Logboek

In 1307 heerst de Oostenrijkse koning Albert [Ben Kingsley] over Zwitserland dat niet in staat zich te verzetten zolang de verschillende bevolkingsgroepen zich niet verenigen. Maar door de wreedheid van commandant Gressler [Connor Swindells] en de heldendaden van William Tell [Claes Bang] komt de Oostenrijkse heerschappij onder grote druk te staan. Een gewapende opstand is onvermijdelijk zolang Tell nog leeft. Goed locatiewerk en enkele degelijke actiescènes zijn onvoldoende compensatie voor het overbevolkte scenario en de vaak belabberde dialogen. Kingsley en Pryce hebben weinig te doen in deze rommelige film waarin de beroemde scène met de appel en de kruisboog uiteraard een prominente plaats inneemt.

Luchtig muzikaal drama gebaseerd op ware gebeurtenissen over een kwartet jonge Aboriginals dat ini 1968 tijdens een plaatselijke talentenjacht wordt ontdekt door de uitgeblust muzikant en manager Dave Lovelace [Chris O’Dowd] die de dames omsmeedt tot een Motown-achtige girl group die mag optreden voor Amerikaanse soldaten in Vietnam. Racisme en een identiteitscrisis (één van de meiden is een halfbloed met een lichte huidskleur) lopen als een rode draad door het verhaal, maar zwaar op de hand wordt dit nooit en de covers van 60s-klassiekers zijn om van te smullen.

Kooivechter Luke Wright [Jason Statham] wil een einde aan zijn leven maken nadat de Russische gangster Emilie Docheski [Sándor Técsy] zijn vrouw heeft laten vermoord omdat Luke weigerde een gevecht te verliezen. In plaats daarvan redt hij wiskundegenie Mei [Catherine Chan] van handlangers van de Chinese gangsterbaas Han Jiao [James Hong]. Omdat politiechef Wolf [Robert John Burke] een onderhandse deal heeft gesloten met Han Jiao krijgt Luke ook nog eens de politie op zijn dak. De opzet is aardig, maar het is slechts een excuus om Statham in zijn eentje zo’n beetje de hele criminele onderwereld in New York tot moes te laten slaan.

Calvin Weir-Fields [Paul Dano] zit vast in het verleden. Hij worstelt met een opvolger van zijn bestseller en heeft na de stukgelopen relatie met Lila [Deborah Ann Woll] zijn hoop op de liefde opgegeven. Zijn psycholoog [Elliott Gould] adviseert hem om een verhaal te schrijven met een rol voor de ideale vrouw. Ruby Sparks [Zoe Kazan] begint als een fantasie dus Calvin is geschokt wanneer Ruby in levende lijve verschijnt … en dat hij haar met zijn typemachine kan laten voldoen aan zijn eisen. Wat begint als een droomrelatie blijkt niet zo ideaal als Calvin had gehoopt. Dano en Kazan zijn uitstekend in de hoofdrollen in deze originele romantische komedie met amusante bijrollen van Annette Bening en Antonio Banderas als Calvins moeder en stiefvader.

In 1849 wordt Baltimore opgeschrikt door een serie moorden die geïnspireerd zijn door de verhalen van Edgar Allan Poe [John Cusack]. Poe is daarom de eerste verdachte, tot een nieuwe moord hem een alibi verschaft. Vanaf dat moment wordt Poe zelf betrokken bij het onderzoek, maar door zijn drankgebruik en depressieve buien is zijn gedrag onberekenbaar en dat maakt het onderzoek er niet gemakkelijker op. Een verzorgde productie met mooi camerawerk van Danny Ruhlmann. Qua opzet doet dit denken aan de Shakespearehorrorfilm Theater Of Blood met Vincent Price, maar hier ontbreekt de ironie en de verlichtende humor die het uitzinnige basisgegeven zo goed verteerbaar maakten.

Fietskoeriers, fietspolitieagenten en corrupte agenten zouden niet misstaan in de Top 3 van meest gehate mensen in het hart van New York. Toch staan die centraal in deze vlotte, gelikte actiethriller waarin fietskoerier Wilee [Joseph Gordon-Levitt] het verkeer onveilig maakt om een pakketje van Nima [Jamie Chung], de kamergenoot van zijn vriendin Vanessa [Dania Ramirez], op tijd te bezorgen bij ene Sister Chen [Wai Ching Ho]. Een corrupte agent [Michael Shannon] heeft zijn eigen redenen om de inhoud van dat pakketje voortijdig in handen te krijgen. Wat volgt is een even bespottelijke als amusante serie strak gemonteerde achtervolgingen met indrukwekkende stunts en verkeersgedrag waar iedere weggebruiker zich groen en geel aan ergert. Maar gezeten op de bank of in de bioscoopstoel is dit prima te pruimen.

Drie maanden na zijn scheiding van Stephanie [Kyra Sedgwick] heeft Clyde [Jeffrey Dean Morgan] een huis gevonden en nodigt hij zijn dochters Hannah [Madison Davenport] en Emily [Natasha Calis] uit om hem te helpen bij de inrichting. Bij een tuinverkoop vindt Emily een houten kistje en al snel begint ze vreemd en agressief gedrag te vertonen. Maar Clyde is de enige die gelooft dat dit te maken heeft met het houten kistje en zoekt hulp bij de chassidische Tzadok [Matisyahu]. Gebaseerd op het artikel ‘Jinx In A Box’ dat Leslie Gronstein 2004 schreef voor de LA Times. Vernieuwend is het niet, maar de regie en de technische uitvoering is uitstekend. Calis is zeer goed als het vervloekte meisje.

Als oudste dochter moet Hannelore [Saskia Rosendahl] na de arrestatie van haar ouders wegens hun activiteiten voor de Nazipartij in mei 1945 haar zusje Liesel [Nele Trebs], haar broertjes Günter [André Frid] en Jürgen [Mike Seidel] en baby Peter [Nick Holaschke] in veiligheid brengen door vanuit het Zwarte Woud naar haar oma [Eva-Maria Hagen] te reizen. Ze ontdekt een wereld van chaos waarin ze snel moet leren te overleven en waar de Nazi-ideologie waarmee ze is opgevoed geen knip voor de vingers waard blijkt te zijn. Camerawerk, artdirection, kleding en make-up en de muzikale score zijn uitmuntend in een oorlogsdrama dat zich kan meten met de allerbesten in zijn soort. Schokkend, meeslepend en ontroerend met een sensationele hoofdrol voor de 18-jarige Rosendahl. Eén van de beste oorlogsdrama’s van de eeuw en terecht overladen met filmprijzen, maar bizar genoeg over het hoofd gezien bij de grootste filmfestivals.

De uiterst saaie liefdesgeschiedenis van Qiaoqiao [Tao Zhao] en Guo Bin [Zhubin Li] begint bij aanvang van het nieuwe millennium en eindigt in 2024. Guo Bin besluit niet lang daarna zijn geluk elders te zoeken, Qiaoqiao blijft achter en lijdt in stilte. De enige lichtpuntjes in haar leven komen van Chinese technologie. De episode over de pandemie bevestigt wat dan al duidelijk is: dit is onvervalste propaganda in de vorm van een lofzang op de eigen geboortegrond en het cliché van het klokje dat nergens zo tikt als thuis. Een slaapverwekkende draak van een film, ondanks de mooie plaatjes van Eric Gautier en Nelson Lik-wai Yu.

Wanneer de gokschulden van rechercheur Ronald Plasmeyer [Ruben van der Meer] leiden tot bedreigingen aan het adres van zijn ex-vrouw [Rifka Lodeizen] en zoon beraamt hij samen met Gerrit [René van ’t Hof] een overval op een illegaal pokertoernooi waar hij zelf aan meedoet. Gerrit betrekt zijn zwager, de stoïcijnse Bram [Ton Kas] bij het plan dat in meerdere opzichten bepaald niet volgens plan verloopt. Porcelijns poging om in de voetsporen te treden van Quintin Tarantino en Guy Richie komt niet helemaal uit de verf door zijn trage regie en het gemanierde spel van Van der Meer. Van’t Hof en Kas zijn gelukkig een sterke double-act en ook Kees Hulst en Leny Breederveld zijn memorabel als respectievelijk de afscheidnemende politiechef en zijn echtgenote.

