Lore (2012)

Een film over de Tweede Wereldoorlog met zowaar een originele invalshoek. De oorlog door de ogen van een veertienjarig kind. En niet zomaar een kind, maar een Duits kind volgepropt met ideeën over Joden, Hitler en de geallieerden door haar ouders die meteen na de oorlog worden gearresteerd. Sein voor Lore om samen met haar zusje, tweelingbroertjes en baby Peter een ruim 900 kilometer lange wandeltocht te beginnen naar het huis van haar oma. Een meer dan indrukwekkend –weliswaar iets te lang uitgesponnen- relaas vol prima kinderrollen.

Aardige film maar toch niet echt wat ik er van gehoopt had.

Wel moedig om eens op een ander punt te beginnen. WOII is inmiddels ongelofelijk uitgemolken, maar toch wist deze film origineel uit de hoek te komen. Verder is het een redelijk heftige film gezien wat er allemaal getoond wordt, en is het coming-of-age element zeker niet onaardig.

Een groot nadeel vond ik dat de afstand die er afgelegd wordt echt totaal niet overkwam. Als je had gezegd dat ze 20km hadden gelopen had ik het ook geloofd, de film weet de barre overleving niet echt over te brengen. Op het einde werd er gezegd dat ze vanaf het Zwarte Woud zijn komen lopen, toen besefte ik me het eigenlijk pas dat het zo ver was geweest. En wat ik ook niet helemaal vatte is hoe die knul ineens niet meer met het groepje mee kon omdat dat jonge ventje zijn papieren had gejat. Ze hadden zelf toch ook geen papieren?

Verder ziet de film er aardig uit maar ik had het toch wat sterker verwacht. Net als de soundtrack die ik hier genoemd zag worden maar daar kan ik me eigenlijk al niets meer van herinneren.

Al met al is het een mooi verhaal en aardig verfilmd natuurlijk, maar mocht toch wat beter overbracht worden. 3*

Zeer beklemmend oorlogsdrama die mij 110 minuten gekluisterd aan mijn stoel hield. Wie is goed en wie is slecht? De regisseur geeft hier terecht geen antwoord op. De kinderen wiens ouders door SS beulen vermoord zijn zijn niet meer onschuldig dan de kinderen van diezelfde SS beulen. Ook die laatsten waren slachtoffer. Dit liet deze uitstekende anti-oorlogsfilm heel duidelijk zien. Kinderen zijn nu eenmaal makkelijk te indoctrineren, ook deze kinderen van verderfelijke ouders aan wie de ideologie van het Nationaal-Socialisme met de paplepel werd ingegoten.

Op visueel vlak vind ik dit verder ook een uitstekende film die veel weg had van een road-movie waarbij het gevaar overal op de loer lag. Een reis van 900 km van het Schwartzwald naar Noord Duitsland. Zowiezo niet makkelijk want je moest van de ene sector - De Amerikaanse - in de andere sector - De Britse - zien te komen. Als Duits vluchteling of Duits krijgsgevangene was je in de Britse sector trouwens verreweg het beste af. De Amerikanen, de Fransen en uiteraard de Russen gingen met de Duitsers nu niet bepaald zachtzinnig om. De Britten waren wat dat betreft een stuk humaner. De film kwam mij zowiezo dus best wel geloofwaardig over. Terugdenkend aan die wrede oorlog blijft voor mij nog altijd de vraag hoe het Duitse volk met een hoogstaande cultuur en beroemdheden zoals Kant, Beethoven, Goethe etc destijds zo kon ontsporen.

4,0*

Lore (2012) - Eind WOII vanuit het perspectief van een Duits tienermeisje

De Australische regisseur Cate Shortland koos ervoor om eens niet het slachtofferperspectief te nemen maar dat van de dader, althans, de kinderen van de daders. Volledig geïndoctrineerd komen ze er plots alleen voor te staan als Berlijn valt en Hitler zich van kant heeft gemaakt. Feitelijk in de steek gelaten door hun ouders, moeten de kinderen zich maar zien te redden met een handvol sierraden.

