van Dort de moeite waard is.

Op 16 augustus 1958 gijzelden Hongaarse vluchtelingen Ábel [Tamás Szabó Kimmel] en Bános [Jozsef Kadas] ambassadeur Koroknai [János Kulka] en een aantal stafleden in de Hongaarse ambassade in Bern. Wat zich precies afspeelde op die dag is nooit duidelijk geworden en dat geeft Szász en scenarist Norbert Köbli ruimte om het verhaal te dramatiseren. Zo is daar een rancuneuze medewerker [Rémusz Szikszai] die zich nadrukkelijk wil laten gelden, een jonge vrouw [Rozi Lovas] die vluchtelingenwerk doet en de daders identificeert en de Zwitserse inspecteur Lambert [László I. Kish] die lange tijds kan doen, omdat de gijzeling zich formeel afspeelt op Hongaars grondgebied. Het gebrek aan visuele dynamiek verraadt dat dit gemaakt is voor televisie, maar het verhaal is boeiend en het acteerwerk prima.

Erica [Magui Bravi] haalt Kristy [Clara Kovacic], James [James Wright] en Alex [Agustin Olcése] over om mee te doen aan een spel dat verzonnen is door Japanse samoerai. De deelnemers vertellen een gruwelverhaal en testen hun eigen moeder door een van de 100 kaarsen mee te nemen naar een duistere kamer waar ze de kaars voor de spiegel uit moeten blazen. Een duffe raamvertelling met abominabele accenten en dito acteerwerk. De verhalen leveren weinig op om van op het puntje van je stoel te gaan zitten. De sequenties ‘A Little Taste’ en ‘Buried Alive’ zijn bovendien rip-offs van respectievelijk A Quiet Game en Buried. Het moge duidelijk zijn dat ze dat niveau bij lange niet bereiken.

stem geplaatst

De schizofrene Simon [Jack Quaid] is getuige van een ontvoering en meldt dit bij de politie. Vanwege zijn neurotische gedrag en een verleden van waanbeelden neemt de behandelende rechercheur [Cecile Cubiló] Simons aangifte niet serieus. Simon is de wanhoop nabij wanneer hij kennismaakt met buurtgenoot Ed [Jeffrey Dean Morgan], een voormalige bewaker die eveneens met psychische klachten kampt. Door zich te richten op de hoofdpersonen en de manier waarop ze leren samen te werken in plaats van het mysterie, levert scenarist Sean Farley een verfrissende en unieke misdaadfilm afgeleverd. Niet voor liefhebbers van conventionele misdaadthrillers dus, maar zeker de moeite van het bekijken waard. Quaid en Morgan zijn uitstekend.

Controversieel, maar veelvuldig bekroond (ook in thuisland Zuid-Afrika) drama over een fabrieksarbeider [Nakhane Touré] die zich aansluit bij Vija [Bongile Mantsai] als mentor van jongens die op een afgelegen plek een ritueel ondergaan als onderdeel van de volwassenwording. Maar de traditionele betekenis van mannelijkheid komt in het geding door de relatie die ontstaat tussen Xolani en Kwandi [Niza Jay Ncoyino], een van de geïnitieerden. Een zelfverklaarde ‘Queer Film’ die zich afspeelt in een cultuur waar heteroseksualiteit de norm is. Trengoves weigering om een moreel standpunt in te nemen over de cultuur, het overgangsritueel en homoseksualiteit verleent extra kracht aan dit even opmerkelijke als boeiende romantische drama.

Stijlvol gefilmd en goed geacteerd psychologisch drama over een vrouw [Kirsten Dunst] die haar ernstige zieke moeder [Susan Traylor] helpt om een einde aan haar leven te maken. Haar relatie met Nick [Joe Cole] dreigt echter stuk te lopen door haar warrige gedrag. Is dat te verklaren vanuit het verdriet over de dood van haar moeder of is er meer aan de hand? Kate en Laura Mulleavy (die vooral bekend zijn als kledingontwerpers van The Black Swan) zetten je keer op keer op het verkeerde been, maar dan op een manier waarbij je al snel het gevoel krijgt dat je bij de neus wordt genomen. Dat is niet slim, eerder irritant.

Najma [Maria Mozhdah] is een Noorse tiener uit een traditioneel Pakistan gezin. Wanneer haar vader [Adil Hussain] ontdekt dat Daniel [Isak Lie Harr] via het dak Najma’s slaapkamer is binnengekomen, denkt hij (onterecht) meteen het ergste. Najma’s ouders stellen vervolgens alles in het werk om hun reputatie te beschermen. Wanneer een sociaal werker [Sara Khorami] vraagtekens zet bij Najma’s gezinssituatie, wordt Najman gedwongen tijd door te brengen bij haar oom [Lalit Parimoo] en tante [Sheebe Chaddha] in Pakistan. Geen melodramatische taferelen, maar een portret van een generatiekloof tussen ouders die vasthouden hun oorspronkelijke cultuur en een puber die zich juist thuis voelt in de cultuur van het land waarin ze is opgegroeid. Goed geacteerd en bij vlagen indringend, maar het basisidee had beter uitgewerkt moeten worden. Halverwege stokt het verhaal wat om zich in het laatste kwart pas weer te herstellen.

Slaapverwekkend traag en buitengewoon houterig geacteerd drama over drie leden van een Somalische familie uit het dorpje Paradise. Mamargade [Ahmed Ali Farah] is een manusje-van-alles die onder anderen graven delft, dieren vervoert en goederen over de grens smokkelt. Hij is de pleegvader van Cigaal [Ahmed Mohamoud Salleban] die naar een kostschool een dorp verderop moet nadat de plaatselijke basisschool wegens financiële tekorten de deuren sluit. Tenslotte is er Mamargades zus Araweelo [Ana Ahmed Ibrahim] die ontdekt hoe moeilijk het is om als ongehuwde vrouw een winkeltje op te zetten. De winderige locaties zorgen voor wat mooie plaatjes, maar het is lang wachten op iets wat lijkt op een verhaal.

Vijftiger Sonny Hayes [Brad Pitt] heeft net de 24 uur van Daytona gewonnen wanneer zijn oude vriend Ruben [Javier Bardem] hem benadert om na 30 jaar terug te keren in de Formule 1. Sonny moet het team redden van de financiële ondergang door met een minderwaardige auto in ieder geval in de punten te rijden. Sonny is oldskool qua trainingsstijl en mediaoptreden en dat versterkt de rivaliteit met zijn jonge stalmaat Joshua Pearce [Damson Idris] die de (sociale) media juist omarmt en de modernste trainingstechnieken gebruikt. De technisch directeur [Kerry Condon] is een vrouw. Met een beetje gezond verstand weet je precies hoe dit af gaat lopen. Een slap verhaal, oppervlakkige personages, weinig opwindende racesequenties en de bevestiging dat F1 een sport is waarin valsspelen/ slim gebruik maken van de regels loont. Misschien dat het racejargon fans van de sport aanspreekt. De F1-coureurs uit het seizoen 2023/2024 zijn figuranten en er zijn cameo’s van andere grote namen uit het F1-circuit. Alleen voor diehardfans van de sport.

Het waargebeurde verhaal van de Zuid-Koreaanse Go grootmeester Cho Hun-hyun [Lee Byung-hun] die in de jaren 60 de hegemonie van China wist te doorbreken en in de jaren 80 aanvankelijk alleen in Nam Gi-Cheol [Jo Woo-jin] een geduchte concurrent vindt. Dat verandert wanneer Cho stuit maakt met de 6-jarige Lee Chang-ho [Kim Kang-hoon] die hij aan een aantal testen onderwerpt voordat hij het “wonderkind” aanneemt als pupil. Uiteindelijk komen mentor en pupil tegenover elkaar te staan in een aantal wedstrijden die voor de fans een legendarische status aannamen. Net als bij films over bijvoorbeeld schaken, helpt het als je de basisregels kent, maar het is niet noodzakelijk. Vooral aan te raden voor mensen die in ieder geval bekend zijn met de voorgeschiedenis van ‘The God Of War’ en ‘Stone Buddha’.

