Lore (2012)

Akkoord, maar als ik naar die drama's kijk wil ik graag te weten komen hoe het hoofdpersonage daarmee omgaat; wat er zich in haar hoofd afspeelt bij het meemaken van die dramatische gebeurtenissen. En eigenlijk gebeurt dat niet; ik weet niet wat ze denkt, voelt, hoopt of vreest. Ze wandelt en ze kijkt boos. Noem me een ramptoerist, maar ik wil graag meer zien en weten dan dat.

ik vond dat wel duidelijk hoor... Lore krijgt over zich heen dat alles waar ze in geloofd heeft, alles wat ze geleerd heeft onzin is. Maar ze moet ook voor haar broertjes en zusje zorgen, zorgen dat die veilig bij opa en oma komen, dus ze heeft wat anders aan haar hoofd dan navelstaren. Op het laatst komen de emoties er wel uit, dat kan je toch niet ontgaan zijn?

Aangrijpend drama, die ook de andere kant laat zien van de oorlog.

Je wordt vanaf het begin meegenomen met de film,. Blijft goed tot het einde...

3.5

Gekeken op aanraden..viel me tegen. Ja we zien steeds meer oorlogsfilms vanuit Duits perspectief, maar;

- Te lange trage film, verhaal kabbelt voor. Ene natuurlandschap na de andere..afzien wordt in beeld gebracht (haar kammen op ruwe manier was regisseur vooral fan van!)

- Kijker wordt nu en dan weer met attentie terug bij de film gebracht door dat er weer een lijk ligt met vliegen of een zelfmoordgeval

- Vroeg me steeds af wanneer gebeurt er wat? maar op de helft van de film had ik door dat het zo door zou gaan.

- Emoties worden niet uitgelegd (moeder Lore als kreng, oma als kreng, lore die boos is.) Maakt de regisseur het zich makkelijk mee! (Dat kun je zeggen dat het duidelijk is of te zien is maar als kijker heb ik meer eisen dan veelzeggende blikken van de acteurs of een traan die rolt)

- Belangrijkste: kreeg geen sympathie voor de hoofdrolspeelster, voelde me er niet mee verwant. Dat is toch een voorspeller voor een goed drama, maar nee. Te cultfilm voor mij

Het is een interessante en opzich mooie film. Maar toch worden sommige aspecten niet goed in beeld gebracht.. Het verhaal van "Thomas" werd voor mij ook maar wat raar gebracht..

Ook ik weet eigenlijk niet wat te doen met de Thomas puzzel. Iemand misschien voor wie het verhaal overduidelijk was? Volgens het jongetje was hij niet Joods, vanwege de valse naam op het paspoort. Dat zou dan ook verklaren waarom hij uit de trein stapte na het kwijtraken van z'n paspoort. Als Lore dan op het laatst door dat paspoort en de foto's heen bladert, hoopte ik achter de waarheid te komen, maar het enige wat je zag waren enkele (familie?) foto's uit de jaren dertig. Omwille van het verhaal had ik een beetje gehoopt dat hij zelf de zoon zou blijken van een nazi..

Zijn personage is voer voor discussie - en daarmee is hij zo interessant. Je kunt stellen dat hij Joods is en papieren stal van een andere Jood om door de geallieerden geholpen te worden (dit wordt beaamd door de scène waar Lore tegen hem uitvliegt en de Joden uitscheldt - een sneer die hem achteraf niet emotieloos liet). Toch bestaat de mogelijkheid dat ook hij van nazi-ouders afkomstig was. Ondanks zijn uitdrukkingsloze gezicht lijkt er bij hem twijfels - misschien zelfs zekerheid - op te treden over de authenticiteit van de foto's. Het lijkt mij weinig waarschijnlijk dat de treinscène iets duidelijk maakt over zijn identiteit. Lore, haar zus en broertjes hebben zelf geen papieren, maar kunnen door middel van de baby sympathie opwekken. Thomas kon dus, net als de keren daarvoor, zich voordoen als hun broer. Het was eigenlijk niet nodig dat hij uit de trein stapte.

Shortland geeft ons, zoals vele andere filmmakers, de gelegenheid om de rest zelf aan te vullen. Je kiest zelf welke interpretatie je eraan geeft.