De film volgt de tocht van Lore en haar 4 jongere broertjes en zusje van wie één nog maar een baby is, vanuit het Schwarzwald naar Hamburg waar hun oma woont. Onderweg komen ze Thomas tegen, een jongen die joods lijkt te zijn. Lore wordt heen er weeg geslingerd tussen haar aangeleerde afkeer van joden en haar ontluikende seksualiteit die met allerlei gevoelens voor Thomas gepaard gaat.

Lore is prachtig gefilmd, met veel aandacht voor detail. De camera zit de karakters soms vrij dicht op de huid en vaak heeft het geheel iets sprookjesachtig, maar meer op een dromerige manier dan in de connotatie van kinderverhaaltje. Integendeel, Lore schrikt niet terug om de ellende in beeld te brengen.

Lore is een coming of age story van een meisje wiens hele wereld, ideologie en het beeld dat ze van haar ouders heeft en ineenstorten terwijl ze door het chaotische naoorlogse Duitsland zwerft met wat over is van haar familie, niet wetend wie ze kan vertrouwen en amper in staat om te overleven. Lore heeft het lef anders te zijn, de Duitsers spreken Duits in plaats van Amerikaans met Duits accent en de film echt weet onder je huid te kruipen.

@gauke. De kinderen moesten volgens hun moeder van Hamburg naar het noorden, naar Husum (Sleeswijk-Holstein) en daar het wad oversteken. Dat ze daarbij in de Russische zone terechtkwamen lijkt ook mij niet helemaal logisch.

Soms loop je tegen een film aan, waarbij je bij het zien van de openingsscènes direct al weet dat er een pakkend verhaal zit aan te komen. Een paar geleden heb ik van Cate Shortland Somersault (2003, met Abbie Cornish) gezien. Een mooie film over een jong meisje, dat zichzelf dwingt vervroegd volwassen te worden.
Shortland gebruikt min of meer hetzelfde thema in deze film, die gebaseerd is op het middelste verhaal uit de trilogie The Dark Room van Rachel Seiffert (van harte aanbevolen!).

Het is een indrukwekkende film geworden, waarin een jong meisje (een geweldige rol van Saskia Rosendahl) tijdens een overlevingstocht met haar jongere zusje en broertjes dwars door Duitsland (van het Zwarte Woud naar Sleeswijk-Holstein, zo’n 1000 km schat ik) van lieverlee tot het besef komt, dat zij en haar zusje en broertjes al die tijd geleefd hebben in de leugen van hun fanatieke Nazi-ouders. Met een knal geeft zij uiteindelijk zelf aan dat dat bewustwordingsproces aan het einde van de reis voltooid is.

Een film, die beklijft. Te meer omdat hij ook gaat over de verwarring en grenzeloze ellende in het verwoeste Duitsland kort na de oorlog.

Dit loodzware drama is er vanavond in geslaagd mijn eetlust te bederven. Of ik dat nu leuk vind of niet? Nee eigenlijk want ik vond het geen prettige film en ik had best wel honger. Tjonge, wat was dit een opeenstapeling van troosteloze misère. Begrijpelijk ook, als je weet dat een nog piepjonge Lore voor haar nog jongere broertjes en zusjes moet zorgen in een tocht van honderden kilometer door een verslagen Nazi-Duitsland op weg naar oma. Het zo glorieuze Dritte Reich is een land dat in een diepe coma is gevallen. De geallieerden patrouilleren rusteloos op zoek naar de Duits, voor de plattelandsbewoners lijkt de klok stil te staan : of iedereen is iemand verloren of het is dit traumatische besef van faling of het plots begrijpen wat voor heer ze gediend hebben. Iedere vorm van gevoel en begeerte zijn haast onbekenden geworden in ieders lichaam... Om depressief van te worden. Deze internationale productie windt er geen doekjes om en toont een land en een volk dat letterlijk vernietigd is, ook in haar ziel. Wat Lore zelf allemaal meemaakt op haar tocht doet er soms nog een schepje bovenop maar komt soms ook wel vaag en traag over. Het is een film waar gevoelens en emoties weinig ruimte krijgen en de personages telkens uit overlevingsinstinct reageren. En nee, na afloop voelde ik mij niet lekker.