Maxim [Willem Dafoe] maakt al lange tijd jacht op The Ochi die zijn vrouw [Emily Watson] zouden hebben vermoord. Hij heeft zelfs een privéleger met jongens die jacht maken op deze vermeende monsters. Maar wanneer Maxims introverte dochter Yuri [Helena Zengel] stuit op een jonge Ochi doet ze een poging het vertrouwen te winnen. Gremlins versus How To Train Your Dragon in de Karpaten met een sombere toon, een traag tempo en onvoldoende originele ideeën.

Ambitieuze televisiejournalist Yuji Akahoshi [Gô Ayano] grijpt zijn kans wanneer Risako Karino [Misako Renbutsu] hem laat weten dat zij nauw samenwerkte met de beeldschone Noriki Miki [Nanao], het slachtoffer in een geruchtmakende moordzaak die vernoemd is naar de zeep die ze hielp op de markt te brengen. Yuji scoort hoge ogen bij de redactie met zijn sensatiebeluste reportage waarin collega “Ms S” [Mao Inoue] als hoofdverdachte wordt aangewezen en besluit een serie reportages te maken. Daarbij lijkt hij blind voor het feit dat ieder nieuwe getuigenis een heel ander licht werpt op wat er in werkelijkheid is gebeurd. Zwartkomische moderne variant op Rashomon met hilarische reportages (inclusief stemvervorming, suggestieve tussentitels en de uiterst foute “spannende” muziekjes) is een sterke aanklacht tegen de invloed van commercie op nieuwsvergaring, alsmede een parodie op de vaak amateuristisch gemaakte (en slecht onderzochte) true crime documentaires die onze sociale media bevuilen. Erg goed geacteerd, vaak hilarisch, maar met een speelduur van 127 minuten wel aan de lange kant.

Aan het begin van dit vervolg op Patser (2018) heeft Adamo [Matteo Simoni] een bouwbedrijf opgezet, is Volt [Saïd Boumazoughe] een “Master of Zen” en een jeugdvoetbaltrainer geworden en heeft Junes [Junes Lazaar] naam gemaakt als winnaar van het televisieprogramma ‘The Secret Dancer’. Het trio wordt teruggesleurd in de criminaliteit wanneer Adamo’s tante Mounja [Soundos El Ahmadi] hem laat weten dat hij Antwerpen “mag overnemen.” En zo wordt hij een spil in een drugsnetwerk dat via de haven van Antwerpen cocaïne van buiten de EU het land in smokkelt. Bovendien krijgt hij te maken met de gevaarlijke “Barabas” [Ward Kerremans], handlanger van een drugsbaas [Ruben van der Meer] die zichzelf “Dzjenghis Khan” noemt. Hoewel Badia [Nora Gharib] nu een gerespecteerde buurtactivist is met een boksschool voor jonge vrouwen, raakt ook zij verstrikt in een spel op leven en dood. El Arbi en Fallah gebruiken hun typische kinetische stijl om het geheel van flair te voorzien en openen sterk, maar de visuele hoogstandjes kunnen niet verhullen dat het verhaal behoorlijk formulematig is en nauwelijks verrassingen in petto heeft.

Ouderwetse hervertelling van het leven Jezus Christus is goedgekeurd door ‘The Angel Guild’, zo’n Amerikaanse club dat familievriendelijke (lees: fundamentalistisch Christelijke) films produceert. Hoe ironisch is het dat juist Charles Dickens [Kenneth Branagh], één van de grootste schrijvers van fictie aller tijden, de verteller is van het evangelie en dat hij benadrukt dat de legende van Koning Arthur gebaseerd is op het levensverhaal (of is het de legende) van Jezus Christus. De raamvertelling (waarin Dickens het verhaal vertelt aan zijn zoontje Walter [Roman Griffin Davis]) voorkomt in ieder geval dat het te prekerig wordt. Wel vreemd dat de achtergronden zeer gedetailleerd en realistisch zijn, terwijl de personages er simplistisch en levenloos uitzien. Maar de filmversies uit 1927 en 1961 zijn een stuk beter.

Sinds schrijver Edward [James McArdle] zijn relatie verbrak met Raf [Gaetan Garcia] verzorgt hij zijn moeder Alma [Fionnula Flanagan] die als gevolg van een beroerte hulp nodig heeft bij alledaagse dingen en haar spraakvermogen is verloren. Tot zijn verbijstering besluit een aantal vrienden hun moeders (en een pleegmoeder) bij Edward achter te laten, zodat ze een Pride evenement in het buitenland kunnen bezoek. Edward zit nu dus opgescheept met vier moeders op leeftijd. Welke gevolgen dat heeft voor Edward, Alma en hun onderlinge relatie staat centraal in deze amusante, maar ook ontroerende tragikomedie over vreugde en pijn bij het ouder worden en het belang van communicatie tussen ouders en kinderen. Losse remake van de Italiaanse film Pranzo Di Ferragosto/Mid-August Lunch (2008).

Ritchies vlotte regie en de sterke cast voorkomen dat deze oubollige avonturenfilm geen totale verschrikking is. Het betreft kunstdief Luke [John Krasinski] die door een dodelijk zieke biljonair [Domhnall Gleeson] is ingehuurd om te zoeken naar bron van de eeuwige jeugd uit de titel. Vaste partners in crime Murphy [Laz Alonso] en Deb [Carmen Ejogo] zijn van de partij, maar Luke realiseert zich dat hij de unieke kennis nodig heeft van zijn zus Charlotte [Natalie Portman], een curator in Londen die verwikkeld is in een scheiding. Het even magere als vergezochte plot maakt het bovendien bepaald niet leuk om mee te puzzelen. Dan nog liever Bassie & Adriaan Op Reis Door Europa.

Kate [Julianne Moore] is in een depressie beland na de dood van haar echtgenote Patty [Kristina Valada-Viars]. Ze heeft nauwelijks contact met de buitenwereld en het is alleen aan haar ex-man Richard [Kyle MacLachlan] te danken dat haar ranch nog niet failliet is gegaan. Dank verschijnt haar verslaafde dochter Claire [Sydney Sweeney] om (opnieuw) gebruik te maken van Kates moederliefde, maar deze keer zijn de consequenties niet te overzien. Melodramatische psychologische thriller is dankzij de indrukwekkende cast (met ook Domhnall Gleeson als een gluiperige dealer) zeker het bekijken waard.

Hoewel het conventionele scenario en de visuele stijl doen denken aan dat van een dvd-extra is dit een prima introductie aan het unieke universum van ‘Star Trek’. Rod Roddenberry, de zoon van geestelijk vader Gene Roddenberry, herhaalt iets te vaak dat hij zijn vader (die overleed toen Rod 17 jaar oud was) pas goed heeft leren kennen door zijn interactie met fans. Bovendien richt deze documentaire zich vooral op de mensen die direct betrokken waren bij de show en niet op de verscheidenheid aan fans (die overigens wel centraal stonden in Trekkies (1997)). Het enige opmerkelijke fragment betreft de fan die Nichelle Nichols (Cpt. Uhura) ervan weerhield de televisieserie na seizoen 1 te verlaten.

