Lore (2012)

Van de regisseur van Somersault (2004)

Officiële inzending van Australië voor de komende Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

Ongelooflijk sterke en aangrijpende film. De eerste film die de nadagen van WO II toont vanuit het standpunt van de kinderen van een nazigezin. Die kinderen hebben niets anders gehoord en gezien dan het nazisme. Terwijl hun ouders hun lot tegemoet gaan, vluchten de kinderen naar hun grootmoeder in hamburg. Zo ontwikkelt de film zich tot een spannende roadmovie waarin de kinderen een lange reis aanvatten door hun volledig vernietigd land.

Een film over het verlies van kinderlijke onschuld en de gebrainstormde onwetendheid van een groot deel van Duitse bevolking tijdens WO II. Dat levert één van de meest boeiende en bij momenten schokkendste oorlogsdrama's van de laatste 20 jaar op.

Vanaf 7 maart 2013 in de bioscoop (Cinemien)

Schitterende soundtrack van niemand minder dan de Duitse Componist Max Richter.

Is dat ook de Vlaamse releasedatum? Op het internet is daar helemaal niets over te vinden.

Cinebel meldt 20 februari als Vlaamse releasedatum.

Ok, bedankt!

Lore is vorig jaar ook al vertoond geweest op het filmfestival van Gent.

Lore is een vreselijk aangrijpende film. De beelden zijn prachtig en indrukwekkend. De acteurs spelen goed. De film is vanaf het begin zo beklemmend dat ik het simpele kindergeluk wel miste. De film mist wat vaart maar focust zich tegelijkertijd erg goed op thema's als dood, verrotting en herinnering.

Een film over de Tweede Wereldoorlog met zowaar een originele invalshoek. De oorlog door de ogen van een veertienjarig kind. En niet zomaar een kind, maar een Duits kind volgepropt met ideeën over Joden, Hitler en de geallieerden door haar ouders die meteen na de oorlog worden gearresteerd. Sein voor Lore om samen met haar zusje, tweelingbroertjes en baby Peter een ruim 900 kilometer lange wandeltocht te beginnen naar het huis van haar oma. Een meer dan indrukwekkend –weliswaar iets te lang uitgesponnen- relaas vol prima kinderrollen.

Vond het een indrukwekkende en mooie film om IFFR13 mee te openen.

Aardige film maar toch niet echt wat ik er van gehoopt had.

Wel moedig om eens op een ander punt te beginnen. WOII is inmiddels ongelofelijk uitgemolken, maar toch wist deze film origineel uit de hoek te komen. Verder is het een redelijk heftige film gezien wat er allemaal getoond wordt, en is het coming-of-age element zeker niet onaardig.

Een groot nadeel vond ik dat de afstand die er afgelegd wordt echt totaal niet overkwam. Als je had gezegd dat ze 20km hadden gelopen had ik het ook geloofd, de film weet de barre overleving niet echt over te brengen. Op het einde werd er gezegd dat ze vanaf het Zwarte Woud zijn komen lopen, toen besefte ik me het eigenlijk pas dat het zo ver was geweest. En wat ik ook niet helemaal vatte is hoe die knul ineens niet meer met het groepje mee kon omdat dat jonge ventje zijn papieren had gejat. Ze hadden zelf toch ook geen papieren?

Verder ziet de film er aardig uit maar ik had het toch wat sterker verwacht. Net als de soundtrack die ik hier genoemd zag worden maar daar kan ik me eigenlijk al niets meer van herinneren.

Al met al is het een mooi verhaal en aardig verfilmd natuurlijk, maar mocht toch wat beter overbracht worden. 3*

Mooi ingetogen spel.

3/5

Zeer beklemmend oorlogsdrama die mij 110 minuten gekluisterd aan mijn stoel hield. Wie is goed en wie is slecht? De regisseur geeft hier terecht geen antwoord op. De kinderen wiens ouders door SS beulen vermoord zijn zijn niet meer onschuldig dan de kinderen van diezelfde SS beulen. Ook die laatsten waren slachtoffer. Dit liet deze uitstekende anti-oorlogsfilm heel duidelijk zien. Kinderen zijn nu eenmaal makkelijk te indoctrineren, ook deze kinderen van verderfelijke ouders aan wie de ideologie van het Nationaal-Socialisme met de paplepel werd ingegoten.