Dit uitstekende vervolg op Pitch Perfect geeft meer ruimte aan de ondersteunende personages dan het origineel, verbreedt het repertoire en richt zich meer op saamhorigheid dan op individuele obstakels en het resultaat mag er zijn. Het optreden van de Bella’s voor president Obama in het Kennedy Center loopt uit op een fiasco waardoor de groep geschorst uitgesloten wordt van een wereldtournee. De schorsing is alleen terug te draaien als de Bellas wereldkampioen worden in Denemarken en dat lijkt een onmogelijke taak. De jury heeft iets tegen Amerikanen en de torenhoge favorieten zijn Das Sound Machine, het Duitse acapella-antwoord op Kraftwerk en de beoogde vervangers voor de Bellas. De meiden nemen draconische maatregelen om hun niveau op te krikken en vinden in Emily [Hailee Steinfeld], de dochter van een legendarische Bella [Katey Segal], een bron van inspiratie. Een hoger budget en dus meer spektakel, maar Banks verliest nooit uit het oog waar het werkelijk om gaat: de kracht van saamhorigheid. Banks en John Michael Higgins zijn opnieuw van de partij met als de hilarische televisiecommentatoren.

Einzelgänger Beca [Anna Kendrick] komt naar Barden University met ambities om muziekproducer te worden, maar belandt in de wereld van de acapella wanneer Chloe [Brittany Show] haar overhaalt om zich aan te sluiten bij de Barden Bellas. Groepsleider Aubrey [Anna Camp] wil zich revancheren voor haar rampzalige optreden van vorig jaar. Beca raakt intussen bevriend met Jesse [Skylar Astin] die zich heeft aangesloten bij aartsrivaal The Treblemakers die geleid wordt door de even getalenteerde als zelfingenomen Bumper [Adam Devine]. Het verhaal loopt niet over van onvoorspelbare momenten, maar de uitstekende uitvoering van de fraaie zangarrangementen (een prettige mix van muziekperiodes en –stijlen) en de prettige mix van getalenteerde outsiders waaruit de Bellas bestaat, maken dit tot een voltreffer. Coproducent Elizabeth Banks en John Michael Higgins zijn erg grappig als de vaste wedstrijdcommentatoren. Kreeg twee vervolgen.

Broers Jack [Zac Efron] en Ward [Matthew McConaughey] werken in 1969 als journalist bij de krant van hun vader [Scott Glenn] en duiken in de zaak van Hillary van Wetter [John Cusack] die de doodstraf boven het hoofd hangt vanwege de moord op een zwarte man. Jack en Ward krijgen hulp van onderzoeksjournalisten Charlotte Bless [Nicole Kidman] en Yardley Acheman [David Oyelowo] die een totaal verschillend beeld hebben van wat er is gebeurd. Efrons spel weerspiegelt de oppervlakkigheid van zijn rol en Kidman is verkeerd gecast als white trash en voorziet deze misdaadthriller (met een bijna even karikaturale Cusack) van een onbedoelde/ongepaste komische noot. Een tot op zekere hoogte fascinerende mislukking.

Jack Kerouacs autobiografische roman over een rondreis door de VS van een groep jongeren aan het eind van de jaren 40 was een sleutelwerk van zijn tijd, maar laat zich moeilijk vertalen naar het grote scherm. Sal Paradise [Sam Riley] begint zijn avontuur met zijn vriend Carlo Marx [Tom Sturridge] die hem introduceert aan Dean Moriarty [Garrett Hedlund] en zijn 16-jarige vriendin Marylou [Kristen Stewart]. Samen reizen ze van stad tot stad, vaak zonder geld op zaak, waar ze zich onderdompelen in seks, drugs en jazz. Veel van hetzelfde dus en we krijgen weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen. Met sterk locatiewerk en het gebruik van muziek uit die tijd (op de radio of live) slaagt hij er redelijk in een deel van de tegencultuur van de tijd neer te zetten en er is een boeiende sequentie met Viggo Mortensen en Amy Adams als twee buitengewoon excentrieke figuren, maar dit is te onsamenhangend om de aandacht vast te houden.

Beste vrienden Ellis [Tye Sheridan] en Neckbone [Jacob Lofland] ontdekken dat een boothut bewoond wordt door Mud [Matthew McConaughey], een man die naar eigen zeggen op de vlucht is voor een crime passionel. Omdat Neckbone wordt opgevoed door zijn oom [Michael Shannon] en Ellis’ vader [Ray McKinnon] zichzelf beschouwt als een mislukkeling, groeit de charismatische Mud uit tot een vaderfiguur. De jongens helpen Mud aan proviand en materiaal en leren pijnlijke levenslessen over henzelf, over ouderschap en over de liefde. Het plot doet wat kunstmatig aan, maar uitstekend locatiewerk, een sterke ondersteunende cast (waaronder ook Reese Witherspoon) en het indrukwekkende spel van de 15-jarige Sheridan (voor wie dit de doorbraak betekende) doen je dat vergeten.

Perkins bewerkte een kort horrorverhaal van Stephen King uit 1980 en het heeft er alle schijn van dat hij zich op het laatste moment realiseerde hoe afgezaagd het concept van een vervloekt stuk speelgoed inmiddels was. Met belabberde CGI-splatter en mislukte grappen probeert hij wanhopig er een komedie van te maken. Maar CGI-splatter is noch schokkend, noch grappig en omdat het gros van de moorden buiten beeld plaatsvindt, is er ook geen sprake van spanning. Een kandidaat voor slechtste Stephen King-verfilming aller tijden … en dat dat wil wat zeggen!

Squint [Aziz Ansari] veroorzaakt op eigen houtje een wereldwijde aardverschuiving waardoor Manny [Ray Romano], Diego [Denis Leary] en Sid [John Leguizamo] vast komen te zitten op een drijvend ijsblok. Ze stuiten op het schip van piratenkapitein Gutt [Peter Dinklage]. Thuis probeert Manny’s tienerdochter Peaches [Keke Palmer] een wit voetje te scoren bij Ethan [Drake] ten koste van haar vriendschap met Louis [Josh Gad]. Memorabel is het niet, maar deze vierde film uit de Ice Age-franchise ziet er prachtig uit en is prima familievermaak.

In 1961 brengt de nog volstrekt onbekende zanger en liedjesschrijver Bob Dylan [Timothée Chalamet] een bezoek aan zijn idool Woody Guthrie [Scoot McNairy] die lijdt aan de ziekte van Huntington en permanent is opgenomen in een ziekenhuis. In het bijzijn van de geliefde folkzanger Pete Seeger [Edward Norton] brengt Bob een indrukwekkende serenade aan Guthrie waardoor Seeger besluit hem te helpen zijn muziekcarrière op gang te brengen. Bob deelt het podium met de dan al doorgebroken Joan Baez [Monica Barbaro] en groeit snel uit tot een grootheid in de folkscene. Maar Bob hekelt de hokjesmentaliteit en voelt zich aangetrokken tot de rocksound van onder anderen Johnny Cash [Boyd Holbrook], Buddy Holly, Little Richard en de Britse rockgroepen die op dat moment doorbreken in de VS. Dylan wordt treffend omschreven als “een mysterieuze minstreel” en dat is het grote probleem. Chalamet, Norton en Barbaro brengen de vele liedjes met overtuiging, maar Mangold en coscenarist Jay Cocks doen geen enkele poging om te achterhalen waar Dylans gedrevenheid vandaan kwam. Als portret van de ontwikkeling van folk en rock in de jaren 60 is het geslaagd, als portret van Dylan is het jammer genoeg vrij oppervlakkig.

In 1969 voorkwam de toen 29-jarige Agent K [Josh Brolin] een catastrofe door Boris The Animal [Jermaine Clement] te arresteren. Nu is hij ontsnapt en gebruikt hij tijdreistechnologie om terug te keren naar 1969 en af te rekenen met Agent K en zijn plan alsnog te laten slagen. Agent J [Will Smith] moet deze poging om de geschiedenis te herschrijven zien te voorkomen door zelf naar 1969 te reizen en de handen ineen te slaan met Agent K. Doldwaas tijdreisavontuur moet het vooral hebben van amusante culturele verwijzingen en special effects en profiteert van de chemie tussen Smith en Brolin, die hoe dan ook een puike imitatie neerzet van Lee Jones die alleen in de proloog en de epiloog te zien is. Pretentieloos, plezierig familievermaak.

Er zijn maar weinig muzikanten die zo universeel geliefd zijn in verschillende culturen als Bob Marley, de Jamaicaanse zanger en liedjesschrijver die in 1981 op 36-jarige leeftijd overleed als gevolg van kanker. Macdonald blikt terug op het leven van dit Jamaicaanse icoon met familie, vrienden en muzikanten. Bunny Wailer, die samen Bob Marley “The Wailing Wailers” oprichtte, is één van de voornaamste troeven van deze degelijke, maar misschien iets te zaligmakende documentaire. De muziek van Bob Marley & The Wailers is nog altijd zeer aanstekelijk.