Slap verhaal over een drugskoning met een hilarisch kapsel [Trevor Jackson] die met zijn beste vriend [Jason Mitchell] de klassieke laatste slag te slaan en de misdaad te verlaten. Zijn mentor [Michael Kenneth Williams] blijkt niet bereid hem te helpen, omdat een bloedbad dreigt te ontstaan. Jackson is hopeloos en deze herinterpretatie van de gelijknamige blaxploitationklassieker uit 1972 wordt bevolkt door slecht gespeelde karikaturen en loopt over van seksisme en narcisme. Het pseudoniem dat Montero Lamal Hall AKA Lil Nas X gebruikt als regisseur zegt genoeg. Tijdverspilling.

Op het bruiloftsfeest van zijn zus [Sunita Mani] kreeg Naveen [Karan Soni] constant te horen dat hij “de volgende” zou zijn. Iedereen weet dat hij homoseksueel is, maar uit angst voor de reacties van zijn vader [Harish Patel] en moeder [Zarna Garg] heeft Naveen zes jaar later het nog steeds niemand gevonden die hij aan hen durft voor te stellen. Dan ontmoet hij Jay [Jonathan Groff], de man van zijn dromen. Het basisgegeven had kunnen resulteren in een formulematige aanpak, maar Sethi neemt de hoofdpersonages en hun dilemma’s serieus en dat levert een verfrissende, ontroerende, hartverwarmende en vaak genoeg zeer grappige romantische komedie op. Garg schittert als de liefdevolle moeder die alles doet het om het Naveen naar de zin te maken en Patel bezorgt je een brok in de keel (maar niet op de geijkte manier) als Naveens stug ogende vader. Een film die je gegarandeerd met een brede glimlach achterlaat.

Maria [Helga Guren] is gescheiden en heeft twee kinderen wanneer ze in Sigmund [Oddgeir Thune] de liefde van haar leven ontmoet. Zeven jaar later hebben ze zelf twee kinderen, maar dreigt de relatie stuk te lopen door eindeloos geruzie. Uiteindelijk laat Maria zich overhalen om in therapie te gaan en samen met haar geduldige therapeut [Heide Gjermundson] ontdekt Maria haar tekortkomingen evenals (cruciaal) de oorzaak daarvan. Een knap geschreven, authentieke decimatie van een liefdevolle relatie die geteisterd wordt door neuroses en vol realistische, vaak pijnlijke momenten zit, waaronder Maria’s poging om een open gesprek met haar moeder [Elisabeth Sand] probeert te voeren over haar jeugd. Het is een meesterlijk moment in dit sowieso uiterst intelligente, confronterende familiedrama.

De 17-jarige Sam [Lily Collias] vergezelt haar vader [James Le Gros] en zijn beste vriend [Danny McCarthy] tijdens een weekendlange trektocht door de Catskills in de staat New York. Bestaat vooral uit gesprekken met hier en daar wat levenswijsheden en spitsvondigheden. Een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is ver te zoeken, terwijl Donaldson haar camera richt op Collias die er zo het hare van denkt. Collias speelt goed, maar wat het scenario is aan de magere kant.

Een sociaal onhandige kantoormedewerker [Nick Mohammed] en een zichzelf wel erg serieus nemende acteur [Orlando Bloom] nemen volgen improvisatielessen bij Kat [Bryce Dallas Howard] die gedesillusioneerd is over haar eigen acteercarrière. Een Londense agent [Sean Bean] wil hen betalen om zich voor te doen als kopers van illegale sigaretten bij een kleine supermarkt. Door een (on)gelukkige samenloop van omstandigheden weet het drietal direct het vertrouwen te winnen van Fly[ Paddy Considine], een grote speler in het criminele circuit. En dat betekent dat Kat, Marlon en Hugh hun rol nog wat langer moeten spelen. Deze variant op Tropic Thunder (met Bloom als de methodeacteur) heeft een sterke cast en meer dan genoeg verrassende wendingen, ook al verliezen de scenaristen hun weg wat in de laatste akte met een wel erg vergezochte ontknoping.

Een aantal tieners gaat de strijd aan tegen het zombievirus dat bijna iedereen in het slaapstadje Little Haven heeft geïnfecteerd. Slecht geschreven en matig geacteerde tienerkomedie is een mix van High School Musical en Shaun Of The Dead met een jeugdige cast die aardig kan zingen, maar weinig kaas heeft gegeten van komedie. Maakt niet uit, het scenario moet het sowieso niet hebben van humor, … of originaliteit. Een paar aardige popliedjes maken dit hooguit verteerbaar voor volk dat niet geïnitieerd is in de wereld van de zombiehorror.

Het zombievirus is verdreven van het Europese continent en waart alleen nog rond op de Britse eilanden die onder strikte quarantaine worden gehouden. Een groep Britten overleeft onder primitieve omstandigheden op een eiland van waar ze alleen bij eb te voet het vaste land kunnen bereiken. Jamie [Aaron Taylor-Johnson] neemt zijn 12-jarige zoon Spike [Alfie Williams] mee naar het vaste land om hem te leren hoe hij zombies moet doden. Die ervaring gebruikt Spike later om stiekem met zijn zieke moeder [Jodie Comer] op zoek te gaan naar Dr. Kelson [Ralph Fiennes] in de hoop dat hij haar kan genezen. Boyles kinetische mix van wild camerawerk, razendsnelle montage en een hysterische score beginnen als snel te vervelen. Bovendien lijkt het alsof scenarist Alex Garland (Ex Machina, Civil War) vier losse verhalen tot een geheel probeerde te smeden. De episode met Fiennes (die pas na 90 minuten zijn entree maakt) is het interessantst, maar betekent ook een radicale verandering van toon in dit rommelige, maar goed geacteerde vervolg op 28 Days Later … dat de deur open houdt voor nog een vervolg.

Claudia [Hilde Dalik] was zwanger toen ze Andre [Noel Czuczor] achterliet in Tsjechoslowakije om een leven op te bouwen in Oostenrijk. Ruim tien jaar later heeft ze onder de valse naam Petra Hoffmann een stabiele relatie met Josef [Simon Schwartz] en is haar dochter Claudia [Hilde Dalik] een getalenteerde pianist. De rust wordt doorbroken door een telefoontje van Andrej die meldt dat hij na een periode van gevangenschap is vrijgelaten en dat hij zijn dochter wil zien. Perla laat zich pas overhalen om terug te keren naar haar geboorteland wanneer Andrej haar toevertrouwt dat hij ongeneeslijk ziek is. Het is midden jaren 80 dus die terugkeer zit vol gevaren. Makarová maakt onvoldoende duidelijk waarom Perla bereid is haar eigen veiligheid en dat van haar dochter op het spel te zetten voor een man met wie ze het contact jarenlang bewust heeft vermeden. Dat manco maakt het moeilijk om mee te leven met de gevolgen van die keuze en in de ontwikkeling van de driehoeksverhouding tussen Perla, Josef en Andrej.

Na een lange carrière in verschillende vechtsporten laat de 26-jarige Sarah [Florentina Holzinger] zich inhuren door de steenrijke Abdul [Omar AlMajali] als persoonlijke trainer van zijn zussen Shaima [Nagham Abu Baker], Nour [Andria Tayeh] en Fatima [Celina Sarhan]. Bij aankomst in Jordanië merkt Sarah al snel dat het verschil in cultuur en het feit dat ze de taal niet spreekt een belemmering zijn. Ze krijgt al snel door dat ze niet bij een “gewone” familie is aangekomen, maar heeft moeite om te bepalen wat er zich werkelijk afspeelt en wat ze kan betekenen voor haar pupillen. Holzinger heeft een achtergrond als choreograaf en performance artist, maar als acteur schiet ze hier tekort. Haar vrijwel emotieloze spel maakt het moeilijk om inzicht in of sympathie voor haar personage te krijgen. Baker, Tayeh en Sarhan doen het beter als de drie zussen en de tweede helft van deze thriller heeft zeker een aantal sterke momenten. Jammer dat Ayub er onvoldoende in slaagt om een beklemmend gevoel op te bouwen in de periode die daaraan voorafgaat.