Ik vond het iig een erg originele benadering als oorlogsdrama. Sober en met het oog op het Duitse volk, zonder natuurlijk de ernst van de misdaden die begaan werden te verzachten. Anderzijds is het ook steeds makkelijk scoren met zo'n film. Je hoeft alleen maar eens op MM te browsen om te zien dat de oorlogsmiserie/holocaust-formule het altijd goed doet bij het publiek. Maar ik zou deze film eens opnieuw moeten bekijken in een betere stemming.

Fraaie film. Nog wat beter dan verwacht eigenlijk. Vooral door meer op sfeer te leunen dan op plot en van de vlucht tegelijk een bizarre en enge tocht te maken door het land waarin ze altijd hebben geleefd, maar dat totaal veranderd is. Tegelijk verandert Lore enorm en wordt ze nogal snel ouder. Daardoor is alles anders, inclusief hoe ze zichzelf voelt, maar dus ook haar hele wereldbeeld, haar hele kijk op haar ouders, de verhouding tot haar broers en zusje. De film schakelt heel fraai tussen intieme en kleine scenes en af en toe een scene die iets meer over het verhaal en de omgeving vertelt.

Mooi.

4.0*

Aardige film, maar ik had er meer van verwacht, zeker met dit uitgangspunt. Ik vond het lange tijd eigenlijk een weinig verrassende road-movie, die weinig de diepte in dook. Gewoon weer een verhaal van de tweede wereldoorlog. Nog meer stoorde ik me aan de filmstijl, die vaak totaal niet werkte. Het deed me sterk denken aan Fish Tank of Wuthering Heights van Andrea Arnold, waarbij handheld niet alleen voor een documentaire-achtig, maar ook voor poëtisch effect gebruikt wordt. Shortland voegt er ook nog wat slow motion aan toe. Op de een of andere manier werk het echter niet. Shortland kreeg zeker in de eerste helft geen flow in de vaak nogal impressionistische beelden, waardoor we op de vreemdste moment ineens sneden naar een stel kippen of de onderkant van een rok, of iets dergelijks triviaals.

De tweede helft lijkt dit wat minder aanwezig te zijn en wordt het inhoudelijk ook wat boeiender. De keuze om de jongen uiteindelijk geen jood te laten zijn is vreemd, maar werkt wel als laatste zetje om Lore echt compleet te verwarren. En zodra Lore finaal de weg kwijt lijkt te zijn komt het pas tot leven. Helaas is dat wel alleen in het laatste half uur, maar het is beter dan niets.
3*

Welk een prachtig portret van een teloorgang. Ik vind dat de film geweldig in beeld brengt hoe een land in puin ligt, niet meer bestaat of eigenlijk nooit zo bestaan heeft als veel mensen denken/dachten. Tenminste, als je teruggaat naar die tijd.

Een uitgebreidere recensie.

Indrukwekkend.

Road movie, coming of age, de ondergang van een volk na het verliezen van de oorlog. Ontluisterd, zonder overgebleven schone schijn blijft er daarbij niets dan huichelarij en rottigheid, en die wordt goed zichtbaar. Alleen de kinderen komen daar nog enigszins onschuldig uit. De arme Lore krijgt wel een heel rauwe spoedcursus volwassenheid.

Erg goed geacteerd - niet alleen Lore, dus Saskia Rosendahl, maar ook de andere kinders zijn prima. Heel mooi gefilmd, soms net wat aan de arty-farty kant misschien, maar het gaat daarmee niet te ver. Prima muziek erbij - wat dramatisch met alle violen, maar passend bij het drama dat verteld wordt.

Het verhaal is daarbij erg sterk - een haast tastbare dreiging af en toe, waarbij je op het puntje van je stoel zit te hopen dat de baby niet net nu gaat janken. Waarbij je je afvraagt waarom Lore daar niet heel hardhandig handhaaft, als de tweeling loopt te klieren - maar, dat leren ze onderweg dan wel. Totdat elke reactie, elke beweging vanuit een overlevingsinstinct komt. Waarbij niets meer is wat het ooit leek, alles gelogen blijkt, en iedereen blijkt te liegen.