Ex-marinier Logan [Zac Efron] gelooft dat hij zijn leven te danken heeft aan een talisman: een foto van een jonge vrouw die een gevallen kameraad bij zich had. Bij terugkeer in de VS bezoekt hij de vrouw op de foto [Taylor Schilling], een alleenstaande moeder met een schattig zoontje [Riley Thomas Stewart] heeft en een bezitterige, invloedrijke ex-man [Jay R. Ferguson]. Deze ultieme boeketreeksfilm is alleen aan te raden voor de meest romantische zielen. Hicks gebruikt elke truc uit het boek om de romantiek te verhogen. Genreliefhebbers zullen hier van smullen, meer cynische zielen dienen ernstig rekening te houden met krommende tenen.

Degelijke, maar weinig opmerkelijke bewerking van het gelijknamige boek van Charles Dickens over weeskind Pip [Toby Irvine] die wordt opgevoed door de liefdevolle smid Joe [Jason Flemyng] en zijn licht ontvlambare vrouw [Sally Hawkins]. Pip krijgt een kans om te ontsnappen aan een leven in armoede. Eerst door tegen betaling te “spelen” bij eenzame excentriekeling Miss Havisham [Helena Bonham Carter] en Pips leeftijdgenoot Estella [Helena Barlow], later wanneer hij via een advocaat [Robbie Coltrane] uit anonieme bron een toelage krijgt waarmee hij zich kan begeven onder mensen uit een hogere sociale klasse. Een verzorgde productie en een indrukwekkende ondersteunende cast met onder anderen Ralph Fiennes, David Walliams, Ewen Bremner en Olly Alexander, maar het kan gewoon niet tippen aan David Leans versie uit 1948.

Scenarist Imogene [Kristen Wiig] verliest in korte tijd haar baan en haar geliefde [Murray Bartlett] en besluit een poging tot zelfdoding te fingeren. Tot haar grote schrik komt ze daardoor onder curatele te staan van haar excentrieke moeder [Annette Bening] en moet ze samenleven met haar zonderlinge broer [Christopher Fitzgerald], haar potentiële stiefvader George Bousche [Matt Dillon] en de jongeman [Darren Criss] die tegen betaling haar oude slaapkamer betrekt. Eendimensionale personages en geforceerde humor alom in deze verspilling van komisch talent.

Ginger [Elle Fanning] en Rosa [Alice Englert] zijn onafscheidelijke vriendinnen die zijn grootgebracht bij hun moeders in Londen. Nu is het 1962 en zijn de meiden op een leeftijd dat ze zich bewust worden van de Koude Oorlog en de seksuele revolutie. Die ontwikkelingen en stellen de vriendschap van Ginger en Rosa ernstig op de proef. Potter schetst een indringend beeld van een complexe sociaal-maatschappelijke en emotionele periode voor tieners en leunt op een sterke ondersteunende cast met onder anderen Annette Bening en Timothy Spall, maar Fanning (wat zien filmmakers toch in haar?) heeft de kunst van het subtiel acteren nog steeds totaal niet onder de knie en overtuigt dan ook totaal niet.

Een zeldzame misstap van scenaristen Ethan en Joel Coen, al is Hoffman het meest verantwoordelijk voor deze twee verfilming van het korte verhaal van Sidney Carroll dat in 1966 veel beter uit de verf kwam met Michael Caine en Shirley MacLaine in de hoofdrollen. Het oorspronkelijke verhaal van een kruimeldief [Colin Firth] die een zelfingenomen kunsthandelaar [Alan Rickman] een hak wil zetten met hulp van een kunstvervalser [Tom Courtenay] en een Texaanse rodeo-ster [Cameron Diaz] als dekmantel. Rickman is goed en Firth doet een redelijk imitatie van Michael Caine, maar Diaz is slechts één van de vele castleden die te nadrukkelijk probeert grappig te zijn en daarmee het tegenovergestelde bereikt.

Na de dood van zijn geliefde hond Sparky weet einzelgänger Victor Frankenstein [Charlie Tahan] hem opnieuw tot leven te wekken, maar Sparky’s terugkeer uit de dood zorgt voor nieuwe problemen, waaronder klasgenoot Toshiaki [James Hiroyuki Liao] die Victors ontdekking wil gebruiken voor eigen gewin. Animatiefilm in zwart-wit is een bewering van Frankenstein vol verwijzingen naar het verdere horrorverleden waaronder docent Mr. Rzykruski [Martin Landau] die het evenbeeld is van Vincent Price. Ondanks de jeugdige hoofdpersonen is dit waarschijnlijk iets te hoog gegrepen (en angstaanjagend) voor kinderen. Maar Burtons liefde voor klassieke horrorfilms (inclusief de originele Godzilla) maakt dit een must voor liefhebbers van dit genre en voor volwassenen die jong van geest zijn. Remake van Burtons gelijknamige korte film live-action uit 1984 met een mooie score van Danny Elfman.

Jason Segel en Emily Blunt zijn perfect als Tom en Violet die kort na hun verloving besluiten hun huwelijk uit te stellen, zodat Violet een studie sociale psychologie in Michigan kan volgen. Tom wijst een promotie tot chef-kok af om mee te kunnen verhuizen en heeft meer moeite om zich aan te passen aan zijn nieuwe omgeving. Dat blijkt niet de enige reden waarom de huwelijksplannen op de tocht komen te staan. Ondanks de ongelukkige of twijfelachtige keuzes die ze maken, blijf je hopen dat Tom en Violet tegen alle verwachtingen in bij elkaar komen. Ze kregen sterke ondersteuning van Chris Pratt (als Toms collega en Violets zwager), Lauren Weedman (als Sally) Mindy Kaling (als Vaneetha). De nog onbekende Dakota Johnson is te zien als Toms nieuwe vriendin.

Het leven van twee agenten die dagelijks patrouilleren in South Central, grotendeels gefilmd met bodycams en dashcams. Volgt een paar dagen uit het leven van Brian [Jake Gyllenhaal] en Mike [Michael Peña] en toont hoe ze zich voorbereiden op een werkdag waarbij iedere oproep kan uitlopen op een handgemeen of een schietpartij, maar allen de spaarzame scènes met Anna Kendrick en Natalie Martinez als de echtgenoten geven ons een glimp van de ware aard van deze agenten. De visuele stijl is zonder meer realistisch, maar wat we meemaken is een serie losse incidenten zonder dramatische opbouw.

In 1989 doodde Maria Rossi [Suzan Crowley] 3 mensen tijdens een exorcisme. Sinds de rechtbank haar ontoerekeningsvatbaar achtte, verblijft ze in een psychiatrisch hospitaal in Rome. 20 jaar later reist dochter Isabella [Fernanda Andrada] met documentairemaker Michael [Ionut Grama] naar Italië om te achterhalen of haar moeder (nog steeds) bezeten is door de duivel. Bij haar onderzoek krijgt ze hulp van duivelsuitdrijver Ben [Simon Quarterman] en David [Evan Helmuth]. Michaels camerawerk is ronduit amateuristisch en het plot scoort een 0,0 op het gebied van originaliteit. Maar mede dankzij het ongelofelijke werk van acrobaat en slangenmens Pixie Le Knot heeft dit toch een paar indrukwekkende, kippenvelbezorgende momenten. Jammer dat het genre rond 2012 al volledig uitgemolken was, want dit is een typisch geval van mosterd na de maaltijd.

Broer en zus Addison [Eric Bana] en Liza [Olivia Wilde] overleven een auto-ongeluk in de sneeuw en moeten improviseren om de buit van een casinoroof veilig naar Canada te brengen. Voormalig bokser (en medaillewinnaar op de Olympische Spelen van 2008) Jay [Charlie Hunnam] is net vrijgelaten en op weg om Thanksgiving te vieren met zijn ouders [Kris Kristofferson, Sissy Spacek] na een handgemeen waarbij hij Ronnie [John Robinson] denkt te hebben gedood. De derde verhaallijn betreft Hanna Becker [Kate Mara], een ambitieuze agent die moet opboksen tegen seksisme en de neerbuigende houding van de Sherriff [Treat Williams], tevens haar vader. Het scenario van Zach Dean zit vol goed uitgewerkte personages en slimme, onverwachte plotwendingen. Vooral Spacek en Mara maken indruk in deze spannende, zeer onderhoudende misdaadthriller.

Een koerier [Jeffrey Dean Morgan] dreigt zijn gezin te verliezen als hij niet binnen de gestelde termijn een flinke som geld afgeeft bij de beruchte huurmoordenaar Evil Sivle [Mickey Rourke]. Om die op tijd te vinden, haalt Stitch [Mark Margolis] de koerier over om de handen ineen te slaan met Anna [Josie Ho]. Traag, saai en behoorlijk stompzinnig. Zelf bij de actiescènes kun je gerust in slaap vallen.