Klarinettist Kinan Azmeh was 25 jaar toen hij vlak voor 9/11 met een green card verhuisde van Damascus naar New York om te studeren aan het prestigieuze Juilliard School. Hij ondervond direct de gevolgen van het wantrouwen jegens mensen die eruit zagen als hij, maar woont nog altijd in New York. Zijn ervaringen (die zich herhaalden in 2017 toen Trump een tijdelijk inreisverbod instelde voor mensen met een Syrische nationaliteit) gebruikte hij als inspiratiebron voor zijn muziek en vergrootten het verlangen om samen te werken met muzikanten uit verschillende culturen, ook op muzikaal gebied. In essentie is dit een vraaggesprek waarin Azmeh achtergrondinformatie geeft over de muziek die we hem zien en horen uitvoeren, vaak met bijzondere visuele ondersteuning. Een conventioneel, maar boeiend portret dat zeker aanzet tot luisteren naar meer van deze bijzondere muzikant en componist.

stem geplaatst

Met discrete, verdekt opgestelde camera’s filmde Strømdahl in 2020 het leven van een arm Amerikaans gezin dat woont in een goedkope kamer boven een horecagelegenheid. De complexiteit van de onderlinge verhoudingen tussen Jason, Tonya en hun 12-jarige zoon Mikal geven dit authenticiteit. Jason is een functionerende alcoholist (alleen in het begin zien we hem een keer stomdronken thuiskomen), Tonya heeft sinds Mikals geboorte niet meer gewerkt en zuipt er de hele dag op los. Uiteraard zijn er stevige ruzies. Vooral ver Mikals wisselvallige cijfers, zijn mentale gezondheid en de drankzucht van zijn ouders, maar er is ook sprake van oprechte liefde. Een genuanceerd, rauw portret van leven met alcoholisme dat een verhaallijn ontbeert, maar toch blijft boeien en een onvoorziene ontknoping heeft.

Waarom zijn films over pratende dieren uit de gratie geraakt? Deze uiterst flauwe misdaadkomedie bevat alle slechte ingrediënten die het genre kapot maakten. Rottweiler Max [Ludacris] is een politiehond die wordt gekoppeld aan de New Yorkse FBI-agent Frank [Will Arnett] om een bende dierensmokkelaars op te rollen die ze eerder hebben laten ontsnappen. Het spoor leidt hen naar een hondenshow in Caesars Palace in Las Vegas en daarom worden Frank en Max ingeschreven als deelnemers. Frank krijgt hulp van drievoudig winnaar Mattie [Natasha Lyonne] en Max vindt een mentor in de in diskrediet geraakte voormalige kampioen Philippe [Stanley Tucci]. Er is een romantisch subplot met Max en titelkandidaat Daisy [Jordin Sparks] en topsterren Shaquille O’Neal, Alan Cumming en RuPaul lieten zich overhalen om hun stem te verlenen aan andere honden. Het acteerwerk is net zo hopeloos als de slapstickachtige actie en pogingen tot humor. Alleen als je rollebollend op de grond moet lachen om de duiven in de proloog denk je er mogelijk anders over.

Kookprogrammapresentator Erasmus [Steve Coogan] heeft al jaren een vaste relatie met zijn producer Paul [Paul Rudd] wanneer hij wordt geconfronteerd met kleinzoon Bill [Jack Gore] waarvan hij niet wist dat hij bestond. Bills vader [Jake McDorman] zit een gevangenisstraf uit en Erasmus en Paul doen hun best om het Bill naar de zin te maken. Niet makkelijk. Bill heeft nog nooit stabiliteit in zijn leven gehad en Erasmus en Paul krijgen ook nog eens te maken met een inspecteur van de Kinderbescherming [Alison Pill] die sceptisch is over opgroeien in een niet-heteroseksueel gezin. Geschreven en gemaakt met de beste bedoelingen en een puike cast en er zijn de nodige grappig momenten, maar het verhaal is aan de vlakke kant. Dat kan zijn omdat Fleming wil benadrukken dat opgroeien met homoseksuele ouders heel gewoon is, maar van een film met zo’n cast verwacht je toch een hogere amusementswaarde.

De eerste klus voor de onderneming van tieners Sonny [Jeremy Ray Taylor] en Sam [Caleel Harris] brengt hen naar een verlaten huis dat ze dienen te ontruimen. Ze vinden een boek en brengen daarmee onverhoopt de (zelfstandig) pratende buikspreekpop Slappy [Mick Wingert] mee tot leven die van de gelegenheid gebruik maakt om rekeningen te vereffenen en het aanstaande Halloween op stelten te zetten. De jongens roepen de hulp in van Sonny’s zus Sarah [Madison Iseman] die worstelt met een essay over angst dat ze moet schrijven als toelatingsopdracht voor de vervolgopleiding die ze wil volgen. Veel actie en lawaaiige special effects in deze rommelige griezelkomedie met een bijrol voor Jack Black als R. L. Stine op wiens boekenserie deze film gebaseerd is. De échte R.L. Stine heeft een cameo als het schoolhoofd dat de prijs voor beste wetenschapsproject uitreikt. Het acteerwerk is niet om over naar huis te spreken, maar voor niet al te veeleisende kinderen is dit een acceptabele tijdvuller.

Uiterst vreemde sciencefiction/horror waarin een buitenaards wezen met ellenlange penissen als tentakels op een bijzondere wijze het (seks)leven van vier mensen: Alejandra [Ruth Ramos] en Ángle [Jesús Meza], Verónica en de homoseksuele Fabián [Eden Villavicencio]. Escalante komt uit Mexico waar men aanzienlijk minder liberaal is ten opzichte van homoseksualiteit dan in (onder anderen) Nederland en waar deze bizarre film grotere schokgolven teweegbracht dan hier. Helaas is het hoe dan ook niet erg spannend of suspensevol.

Fernando [Fernando Alves Pinto] houdt de herinnering aan zijn overleden echtgenote [Michelle Pucci] levend door haar spullen te betasten, terwijl zijn zoon [Vicius Sabbag] in bed ligt. Zijn pas gescheiden schoonzus Raquel [Mayana Neiva] blijkt wel interesse te hebben en haar voormalige echtgenoot [Lourinelson Vladmir] draagt een geheim met zich mee dat voor spanning had kunnen zorgen. Helaas beweegt deze vermeende thriller zich voort in een slakkengangetje en gebeurt er zelden iets interessants. Pinto’s emotieloze vertolking verlaagt de feestvreugde nog meer. Jammer, want het uitgangspunt is veelbelovend.

Tiener Venya [Pyotr Skvortsov] drijft zowel zijn moeder [Yuliya Aug] en het schoolhoofd [Svetlane Bragarnik] tot wanhoop met bizar gedrag dat voort lijkt te komen uit een zich plotseling manifesterende fundamentalistische lezing van de Bijbel en de overtuiging dat de wereld op het punt staat ten onder te gaan aan het kwaad. De enige die Venya consequent van weerwoord voorziet, is juffrouw Krasnova [Viktoriya Isakova], maar ook zij worstelt om tot hem door te dringen. Ondertussen worden Venya’s klasgenoten gedwongen om een standpunt in te nemen. Het intelligente script, gebaseerd op het toneelstuk ‘Martyr’ (2012) van Marius Von Mayenburg, beweegt zich tussen satire en drama in en houdt niet alleen de Russische moderne maatschappij op effectieve wijze een spiegel voor.