Op visueel vlak vind ik dit verder ook een uitstekende film die veel weg had van een road-movie waarbij het gevaar overal op de loer lag. Een reis van 900 km van het Schwartzwald naar Noord Duitsland. Zowiezo niet makkelijk want je moest van de ene sector - De Amerikaanse - in de andere sector - De Britse - zien te komen. Als Duits vluchteling of Duits krijgsgevangene was je in de Britse sector trouwens verreweg het beste af. De Amerikanen, de Fransen en uiteraard de Russen gingen met de Duitsers nu niet bepaald zachtzinnig om. De Britten waren wat dat betreft een stuk humaner. De film kwam mij zowiezo dus best wel geloofwaardig over. Terugdenkend aan die wrede oorlog blijft voor mij nog altijd de vraag hoe het Duitse volk met een hoogstaande cultuur en beroemdheden zoals Kant, Beethoven, Goethe etc destijds zo kon ontsporen.

4,0*

Ik zou niemand (in mijn omgeving ) aanraden om naar deze film te gaan.

Traag, weinig uitgediept.

Een paar keer (bijna) in slaap gevallen.

Grote aanrader.

Plot is niet helemaal goed uitgewerkt.

Desondanks is de zeggenschap van deze film zo ontzettend groot.

Wat een fantastische acteerwerk van Saskia Rosendahl! Zeer indrukwekkende rol en een indringende film.

Montorsi: En wat ik ook niet helemaal vatte is hoe die knul ineens niet meer met het groepje mee kon omdat dat jonge ventje zijn papieren had gejat. Ze hadden zelf toch ook geen papieren?

Ze pakten de mannen eruit, wordt in het begin van de film ook verteld.

Overigens een waar gebeurd verhaal.

Een delicate, integere, ontvankelijke roadmovie (een groot deel speelt zich af in de bossen) over de kinderen en in het bijzonder de oudste dochter van een hoge SS-officier. Zij is duidelijk geïndoctrineerd, streng, maar ook uiterst naïef. Als 18-jarige wordt ze zich bovendien emotioneel bewust van seksuele verlangens. Haar nazi-ideeën worden uiteindelijk aan het wankelen gebracht. Het verhaal van een barre tocht door het verslagen, verscheurde en chaotische Duitsland, waar de grondgedachten van Hitler nog welig blijken te tieren, wordt zonder veel kitsch verteld; soms lijkt het een donker en uiterst verontrustend sprookje. De cast, inclusief de kinderen, speelt uitstekend en het camerawerk is ronduit prachtig. Geen kritsiche noot? Jawel: de overgangen in het verhaal zijn allesbehalve vloeiend; hierdoor raakte ik bij regelmaat de draad van het verhaal kwijt. En logistiek gezien vroeg ik me af hoe je, vanuit het Beierse Woud, richting Hamburg, in een Sowjet-zone terecht kon komen.

Heel goed mogelijk

Bekijk dit kaartje van Duitsland maar eens.

Zij kwamen dus in Thüringen terecht en dat lag destijds in de Sowjet-zone.

Lore (2012) - Eind WOII vanuit het perspectief van een Duits tienermeisje

De Australische regisseur Cate Shortland koos ervoor om eens niet het slachtofferperspectief te nemen maar dat van de dader, althans, de kinderen van de daders. Volledig geïndoctrineerd komen ze er plots alleen voor te staan als Berlijn valt en Hitler zich van kant heeft gemaakt. Feitelijk in de steek gelaten door hun ouders, moeten de kinderen zich maar zien te redden met een handvol sierraden.

De film volgt de tocht van Lore en haar 4 jongere broertjes en zusje van wie één nog maar een baby is, vanuit het Schwarzwald naar Hamburg waar hun oma woont. Onderweg komen ze Thomas tegen, een jongen die joods lijkt te zijn. Lore wordt heen er weeg geslingerd tussen haar aangeleerde afkeer van joden en haar ontluikende seksualiteit die met allerlei gevoelens voor Thomas gepaard gaat.

Lore is prachtig gefilmd, met veel aandacht voor detail. De camera zit de karakters soms vrij dicht op de huid en vaak heeft het geheel iets sprookjesachtig, maar meer op een dromerige manier dan in de connotatie van kinderverhaaltje. Integendeel, Lore schrikt niet terug om de ellende in beeld te brengen.

Lore is een coming of age story van een meisje wiens hele wereld, ideologie en het beeld dat ze van haar ouders heeft en ineenstorten terwijl ze door het chaotische naoorlogse Duitsland zwerft met wat over is van haar familie, niet wetend wie ze kan vertrouwen en amper in staat om te overleven. Lore heeft het lef anders te zijn, de Duitsers spreken Duits in plaats van Amerikaans met Duits accent en de film echt weet onder je huid te kruipen.

Dank-je-wel voor de uitleg. Echter wanneer je op het kaartje Geallieerde bezettingszones in Duitsland - Wikipedia - nl.wikipedia.org

kijkt, is het niet logisch omdat de situatie zich afspeelde op het grensgebied Amerikaanse zone, Britse zone en Sovjet zone en de laatste verreweg het gevaarlijkst was en dat was bekend bij een van de hoofdrolspelers.