En toch daarbij een af en toe inderdaad bijna speelse poëtische beeldtaal, dromerige rustmomenten, mooie schoenen in de modder, zwemmen in een poel in het bos. Daarmee gaat het af en toe gevaarlijk dicht langs de grens met te melodramatisch - vooral op het einde komt dat wat al te dichtbij. Gelukkig maakt Lore zelf daar korte metten mee.

De triomf van de bevrijde naties, jawel. Zo werkt dat.

Lore, prachtfilm. Ik had hoge verwachtingen, en ze zijn uitgekomen. Erg indrukwekkend en ontroerend. De na-oorlogse jacht op de Duitsers is iets wat wel bekend is, maar wat we toch niet erg vaak hebben gezien in films. Het mooie van Lore is dat haar bewustwording van de gruwelen die het "Derde Rijk" op zijn geweten had, langzaam maar zeker steeds sterker werd.
"Wir haben es nicht gewußt" was in veel gevallen zeker waar, en bij Lore ook van toepassing.

Had haar vader ook meegedaan aan deze genocide? Direct of indirect zeker, hij was tenslotte erg actief met het verbranden van bewijsmateriaal. Hoe moeilijk moet het zijn om erachter te komen dat je vader, van wie je vanzelfsprekend houdt, actief mee heeft gedaan aan een grootschalige moord van een bevolkingsgroep?

Natuurlijk zat ook bij Lore de jodenhaat er nog goed ingebakken. Was het daarom dat de Joodse vluchteling uiteindelijk geen Jood bleek te zijn, om toch nog een kans te maken de liefde van Lore te winnen? Hij was volgens mij wel degelijk een Jood, aangezien hij een nummer in zijn onderarm getatoeëerd had staan die men in concentratiekampen kreeg.

Zeer goed acteerwerk van Saskia Rosendahl als Lore, maar ook van haar jongere zusje.
De gezichtsuitdrukkingen van Mutti (Ursina Lardi) spreken boekdelen. Impressive!

Nazi's nazaten.

Dit verhaal over de kinderen van een nazi-stel is op zijn minst spannend. Zo zijn kinderen immers nooit schuldig aan het gedrag van de ouders en hoop je als kijker al snel op een goede afloop voor de nazaten van de vijand. Ze zijn op de vlucht want Hitlers zelfmoord is een feit en de geallieerden houden stevig huis in het eens zo machtige derde rijk. De kinderen acteren uitstekend om geen moment aan zich te doen laten twijfelen.

Verder wordt na een sterke en veelzeggende intro met als afsluiter het kille afscheid van moeder, het daadwerkelijke verhaal ingeluid. Dan begint namelijk de roadmovie waarbij de kinderen, inclusief een baby, door het woud trekken op zoek naar hun oma in het verre Hamburg. Hier worden zij geconfronteerd met vele tegenslagen en krijgen ze hulp uit onverwachte hoek. Of juist niet?

Wat Lore knap doet is met emoties spelen. Ook de manier van filmen zuigt de kijker als het ware op in het verhaal door hem of haar deelgenoot te maken van een onterende reis, die de rode draad vormt. De ontluikende liefde die onderwijl ontstaat biedt prima tegengas aan de wanhoop en uitzichtloosheid van de kinderen. Vakkundig vervaardigd en mooi geschoten is Lore niets minder dan een aanrader.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Gekeken op aanraden..viel me tegen. Ja we zien steeds meer oorlogsfilms vanuit Duits perspectief, maar;

- Te lange trage film, verhaal kabbelt voor. Ene natuurlandschap na de andere..afzien wordt in beeld gebracht (haar kammen op ruwe manier was regisseur vooral fan van!)

- Kijker wordt nu en dan weer met attentie terug bij de film gebracht door dat er weer een lijk ligt met vliegen of een zelfmoordgeval

- Vroeg me steeds af wanneer gebeurt er wat? maar op de helft van de film had ik door dat het zo door zou gaan.

