Good One (2024)

Fraaie film. Er gaan hier later vast mensen zeggen dat er niks in gebeurd, maar gebeurt van alles tussen de drie personages. Het gaat over het uit elkaar groeien van een lange vriendschap, over de natuurlijke verwijdering tussen ouder en kind, over mannelijkheid en vrouwelijkheid, over niet serieus genomen worden als een opmerking je stoort. Dat alles subtiel gebracht. Fijne film, ga dat volgend jaar zien

Mooi en sterk drama. Het verhaal is eenvoudig en lijkt nergens over te gaan. Maar ondanks dat er weinig gebeurt, gebeurt er toch heel veel. Echt heel goed gedaan. Je blijft er over nadenken en verbanden zien als je de film achteraf nog eens een keer in je hoofd afspeelt. Het sterke acteerwerk draagt ook bij aan het niveau van de film. Visueel passend eenvoudig met een simplistische soundtrack. Klein pareltje. 4.5

Fijne rustgevende hiking arthouse. Al verloopt het toch niet geheel rimpelloos. Niet in extreme mate, maar het zit in hem in die kleine ergernissen. Dat maakt de film vervolgens boeiend omdat je voelt dat er onderliggende spanningen zijn. Normale zaken ook die des mensen zijn wanneer je enkele dagen met elkaar opgescheept bent en gezien de omstandigheden van elkaar afhankelijk bent.

Als je de bossen intrekt voor een meerdaagse moet je voorbereid zijn. En dat is niet geheel het geval bij die vriend. Ik had de spanningen intenser verwacht, maar eigenlijk doet India Donaldson het wel goed op deze manier. Het hoeft er niet steeds vingerdik op te liggen. Uiteraard verlies je hiermee een groot deel van het filmpubliek die dit een ongewoon saaie film zullen vinden.

Less is more! Fijne setting (uiteraard) en ook prima acteerwerk. Wel van genoten!

Good One is een film die narratief weinig te bieden heeft en zich echt focust op de dialogen van de protagonisten. Door subliem acteerwerk maakt het deze film zeker het kijken waard. Of ik echt enthousiast werd, ik denk het niet.

Vanaf 15 mei 2025 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Goeie film over een tiener die met haar vader en dienst goede vriend gaat hiken in de bossen. Een film die wat saai kan overkomen, omdat er niet echt veel gebeurd. Maar onderhuids gebeurd er genoeg. De dynamiek tussen de drie personages is goed uitgewerkt en het acteerwerk is subtiel. Verder heeft de film een aangenaam tempo en duurt zeker niet te lang.

Een grensoverschrijdende opmerking die de verhoudingen en de sfeer verandert is niet het eerste en enige wat gebeurt. Vanaf het begin zit de film vol verkeerde opmerkingen, blikken en ongemakkelijkheden. Knap gedaan!

Het eerste wat je je afvraagt als deze film begint is: welk meisje van 17 gaat met twee oude mannen op ‘trekking’? Reeds dat feit is ongemakkelijk, al lijken ze alle drie min of meer gelijkwaardig zodat je het leeftijdsverschil niet eens erg merkt; uiteindelijk gaat het ook meer om het genderverschil dan om het generatieverschil. Het is een psychologisch drama, dus er ‘gebeurt’ niet veel: er zijn slechts aldoor gesprekjes die niet echt banaal maar helaas ook niet echt interessant zijn en slechts dienen om je de karakters te presenteren zodat je het ontvouwende drama kunt begrijpen. De vriend van pa is een losbol en levensgenieter met een zwak voor vrouwen (al oogt hij erg gay) terwijl de vader het tegendeel is in de zin dat hij alles onder controle wil houden waardoor hij haar noodsignaal negeert omdat dat anders zijn plannen in de war zou sturen. Het resultaat is dat zij zich verraden voelt door haar vader en de vriend van vader niet meer de enige is met een verstoorde relatie met z’n kind. Het voelt als een persoonlijke ervaring van wellicht de regisseuse zelf – haar eigen ‘spooky’ verhaal naast de twee verhalen die de mannen in de film vertellen – om welke reden ik er niet zo veel mee kan.