Een tragikomedie met een flinke dosis seks, maar interessant of veelzeggend wil het niet worden. Léo [Damien Bonnard] heeft een affaire met schaapherder Marie [India Hair] die (in close-up) bevalt van een kind en er na een tijdje tussenuit knijpt. Maries vader [Raphaël Thiéry] besluit zich met de opvoeding van zijn kleindochter te bemoeien en voelt er ook wel wat voor om met Léo tussen de lakens te duiken. Er is ook nog een tienerjongen [Basile Meilleurat] die Léo’s avances afwijst, maar wel samenwoont met een veel oudere man [Christian Bouillette] die er ook wel pap van lust. Een gewaagde film die in het begin nog wel de aandacht trekt (!), maar vooral zonderling en afstotelijk is.

Mirte [Bianca Krijgsman] werkt als schoonmaker in het Justitieel Complex Schiphol waar ze de aanwezige asielzoekers met argusogen bekijkt. Ze laat hen zelfs betalen om (maximaal 4 minuten!) gebruik te maken van haar telefoon om familie te bellen. Haar houding verandert door haar contact met Luc [Issaka Sawadogo] die ze bij toeval een beetje leert kennen. Parallel loopt het verhaal van de moeizame verhouding met haar zoontje [Teun Stokkel] die al een tijd woont bij zijn oom [Ali Ben Horsing] en tante [Janni Goslinga]. Weinig subtiele aanklacht tegen de kille asielzoekersprocedure geeft onvoldoende inzicht in de redenen voor de afstandelijke houding van Mirte en Krijgsmans gemanierde spel helpt ook niet. Sawadogo is echter charismatisch en authentiek als een asielzoeker die het zich maar moet laten welgevallen dat hij constant bewijs moet leveren voor zijn oprechtheid.

Detective Riney [Karl Urban] vraagt zijn gepensioneerde voormalige partner Archer [Al Pacino] om hem te helpen bij de klopjacht op een seriemoordenaar die (in navolging van Galgje) bij elk slachtoffer een letter prijs geeft naar een woord dat verklaart waarom hij de moorden pleegt. Misdaadjournalist Cristi Davies [Brittany Snow] volgt de mannen op de voet. De zoveelste kloon van Seven met verminkte lijken, een achtervolging om de sleur te doorbreken en een bespottelijke ontknoping. Alleen voor Pacino-completisten en ook die zullen zich afvragen waarom Pacino zich liet strikken voor dit routinematige werkje.

Nadat jonge motorrijder Miles [Alex Neustaedter] op een afgelegen plaats dankzij een door een rivaal [Alex MacNicoll] veroorzaakt ongeluk is achtergelaten, stuit hij op A-X-L (Attack, eXploration, Logistics), een door kunstmatige intelligentie aangestuurde ‘oorlogshond’ die is ontsnapt aan zijn ontwikkelaar [Dominic Rains]. Miles weet het vertrouwen van A-X-L te winnen en maakt zichzelf daarmee tot doelwit van de legerofficier [Marie Françoise Theodore] die deze robot vanwege zijn vermeende programmeerfouten wil uitschakelen. SF-actie op basis van een actueel uitgangspunt bevat een flink aantal fraaie motorstunts en A-X-L is een overtuigende CGI-creatie. Helaas is het scenario nogal voorspelbaar, bovendien is en het romantische subplot met Becky G er met de haren bij gesleept.

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] wordt verantwoordelijk gehouden voor het ontsnappen van Laura Lake [Paula Potosky] tijdens een poging om een netwerk van mensensmokkelaars op te rollen. Wanneer blijkt dat Laura niet lang daarna dood is aangetroffen in haar badkamer ruikt Brandon onraad, maar op aandringen van Cusamano [Paul Essiembre] weigert kolonel Stone [Dennis Haysbert] Brandons schorsing op te heffen. Brandon besluit de handen ineen te slaan met zijn oude vriend Zeke Rosenfeld [Ryan Robbins] en gebruikt een ontsnapt slachtoffer [Jocelyn Hudon] van mensensmokkel om Laura Lake en haar handlangers uit de tent te lokken. Het is nooit een goed teken als er meer (vaak klungelige) komedie is dan actie, maar deze franchise heeft de uiterste houdbaarheidsdatum dan ook allang verstreken. Opvallend stijlvol camerawerk van Paul Suderman is een pluspunt, maar “C’est Ca!” De epiloog maakt echter duidelijk dat de gifbeker nog niet leeg is.

Kate Macer [Emily Blunt] is een FBI-agent die gespecialiseerd is in bevrijdingsactie bij ontvoeringen. Wanneer ze bij een inval stuit op een aantal gruwelijk verminkte lijken, blijkt ze een spoor te hebben gevonden dat lijdt naar Manuel Diaz [Bernardo Saracino], een adjudant van de beruchte kartelleider Fausto Alarcon [Julio Cesar Cedillo]. Op last van leidinggevende [Victor Garber] moeten Kate en haar partner [Daniel Kaluuya] Matt Graver [Josh Brolin] ondersteunen bij een operatie waarvoor ze zich begeven in de levensgevaarlijke Mexicaanse grensstad Juárez. Eén van de sleutelfiguren tijdens die operatie is Alejandro [Benicio Del Toro], een huurling met een schimmig verleden van wie de motieven geleidelijk duidelijk worden in deze onvervalste nagelbijter met droomrollen voor Blunt en Del Toro en voortreffelijk ondersteund werk van Brolin. Villeneuve houdt je vanaf het begin tot het bloederige einde aan de buis gekluisterd in één van de beste misdaadthrillers van de eeuw.

Balagov groeide zelf op in de omgeving van Nalchik, een Russische stad ten noorden van de Kaukasus waar etnische spanningen voor verdeeldheid zorgen. Dat weerhoudt de Joodse Ilana [Darya Zhovner] er niet van een relatie te beginnen met de islamitische Zalim [Nazir Zhukov] die deel uitmaakt van een stam die behoorlijk antisemitisch is. De verdeeldheid wordt pijnlijk duidelijk wanneer Ilana’s broer David [Veniamin Kac] en zijn kersverse bruid Lea [Anne Levit] worden ontvoerd. Want Ilana’s ouders Avi [Atrem Cipin] en Adina [Olga Dragunova] beschikken over onvoldoende middelen om het gevraagde losgeld te betalen. Schetst een treffend beeld van een maatschappij die – zelfs op deze kleine schaal – scherp verdeeld is langs etnische grenzen en waar de gevolgen van de economische malaise na het uiteenvallen van Rusland nog scherp wordt gevoeld. Ondanks het indrukwekkende spel van Zhovner duurt het lang voor het plot vorm begint te krijgen. Het verhaal is bovendien dramatisch gezien nogal vlak.

Na zes weken niets te hebben gehoord van zijn Israëlische minnaar Oren [Roi Miller], ontdekt Thomas [Tim Kalkhof] dat Roi om het leven is gekomen bij een ongeluk in Jeruzalem. Thomas laat zijn bakkerij in Berlijn achter en reist af naar Jeruzalem waar hij ontdekt dat Roi getrouwd was met Anat [Sarah Adler] en een zoon [Tamir Ben Yehuda] had. Thomas ontmoet Anat, maar vertelt niets over zijn relatie met Oren en komt voor een dilemma te staan wanneer zijn band met Anat steeds inniger wordt. Een vergezocht, weinig geloofwaardig basisgegeven dat dankzij de sterke cast (met name de innemende Kalkhof) bijna net zo goed te verteren is als de lekkernijen die Thomas steeds op tafel zet.

