Shirayuki Hime Satsujin Jiken (2014)

Sterke ‘who-dun-it’. Een vrouw wordt vermoord; een andere van de moord beschuldigd en door de journalistiek en het getwitter haast tot zelfmoord gedreven. Goeie vondst om Twitter hier nagenoeg als een personage neer te zetten.

Indringend en confronterend beeld van de vervaarlijke macht van het gepeupel — als een even vanzelfsprekend als verwerpelijk uitvloeisel van de Heilige Democratie.

Ik kom (blijkbaar als enige) tot een andere conclusie. Zowel de 'who-dun-it' als het waarschuwend vingertje richting social media vallen behoorlijk door de mand.

Te danken aan het veelal luchtige karakter van de film. De komische benadering ontnam bij mij in ieder geval het broodnodige realisme om het drama-aspect van de film serieus te nemen. Het slotakkoord is ook beschamend tenenkrommend in dat opzicht, ai ai ai.

Daarnaast neemt de regisseur een te grote rol voor zijn rekening om dingen bewust in beeld te laten verschijnen zodat al snel duidelijk wordt wie de dader is. Gelukkig weet de komische kant van het geheel een amusant verhaal voor te schotelen met een 'ontknoping' die mijn mondhoeken omhoog lieten gaan.

Echter, de bedoeling van een who-dun-it is tot het einde toe het mysterie geheim te kunnen houden. Om nog maar te zwijgen van de blijkbare bedoeling een maatschappelijke discussie los te laten barsten omtrent het gebruik van social media, i.h.b. Twitter. Dan mag het allemaal wel wat gebalanceerder. Ik kon er alleen maar om lachen, dus van een indringend/confronterend beeld was zeker geen sprake.

Vlotte Nakamura.

Een best leuke whodunnit, die het inderdaad iets minder nauw neemt met het in stand houden van het mysterie, maar daarvoor wel een leukere verpakking in de plaats heeft. 't Is een omschakeling die niet zo heel moeilijk te maken was, aangezien Nakamura eigenlijk al vanaf het begin in z'n kaarten laat kijken.

De film begint naar goede gewoonte met een lijk, daarna is het aan een journalist en een op hol geslagen internet community om de dader op te sporen. Twitter is het unieke personage in deze film, niet zo makkelijk voor een Japanse film omdat het toch een hoop onscreen tekst is waar je met relatief onhandig geplaatste subtitles doormoet.

Maar Nakamura leidt het allemaal in goede banen. De film ziet er verzorgd uit, het tempo is aangezien, de lichtkomische noot zorgt voor wat extra vlotheid en voor een film die makkelijk had kunnen uitmonden in een stoffige 120 minuten is dat best een geslaagde balans. Maar zoals wel vaker mist bij Nakamura dat beetje extra. Er is even een kleine hype rond zijn persoon geweest, maar als topregisseur heeft hij het nooit echt kunnen waarmaken. Dat lukt hem ook niet met deze film, maar een aardige subtopper is het zeker.

3.5*

Tegenvallende film, die slachtoffer wordt van een moderne verslaving: twitteren. Vooral in het eerste deel loopt het scherm regelmatig vol —links, rechts én onder— met tweets en de bijbehorende ondertitels. Dat maakt het haast ondoenlijk om de achterliggende beelden te volgen. Pas vanaf het gedeelte, waarin Shirono (Mao Inoue) haar kant van het verhaal vertelt, lijkt het weer enigszins op een normale film. Voor mij was de lol er toen al af, te meer omdat al lang duidelijk was dat zij niet de dader was.
Ik kan gezien het huidige tijdsgewricht het gebruik van social media in films billijken. Je moet evenwel niet overdrijven en regisseur Nakamura doet dat in deze film. Met de alles overheersende rol van twitteren brengt hij de film nagenoeg om zeep, al zal het wel zijn bedoeling zijn geweest om te wijzen op het gevaar van twitteren. Ik betwijfel of films een geijkt middel zijn voor die boodschap.

Ambitieuze televisiejournalist Yuji Akahoshi [Gô Ayano] grijpt zijn kans wanneer Risako Karino [Misako Renbutsu] hem laat weten dat zij nauw samenwerkte met de beeldschone Noriki Miki [Nanao], het slachtoffer in een geruchtmakende moordzaak die vernoemd is naar de zeep die ze hielp op de markt te brengen. Yuji scoort hoge ogen bij de redactie met zijn sensatiebeluste reportage waarin collega “Ms S” [Mao Inoue] als hoofdverdachte wordt aangewezen en besluit een serie reportages te maken. Daarbij lijkt hij blind voor het feit dat ieder nieuwe getuigenis een heel ander licht werpt op wat er in werkelijkheid is gebeurd. Zwartkomische moderne variant op Rashomon met hilarische reportages (inclusief stemvervorming, suggestieve tussentitels en de uiterst foute “spannende” muziekjes) is een sterke aanklacht tegen de invloed van commercie op nieuwsvergaring, alsmede een parodie op de vaak amateuristisch gemaakte (en slecht onderzochte) true crime documentaires die onze sociale media bevuilen. Erg goed geacteerd, vaak hilarisch, maar met een speelduur van 127 minuten wel aan de lange kant.