Lore (2012)

De bedoeling is waarschijnlijk dat je er als toeschouwer dicht op zit. De levendige camera is steeds heel dicht bij het onderwerp alsof we zelf erbij zijn ... Kaminski deed hetzelfde in Schindler's List.

Lore is een nieuwe insteek in een oorlogsfilm met dit keer een meisje dat opgegroeid is in een nazi-gezind gezin. Ze weet niet beter, ze leefde volgens regels en het nieuws kwam via haar ouders of nazipropaganda. Ze moet na de oorlog zelf zien te overleven. Niet evident met enkel kinderen waar ze zich verantwoordelijk voor voelt. Niet gemakkelijk en met veel honger, al ga ik er toch van uit dat wat ze meemaakt nog niet in de buurt komt van wat de slachtoffers van de nazi's doormaakten. Door met de camera dicht op Lore en de kinderen te zitten, volg je hen toch wel.

Het geheel blijft toch wel wat oppervlakkig, ondanks de goeie acteerpresentatie van het hoofdpersonage. Dan is een film als De Tweeling hier in beter als we de twee visies in de oorlog tegenover elkaar krijgen. Ik denk wel dat je Lore niet echt iets kan verwijten in deze oorlog, zo zie je maar dat veel bepaalt waar je opgroeit. Een heel boeiend onderwerp, wat je oa in Vlaanderen onlangs met een documentaire zag over kinderen van de collaboratie. Opgegroeid met ouders die fout waren in de oorlog en de kinderen toen niet echt doorhadden dat er iets verkeerd was. Evengoed blijft het per persoon wisselen met mensen die afstand namen van hun ouders, of mensen die evengoed nu nog blind hun ouders volgden ondanks de gruwel van de oorlog.

Lore is leuk om te zien en op zich wel interessant, maar het gaat nooit echt ver genoeg en maakt uiteindelijk maar een magere indruk. Hier kan meer mee gedaan worden.

Wankel verhaal en veel ergernissen. Zoals de vele vragen die onbeantwoord blijven.

Bovendien vond ik het eerder een drama dan echt een oorlogsfilm. Vond het 90% drama en maar 10% oorlog.

Het ging de hele tijd over dat ze op de vlucht waren.

Nadoed, oké film, geen aanrader verder.

Het is dan ook een na-oorlogsfilm.

Joh.

Ik bedoelde dat ze een soort familie/romantische drama IN de oorlogsTIJD hebben laten afspelen en dat een oorlogsfilm hebben genoemd. Je kreeg weinig mee van de oorlog of de na-oorlog ?

Maar ieder z'n ding, dus laat het maar gewoon zitten.

was ook maar een flauw mopje.

het begin is enigszins dromerig, maar het wordt al snel rauw, grauw en lelijk. onlogisch ook. wellicht is dat alles tekenend aan oorlog.

Lore kan achteraf niets met etiquette (datgene dat behoorlijk geacht wordt); het is immers niet meer dan schone schijn. wat is dat waard als men zich onder de oppervlakte gedraagt als beest?

mooie muziek, sterk geacteerd, maar afstandelijk en daarmee voor mij geen mooie film.

Ik begrijp wat je bedoelt maar de mens was ook een erg afstandelijk in die tijd...

Lore

Uitstekende film. Er zijn al veel films gemaakt die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar Lore kiest voor een origineel uitgangspunt. Net na de zelfmoord van Hitler valt Duitsland uiteen, en de kinderen uit een verscheurt gezin (de vader en moeder waren nazi’s) proberen te overleven onder moeilijke omstandigheden. Saskia Rosendahl is fantastisch als Lore en draagt de film op formidabele wijze. Regisseur Cate Shortland kiest er voor om de camera dicht op huid van de acteurs te houden, en het zorgt voor een indringende, beklemmende en intieme filmbelevenis.

Matig filmpje. Te somber en te veel losse eindjes. Insteek van het verhaal was wel interessant.

Geweldige beelden en muziek, maar inhoudelijk wat kaal. Sterk acteerwerk wel en mooi dat er veel verteld wordt door de beelden in plaats van dialogen. Hierdoor blijven sommige ontwikkelingen wat lastig te volgen, maar dat past dan wel weer goed bij het thema. Niet eens zo heel zwaar, maar vanwege die afstandelijkheid komt het toch wel binnen.

Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu.

Als oudste dochter moet Hannelore [Saskia Rosendahl] na de arrestatie van haar ouders wegens hun activiteiten voor de Nazipartij in mei 1945 haar zusje Liesel [Nele Trebs], haar broertjes Günter [André Frid] en Jürgen [Mike Seidel] en baby Peter [Nick Holaschke] in veiligheid brengen door vanuit het Zwarte Woud naar haar oma [Eva-Maria Hagen] te reizen. Ze ontdekt een wereld van chaos waarin ze snel moet leren te overleven en waar de Nazi-ideologie waarmee ze is opgevoed geen knip voor de vingers waard blijkt te zijn. Camerawerk, artdirection, kleding en make-up en de muzikale score zijn uitmuntend in een oorlogsdrama dat zich kan meten met de allerbesten in zijn soort. Schokkend, meeslepend en ontroerend met een sensationele hoofdrol voor de 18-jarige Rosendahl. Eén van de beste oorlogsdrama’s van de eeuw en terecht overladen met filmprijzen, maar bizar genoeg over het hoofd gezien bij de grootste filmfestivals.