Nadat zijn echtgenote [Kimberley Crandall] na een lang ziektebed is overleden, besluit Bill [J.K. Simmons] halsoverkop te verhuizen en zijn carrière als wiskundedocent elders voort te zetten. Overmand door verdriet heeft hij geen oog voor het verdriet dat tienerzoon Wes [Josh Wiggins] met zich meedraagt vanwege de dood van zijn moeder en de plotselinge verhuizing. Bills collega Carine [Julie Delpy] brengt verandering in de situatie. Enerzijds door toenadering te zoeken tot Bill, anderzijds door wes (die Frans van haar krijgt) samen te laten werken met Lacy [Odeya Rush] die eveneens een groot verdriet met zich meedraagt, maar daar op een hele andere wijze mee omgaat als Wes. Voorspelbaar, grotendeels formulematig familiedrama blijft overeind dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. De confrontatiescène met Simmons en Wiggins is een sterk staaltje samenspel.

De 17-jarige Valeria [Ana Valeria Becerril] kan haar zwangerschip niet langer verborgen houden voor haar 58-jarige moeder Abril [Emma Suárez] die zelf op haar 17e beviel van Clara [Joanna Larequi]. Nadat Valeria’s is bevallen van een dochter concludeert Abril al snel dat Valeria niet in staat om voor haar kind te zorgen. Abril betrekt de eveneens 17-jarige vader Mateo [Enrique Arrizon] in een twijfelachtig plan waarmee ze Valeria dwingt om afstand te nemen van haar dochtertje. Goed geacteerd familiedrama geeft onvoldoende inzicht in Abrils motieven voor haar op zijn zachtst gezegd dubieuze gedrag

De romantische perikelen rondom een voormalige rockster [Rick Engelkes] die zijn drie dochters heeft uitgenodigd om zijn 55e verjaardag te vieren in zijn huis op Ibiza. Hij loopt oude vlam Jacky [Lone van Roosendaal] tegen het lijf, dochter Zara [Gigi Ravelli] is een ambitieuze bikini-ontwerper wiens huwelijk met Pim [David Lucieer] in een staat van crisis is en dochter Lizzy [Sanne Vogel] valt voor professioneel voetballer [Jan Kooijman] voor wie ze een feest plant waarop hij zijn vriendin [Kim Feenstra] ten huwelijk gaat vragen. Jacky’s goede vriendin Irma [Simone Kleinsma] heeft een affaire met de veel jongere Lars [Jim Bakkum], de manager van tweelingbroers Dylan en Boyd [Jasper en Marius Gottlieb] die hun demo proberen te pluggen bij Armin van Buuren. Willeke van Ammelrooy heeft een bijrolletje en er zijn cameo’s van onder anderen Ivo Niehe en Hans Ubbink in een romantische komedie waarbij de weg naar het voorspelbare einde centraal staat. Dankzij een degelijk scenario en goed acteerwerk van met name Vogel en Kleinsma was dit een groot kassucces dat nog altijd prima kijkvoer is. Kreeg twee aanzienlijk zwakkere vervolgen.

Ariadna [Laia Costa] wil de laatste wens van haar grootvader Carlos [Gael Aparicio] in vervulling te laten gaan door op zoek te gaan naar het massagraf met het lichaam van zijn vader [Carlos Troya], een slachtoffer van het brute Francoregime. Ze ontmoet Emilio [Ramón Agirre] die haar vertelt dat hij als kind [Nicolás Calvo] in de jaren 30 samen met Carlos [Gael Aparicio] les kreeg van de inspirerende docent Antonio Benaiges [Enric Auquer]. Een indringend portret van de periode waarin Spanje veranderde van een seculiere republiek in een fascistische dictatuur met een charismatische Auquer perfect als de leraar die zijn kinderen laat dromen en nadenken over plaatsen die ze nooit hebben gezien – waaronder de zee.

DNA-onderzoek na de moord op diplomaat Bruno Diaz [Victor Favrin] wijst erop dat sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] verantwoordelijk was. CIA-agent Franklin [Lochlyn Munro] laat Brandon arresteren, maar die ontsnapt en zoekt hulp bij zijn vader [Tom Berenger] en krijgt hulp van agent Juliet Clover [Emily Tennant]. Ondertussen mengt een zwijgzame, dodelijke huurmoordenaar van de Japanse Yakuza [Sayaka Akimoto] zich in het ontstane conflict. Niet slecht voor een B-film en prima kijkvoer voor op de late avond, maar hoogstaand of origineel is het nu ook weer niet.

Lary [Mimi Bransecu] gaat met zijn echtgenoot Irina [Mara Elena Andrei] naar een familiebijeenkomst ter nagedachtenis van zijn pas overleden vader. De aanwezigen vormen een microkosmos van de Roemeense maatschappij en de gesprekken zijn dan ook beladen. Drie dagen geleden vond de terreuraanslag op het kantoor van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo plaats, broer Gabi [Rolando Matsangos] gelooft dat de aanslag op de World Trade Center op 11 september 2001 een samenzwering was en tante Evelina [Tatiana Iekel] wil haar familie laten geloven dat Roemenië er bepaald niet beter op is geworden sinds de val van Nicolae Ceaușescu. Uitzonderlijk gespeeld in lange takes in een setting waarin camerapersoon Barbu Balasoiu alles registreert als de camera een familielid is. Enige kennis van de historische gebeurtenissen die onderwerp van discussie zijn, is een pre in deze lange, maar lonende satirische komedie.

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Sluipschutter Brandon Beckett [Chad Michael Collins] krijgt van zijn kolonel [Dennis Haysbert] opdracht om een vijandige sluipschutter te liquideren die het gemunt heeft op hoogwaardigheidsbekleders . Brandon krijgt bovendien te horen dat zijn vader [Tom Berenger] nog leeft en dat hij hem tijdens de missie zou kunnen opsporen. Uiteraard blijken er wat addertjes onder het gras te zijn in deze degelijk gemaakte, maar verder volstrekt generieke toevoeging aan de langlopende B-franchise. Leuk om Berenger (met wie de serie begon) terug te zien en daar moet je maar genoegen mee nemen.

Isabel Bassett] te bevrijden uit handen van een terreurgroep in een afgelegen plaats in Afrika. Na de bevrijding loopt de operatie spaak en moet O’Hara met een gedecimeerde eenheid stand zien te houden tegen een numerieke meerderheid. De situatie wordt extra penibel door een agressieve leeuwin die iedereen doodt die ze op haar pad vindt. Eindigt met een pleidooi tegen de handel van wilde dieren, maar deze bij vlagen kolderieke actiethriller (met weinig overtuigende CGI) is hooguit het aanzien waard omdat het zichzelf niet al te serieus neemt.

Zeven jongeren voeren gelijktijdig een aantal aanslagen en liquidaties uit in Parijs om uiting te geven aan hun vervreemding van de moderne maatschappij. Terwijl de politie bezig is met een klopjacht verschuilen de daders zich in een warenhuis. Intrigerende thriller geïnspireerd door George A. Romero’s Dawn Of The Dead ontbeert ironie en satire en laat geeft bovendien weinig inzicht in de motieven van de daders. Desalniettemin is de ontknoping memorabel.

Terugblik op de periode uit het leven van de Franse beeldende kunstenaar Niki de Saint Phalle die in de jaren 50 werkt als model en actrice in de VS tot ze vanwege de verstikkende gevolgen van het McCarthyisme terugkeert naar Frankrijk. Hier worstelt Niki [Charlotte LeBon] met haar verleden als slachtoffer van incest, een trauma dat door haar psychiater [Alain Fromager] wordt afgedaan als onzin en tot gevolg heeft dat Niki enige tijd vastzit in een inrichting. Echtgenoot Harry Mathews [John Robinson] probeert Niki te behoeden voor een terugval terwijl ze zich na haar “vrijlating” stort op een carrière als beeldend kunstenaar. Le Bon is voortreffelijk in een droomrol die haar de kans geeft om een breed scala aan complexe emoties te verbeelden. Door de episodische structuur krijgen we jammer genoeg weinig inzicht in de oorzaken en redenen voor Niki’s grillige gedrag.