De trouwdag van Owen [James Norton] en Dolly [Felicity Jones] wordt verstoord door de onaangekondigde verschijning van Dolly’s oude vlam Joseph [Luke Treadway] die haar hart opnieuw hoopt te veroveren. En Dolly ziet meer in Joseph dan in haar brave, maar saaie bruidegom. Kostuumdrama met een zeer uitgebreide (en verwarrende) cast en komische momenten die in het water vallen door de gebrekkige timing en de (letterlijk) kleurloze fotografie die een depressieve sfeer oproepen voor wat een luchtig verhaal had moeten zijn. Niet zo vreemd dat er maar weinig te lachen valt.

Ari Nagel groeide op in een strikt, maar het orthodox-joods gezin, werkt als docent wiskunde en heeft drie kinderen uit zijn huwelijk. Inmiddels staat hij internationaal bekend als ‘The Sperminator’ omdat hij tientallen vrouwen met zijn zaad heeft geholpen aan het krijgen van een gezin. Deze documentaire volgt Ari tijdens een reis met zijn oudste zoon Tyler die meegaat tijdens een trip waarbij Ari zijn ‘klanten’ bezoekt. De ethische vraagstukken komen aan bod, maar Cymerman en Rabinovici proberen vooral te achterhalen wat Ari’s ware drijfveer is en wat de gevolgen van zijn ‘hobby’ zijn voor zijn gezin en (op termijn) voor de tientallen kinderen die dankzij hem zijn verwekt. Een even amusante als prikkelende tragikomische documentaire.

Paul [Rob Moran] en Aubrey [Barbara Crampton] vieren hun 35-jarig huwelijk met hun familie op de dag dat hun buurman [Larry Fessenden] en zijn vriendin [Kate Lyn Sheil] zojuist door een drietal gemaskerde mannen is afgeslacht. Vanzelfsprekend komen deze mannen het familiefeestje verstoren. Slasherfilm scoort qua sfeer en actiescènes, maar het plot is zwak en het vroegtijdig letterlijk en figuurlijk ontmaskeren van de daders komt de spanning niet ten goede.

Frans Bromet gaat in gesprek met Surinaamse Brian Saaki, de nieuwe postbode die regelmatig boeken uit het openbare boekenkastje bij Bromets brievenbus meeneemt. Brian blijkt die boeken naar zijn familie in de “Surinaamse jungle” te sturen en laat bovendien weten dat de naam Bromet van grote betekenis is in Suriname. Bovendien moet Frans wel een afstammeling zijn van deze Hermanus Bromet. Frans zoekt naamgenoten op, eerst in Nederland en later in Suriname, en ontdekt dat Hermanus een mensenrechtenactivist was die handelde in slaven. Hoe zit dit precies en moet Frans met deze informatie? Zoals altijd laat Bromet zijn gesprekspartners in hun waarde en het is verfrissend om het kritische, maar genuanceerde standpunt van Brian de ruimte te geven. Bromets familieonderzoek roept prangende vragen op, maar zijn benadering is minder zorgvuldig dan we van hem gewend zijn, mogelijk omdat hij zelf niet overtuigd was van de juiste benadering van dit gevoelige thema. Prikkelend, maar niets Bromets beste werk.

Julia [Zawe Ashton] is ontstemd dat Mr. Malcolm [Sope Dirisu] haar na één ontmoeting afwijst op basis van een lijst van voorwaarden waaraan de ideale vrouw volgens hem moet voldoen en verzint een list om hem met gelijke munt terug te betalen. Via haar neef [Oliver Jackson-Cohen] ontdekt ze de inhoud van de lijst en ze vraagt haar boezemvriendin Selina [Freida Pinto] om zich voor te doen als de ideale vrouw. Uiteindelijk moet Selina Mr. Malcolm afwijzen, omdat hij niet voldoet aan het lijstje van voorwaarden dat zij zogenaamd heeft opgesteld. Binnen een paar minuten weet je hoe deze verfilming van een nadrukkelijk door Jane Austen geïnspireerde roman afloopt. Origineel is het dus niet en het acteerwerk van Ashton is aan de houterige

Tiener Kaitlynn [Friede Barnhard] heeft lang geleden besloten dat ze uit het leven wil stappen. Sinds een mislukte poging tot zelfdoding wijkt haar beste vriendin Jade [Dylan Jongejans], die sinds het vertrek van haar moeder naar Canada bij Kaitlynn en haar vader [Juda Goslinga] woont, zelden van haar zijde. Maar het euthanasietraject blijft zich voortslepen en omdat de autistische Kaitlynn haar innerlijke gevoelens amper kan uiten, blijven er zowel bij professionals als bij kennissen twijfels bestaan over de vraag of haar leed ondraaglijk genoeg is om euthanasie toe te staan. Maar dit indringende en ontroerende psychologische drama laat vooral zien hoe moeilijk het is voor Jade om haar hoofd (dat Kaitlynn wil helpen haar doel te bereiken) en haar hart (dat de pijn voelt van het aanstaande verlies) samen te laten komen. Het scenario van Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt is gebaseerd op een waar verhaal en toont op een genuanceerde wijze waarom vrijwillige euthanasie een maatschappelijk, maar ook een diep persoonlijk vraagstuk is. Barnhard, Jongejans, Goslinga en Tamar van den Dop (als arts Rebecca) leveren uitstekend werk af in deze sterk geregisseerde, maar nooit sentimentele tranentrekker.

Voormalig smokkelaar Chris Farraday [Mark Wahlberg] wordt teruggedrongen in de criminaliteit nadat zijn zwager [Caleb Landry Jones] een lading cocaïne heeft moeten dumpen in de zee en zijn opdrachtgever [Giovanni Ribisi] verhaal komt halen. Chris, Andy en Danny [Lukas Haas] schrijven zich in als bemanning aan boord van het schip van kapitein Camp [J.K. Simmons] om daarmee vervalst geld naar de VS te smokkelen. Terwijl dat plan op een fiasco uit dreigt te lopen, draait Briggs de duimschroeven aan door Chris’ gezin te bedreigen. Familievriend Sebastian [Ben Foster] moet Kate [Kate Beckinsale] en de kinderen zien te beschermen. Amerikaanse remake van Kormákurs Reykjavik-Rotterdam houdt het midden tussen karakterstudie en misdaadthriller en komt daardoor nooit volledig uit de verf. De sterke cast houdt dit interessant, ondanks Ribisi’s karikaturale vertolking.

Episch SF-drama combineert 6 verhalen die zich afspelen in verschillende tijdperken en geeft Hanks, Berry, Weaving, Jim Sturgess, Bae Doona en Hugh Grant de gelegenheid om in iedere verhaallijn een rol op zich te nemen. Dat moet ons duidelijk maken dat de verhalen op één of andere manier met elkaar verbonden zijn, maar het is vooral verwarrend en (gezien enkele zeer twijfelachtige accenten en make-up) afwisselend storend en onbedoeld grappig. David Mitchells complexe SF-roman blijkt onverfilmbaar: een groot deel van wat moet doorgaan voor een verhaal wordt verteld in voice-over. Pretentieus en vaak volstrekt afschuwelijk.

Zonder tekenkandidaat stevent Cam Brady af op zijn zesde termijn af als afgevaardigde namens de staat Noord-Carolina, tot een blunder zijn imago ernstig beschadigd. De steenrijke zakenmannen Glenn [John Lithgow] en Wade Motch [Dan Aykroyd] besluiten “hun” kandidaat een steuntje in de rug te geven door via via de idealistische, maar incompetente Marty Huggins [Zach Galifianakis] zich kandidaat te laten stellen. “When you’ve got money, nothing is unpredictable” is hun motto. Met een gelikte campagne en een gegarandeerde overwinning kan Cam zijn imago oppoetsen in ruil voor een zakelijke deal met de gebroeders Motch. Maar Marty laat zich niet zo gemakkelijk uit het veld slaan en krijgt bovendien hulp van de gehaaide Tim Wattley [Dylan McDermott]. Deze melige komedie bleek onverwacht een voorbode te zijn van de Presidentscampagne van 2016. Schrijvers Chris Henchy en Shawn Harwell hadden niet kunnen bevroeden dat ze de spijker zo hard op de kop zouden slaan, ook al is de humor regelmatig erg platvloers.

Detective Taylor Kwon [Sung Kang] gelooft dat de liquidaties van voormalig agent Hank Greely [Holt McCallany] en huurmoordenaar Louis Blanchard [Jons Seda] met elkaar verband houden en slaat de handen ineen met Blanchards vriend en collega James Bonomo [Sylvester Stallone] om de daders op te sporen. Niets nieuws aan de horizon, maar met een degelijke ondersteunde cast (waaronder Christian Slater en Jason Momoa) en een paar goede actiescènes dit goed te pruimen voor genrefans.

