menu

Shirayuki Hime Satsujin Jiken (2014)

Alternatieve titel: The Snow White Murder Case

mijn stem
2,95 (10)
10 stemmen

Japan
Mystery
126 minuten

geregisseerd door Yoshihiro Nakamura
met Mitsuki Tanimura, Mao Inoue en Gô Ayano

De beeldschone Noriko Miki werkt bij een cosmetisch bedrijf. Op een dag wordt Noriko vermoord. Mensen beginnen haar medewerker Miki Jono te verdenken. De televisie begint haar verhaal te vertellen. Een TV-programma interviewt Miki Jono's collega's, familie en mensen uit haar woonplaats. Geruchten veranderen in angst. Is ze een boosaardige vrouw?

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=JhJctheblzs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
locomotion
Sterke ‘who-dun-it’. Een vrouw wordt vermoord; een andere van de moord beschuldigd en door de journalistiek en het getwitter haast tot zelfmoord gedreven. Goeie vondst om Twitter hier nagenoeg als een personage neer te zetten.

Indringend en confronterend beeld van de vervaarlijke macht van het gepeupel — als een even vanzelfsprekend als verwerpelijk uitvloeisel van de Heilige Democratie.

avatar van Mug
2,5
Mug
Ik kom (blijkbaar als enige) tot een andere conclusie. Zowel de 'who-dun-it' als het waarschuwend vingertje richting social media vallen behoorlijk door de mand.

Te danken aan het veelal luchtige karakter van de film. De komische benadering ontnam bij mij in ieder geval het broodnodige realisme om het drama-aspect van de film serieus te nemen. Het slotakkoord is ook beschamend tenenkrommend in dat opzicht, ai ai ai.

Daarnaast neemt de regisseur een te grote rol voor zijn rekening om dingen bewust in beeld te laten verschijnen zodat al snel duidelijk wordt wie de dader is. Gelukkig weet de komische kant van het geheel een amusant verhaal voor te schotelen met een 'ontknoping' die mijn mondhoeken omhoog lieten gaan.

Echter, de bedoeling van een who-dun-it is tot het einde toe het mysterie geheim te kunnen houden. Om nog maar te zwijgen van de blijkbare bedoeling een maatschappelijke discussie los te laten barsten omtrent het gebruik van social media, i.h.b. Twitter. Dan mag het allemaal wel wat gebalanceerder. Ik kon er alleen maar om lachen, dus van een indringend/confronterend beeld was zeker geen sprake.

avatar van Onderhond
3,5
Vlotte Nakamura.

Een best leuke whodunnit, die het inderdaad iets minder nauw neemt met het in stand houden van het mysterie, maar daarvoor wel een leukere verpakking in de plaats heeft. 't Is een omschakeling die niet zo heel moeilijk te maken was, aangezien Nakamura eigenlijk al vanaf het begin in z'n kaarten laat kijken.

De film begint naar goede gewoonte met een lijk, daarna is het aan een journalist en een op hol geslagen internet community om de dader op te sporen. Twitter is het unieke personage in deze film, niet zo makkelijk voor een Japanse film omdat het toch een hoop onscreen tekst is waar je met relatief onhandig geplaatste subtitles doormoet.

Maar Nakamura leidt het allemaal in goede banen. De film ziet er verzorgd uit, het tempo is aangezien, de lichtkomische noot zorgt voor wat extra vlotheid en voor een film die makkelijk had kunnen uitmonden in een stoffige 120 minuten is dat best een geslaagde balans. Maar zoals wel vaker mist bij Nakamura dat beetje extra. Er is even een kleine hype rond zijn persoon geweest, maar als topregisseur heeft hij het nooit echt kunnen waarmaken. Dat lukt hem ook niet met deze film, maar een aardige subtopper is het zeker.

3.5*

avatar van BBarbie
2,0
Tegenvallende film, die slachtoffer wordt van een moderne verslaving: twitteren. Vooral in het eerste deel loopt het scherm regelmatig vol —links, rechts én onder— met tweets en de bijbehorende ondertitels. Dat maakt het haast ondoenlijk om de achterliggende beelden te volgen. Pas vanaf het gedeelte, waarin Shirono (Mao Inoue) haar kant van het verhaal vertelt, lijkt het weer enigszins op een normale film. Voor mij was de lol er toen al af, te meer omdat al lang duidelijk was dat zij niet de dader was.
Ik kan gezien het huidige tijdsgewricht het gebruik van social media in films billijken. Je moet evenwel niet overdrijven en regisseur Nakamura doet dat in deze film. Met de alles overheersende rol van twitteren brengt hij de film nagenoeg om zeep, al zal het wel zijn bedoeling zijn geweest om te wijzen op het gevaar van twitteren. Ik betwijfel of films een geijkt middel zijn voor die boodschap.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:18 uur

geplaatst: vandaag om 07:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.