Sally (2025)

Een diepgaande en fascinerende documentaire over Sally Ride, de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte. De film behandelt niet alleen haar professionele carrière als astronaut en wetenschapper, maar geeft ons ook meer inzicht in haar persoonlijke leven.

Elke keer als ik hoor dat iemand niet uit de kast durft te komen, breekt mijn hart. Het is zo triest om te horen dat Ride bang was om open te zijn over haar 27 jaar lange relatie met een vrouw. De film geeft een goed beeld van hoe ze als persoon was en om te zeggen dat ze een inspiratiebron is, zou een understatement zijn.

4*

Op 18 juni 1983 ging Sally Ride de geschiedenis in als de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte. Deze documentaire herinnert ons aan het structurele seksisme binnen de NASA en van de media. Sally en haar vijf vrouwelijke collega’s brachten de mannen met wie ze werkten op andere gedachten door dezelfde testen te doorstaan. Opzienbarende archiefbeelden van persconferenties tonen aan dat de media zo ver nog niet was. Maar Sally voelde zich genoodzaakt om een belangrijk aspect van haar leven te verbergen voor de buitenwereld. Dat aspect geeft deze documentaire een dubbele lading. Weinig avontuurlijk qua vorm, maar actueel en boeiend, ook voor wie weinig interesse heeft in ruimtevaart. De gedenkwaardigste bijdrage komt van Mike Mullane, een collega die zichzelf in 1978 omschrijft als een ‘male chauvinist pig’.

Wat een fantastisch mooi mens.

In elk beeld dat deze documentaire van Sally Ride laat zien fonkelen haar ogen, alsof ze net de leukste grap ooit verteld heeft, alsof ze bezig is met waar ze altijd van gedroomd heeft, alsof ze het opperste geluk gevonden heeft. En misschien was dat ook alledrie wel zo. Hoe tragisch aan de andere kant dat ze daar nooit het gevoel bij heeft gehad vrij te zijn om zich te laten kennen. En aan de andere kant ook wel weer, niemand is aan de samenleving verplicht om uit de kast te komen, en niet iedereen heeft er behoefte aan om daar een groots gebaar en een publieke happening van te maken. Wat in ieder geval enorm fijn is is dat ze haar partner gevonden heeft ondanks de onvrijheid van die tijd, en daar een haast sprookjesachtig happily ever after mee geleefd heeft.

De documentaire is van stijl weinig spannend, voornamelijk archiefbeelden en talking heads. Maar voor dit onderwerp past dat ook gewoon, en zelfs wellicht beter dan een andere aanpak. Het is namelijk gewoon geweldig om die archiefbeelden te zien en Sally haar droom te zien vervullen. En daarna word je vanzelf nieuwsgierig naar haar omgeving, en is het een haast even groot genoegen om haar zus en haar lief langs te zien komen. Jammer dat ze niet samen heel, heel erg oud geworden zijn.