Kort nadat twee collega’s van de Navy Seals zijn geliquideerd, overleeft John Kelly [Michael B. Jordan] ternauwernood een aanslag waarbij zijn hoogzwangere vrouw [Lauren London] om het leven komt. Wanneer Robert Ritter [Jamie Bell] het onderzoek naar de aanslag in een vloek en een zucht afrondt, is John erop gebrand hoogstpersoonlijk zijn gram te halen. Hij krijgt politieke steun van minister Clay [Guy Pearce] en zijn voormalige leidinggevende [Jodie Turner-Smith] probeert hem in het gareel houden. Om te beginnen moeten John en zijn manschappen Viktor Rykov [Brett Gelman] opsporen, de andere overlevende van het bloedbad in Johns huis. Formulematige, maar onderhoudende actiethriller dankzij de sterke en goed acterende cast en een paar sterke actiescènes.

Tijdens een autorit naar Reykjavik komt Diddi [Baldur Einarsson] als gevolg van een explosie in een autotunnel. Zijn vriendin Una [Elin Hall] worstelt met haar emoties omdat ze net een keerpunt in haar leven had bereikt dat haar relatie met Diddi op de proef zou stellen. Bedachtzaam verteld psychologisch drama weet met moeite de 80 minuten te halen, maar dankzij het sterke ensemblespel geeft dit een mooi beeld van het belang van vrienden en van gezamenlijk rouwen, vooral voor iemand die zo worstelt met haar emoties als Una.

Alma [Isabelle Huppert] bezoekt wekelijks de gevangenis waar haar echtgenoot [Magne-Håvard Brekke] vastzit. Mina [Hafsia Herzi] krijgt geen toestemming om haar echtgenoot [Lionel Dray] te bezoeken. Mina heeft 5 uur gereisd, Alma woont in een riant huis in de buurt en zij biedt Alma een plaats aan om te overnachten. Ondanks de tegenstellingen qua cultuur, voorgeschiedenis en persoonlijke omstandigheden, ontstaat er een vriendschap tussen de twee vrouwen. Door een samenloop komt die vriendschap in het gedrang. Met haar subtiele, maar diep gelaagde vertolking toont Huppert opnieuw aan één van de grootste actrices van haar generatie te zijn. Herzi houdt zich prima staande in deze aanklacht tegen een maatschappij waarin je kansen (ook voor criminelen) afhangen van je rijkdom of aanzien. Maar het toont ook waarom het haast onmogelijk is om op eigen houtje een brug te slaan tussen de sociale klasses.

Vier jaar na de dood van Mark Darcy [Colin Firth] heeft Bridget Jones [Renée Zellweger] haar professionele en sociale leven grotendeels opgegeven om voor hun kinderen Mabel [Mila Jankovi] en Billy [Casper Knopf] te zorgen. Na lang aandringen van haar vrienden pikt ze haar werk als televisieproducent op en via Tinder krijgt ze een date met de knappe, maar veel jongere Roxster [Leo Woodall]. Zou hij de ware kunnen zijn? Ook als je Helen Fieldings boek niet hebt gelezen, kun je wel raden hoe het gaat aflopen. De weg naar die ontknoping bestaat uit allerlei losse incidentjes in plaats van een verhaalstructuur. De ontknoping zorgt voor het enige ontroerende moment. De rest van de tijd moeten we aanzien hoe Zellweger met haar overdreven spel en matige timing iedere kans op een hogere amusementswaarde laat liggen. De aanwezigheid van Hugh Grant als Daniel Cleaver is een pluspunt, evenals die van Chiwetel Ejiofor als het strenge, maar goedbedoelende hoofd van de school waar de kinderen naar toe gaan.

Jonathan Flynn [Robert De Niro] schaart zichzelf onder het rijtje klassieke Amerikaanse auteurs met J.D. Salinger en Mark Twain. Het probleem is dat zijn debuut (een regelrechte “klassieker”) er nog steeds niet is gekomen. Wanneer hij in problemen komt, neemt hij uit het niets contact op met zijn zoon Nick [Paul Dano] met wie hij lange tijd geen contact heeft gehad. In flashbacks (met Julianne Moore als Nicks moeder) krijgen we een vaak beeld van het leven van een jongen die opgroeit met een vader die zich meer bekommert om zijn carrière dan om zijn kind. Dat verleden staat uiteraard een goede verstandhouding in het heden in de weg. De mix van komedie en drama die Weitz voor ogen had, komt totaal niet uit de verf. Ondanks de degelijk acterende cast blijven de hoofdpersonen vooral sneue mannetjes die eerder een schop onder de kont verdienen dan onze sympathie.

Hushpuppy [Quvenzhané Wallis] groeit op in ‘The Bathtub’, een commune op een eilandje dat elk moment onder water gezet kan worden door mensen “van de andere kant.” Vader Wink [Dwight Henry] heeft haar grootgebracht met fantastische verhalen die Hushpuppy moeten helpen om op eigen benen te staan wanneer het moment daar is. Zeitlin creëerde zelf kunstwerken die onderdeel uitmaken van de omgeving en een weerspiegeling zijn van Hushpuppy’s kijk op de wereld in dit fantasierijke volwassenwordingsdrama dat tegen het einde wel wat melodramatisch wordt. Het bibberende camerawerk is vaak storend, maar Wallis is een openbaring in de veeleisende hoofdrol. Een eerbetoon aan de kracht van gemeenschapszin, want hoewel Wink het soms anders doet voorstellen, is Hushpuppy nooit alleen.

Een jaar na de ontdekking van een planeet met een klimaat dat gelijk is aan dat van de Aarde zendt NASA de eerste signalen naar die planeet. Dan is ’t een kwestie van tijd voor de plaatselijke bevolking reageert door grote steden te verwoesten. Taylor Kitsch speelt de loser die het ondanks zijn gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel met hulp van zijn broer [Alexander Skarsgård] weet te schoppen tot luitenant van de U.S.S. Missouri en na de dood van een aantal officieren zelf de touwtjes in handen krijgt. Volstrekt absurde SF-actie ter meerdere eer en glorie van de Amerikaanse marine met Brooklyn Decker als oogappeltje, Rihanna om tieners naar de bioscoop te lokken en Liam Neeson die opdraaft om hier en daar wat bevelen uit te delen. Stompzinnig popcornvermaak, te lawaaiig om bij in slaap te kunnen vallen.

Vrijgezellen Regan [Kirsten Dunst], Katie [Isla Fisher] en Gena [Lizzy Caplan] worden gevraagd als bruidsmeisjes voor Becky [Rebel Wilson], de schoolvriendin die ze vroeger achter haar rug belachelijk maakten. In de 24 uur die voorafgaan aan de bruiloft ontmoeten ze elk een man die hen een spiegel voorhoudt en tot nieuwe inzichten brengt. Fijn om Wilson eens in de serieuze rol te zien in deze vermakelijke variant op Bridesmaids die de valkuil van de karikatuur netjes omzeilt.

Tolstoys literaire meesterwerk wordt gereduceerd tot een verspilling van geld en talent aan een egotrip van Joe Wright die constant de aandacht op zichzelf vestigt met zijn opzichtig theatrale regie. Jude Law is kleurloos als Alexei Alexandrovich Karenin, de echtgenoot van Anna Karenina [Keira Knightley] die een affaire heeft met Alexei Vronsky [Aaron Taylor-Johnson] tijdens een bezoek aan haar broer Stiva [Matthew McFadyen]. Tolstoy draait zich om in zijn graf. Een megalomane aanfluiting.

In de Zwitserse bergen bezoekt Gijs [Gijs Scholten van Aschat] zijn zoon Rein [Reinout Scholten van Aschat] voor het eerst sinds de begrafenis van zijn vrouw. Een ongemakkelijke ontmoeting die je doet afvragen waarom Gijs niet direct huiswaarts keert. In plaats daarvan laat hij zich overhalen om met een groep van Reins vrienden een voettocht naar een bergtop te maken voor een afdaling per ski of snowboard. Tijdens die tocht komt de vader/zoon-relatie in een nieuw daglicht te staan. Gijs is een drammerige alfaman, Rein iemand die om onduidelijke redenen nog steeds geen duidelijke grenzen stelt. Hun relatie heeft meer weg van twee puberale broers dan van volwassenen en dat maakt het ondanks het goede spel van vader en zoon moeilijk om sympathie voor hen op te brengen. Van Ewijk compenseert met een paar indrukwekkende actiesequenties en prachtige beelden van de besneeuwde Alpentoppen van Douwe Hennink.

Het Amerikaanse leger steekt zichzelf flink wat veren in de kont met deze gelikte propagandafilm gebaseerd op ware gebeurtenissen waarin echte militairen zichzelf spelen. Een groep Navy Seals onder leiding van luitenant Rorke [Rorke Denver] heeft als opdracht geheim agent Lisa Morales [Roselyn Sanchez] te bevrijden uit handen van Christo [Alex Veadov], een handlanger van terrorist Abu Shabal [Jason Cottle] voordat ze doorslaat of is doodgemarteld. Het scenario zit vol met militair jargon. Daar weten deze militairen wel raad mee. Jammer genoeg hebben ze van acteren geen kaas gegeven en omdat ze geen enkele diepgang verlenen aan hun personages is er een geen reden om met ze mee te leven. Het is meer de ervaring van een demo van een computergame dan een filmervaring.