Lore (gespeeld door de opmerkelijke Saskia Rosendahl) is een jonge vrouw die gedwongen wordt met haar ouders en vier jongere broers en zussen naar het Zwarte Woud te vluchten wanneer de Amerikanen hun land "binnenvallen", nazi's en nazi-sympathisanten arresteren en de concentratiekampen bevrijden. Wanneer haar moeder en vader uiteindelijk worden opgepakt, moet Lore samen met haar zus en drie jongere broers (waarvan één een pasgeborene) zien te overleven terwijl ze op zoek gaan naar het huis van hun grootmoeder van vaderskant.

Het scenario van Robin Mukherjee en regisseur Cate Shortland daagt het publiek uit door ons te vragen empathie te voelen voor een hoofdpersonage dat een onverbloemde aanhangster van Hitler is en bovendien een overtuigde antisemiet (ook al voelen we aan dat dit het gevolg is van haar achtergrond en opvoeding). Sterker nog, de meeste mensen die ze op haar reis tegenkomt, delen soortgelijke waanideeën over hun geliefde leider, die ze duidelijk zelfs na zijn dood nog steeds vereren. Ze hebben zichzelf er zelfs van overtuigd dat al die beelden van de concentratiekampen die ze te zien krijgen, slechts geënsceneerde "propaganda" van de Amerikanen zijn – een houding die duidelijk bedoeld is om hun eigen schuldgevoel te verzachten en hun eigen medeplichtigheid aan de gruwelen die hun geliefde Führer heeft aangericht te ontkennen. Deze antisemitische filosofie wordt echt op de proef gesteld wanneer Lore en haar broers en zussen Thomas (Kai Malina) ontmoeten, een jonge Joodse man die beweert tijd in een concentratiekamp te hebben doorgebracht en die het gezin helpt in hun strijd.

Gebaseerd op de roman "The Dark Room" van Rachel Seiffert, werpt de Duits-Australische coproductie "Lore" een blik op het naoorlogse Europa vanuit een ongebruikelijk perspectief - niet dat van Hitlers talloze slachtoffers, maar van zijn vele gewone aanhangers (je zou kunnen zeggen bewonderaars) in de dagen direct na zijn val.

De schrijvers weten duidelijk dat het publiek, dat te midden van alle morele chaos snakt naar geruststelling, graag zou zien dat de personages zich aan een morele code houden. De film, die een veel inzichtelijker en eerlijker beeld van de menselijke natuur nastreeft, weigert echter hardnekkig aan die wens tegemoet te komen. Zo begaat Thomas, net wanneer hij zich lijkt te schikken in de rol van nobel slachtoffer/redder, een daad die zo weerzinwekkend is – hoewel begrijpelijk in de context van de situatie – dat we, net als Lore, in een staat van morele en emotionele verwarring terechtkomen. Op vergelijkbare wijze blijft de relatie tussen Thomas en Lore gedurende de hele film raadselachtig, en pas tegen het einde lijkt Lore te beseffen dat alles wat haar is geleerd en waarin ze is opgevoed, wel eens een leugen zou kunnen zijn.

Maar zelfs met dat kleine sprankje hoop aan het einde, lijkt de these van de film te zijn dat er niets verrijkends of veredelende is aan oorlog, en dat wanneer het aankomt op een keuze tussen overleven en moraliteit, overleven altijd zal winnen. Moraal en ethiek lijken prima te zijn wanneer men het comfort van de beschaving en de luxe van vrede heeft om ze te ondersteunen, maar wanneer dat niet het geval is, wordt het echt ieder voor zich. Dat is misschien een somber en verontrustend beeld van de mensheid, maar in de wereld van deze film lijkt het een brutaal eerlijk beeld.

Als regisseur zet Shortland de lelijkheid van de levens en situaties van de personages consequent af tegen de lyriek van de cinematografie en de setting. Het resultaat is een tot nadenken stemmende en kunstzinnige toevoeging aan de reeks films over het nazitijdperk.

Deze film heb ik eerst in laten werken voordat ik bovenstaand schreef. Het is een film die er behoorlijk in kan hakken, vooral als je iets meer van het verloop en de aanzet van de 2e wereldoorlog denkt te weten. Om eerlijk te zijn is de kennis bij mij over de opbouw van het huidige Duitsland, en dus vlak na de oorlog, weinig bekend. Ja, we kennen natuurlijk de politici die het land weer opbouwden met behulp van het Duitse volk maar daar houdt het bij mij wel mee op. Het Duitse probleem was niet dat er geen democraten waren, maar dat er meer dan genoeg anderen klaarstonden om hen ten val te brengen.

Een gemakkelijke 7+!