Drie aktes uit het leven van Charles Krantz in omgekeerde volgorde. In het bijzijn van zijn vrouw [Saidah Arrika Ekulona] en zijn zoon [Antonio Paul Garcia] staat de 39-jarige Charles Krantz [Tom Hiddleston] op het punt zijn laatste adem uit te blazen als gevolg van een hersentumor. Diezelfde wordt een groot deel van Californië verwoest, valt het Internet uit en heerst er chaos. Een uitgebluste docent [Chiwetel Ejiofor] zoekt contact met zijn ex-vrouw [Karen Gillan] terwijl het er steeds meer op lijkt dat de wereld vergaat. Negen maanden eerder maakt de dan nog fitte Charles contact met een straatdrummer [The Pocket Queen] en een vrouw [Annaliso Basso] die net te horen heeft gekregen dat haar relatie is verbroken. Het gros van de film gaat over Chuck als kind [Benjamin Pajak] en zijn volwassenwording terwijl hij opgroeit bij zijn opa [Mark Hamill] en oma [Q'orianka Kilcher]. Fans van 80s films zullen smullen van de bijrollen van Mia Sara (Ferris Bueller’s Day Off) en Heather Langenkamp (The Nightmare On Elm Street). De hype wilde ons doen geloven dat dit een moderne versie is van It’s A Wonderful Life (waarin ook een scène met sterren en een dans in zitten), maar daar kan dit (mede, maar niet uitsluitend door een onbevredigende, afgezaagde ontknoping) bij lange na niet aan tippen. Bovendien wordt er onnodig veel geciteerd uit de roman van Stephen King waarop dit is gebaseerd.

Overbodige en onvermijdelijk inferieure remake van de uitstekende animatiefilm uit 2010 over een jonge Viking [Mason Thames] die zijn vader [Gerard Butler] wil bewijzen dat hij een waardige opvolger als stamhoofd kan zijn door een draak te doden. Hij slaagt erin de meest gevreesde draak te verwonden, maar in plaats van het de genadestoot te geven, besluit hij het te verzorgen en opnieuw te leren vliegen. Meer actie (met een paar scènes die best eng kunnen zijn voor de kleintjes) en meer komedie, maar te weinig aandacht voor de vriendschap die ontstaat en die het origineel zo memorabel maakte. Thames scoort bovendien slechts een krappe voldoende in de hoofdrol. Best te pruimen als je het origineel niet gezien hebt.

Mooie surfbeelden van Sacha Bongaertz, die als leerplichtige tiener al surfen verkoos boven school en al snel besloot om zijn leven te bouwen rondom het surfen. Hij is altijd op zoek naar de grootst mogelijk golf en accepteert de potentieel levensbedreigende risico’s om die golven te bedwingen met zijn surfboard. Deze documentaire onderzoekt in hoeverre Sacha’s obsessie surfen voort is gekomen uit zijn levensverhaal. Erg opmerkelijk is het allemaal niet en Sacha voelt zich onvoldoende op zijn gemak voor de camera om inzicht te geven in zijn eigenlijk drijfveren waardoor zijn verhaal geen emotionele snaar weet te raken.

Op 1 januari 2019 kwam de 32-jarige rapper Faisal Mssyeh om het leven bij een schietpartij op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Faisal maakte deel uit van het Rotterdamse rapperscollectief Ecktuh Ecktuh en in deze documentaire blikken zijn vrienden en collega’s terug op de tijd die ze doorbracht met Feis. Een eenzijdige documentaire vol lovende woorden die weinig duidelijk maakt over de mogelijk motieven achter de schietpartij. De muziek is ook niet buitengewoon hoogstaand. Uitsluitend voor doorgewinterde fans dus.

Ernesta [Gelmine Glemzaite] heeft rust en afleiding nodig nadat haar echtgenoot [Lukas Markevicius] een loodzwaar MMA-toernooi heeft gewonnen. Samen met haar zus Juste [Agne Kaktaite] organiseert ze een weekendje in het vakantiehuis van de familie waar ze ook de verjaardag van Justes echtgenoot Tomas [Giedrius Kiela] kunnen vieren. Er gebeurt weinig en Bareisa verspilt veel tijd aan zinloze scènes: Ernesta die de kussens op de tuinstoelen zet, Tomas die de tuin snoeit, Juste die roerloos in bed naar haar dochter Urte [Olivija Eva Viliüné] zit te staren, een yoga-sessie en dergelijke. Ze vergroot de verwarring door het dramatische hoogtepunt twee keer te tonen met kleine wijzigingen en een ander resultaat. Vaag, frustrerend, maar vooral saai en nietszeggend.

Spin-off van de John Wick-franchise waarin de actie net iets minder snel en spectaculair is, met een onnodig(e) lange proloog en teveel uitleg. Ama de Armas. Tien jaar na Knock Knock neemt Ana de Armas het stokje (min of meer) over van Keanu Reeves als een meisje dat op jonge leeftijd haar ouders en haar zus verliest en onder hoede van The Director’[Anjelica Huston] opgroeit als lid van de Ruska-Roma die mensen juist beschermt tegen huurlingen. Ze krijgt kans om zich te wreken op The Chancellor [Gabriel Byrne] in een soort Alpendorpje als ze opdracht krijgt een meisje [Ava Joyce McCarthy] te beschermen. Afgezien van een gevecht in een café (met mogelijk een knipoog naar Marlène Dietrich en Una Merkel in Destry Rides Again) en een duel met vlammenwerpers is dit meer van hetzelfde, maar van net iets minder niveau. Dat Reeves zelf ook nog even op komt draven, bevestigt dat gevoel alleen maar.

“Leave no man behind” wordt overboord gegooid bij de bevrijding van een Amerikaans congreslid [John Henry Richardson] in niet nader benoemd vijandig gebied. Daardoor moet sluipschutter Jake Chandler [Steven Seagal] zich samen met de gewonde Rich Connor [Daniel Booko] schuilhouden in afwachting van de terugkeer van sergeant Vic Mosby [Tim Abell] en zijn manschappen. Die krijgen te maken met een doortastende journaliste [Charlene Amoia] die (vraag niet waarom) op den duur een actieve rol krijgt bij de poging Jake en Rich te ontzetten en een gevaarlijke terrorist [Shary Nassimi] uit te schakelen. Seagal is te oud en te dik voor zijn rol, al helpt het dat hij flink wat militaire kleding draagt en alleen maar hoeft te zitten en te sluipen. Ontsnapt alleen aan de laagst mogelijk score omdat het net iets minder slecht is dan de meeste films van Seagal vanaf 2010.

Drie jaar geleden kreeg voormalig Ranger John Cutter [Dylan Bruce] eervol ontslag nadat zijn eenheid was gedecimeerd in een vuurgevecht met de manschappen van Igor Rodin [Sergey Badyuk] in Afrika. Zijn voormalige leidinggevende [Leslie Grantham] geeft hem nu de kans om wraak te nemen tijdens een operatie tegen een terroristische organisatie omdat hij de enige is die Rodin kan identificeren. Die doet overigens opvallend weinig moeite om zich te verbergen in deze onbenullige actiethriller die zich grotendeels afspeelt op een trein waar drie ontvoerde wetenschappers onder dwang bezig zijn om een chemische bom in elkaar te zetten. Het acteerwerk doet recht aan de kwaliteit van het script. Alleen de machinist van de stoomtrein verdient enig erbarmen.