- Emoties worden niet uitgelegd (moeder Lore als kreng, oma als kreng, lore die boos is.) Maakt de regisseur het zich makkelijk mee! (Dat kun je zeggen dat het duidelijk is of te zien is maar als kijker heb ik meer eisen dan veelzeggende blikken van de acteurs of een traan die rolt)

- Belangrijkste: kreeg geen sympathie voor de hoofdrolspeelster, voelde me er niet mee verwant. Dat is toch een voorspeller voor een goed drama, maar nee. Te cultfilm voor mij

Sterk. Vooral erg aangenaam dat de inhoud in de vorm zit en dat Shortland niet vervalt in narratieve conventies. Style is substance is cinema zoals het hoort te zijn. Ondanks dat Lore wel wat momenten kent dat de film sleept is het wel een film die naadloos aansluit op deze filosofie.

Arkapaw is dan ook zo'n cinematograaf die van de huidige generatie toonaangevend is voor een dergelijke aanpak. Erg uitgesproken dromerige beeldtaal, die met een dergelijk concept met zeer intense emotionele thema's als Lore uitermate op zijn plaats is.

Toch wel jammer dat de film op momenten nogal sleept want het is echt een hele goede film. Meeslepend narratief met een zeer krachtige style is substance aanpak van Arkapaw, onder bezielende begeleiding van Shortland.

Aangrijpend oorlogsdrama over een aspect van WO II dat veel minder aan bod komt dat de klassieke als de inval, de landing, de joedenvervolging, de concentratiekampen....

Film brengt het verhaal van een jong tienermeisje dat een onwezenlijke ervaring beleeft en al haar idealen en verwachtingen ziet uiteenspatten. Dit laatste wordt in het slot van de film trouwens heel duidelijk gesuggereerd.

Goede film waarvan alleen het camerawerk me wat stoorde, zeker in de beginne, met veel handcamerawerk met close-ups die niet altijd de essentie van de handeling verduidelijkten. Bovendien krijgt de kijker amper noties van de tijd tijdens de afschuwelijke trip van de steeds meer vertwijfelde Lore.

Overtuigend acteerwerk van Saskia Rosendahl.

Goeie film waarin een aantal Duitse kinderen uit een gezin naar hun oma vluchten in de nadagen van de oorlog. Een film over de tweede wereldoorlog met een redelijk origineel uitgangspunt. Mooi in beeld gebracht, met vrij weinig dialogen (mede hierdoor wat fragmentarisch van aard). Tegen het einde een aantal aangrijpende momenten.

Fraai Duits naoorlogs drama, waarvan het verhaal zeker boeiend was en ook interessant.

Ook met de uitvoering (inclusief het visuele aspect) en de opbouw van het verhaal zat het wel goed en geregeld was de film ook best heftig en aangrijpend. Sowieso is het goed verfilmd hoe de veertienjarige onwetende Lore (overigens uitstekend gespeeld door de destijds 19 jarige Saskia Rosendahl) verandert van een fanatieke Duitse jongeling, die nog geloofd in de eindzege van Hitler, naar een gebroken, gedesillusioneerd en gefrustreerd persoon omdat ze gaande weg het verhaal keihard wordt geconfronteerd met de feiten die anders zijn dan waarin ze altijd heeft geloofd of tegen haar verteld zijn. Ze krijgt het dan ook zeer zwaar voor de kiezen als ze via haar moeder verneemt dat Hitler dood (en dus ook de oorlog is verloren) is en ze haar ouders één voor één ziet wegvallen en ze opeens moet zorgen voor de overgebleven vier kinderen (eentje nog een baby) van het gezin. Ze wordt ook nog gedwongen onder barre omstandigheden om met de rest van het gezin een (grotendeels) voettocht te maken naar hun oma in de buurt van Hamburg 900 kilometer verderop.

