Lore (2012)

De bedoeling is waarschijnlijk dat je er als toeschouwer dicht op zit. De levendige camera is steeds heel dicht bij het onderwerp alsof we zelf erbij zijn ... Kaminski deed hetzelfde in Schindler's List.

Lore is een nieuwe insteek in een oorlogsfilm met dit keer een meisje dat opgegroeid is in een nazi-gezind gezin. Ze weet niet beter, ze leefde volgens regels en het nieuws kwam via haar ouders of nazipropaganda. Ze moet na de oorlog zelf zien te overleven. Niet evident met enkel kinderen waar ze zich verantwoordelijk voor voelt. Niet gemakkelijk en met veel honger, al ga ik er toch van uit dat wat ze meemaakt nog niet in de buurt komt van wat de slachtoffers van de nazi's doormaakten. Door met de camera dicht op Lore en de kinderen te zitten, volg je hen toch wel.

Het geheel blijft toch wel wat oppervlakkig, ondanks de goeie acteerpresentatie van het hoofdpersonage. Dan is een film als De Tweeling hier in beter als we de twee visies in de oorlog tegenover elkaar krijgen. Ik denk wel dat je Lore niet echt iets kan verwijten in deze oorlog, zo zie je maar dat veel bepaalt waar je opgroeit. Een heel boeiend onderwerp, wat je oa in Vlaanderen onlangs met een documentaire zag over kinderen van de collaboratie. Opgegroeid met ouders die fout waren in de oorlog en de kinderen toen niet echt doorhadden dat er iets verkeerd was. Evengoed blijft het per persoon wisselen met mensen die afstand namen van hun ouders, of mensen die evengoed nu nog blind hun ouders volgden ondanks de gruwel van de oorlog.

Lore is leuk om te zien en op zich wel interessant, maar het gaat nooit echt ver genoeg en maakt uiteindelijk maar een magere indruk. Hier kan meer mee gedaan worden.

Wankel verhaal en veel ergernissen. Zoals de vele vragen die onbeantwoord blijven.

Bovendien vond ik het eerder een drama dan echt een oorlogsfilm. Vond het 90% drama en maar 10% oorlog.

Het ging de hele tijd over dat ze op de vlucht waren.

Nadoed, oké film, geen aanrader verder.

Het is dan ook een na-oorlogsfilm.

Joh.

Ik bedoelde dat ze een soort familie/romantische drama IN de oorlogsTIJD hebben laten afspelen en dat een oorlogsfilm hebben genoemd. Je kreeg weinig mee van de oorlog of de na-oorlog ?

Maar ieder z'n ding, dus laat het maar gewoon zitten.

was ook maar een flauw mopje.

het begin is enigszins dromerig, maar het wordt al snel rauw, grauw en lelijk. onlogisch ook. wellicht is dat alles tekenend aan oorlog.

Lore kan achteraf niets met etiquette (datgene dat behoorlijk geacht wordt); het is immers niet meer dan schone schijn. wat is dat waard als men zich onder de oppervlakte gedraagt als beest?

mooie muziek, sterk geacteerd, maar afstandelijk en daarmee voor mij geen mooie film.

Ik begrijp wat je bedoelt maar de mens was ook een erg afstandelijk in die tijd...

Lore

Uitstekende film. Er zijn al veel films gemaakt die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar Lore kiest voor een origineel uitgangspunt. Net na de zelfmoord van Hitler valt Duitsland uiteen, en de kinderen uit een verscheurt gezin (de vader en moeder waren nazi’s) proberen te overleven onder moeilijke omstandigheden. Saskia Rosendahl is fantastisch als Lore en draagt de film op formidabele wijze. Regisseur Cate Shortland kiest er voor om de camera dicht op huid van de acteurs te houden, en het zorgt voor een indringende, beklemmende en intieme filmbelevenis.

Matig filmpje. Te somber en te veel losse eindjes. Insteek van het verhaal was wel interessant.

Geweldige beelden en muziek, maar inhoudelijk wat kaal. Sterk acteerwerk wel en mooi dat er veel verteld wordt door de beelden in plaats van dialogen. Hierdoor blijven sommige ontwikkelingen wat lastig te volgen, maar dat past dan wel weer goed bij het thema. Niet eens zo heel zwaar, maar vanwege die afstandelijkheid komt het toch wel binnen.

Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu.

Als oudste dochter moet Hannelore [Saskia Rosendahl] na de arrestatie van haar ouders wegens hun activiteiten voor de Nazipartij in mei 1945 haar zusje Liesel [Nele Trebs], haar broertjes Günter [André Frid] en Jürgen [Mike Seidel] en baby Peter [Nick Holaschke] in veiligheid brengen door vanuit het Zwarte Woud naar haar oma [Eva-Maria Hagen] te reizen. Ze ontdekt een wereld van chaos waarin ze snel moet leren te overleven en waar de Nazi-ideologie waarmee ze is opgevoed geen knip voor de vingers waard blijkt te zijn. Camerawerk, artdirection, kleding en make-up en de muzikale score zijn uitmuntend in een oorlogsdrama dat zich kan meten met de allerbesten in zijn soort. Schokkend, meeslepend en ontroerend met een sensationele hoofdrol voor de 18-jarige Rosendahl. Eén van de beste oorlogsdrama’s van de eeuw en terecht overladen met filmprijzen, maar bizar genoeg over het hoofd gezien bij de grootste filmfestivals.