Uitgezonden op RTL 7 in "De Week Van De Veteranen." Een beetje jammer ...

Experimentele collage van statische shots (zonder commentaar of muziek) van plaatsen waar de Homo Sapiens zijn sporen heeft achtergelaten. De vraagt rijst hoe de wereld er uit zou zien als de mensheid niet langer bestond. Het prachtige geluidsontwerp maakt duidelijk dat het leven doorgaat (of terugkeert) waar mensen verdwijnen. Er waren geen 90 minuten nodig geweest om dat punt te maken, maar het concept is fascinerend en de samenstelling is voortreffelijk. Wel een film die het best tot zijn recht komt op een groot scherm en met optimaal – oftewel: in een filmzaal.

Vijf jaar nadat de van oorsprong Argentijnse auteur Daniel Mantovani [Oscar Martinez] een opmerkelijke toespraak gaf bij het in ontvangst nemen van de Nobelprijs voor Literatuur slaat hij de ene na de uitnodiging af. Behalve die van zijn geboorteplaats Salas voor een ceremonie waarbij hij tot ereburger van het stadje wordt benoemd. Hoewel zijn jeugdvriend Antonio [Dady Brieve] er nog altijd woont en getrouwd is met Daniels jeugdliefde Irene [Andrea Frigerio] voelt Daniel, die al decennialang in Europa woont, zich niet thuis in Salas. Al snel merkt hij dat de tijd (helaas) heeft stil gestaan en dat bijna iedereen iets van hem wil. Droogkomisch drama vol excentrieke personages, visuele grappen en vlijmscherpe observaties en spitsvondigheden. Martínez en Brieva zijn voortreffelijk, evenals Manuel Vicente als de kruiperige burgemeester en Nicolás De Tracy als intimiderende en zich bizar gedragende Roque.

In Porto beleven de in Portugal woonachtige Amerikaan Jake [Anton Yelchin] en gescheiden moeder Mati [Lucia Lucas] een onenightstand waarvan die nog lang in hun hoofd blijft spoken, ook al hebben ze daar niet dezelfde gevoelens bij. Na een korte proloog volgt een reconstructie van de affaire vanuit drie achtereenvolgende perspectieven: die van Jake, die van Mati en die van een “objectieve” verteller. Ondanks een speelduur van nog geen 75 minuten worstelt Klinger om het magere gegeven van vlees en bloed te voorzien. Yelchin en Lucas zijn een goede match, maar de trage regie (met een overdaad aan nutteloze inserts en lange stiltes) komt de sfeer niet ten goede. Opgedragen aan Anton Yelchin die kort voor de première op 27-jarige leeftijd overleed na een tragisch ongeluk.

Phillip [Sam Claflin] blijft achter bij zijn voogd Kendall [Iain Glen] wanneer zijn neef en vaderfiguur Ambrose [Deano Bugatti Mitchison] naar Venetië vertrekt om te herstellen van een ernstige ziekte. In zijn brieven aan Phillip beschrijft Ambrose de romance met zijn nicht Rachel [Rachel Weisz] die resulteert in een huwelijk. Niet lang daarna staan de brieven vol beschuldigen aan Rachels adres, dus wanneer Ambrose overlijdt, is Phillip ervan overtuigd dat Rachel daarvoor verantwoordelijk is. Wanneer Phillip Rachel ontmoet, blijkt ze niet de vreselijke heks te zijn die hij zich had ingebeeld. Wanneer Rachel zich presenteert als slachtoffer van de situatie begint Phillip zich af te vragen wat zich werkelijk heeft afgespeeld. Een fraaie productie met een sterke cast en een intrigerend uitgangspunt dat in het begin doet denken aan Alfred Hitchcocks Suspicion, maar door een gebrek aan suspense onvoldoende overtuigt als mysterie.

Geen enkele professionele tennisser won zoveel titels als John McEnroe die vier jaar achtereen de wereldranglijst aanvoerde en ook als dubbelspeler tot de absolute top behoorde. McEnroe werkt nu al jaren als tenniscommentator, maar zijn ongeëvenaarde prestaties worden nog altijd overschaduwd door zijn emotionele uitbarstingen op de baan. In deze boeiende documentaire onthult McEnroe zijn ware emoties gedurende deze periode. Daarbij is vanzelfsprekend aandacht voor zijn rivaliteit met toptennissers Jimmy Connors en Björn Borg (met Borg is hij nog steeds zeer goed bevriend), zijn bijzondere vriendschap met de levenslustige Vitus Gerulaitis, zijn turbulente huwelijk met Tatum O’Neal en de complexe relatie met zijn vader en (later) zijn kinderen.

Indringend Duits televisiedrama toont het effect van een zelfdoding van de depressieve Sybille [Julia Koschitz] op het gezin. Lars [Wotan Wilke Möhring] is constant zaken rondom de uitvaart, zijn werk en het politieonderzoek aan het regelen. Tienerdochter Maike [Matilda Merkel] zoekt naar een aanwijsbare verklaring voor de wanhoopsdaad van haar moeder, terwijl haar broertje [Nick Julius Schuck] het allemaal niet begrijpt. De drie perspectieven zijn goed uitgewerkt en het acteerwerk is voortreffelijk. De centrale boodschap dat harmonieuze rouwverwerking begint door emoties en gedachten te delen, is effectief verwerkt in het scenario van dit uitstekende rouwverwerkingsdrama.

Aangespoord door haar vader [Joost Prinsen] besluit de idealistische bankadviseur Hanna Binnekamp [Monic Hendrickx] haar carrière voort te zetten in New York. Daar weet ze een wit voetje te halen bij de invloedrijke Vlaamse topbankier Ben Elzen [Gene Bervoets]. Het blijft echter niet bij een wit voetje en al snel ontspoort. Wat begint als een aardige satire op het reilen en zeilen in de top van de bankwereld, verandert halverwege in een bizarre mix van romantiek, stalkersthriller en juridisch drama. Een zonderlinge mislukking, onderdeel van het Telefilm-programma.

In een kleine IJslandse vissersgemeenschap waar iedereen elkaar kent, verkennen beste vrienden Þor en Kristján [Blœr Hinriksson] hun seksualiteit met Beta [Diljá Valsdóttir] en Hanna [Katla Njálsdóttir]. Voor de kijker wordt al gauw duidelijk dat een van hen niet heteroseksueel is en dit authentieke, sterk geacteerde drama toont de worsteling van deze tieners om te begrijpen wat er aan de hand is en daar onderling mee om te gaan. De inmenging van de lokale stoere bink [Daniel Hans Erlendsson] maakt het er niet gemakkelijk op. Won terecht een vrachtwagen aan nationale en internationale filmprijzen.

Na de verbreking van een elfjarige liefdesrelatie stelt ontwerper en beeldend kunstenaar Stefan Sagmeister dat hij ongelukkig is. Hij roept de hulp in van sociaal psycholoog Jonathan Haidt, auteur van ‘The Happiness Hypothesis’, een bestseller over de vraag in hoeverre je je eigen geluksgevoel kunt beïnvloeden. Deze documentaire volgt Sagmeister gedurende een periode van bijna vijf jaar waarin hij drie potentieel geluksverhogende middelen test: meditatie, therapie en medicatie. Het experiment resulteerde in ‘The Happy Show’, een lezing en tentoonstelling waarin Haidt door middel van eigenzinnige, eigenaardige, maar altijd intrigerende beeldende kunst (in verschillende vormen) een fysieke vorm geeft aan de lessen die hij heeft geleerd. Het resultaat is een even merkwaardige als bewonderenswaardige film.