Tijdens die tocht maakt ze het nodige mee (zo ontdekt ze o.a. dat haar vader een Nazi is die oorlogsmisdaden heeft begaan) en komen ze een joodse jonge vluchteling (die in een concentratiekamp heeft gezeten) tegen (die hun ook helpt), die ze vanwege haar Duitse idealen in eerste instantie lange tijd niet moet. Uiteindelijk komt ze wel zwaar gebroken (inclusief zelfmoordneigingen) met het gezin (wel niet helemaal ongeschonden) aan bij haar oma. Maar door wat ze allemaal onderweg heeft meegemaakt en te weten is gekomen, heeft ze geen vreugde meer in het leven.

Hoewel dit best een meeslepend drama is, blijven wel helaas een aantal dingen onduidelijk. Zo weet je niet wat er met de ouders van het gezin is gebeurt (dat ze worden opgepakt zoals gesuggereerd wordt zie je overigens niet) en hoe de vork precies in de steel zit omtrent de joodse vluchteling Thomas kom je ook niet te weten.

Maar al met al is dit gewoon een fraai Duits aangrijpend oorlogsdrama waarvan de gehele cast ook nog eens goed en overtuigend speelt en met name de eerder genoemde Saskia Rosendahl. Al met al weet Duitsland wederom een goed oorlogsdrama te maken en dat is iets waarin ze meestal best goed in zijn met o.a. een aantal andere pareltjes van oorlogsdrama's.

Een sterke drama/oorlog/thriller film...

Sterke en spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe schokkende camerabeweging...

Gisteren de film gezien op Canvas, wat me het meest irriteerde was het voortdurend gehuil van 'das baby'. Oké ik begreep waarom. En zoals ik hieronder las, vele vragen zijn in deze film niet opgelost. Was die jood wel een jood? Waarom laat een moeder haar kinderen in de steek? Is een zoveelste film waarin de Duitsers op hun eigen kop schijten. Tot heden ten dage doen ze dat nog altijd. Raar dat de Turken dat niet doen met hun uitroeien van Armeniërs. Voor de rest echt weer een film waarvan de bioscopen zeker niet vol zijn gelopen. Een prijsfilm is dikwijls een flopfilm. En tot besluit schreef Julius Caesar. 'De overwinnaars schrijven de geschiedenis'

Best een aardige film met een tamelijk origineel perspectief op de Tweede Wereldoorlog.

Het camerawerk dat zo nu en dan nogal schommelde wat wel een realistische indruk geeft, maakte me haast misselijk. Acteerwerk heel behoorlijk, zeker ook van de kids al vind ik dat er soms nogal gekunstelde teksten uit hun mondjes rolden.

Een film met een interessant verhaal dat helaas niet helemaal vlekkeloos wordt gebracht. Het uitgangspunt, over een groep kinderen die op zoek gaan naar hun oma wanneer ze op zichzelf zijn aangewezen na de aanhouding van hun SS-ouders, is sterk en wint aan kracht wanneer ze vervolgens hulp krijgen van een jood uit een concentratiekamp. Maar qua uitwerking kon het wel beter, zo is het niet duidelijk waarom de joodse jongen hen eigenlijk helpt, evenmin is het helder waarom hij weer uit beeld verdwijnt. De met de paplepel gegoten haat van Lore richting hem is wel zichtbaar, maar de liefde gaat niet verder dan lust. Ik mis naast een basis ook een ontwikkeling in hun relatie. Een te wankel fundament dus voor dit verhaal. Vandaar dat ik niet verder dan 3* kom.

Overigens is Lore, afhankelijk van waar je het leest (zelfs de DVD hoezen verschillen daarover), 14, 15, 16 of 18 jaar oud. Dat laatste lijkt me het meest realistische.

Uitstekend grimmig werkje, een soort duister sprookje, al blijft de toon continu realistisch. We zien de gebeurtenissen direct na de val van het Derde Rijk door de ogen van een viertal kinderen, die moeten vluchten wanneer hun ouders vervolgd worden voor oorlogsmisdaden. Fraai in beeld gebracht door cameraman Adam Arkapaw (bekend van oa True Detective en Top Of The Lake) en heel erg goed gespeeld door de overwegend jonge cast.

