Seses (2024)

Vanaf 5 juni 2025 in de bioscoop (J&J Films)

Apart. Er lijkt heel lang weinig te gebeuren, tot er met de chronologie gespeeld wordt...of chronologieën...? Zo komt er gaandeweg op een subtiele manier een best gelaagd geheel naar voren, waar nog wat in te vullen overblijft ook. Misschien wordt er net té onderhuids gesuggereerd maar misschien is dat ook wel juist zo fijn. Verrassend intrigerend.

Ernesta [Gelmine Glemzaite] heeft rust en afleiding nodig nadat haar echtgenoot [Lukas Markevicius] een loodzwaar MMA-toernooi heeft gewonnen. Samen met haar zus Juste [Agne Kaktaite] organiseert ze een weekendje in het vakantiehuis van de familie waar ze ook de verjaardag van Justes echtgenoot Tomas [Giedrius Kiela] kunnen vieren. Er gebeurt weinig en Bareisa verspilt veel tijd aan zinloze scènes: Ernesta die de kussens op de tuinstoelen zet, Tomas die de tuin snoeit, Juste die roerloos in bed naar haar dochter Urte [Olivija Eva Viliüné] zit te staren, een yoga-sessie en dergelijke. Ze vergroot de verwarring door het dramatische hoogtepunt twee keer te tonen met kleine wijzigingen en een ander resultaat. Vaag, frustrerend, maar vooral saai en nietszeggend.

Op momenten wel origineel, maar ook verwarrend zoals mrklm ook al zegt. Vooral door die éne scène tweemaal te spelen met een kleine verandering. Daar zal vast een gedachte achter zitten (ik heb wel een idee) maar voor het effect werkt dat niet echt. Dat moment leidt enkel tot verwarring en je bent uit de film. Daarna is ook wel vrij snel duidelijk wat er heeft gespeeld maar het duurt tot de laatste scène voor we dat eindelijk zien en dat is dan al veel te laat en voelt als mosterd na de maaltijd. Of erger: alsof je dan van je stoel moet vallen maar een beetje filmkijker is slimmer dan dat.

Het leukste is nog het eerste halfuur als men gewoon vakantie viert, camera erop en niets bijzonders behalve gewone mensen die genieten van hun vrije tijd. Precies waar ik van houd. Maar verder typisch zo'n film die het moet hebben van de structuur in plaats van de inhoud. 3,0*.

Niet mijn ding het eerste half uur was nog te doen verder erg saai, hoogtepunt is de prachtige poster.

Ik twijfelde nog of ik vanavond een film van David Lynch zou gaan kijken. Had ik dat maar gedaan, daar had ik waarschijnlijk beter chocola van kunnen maken dan van dit.

Het begint als een standaard naturelle Europese filmhuisfilm waarvan je er wel meer hebt gezien. Aan de saaie kant, maar er kan nog van alles gebeuren. Maar de film besluit de chronologie op zo’n manier om te gooien dat je je alleen nog maar afvraagt waar je nou naar zit te kijken, en niet op een boeiende manier. Daarnaast, een naturelle film is tot daaraan toe, maar niemand reageert of gedraagt zich normaal en dat gaat heel snel vervelen en irriteren.

Op een gegeven moment ga je wel begrijpen wat de laatste scène gaat zijn, maar dat maakt (ook door hoe de film opgebouwd is) dan nog 0,0 impact. Heel vreemde keuze.

Nogal een staaltje style over substance dit, heel vervelend en irritant. Zelfs al zou er een intelligente boodschap of structuur achter zitten, je hebt niet eens zin meer om het te begrijpen of waarderen.

1*