@gauke. De kinderen moesten volgens hun moeder van Hamburg naar het noorden, naar Husum (Sleeswijk-Holstein) en daar het wad oversteken. Dat ze daarbij in de Russische zone terechtkwamen lijkt ook mij niet helemaal logisch.

Soms loop je tegen een film aan, waarbij je bij het zien van de openingsscènes direct al weet dat er een pakkend verhaal zit aan te komen. Een paar geleden heb ik van Cate Shortland Somersault (2003, met Abbie Cornish) gezien. Een mooie film over een jong meisje, dat zichzelf dwingt vervroegd volwassen te worden.
Shortland gebruikt min of meer hetzelfde thema in deze film, die gebaseerd is op het middelste verhaal uit de trilogie The Dark Room van Rachel Seiffert (van harte aanbevolen!).

Het is een indrukwekkende film geworden, waarin een jong meisje (een geweldige rol van Saskia Rosendahl) tijdens een overlevingstocht met haar jongere zusje en broertjes dwars door Duitsland (van het Zwarte Woud naar Sleeswijk-Holstein, zo’n 1000 km schat ik) van lieverlee tot het besef komt, dat zij en haar zusje en broertjes al die tijd geleefd hebben in de leugen van hun fanatieke Nazi-ouders. Met een knal geeft zij uiteindelijk zelf aan dat dat bewustwordingsproces aan het einde van de reis voltooid is.

Een film, die beklijft. Te meer omdat hij ook gaat over de verwarring en grenzeloze ellende in het verwoeste Duitsland kort na de oorlog.

Door de hoge waarderingen had ik meer van deze film verwacht, zeker geen slechte film maar hier hadden ze duidelijk meer van kunnen maken, soms een beetje van de hak op de tak: 3,5

Dit loodzware drama is er vanavond in geslaagd mijn eetlust te bederven. Of ik dat nu leuk vind of niet? Nee eigenlijk want ik vond het geen prettige film en ik had best wel honger. Tjonge, wat was dit een opeenstapeling van troosteloze misère. Begrijpelijk ook, als je weet dat een nog piepjonge Lore voor haar nog jongere broertjes en zusjes moet zorgen in een tocht van honderden kilometer door een verslagen Nazi-Duitsland op weg naar oma. Het zo glorieuze Dritte Reich is een land dat in een diepe coma is gevallen. De geallieerden patrouilleren rusteloos op zoek naar de Duits, voor de plattelandsbewoners lijkt de klok stil te staan : of iedereen is iemand verloren of het is dit traumatische besef van faling of het plots begrijpen wat voor heer ze gediend hebben. Iedere vorm van gevoel en begeerte zijn haast onbekenden geworden in ieders lichaam... Om depressief van te worden. Deze internationale productie windt er geen doekjes om en toont een land en een volk dat letterlijk vernietigd is, ook in haar ziel. Wat Lore zelf allemaal meemaakt op haar tocht doet er soms nog een schepje bovenop maar komt soms ook wel vaag en traag over. Het is een film waar gevoelens en emoties weinig ruimte krijgen en de personages telkens uit overlevingsinstinct reageren. En nee, na afloop voelde ik mij niet lekker.

Ik vond het iig een erg originele benadering als oorlogsdrama. Sober en met het oog op het Duitse volk, zonder natuurlijk de ernst van de misdaden die begaan werden te verzachten. Anderzijds is het ook steeds makkelijk scoren met zo'n film. Je hoeft alleen maar eens op MM te browsen om te zien dat de oorlogsmiserie/holocaust-formule het altijd goed doet bij het publiek. Maar ik zou deze film eens opnieuw moeten bekijken in een betere stemming.

Fraaie film. Nog wat beter dan verwacht eigenlijk. Vooral door meer op sfeer te leunen dan op plot en van de vlucht tegelijk een bizarre en enge tocht te maken door het land waarin ze altijd hebben geleefd, maar dat totaal veranderd is. Tegelijk verandert Lore enorm en wordt ze nogal snel ouder. Daardoor is alles anders, inclusief hoe ze zichzelf voelt, maar dus ook haar hele wereldbeeld, haar hele kijk op haar ouders, de verhouding tot haar broers en zusje. De film schakelt heel fraai tussen intieme en kleine scenes en af en toe een scene die iets meer over het verhaal en de omgeving vertelt.

Mooi.

4.0*

Nee, maar als je in een wereld opgroeit waarbij joden het absolute kwaad zijn en je hebt nooit anders meegemaakt dan verandert dat niet meteen, dat zou erg vreemd zijn. Ze heeft aan het einde geen idee meer wat waar is en hoe de wereld in elkaar zit.

Maar met het kapotslaan van die beeldjes van haar oma en haar moeder (het hertje) rekent ze wel af met het verleden.