Hartverwarmend? eerder ongelooflijk naïef;

Hoe is het toch mogelijk inderdaad dat Europa, al overbevolkt, miljoenen vluchtelingen opneemt terwijl Saoedi-Arabië 100000 tenten met airco heeft staan waar tot wel drie miljoen vluchtelingen (!!) kunnen worden gehuisvest weigert hun geloofsgenoten op te vangen.

Ook Koeweit, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten hebben geen vluchtelingen opgevangen maar Europa moet wel miljoenen vluchtelingen opvangen met alle gevolgen van dien (vraag het bijv. de 1200 Duitse vrouwen die laatste oudejaarsnacht nooit zullen vergeten).

Tja...toch een heel ander gevoel over gehouden bij het bekijken van deze film.

Kon me op geen enkel moment inleven met de verschillende personages en het verhaal wist mij niet echt te boeien. Langdradig uitgesponnen waarin de dramatiek wat onbevredigend overkwam.

5/10

Een film met overwegend kinderen is altijd gevaarlijk om te maken, en het resultaat is er dan ook naar.

Wat je krijgt is een zeer vervelende roadmovie die zich afspeelt in velden en bossen, met het nooit ophoudende gejank van een baby op de achtergrond. De teksten zijn gekunsteld en de motieven zijn verwarrend (te beginnen met de moeder die haar kinderen achterlaat). Een tocht van 900 km die bij aanvang al onmogelijk lijkt, is eveneens bedenkelijk, maar daar moeten we de film niet eens op afrekenen. Het onvaste camerawerk en de frustrerende montage, bijvoorbeeld, dienen zich ook als reden aan. Tussendoor hangt er bij een oude dame, wier gedachten nog bij het glorieuze jaar 1933 zijn, een portret van Hitler aan de muur - een duidelijk toonbeeld van krampachtige pogingen om inhoud toe te voegen. Vergangenheitsbewältigung van de onderste plank, dit.

Ik bleef ontgoocheld achter na het bekijken van Lore. Het uitgangspunt van de film daarentegen is best OK en belicht een thema dat niet zo frequent verfilmd of verhaald is. Wat gebeurde er met de Duitse bevolking toen het Duitse Rijk capituleerde? De topnazi's werden opgespoord, maar wat met vele anderen enkele hiërarchische echelons lager?

Het meest interessante aan de film is de rauwe mentaliteit die heerste. Het was ieder voor zich. Voor wat, hoort wat was een letterlijk begrip. Een baby werd als pasmunt gebruikt om te bedelen om eten, enz ... Van solidariteit is absoluut geen sprake tijdens dit stukje geschiedenis.

De uitwerking van dit thema kon echter beter. Het constante gehuil en matig camerawerk was niet optimaal. Ook de plotline kwam vrij ongeloofwaardig over. Lore komt in contact met de Joodse jongen Thomas, maar het verhaal sloeg niet aan. De 900 km zware tocht van het Zwarte Woud naar Hamburg was met de haren getrokken en vrij monotoon. De relatie tussen Lore en Thomas vond ik ook maar vreemd. De geïndoctrineerde haat en het absolute overtuiging in Hitler was goed (maar zag ik in andere films al beter tot zijn recht komen). Plotseling voelde Lore zich wél aangetrokken tot Thomas, maar was er van liefde of geborgenheid totaal geen sprake, enkel lust. Overbodige scènes bovendien en totaal ongeloofwaardig en clichématig.

Jammer ook dat de ouders te weinig uitgediept werden, zowel vooraf als tijdens de gevangenschap. Lore is op het einde wat de opstandige tiener, maar veel uitleg wordt er niet aan gegeven. Mogelijks doorziet ze de gruwelen van de nazi's, maar dit lijkt me vrij goedkoop als je weet dat je reeds je hele leven lang geïndoctrineerd bent. Te simpele plotline. Dit is niet de idee om een zwaar beladen thema als het Derde Rijk uit te werken. Jammer.