Het oogt allemaal realistisch en naturel. Het is het leven van alledag dat je krijgt voorgeschoteld. Maar de subtiliteiten en kleine speldenprikken die je 90 minuten ervaart zijn legio. Dat maakt Good One een bijzondere film in mijn ogen, hoewel ik de gebruikers die zijn afgehaakt ook wel begrijp. Deed me sterk denken aan de film “Here” (2023) van Devos, die vorig jaar te zien was. Ander verhaal maar ook meesterlijk gemaakt.

Ik vond hem mooi. Gemoedelijk, betekenisrijk. Subtiel, betekenis verhuld in beelden (steen/water), gesprekken, gelaatstrekken. Thematisch hoofdzakelijk over genderrollen, en onderlinge sociale dynamiek daarin/tussen. Maar ook wel breder over, gewoon, hoe het leven is en kan zijn. En over dat leven ontdekken, aangaan, jezelf (laten) vormen.

Soms misschien net iets te subtiel, en soms juist iets te duidelijk. Klein bijschaven voor een al sterk debuut, veelbelovend hoor.

Prachtige film die me van onder tot boven, van begin tot eind volledig in z'n greep had. Lilly Collias die gigantisch veel kan zeggen met lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen, met een personage dat me overigens verraste in de zin dat het niet de typische Gen Z was die ik verwachtte: niks gehoord over voornaamwoorden, ze is geen vegetariër, en geen woord over machtsposities of privileges. Dat is misschien meer een verrassingselement door mijn eigen ervaring dan dat het een forte van de film is, maar toch.

Meer kan ik er eigenlijk niet echt over zeggen. Het is heel fijn dat een film waarin niet zo gek veel gebeurt me volledig boeit. Ik heb hiervan genoten. 4,0*

Een vraag die de film direct beantwoordt wanneer blijkt dat het plan was dat ook een leeftijdsgenoot mee zou gaan. Dat maakt dat uitgangspunt een stuk geloofwaardiger.

Na de 3e ingebrachte tampon had ik er genoeg van. Zelden zo een saaie film gezien.

Viel me nogal tegen. Zeker door de beschrijving hier bij de film had ik er iets 'spannenders' van verwacht. Wat er uiteindelijk gebeurt vond ik niet zo heel dramatisch of boeiend eigenlijk. Ja de film wil dingen zeggen over kwetsbaarheid en onveiligheid bij vrouwen, generatie- en sekseverschillen, en dat lijkt soms een interessante kant op te gaan, maar het maakt wat mij betreft toch wat te weinig impact.

De hoofdrolspeelster is wel aardig naturel en is wel oke om naar te kijken.

2,5*

De 17-jarige Sam [Lily Collias] vergezelt haar vader [James Le Gros] en zijn beste vriend [Danny McCarthy] tijdens een weekendlange trektocht door de Catskills in de staat New York. Bestaat vooral uit gesprekken met hier en daar wat levenswijsheden en spitsvondigheden. Een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is ver te zoeken, terwijl Donaldson haar camera richt op Collias die er zo het hare van denkt. Collias speelt goed, maar wat het scenario is aan de magere kant.

Schitterende film

Ik werd attent gemaakt op deze film door een opmerking van Herman Koch in een aflevering van 'Zomergasten' en raakte geïnteresseerd. Het is inderdaad een juweeltje. Heb ademloos zitten kijken, vooral naar dat mooie koppie van Lily Collias (Sam), waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Het verhaal is simpel: twee mannen van middelbare leeftijd trekken een weekendje door de wildernis samen met de dochter van één van hen. De zoon van de andere man wilde op het laatst niet mee. Daar gaat het dus al fout.

Het wordt een gedenkwaardige tocht, voor alle drie. De twee mannen, allebei gescheiden, zitten met hun leven op dood spoor en hun eenzaamheid druipt er vanaf. Ze blijken ook helemaal niet zo goed met elkaar te kunnen opschieten als gedacht. Het meisje is een soort bliksemafleider, maar gaandeweg blijkt dat zij haar leven ook nog niet op de rails heeft. En dat te midden van die overweldigende natuur. De film is vooral zo sterk door de kleine, ogenschijnlijk onbelangrijke details. Goed opletten dus. Alleen de titel van de film kon ik niet goed plaatsen.