Vijf jaar nadat Griffin [Kevin James] Stephanie [Leslie Bibb] ten huwelijk vroeg, is hij nog steeds niet of haar afwijzing heen. Wanneer Stephanie opnieuw in zijn leven verschijnt, besluit Griffin zijn baan als dierenverzorger in een dierentuin op te geven voor een baan waarmee hij Stephanie voor zich kan winnen. De dieren willen hem niet kwijt en besluiten hun geheim (ze kunnen praten) te onthullen om Griffin over te halen te blijven én te helpen de ware liefde te vinden. Met Rosario Dawson als de charmante dierentuinarts weet je meteen hoe dit af gaat lopen. Onder anderen Sylvester Stallone, Cher, Nick Nolte, Judd Apatow, Jon Favreau en Maya Rudolph verlenen hun stemmen aan de dieren. Adam Sandler verpest de boel met zijn infantiele grappen als het aapje Donald. Gelukkig weet James ondanks een aantal dwaze scènes net zijn waardigheid, maar vooral de sympathie van de kijker te behouden. De aftiteling biedt een unieke kans om Cher en Sly samen te horen zingen!

Aangezien Andrea Arnold flink sneed in verhaal in dialoog is deze verfilming van Emily Brontës meesterwerk waarschijnlijk nauwelijks te volgen als je het boek niet hebt gelezen. Cathy [Shannon Beer] en Heathcliff [Solomon Glave] beginnen hun onstuimige relatie als kinderen. Na in feite te zijn verbannen door Cathy’s familie, keert Heathcliff [James Howson] jaren later als succesvol zakenman terug met alle tragische gevolgen van dien. Met een cinema vérité-stijl en druilerige, verregende locaties neemt Arnold radicaal afstand van de romantische Hollywoodversie met Merle Oberon en Laurence Olivier, maar de versterking van de beklemmende setting gaat ten koste van de buitengewone romantiek die zowel het boek als de meesterlijke versie uit 1939 zo memorabel maakt.

Uitstekend geregisseerde tragikomedie over de 40-jarige Herbert [Thomas Höppener] die zich als baliemedewerker op het stadhuis precies aan de regels houdt. Tot zijn moeder [Celia van den Boogert] hem dwingt om op zichzelf te gaan wonen. Hij gebruikt zijn regeltjeskennis om een kamer te krijgen in een studentenhuis en leert daar dat orde en regelmaat niet zo vanzelfsprekend is als hij dacht. Om zich staande te houden zal hij zijn levensstijl en zijn houding moeten aanpassen. Met zijn licht verdwaasde blik en zijn uitgemeten stemverheffingen vindt Höppener de juiste balans tussen pathetisch en aandoenlijk en maakt hij van Herbert een herkenbaar, sympathiek personage. Hoewel de meeste personages in essentie archetypes zijn, zorgt Bredero ervoor dat niemand in karikatuur vervalt. Nazmiye Oral (als passief-agressieve collega Jenny) en André Dongelmast (als vermeende visfanaat Freek) springen het meest in het oog. Het laatste shot is briljant.

In deze vijfde film uit de geliefde Mees Kees-serie krijgt Mees Kees [Leendert de Rider] voor zijn verjaardag een ballontocht cadeau van zijn geliefde Marie Louise [Ellie de Lange] en durft hij niet te zeggen dat hij hoogtevrees heeft. Schoolhoofd Dreus [Sanne Wallis de Vries] organiseert een schoolfeest ter ere van het 50-jarig jubileum en wil dat Mees Kees zijn leerlingen voor die gelegenheid leert stijldansen. Tobias [Imme Gerritsen] durft Hasna [Mila van Groeningen] niet mee te vragen naar het feest. Wallis de Vries grijpt de kans om de karikatuur te ontstijgen op voorbeeldige wijze aan in deze aardig geschreven familiefilm en ook Raymonde de Kuyper is amusant als de moeder van Mees Kees. Jammer dat het spel van de kinderen beneden peil is.

Door de tragische dood van zijn ouders kan Jacob [Robert Pattinson] zijn eindexamen als dierenarts niet betalen. Het is 1931 en de VS zit midden in ‘The Great Depression’ en dus grijpt Jacob zijn kans om als dierenverzorger aan de slag te gaan bij Circus Benzini Brothers dat onder leiding staat van de gedreven en soms meedogenloze August [Christoph Waltz]. Financiële zorgen verhogen de onderlinge spanningen, bovendien valt Jacob voor August topster (en love interest) Marlena [Reese Witherspoon]. Witherspoons onderkoelde spel doet je afvragen wat haar personage ziet in Jacob en August en daardoor komt de centrale liefdesdriehoek onvoldoende uit de verf. Geeft wel een goed beeld van het (circus)leven tijdens de Depressiejaren. De beste momenten zijn voor Tai, die schittert als Rosie.

In 1998 woont Wally Winthrop [Abbie Cornish] woont een veiling bij van spullen van de Britse koning Édward VIII en de Amerikaanse Wallis Simpson, de vrouw voor wie hij eind 1936 afstand nam van de troon. Wally’s leven wordt gespiegeld aan dat van Wallis [Andrea Riseborough] waarbij Madonna en coscenarist Alek Kershishian zich vooral afvragen welke prijs ze moest betalen voor haar relatie met Edward. 25 jaar na haar enige goede film (Desperately Seeking Susan) ontdekken we zowaar dat Madonna een verdienstelijke, bij vlagen creatieve regisseur is. Heel diepgravend is dit niet, onderhoudend is het zeker.

Op 16 juli 2009 reed de 36-jarige Diane Schuler in een minivan met haar zoon, haar dochter en drie nichtjes bijna 3 kilometer tegen het verkeer in voor haar auto frontaal botste met een tegenligger met drie inzittenden. Alleen de 5-jarige Brian overleefde het ongeluk. De lijkschouwing wees uit dat Diane flink wat alcohol had gedronken en marihuana had gerookt. Zes maanden later houden haar echtgenoot Daniel en haar schoonzus Jay nog altijd vol dat dit volstrekt ondenkbaar was en daarom zijn ze doelwit van haatberichten en bedreigingen. Zij vroegen Liz Garbus om hun onderzoek naar “de ware toedracht” te volgen. Het feit dat de ouders van de drie omgekomen nichtjes niet wilden meewerken, spreekt boekdelen. Waarom accepteren Daniel en Jay de resultaten van de autopsie niet? Wat bezielde Diane dat ze in die toestand achter het stuur ging zitten? Wat ging er gedurende die dodenrit heen door de hoofden van de kinderen? En waar is de privédetective gebleven die namens Daniel en Jay verder onderzoek zou doen? Geen van deze antwoorden krijgt een bevredigend antwoord in deze zwalkende, exploitatieve HBO-documentaire.

Marissa Wilson [Jessica Alba] leidt een dubbelleven als brave moeder van Rebecca [Rowan Blanchard] en Cecil [Mason Cook] en als topspion. Ze is bovendien in het bezit van het enige middel dat kan voorkomen dat de mysterieuze “Time Keeper” alle tijd van de wereld in handen krijgt. Wilbur en Rebecca volgen een spoedcursus ‘Spy Kids’ met behulp van hun hond Argonaut (met de stem van Ricky Gervais) in deze vlotte en visueel geslaagde SF-komedie die ten onder gaat aan een overdosis infantiele grappen met de nadruk op datgene wat we via onze lichaamsgaten naar buiten werken. Blanchard en Cook zijn niet de leukste thuis. Oorspronkelijke Spy Kids [Carmen] Alexa PenaVega en Juni [Daryl Sabara] komen ook nog even opdraven.

Op haar dertigste verjaardag vindt Rachel [Ginnifer Goodwin] de moed om Dex [Colin Egglesfield] te vertellen dat ze als tiener smoorverliefd op hem was. Onder invloed van drank belanden ze samen in bed. Probleem: Dex gaat over twee maanden trouwen. Met Rachels beste vriendin Darcy [Kate Hudson]. Een voorspelbaar verhaal dat nog enigszins wordt gered door de chemie tussen Goodwin en Hudson en de bijrol van John Krasinski als Rachels beste vriend. Egglesfield heeft het charisma van een vergeelde Tom Cruise-poster.