Lore is een nieuwe insteek in een oorlogsfilm met dit keer een meisje dat opgegroeid is in een nazi-gezind gezin. Ze weet niet beter, ze leefde volgens regels en het nieuws kwam via haar ouders of nazipropaganda. Ze moet na de oorlog zelf zien te overleven. Niet evident met enkel kinderen waar ze zich verantwoordelijk voor voelt. Niet gemakkelijk en met veel honger, al ga ik er toch van uit dat wat ze meemaakt nog niet in de buurt komt van wat de slachtoffers van de nazi's doormaakten. Door met de camera dicht op Lore en de kinderen te zitten, volg je hen toch wel.

Het geheel blijft toch wel wat oppervlakkig, ondanks de goeie acteerpresentatie van het hoofdpersonage. Dan is een film als De Tweeling hier in beter als we de twee visies in de oorlog tegenover elkaar krijgen. Ik denk wel dat je Lore niet echt iets kan verwijten in deze oorlog, zo zie je maar dat veel bepaalt waar je opgroeit. Een heel boeiend onderwerp, wat je oa in Vlaanderen onlangs met een documentaire zag over kinderen van de collaboratie. Opgegroeid met ouders die fout waren in de oorlog en de kinderen toen niet echt doorhadden dat er iets verkeerd was. Evengoed blijft het per persoon wisselen met mensen die afstand namen van hun ouders, of mensen die evengoed nu nog blind hun ouders volgden ondanks de gruwel van de oorlog.

Lore is leuk om te zien en op zich wel interessant, maar het gaat nooit echt ver genoeg en maakt uiteindelijk maar een magere indruk. Hier kan meer mee gedaan worden.

Wankel verhaal en veel ergernissen. Zoals de vele vragen die onbeantwoord blijven.

Bovendien vond ik het eerder een drama dan echt een oorlogsfilm. Vond het 90% drama en maar 10% oorlog.

Het ging de hele tijd over dat ze op de vlucht waren.

Nadoed, oké film, geen aanrader verder.

het begin is enigszins dromerig, maar het wordt al snel rauw, grauw en lelijk. onlogisch ook. wellicht is dat alles tekenend aan oorlog.

Lore kan achteraf niets met etiquette (datgene dat behoorlijk geacht wordt); het is immers niet meer dan schone schijn. wat is dat waard als men zich onder de oppervlakte gedraagt als beest?

mooie muziek, sterk geacteerd, maar afstandelijk en daarmee voor mij geen mooie film.

Lore

Uitstekende film. Er zijn al veel films gemaakt die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar Lore kiest voor een origineel uitgangspunt. Net na de zelfmoord van Hitler valt Duitsland uiteen, en de kinderen uit een verscheurt gezin (de vader en moeder waren nazi’s) proberen te overleven onder moeilijke omstandigheden. Saskia Rosendahl is fantastisch als Lore en draagt de film op formidabele wijze. Regisseur Cate Shortland kiest er voor om de camera dicht op huid van de acteurs te houden, en het zorgt voor een indringende, beklemmende en intieme filmbelevenis.

Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu.

Als oudste dochter moet Hannelore [Saskia Rosendahl] na de arrestatie van haar ouders wegens hun activiteiten voor de Nazipartij in mei 1945 haar zusje Liesel [Nele Trebs], haar broertjes Günter [André Frid] en Jürgen [Mike Seidel] en baby Peter [Nick Holaschke] in veiligheid brengen door vanuit het Zwarte Woud naar haar oma [Eva-Maria Hagen] te reizen. Ze ontdekt een wereld van chaos waarin ze snel moet leren te overleven en waar de Nazi-ideologie waarmee ze is opgevoed geen knip voor de vingers waard blijkt te zijn. Camerawerk, artdirection, kleding en make-up en de muzikale score zijn uitmuntend in een oorlogsdrama dat zich kan meten met de allerbesten in zijn soort. Schokkend, meeslepend en ontroerend met een sensationele hoofdrol voor de 18-jarige Rosendahl. Eén van de beste oorlogsdrama’s van de eeuw en terecht overladen met filmprijzen, maar bizar genoeg over het hoofd gezien bij de grootste filmfestivals.