Universiteitsstudente Lucy [Emily Browning] vindt een baan in een luxueuze horecagelegenheid waar ze flink kan bijverdienen door slapend en bloot op een bed te liggen met mannen op leeftijd die haar niet mogen verminken of penetreren. Veel naakt dus en een hoop hijgerig gedoe, maar het zou me verrassen als je hier ook maar enige logica aan kunt verbinden. Zonderling. En niet op een goede manier

Jérémie [Félix Kysyl] keert terug naar zijn oude woonplaats Saint-Martial voor de begrafenis van zijn baas en vindt tijdelijk onderdak bij Martine [Catherine Frot]. Hij krijgt het al gauw aan de stok met Martines zoon [Jean-Baptiste Durand] die gelooft dat Jérémie zijn moeder wil verleiden en moet zich daarom verantwoorden bij Martines ex-man [Serge Richard]. Komt erg langzaam op gang en slaat de weg in van misdaadthriller voordat het een nadrukkelijk zwartkomische toon aanneemt. Heeft amusante momenten, maar de onderkoelde humor komt lang niet altijd goed over.

Een terugblik op de gloriejaren van Eddy Merckx, de Brusselse wielrenner die van Walen en Vlamingen gedurende zijn gloriejaren trotse Belgen maakte. Zijn eerste wegwedstrijd, zijn wereldtitels en zijn legendarische (en soms controversiële) 5 eindzeges in de Tour de France komen voorbij met hulp van wedstrijdbeelden en televisie-interviews. Een brave chronologie waarin Hermans het dopingschandaal tijdens de Giro met de mantel der liefde wordt bedekt in een documentaire waarin grootheden als Jacques Anquetil, Jan Janssen en Joop Zoetemelk een paar oneliners leveren. Gezien het gebrek aan nieuwe onthullingen is dit zeker niet “ultieme biografie” die het beweert te zijn, hooguit een wielrengeschiedenisles voor beginners.

Julie [Tessa van den Broeck] maakt dankzij de begeleiding van tenniscoach Jeremy [Laurent Caron] een goede kans om door te breken bij de jeugd. Nadat clubgenoot Aline [Tamara Tricot] een einde aan haar leven heeft gemaakt, trekt Jeremy zich “in overleg met de club” terug als trainer. Iedereen weet dat Jeremy iets heeft gedaan wat niet door de beugel kan, maar Julie zwijgt. Het overgrote deel van dit psychologisch drama bestaat uit beelden van Julie op de tennisbaan, afgewisseld met mensen die haar constant vragen: “Ça va?”. De ontknoping staat aan het begin al vast en het is een raadsel waarom Van Dijl meer dan 15 minuten nodig meende te hebben om daar naartoe te werken. Pierre Gervais is goed als de geduldige vervanger van Jeremy. Van den Broeck kan beter tennissen dan acteren.

Ex-hacker Orlando [Kevin Dillon] werkt bij een ICT-helpdesk waar hij de schrik van zijn leven krijgt als een anonieme schurk hem laat weten dat Orlando’s stoel voorzien is van explosieven en dat hij wat hackerswerkzaamheden moet verrichten om in leven te blijven. Mel Gibson en Eddie Steeples komen opdraven als explosievenexperts die onderzoek doen naar een bomaanslag eerder op de dag. Kate Katzman is net zo slecht als Dillon als het type blondje waar we volgens mij onderhand afscheid van hadden genomen in deze absurde verspilling van tijd en hersencellen.

Op 6 februari 2023 werd een groot deel van Turkije en Syrië geraakt door een aardbeving met een kracht van 7,8 op de Schaal van Richter met de Turkse stad Antakya als epicentrum. Wie destijds het nieuws enigszins heeft gevolgd, herinnert zich vast nog wel de enorme ravage, de tienduizenden en de stroom van jammerende nabestaanden. Al-Kateab filmt twee families in de dagen direct na de aardbeving waarin de noodhulp pijnlijk langzaam op gang komt. Verwacht dus veel gejammer, beelden die in alle journaals voorbij zijn gekomen en (terechte) beschuldigingen aan het adres van de Turkse regering die burgers willens en wetens liet wonen in gebouwen die niet aan de veiligheidsvoorwaarden voldoen en (zo is gebleken) niet bestand zijn tegen aardbevingen. Weinig nieuws onder de zon, maar mogelijk op den duur wel van historische waarde.

De Hongaars-Joodse architect László Tóth [Adrien Brody] overleeft de Shoah en trekt naar de VS om een nieuw leven op te bouwen. Valt niet mee en al gauw raakt hij onder invloed van drank ken heroïne de weg kwijt in de jazzscene van New York. Totdat Harry [Joe Alwyn] hem vraagt om de studeerkamer van zijn vader Harrison Lee van Buren Sr. [Guy Pearce] te veranderen in een moderne bibliotheek. Die klus levert hem een miljoenenopdracht op waar hij zich met hart en ziel op stort in afwachting van de komst van zijn echtgenote [Felicity Jones] en zijn nichtje [Raffey Cassidy] die nog blijken te leven en een manier zoeken om naar de VS te komen. Fijn dat er na 200 minuten een epiloog is die uitlegt waar we naar hebben zitten kijken, want we krijgen weinig inzicht in de redenen voor het obsessieve en vaak onuitstaanbare gedrag van László en Van Buren. Omschreven als een epos, maar afgezien van een handjevol weidse landschappen doet dit meer denken aan de lowbudgetfilm. In de bioscoop vertoont met een pauze van 15 minuten. Tijdens het tweede deel (waarin Jones haar opwachting maakt) had ik minder moeite om mijn ogen open te houden. Veel gepraat, weinig actie.

Khebizi maakt een verpletterende indruk in haar speelfilmdebuut als de 19-jarige Liane die hoopt te ontsnappen aan haar werkloze moeder [Andréa Besond] en een pijnlijke voorgeschiedenis door influencer te worden. Ze doet er werkelijk alles aan om genoeg YouTube-volgers te krijgen om haar kansen op een rol in de Franse versie van de realityshow ‘Temptation Island’. Op basis van de positieve feedback bij haar casting call rekent ze zich al rijk, maar haar moeder en haar vriendinnen (allemaal jonge moeders) nemen haar nauwelijks serieus. Bovendien voelt ze zich verantwoordelijk voor haar zusje (en Mini-Me) Alicia [Ashley Romano]. De enige die Lianes steunt is Dino [Idir Azougli] die haar verleden als geen ander kent. Liane komt in het begin over als het clichébeeld van de narcistische Barbiepop en wekt weinig sympathie op, maar in de tweede helft ontdekken we geleidelijk meer over haar verleden en ontwaren de kwetsbaarheid achter de Lianes bravoure. Bijna verpest door een gemakzuchtige, onbevredigende ontknoping.

Sharpay Evans [Ashley Tisdale] uit High School Musical krijgt op basis van een promovideo een casting call voor een toneelstuk op Broadway. Haar vader [Robert Curtis Brown] huurt voor één maand een penthouse in New York en haar moeder [Jessica Tuck] roept via een studievriendin de hulp van Peyton [Austin Butler] in om een oogje in het zeil te houden. Uiteraard krijgt ze de nodige tegenslagen te verwerken in aanloop naar het positieve einde in dit vrolijke, onschuldige niemendalletje. Hondenliefhebbers opgelet: joe krijgt waar voor joe geld! Bradley Steven Perry is grappig als Sharpays aartsrivaal.

Sara [Sara Paxton] nodigt zes vrienden uit voor een weekendje in een riant vakantiehuis op een eilandje in Louisiana Gulf Lake. Een rondje waterskiën blijkt het startschot voor een bloedbad aangericht door haaien die er nog nooit zijn gesignaleerd. Zouden Sara’s verbitterde jeugdvriend [Chris Carmack] en die Redneck [Joshua Leonard] daar iets mee te maken kunnen hebben? De waterskistunts mogen er zijn, verder is dit ongeïnspireerde tienerbagger.

Na een jarenlange verslaving aan heroïne en aanverwante artikelen is Anders [Anders Danielsen Lie] inmiddels 8 maanden sober. Maar tijdens een lotgenotenbijeenkomst blijkt dat hij worstelt met het vormgeven van een toekomst. Het is 31 augustus en hij heeft een sollicitatiegesprek in Oslo. Hij maakt van de gelegenheid gebruik om zijn oude vriend Thomas [Hans Olav Brenner] op te zoeken in de hoop dat hij daar houvast kan vinden. Goed geacteerd, maar deprimerend drama waarvan de ontknoping aan het begin al vast laat te staan. Het constante gebrek aan hoop op vooruitgang maakt dit een pijnlijke, weinig aangename zit.

Na hun afstuderen op 15 juli 1988 hebben Emma [Anne Hathaway] en Dexter [Jim Sturgess] een onenightstand die resulteert tot een levenslange vriendschap. In 100 minuten zijn we getuigen van de ontmoetingen en contacten die ze ieder jaar 15 juli hebben en ontdekken we hoe zij zich hebben ontwikkeld en wat dat betekent voor hun relatie. Een prima gegeven voor een boek waarin je alle ruimte hebt om iedere 15e juli zo uitgebreid te behandelen als je wil, maar 20 jaar persoonlijke geschiedenis terugbrengen tot 20 scènes van gemiddeld 5 minuten werkt niet in een film. Hathaway en Sturgess krijgen amper de gelegenheid om hun personages te voorzien van diepgang in dit gekunstelde romantische drama waarin we nauwelijks inzicht krijgen in de motivatie van de hoofdpersonen, laat staan dat we inzicht krijgen in de aard van hun relatie.

In 1564 schilderde Pieter Bruegel de Oudere ‘De Kruisdraging’, een olieverfschilderij dat de processie afbeeldt naar Calvarië, beter bekend als Golgotha, waar Jezus gekruisigd zal worden. Hauer speelt de Vlaamse grootmeester, Michael York zijn beschermheer Nicolaes Jonghelinck en Charlotte Rampling is Maria in een van de scènes die in totaal twaalf van de 500 figuren op het doek (124x170cm) te zien zijn. De indrukwekkende opening is een trackingshot van een levende versie van het schilderij. Wat volgt, is een schitterende gefilmde en met eerbied en liefde gemaakte verbeelding van personages op dat doek waarbij de scheidslijn tussen “levende” objecten en landschappen en schilderingen nauwelijks zichtbaar is. De voice-overs geven meer duidelijkheid over de verbanden tussen de personages en de symboliek achter het schilderij, maar door het (logische) gebrek aan plot en het bedachtzame tempo zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar als film over kunst is het zeker geslaagd en vanwege de vele visuele details de moeite waard om meerdere keren te zien.

In de nacht van 12 op 13 april 1989 beviel Marianne na slechts 6½ maand zwangerschap van dochter Anne die nog een 900 gram woog en na twee hersenbloedingen en 3 maanden aan de beademing eindelijk het ziekenhuis mocht verlaten. Ze blijkt slechtziend en autistisch te zijn en is lange tijd zeer afhankelijk geweest van de zorg van haar ouders. Een paar jaar geleden ontdekte de familie dat Annes vroeggeboorte direct te linken was met het medicijn DES dat Mariannes moeder op doktersadvies gebruikte omdat het bevorderlijk zou zijn voor haar zwangerschap. Ondanks dit dubbele trauma is Anne “de Kempense zeemeermin” volop bezig met het realiseren van haar grote droom: zelfstandig meerminzwemmen (geïnspireerd door haar favoriete Disneyfiguur Ariel) in de zee bij Kreta. Die passie houdt haar op de been, maar vooral haar moeder heeft moeite om haar inmiddels 33-jarige dochter los te laten. Met een lotgenotengroep strijdt de familie voor erkenning voor wat hen is aangedaan, maar Verelst vindt precies de goede balans tussen informeren over een publiek schandaal en het vertellen van een inspirerend verhaal over het vinden van je eigen kracht bij het najagen van je dromen, daarbij geholpen door prachtig camerawerk een subtiele, sfeervol muzikale score.

Sinds een rampzalig verlopen CIA-operatie leeft geheim agent Nicolas Shaw [Barry Pepper] een anoniem leven met een andere identiteit. Dat leven wordt opgeschud door de komst van Dwight [Carlo Rota] die namens CIA-kopstuk Elias Kane [Colm Feore] naar hem op zoek is om hem over te halen Elias’ dochter [Eva Harlow] te liquideren, omdat ze verantwoordelijk zou zijn voor de mislukte CIA-operatie die het leven kostte aan meerdere collega’s. Uiteraard zit er een addertje onder het gras. Op papier klinkt dat misschien best opwindend, maar van actie is amper sprake in deze werkelijk doodsaaie misdaadthriller met een slaapwandelende Pepper.

Leukemiepatiënt Tessa [Dakota Fanning met weinig overtuigend accent] heeft besloten zich niet meer te laten behandelen en het beste te maken van de tijd die haar resteert. Dat weerhoudt haar er overigens niet van zelfbeklag en cynisme dus het is geen wonder dat haar moeder [Olivia Williams] haar biezen heeft gepakt. Tessa’s vader [Paddy Considine] wil het nog niet opgeven, haar broertje [Edgar Canham] begrijpt het allemaal niet goed. Dit tienerziektevandeweekmelodrama vereist dat een mooiboy [Josef Altin] een aantal obstakels moet overwinnen voordat hij Tessa’s ridder te paard wordt. Mijn aversie voor de familie Fanning is weer gevoed. Jammer dat Considine en Williams zich aan deze draak meenden te moeten verbinden.

Het levensverhaal van de Birmese activist en politica Aung San Suu Kyi is net zo veelbewogen als dat van Mahatma Gandhi. Maar welke zieke geest bedacht dat de Koning van de Popcornfilm de aangewezen persoon was om dat verhaal te verfilmen, verdient zeker geen Nobelprijs. Yeoh is een schot in de hoofdrol en Thewliss ideaal als haar echtgenoot Michael Aris, maar wat er overblijft van het scenario van Rebecca Frayn komt inhoudelijk niet verder dan een haastig in elkaar geflanste Wikipediapagina. Sommige sleutelscènes worden met twee of drie regels dialoog in een minuut afgeraffeld! Hopelijk wordt dit verhaal nog eens verfilmd met een competente regisseur aan het roer.

Twintig jaar geleden ontdekte Danny [Adam Sandler] vlak voor zijn bruiloft dat zijn verloofde [Jackie Sander] hem had bedrogen. Sindsdien gaat hij als vrijgezel door het leven met zijn huwelijksring als effectief lokmiddel voor onenightstands. Nu ontmoet hij de beeldschone en veel jongere Palmer [Brooklyn Decker], maar die knapt juist af op het feit dat Danny getrouwd is. Om zijn leugen te verbergen beweert Danny dat hij op het punt staat te scheiden. Daarom vraagt hij Katherine [Jennifer Aniston] om zich voor te doen als echtgenote met wie hij in scheiding ligt. Inferieure remake van Cactusflower met dat Sandlersausje waar alleen zijn grootste fans om kunnen lachen. Sander en Aniston zijn erg goed op elkaar ingespeeld, maar door een overdosis complicaties wordt dit al snel te absurd om nog te amuseren. De rest van de cast (waaronder de hevig overacterende Nick Swardson als “Dolph Lundgren”, Bailee Madison als “dochter” Maggie en Nicole Kidman als Katherines studievriendin) maakt het er niet beter op.

Goedkoop vervolg op Honey is de banaalste versie van een dansfilm die je maar kunt bedenken. Maria [Katerine Graham] komt voorwaardelijk vrij met Connie [Lonette McKee] als voogd en moet wegblijven bij haar ‘foute’ voormalige danscrew. Onderdeel van haar vrijlating is een baan als manusje-van-alles bij een dansschool dus het kan geen verrassing zijn dat ze zich (na de verplichte valse start) aansluit bij een andere crew die toevallig wil meedoen aan een danswedstrijd op televisie gepresenteerde door Mario ‘Saved By The Bell’ Lopez. De tegenstander in de finale staat letterlijk al vast. Jammer dat de dansmoves bij lange na niet kunnen tippen aan die uit StreetDance of Step Up en editor Millspaugh de middelmatigheid probeert te verhullen met snelle cuts. Een aanfluiting.

De 17-jarige Ruben arriveert met een backpack op Albezon, een afgelegen boerderij in de Cevennen, net over de Franse grens. Hij verblijft hier twee maanden lang onder supervisie van de familie Vandeghinste. Ruben is aanvankelijk beleefd kortaf, maar de rust, de regelmaat en het werk doen hem zichtbaar goed waardoor hij geleidelijk uit zijn schulp komt. Aan het einde blijkt pas waarom hij hier is gekomen in deze documentaire die zich kan meten met de beste speelfilms over het geestelijk welzijn van jongeren.

Afghaanse leraar Ahmad Vaezi [Pourya Rahimi Sam] woont in ballingschap in een grensdorpje in Iran in afwachting van de vrijlating van zijn collega (en geliefde) Niloofar [Minoo Sharifi]. De Taliban heeft het op hem gemunt omdat ze les geven aan meisjes en niet bang zijn om kritisch te zijn op het regime. Hij waagt zijn leven door onderdak te bieden aan een Afghaans gezin en het besluit om Niloofar te helpen te ontsnappen uit Afghanistan. Een realistisch beeld van het leven langs een streng bewaakte grens waar intimidatie aan de orde van de dag is, maar Amini’s regie is teleurstellend vlak waardoor de dramatiek van het verhaal nooit volledig tot zijn recht komt. Een kijkje waard, maar dit had een veel meer meeslepende thriller kunnen zijn.