Bedankt voor je uitvoerige uitleg, Dying Rose!
Wat die treinscène betreft, ik dacht eigenlijk dat hij de trein verliet omdat hij bang was dat de geallieerden harder zouden optreden tegen mannen zonder papieren dan vrouwen en hem dan misschien niet zouden geloven dat hij Joods is.
Maar ja, dat zal dan idd wel de bedoeling zijn geweest, om niet alles te beantwoorden (of het antwoord wel heel goed te verstoppen). Het liet mij iig met een brandende vraag achter!

Dat kan inderdaad een mogelijkheid zijn geweest cucciolo. Dat is zo fijn aan bepaalde films; er is geen exact antwoord op sommige verhaallijnen en handelingen, dus je kan er blijven over discussiëren.

Sterk. Vooral erg aangenaam dat de inhoud in de vorm zit en dat Shortland niet vervalt in narratieve conventies. Style is substance is cinema zoals het hoort te zijn. Ondanks dat Lore wel wat momenten kent dat de film sleept is het wel een film die naadloos aansluit op deze filosofie.

Arkapaw is dan ook zo'n cinematograaf die van de huidige generatie toonaangevend is voor een dergelijke aanpak. Erg uitgesproken dromerige beeldtaal, die met een dergelijk concept met zeer intense emotionele thema's als Lore uitermate op zijn plaats is.

Toch wel jammer dat de film op momenten nogal sleept want het is echt een hele goede film. Meeslepend narratief met een zeer krachtige style is substance aanpak van Arkapaw, onder bezielende begeleiding van Shortland.

Arkapaw is inderdaad een geweldige nieuwe cinematograaf. De films van Michôd moet ik wel nog zien, maar duidelijk erg zin in. Dat hij ook voor True Detective verantwoordelijk is zegt wel genoeg. Voor als je 'm nog niet gezien hebt, is Snowtown (2011) ook een enorme aanrader. Door het gemiddelde moet je je daar niet laten leiden.

Bedankt voor de tip McSavah. Gaat op de lijst. In Michod's Animal Kingdom ook erg, helaas niet de DoP in The Rover.

Ah, dat had ik over het hoofd gezien. Niettemin probeer ik ook The Rover nog mee te pakken in de bioscoop, zeker na jouw review gelezen te hebben.

Aangrijpend oorlogsdrama over een aspect van WO II dat veel minder aan bod komt dat de klassieke als de inval, de landing, de joedenvervolging, de concentratiekampen....

Film brengt het verhaal van een jong tienermeisje dat een onwezenlijke ervaring beleeft en al haar idealen en verwachtingen ziet uiteenspatten. Dit laatste wordt in het slot van de film trouwens heel duidelijk gesuggereerd.

Goede film waarvan alleen het camerawerk me wat stoorde, zeker in de beginne, met veel handcamerawerk met close-ups die niet altijd de essentie van de handeling verduidelijkten. Bovendien krijgt de kijker amper noties van de tijd tijdens de afschuwelijke trip van de steeds meer vertwijfelde Lore.

Overtuigend acteerwerk van Saskia Rosendahl.

Goeie film waarin een aantal Duitse kinderen uit een gezin naar hun oma vluchten in de nadagen van de oorlog. Een film over de tweede wereldoorlog met een redelijk origineel uitgangspunt. Mooi in beeld gebracht, met vrij weinig dialogen (mede hierdoor wat fragmentarisch van aard). Tegen het einde een aantal aangrijpende momenten.

Mooie film die de bevrijding van Europa eens van een andere kant laat zien. Alhoewel ik me wel af vraag hoe waarheidsgetrouw het is. Hoe dan ook aangrijpend gefilmd. Maar het raadsel wie Thomas nu eigenlijk is had wel opgelost mogen worden.

Fraai Duits naoorlogs drama, waarvan het verhaal zeker boeiend was en ook interessant.

Ook met de uitvoering (inclusief het visuele aspect) en de opbouw van het verhaal zat het wel goed en geregeld was de film ook best heftig en aangrijpend. Sowieso is het goed verfilmd hoe de veertienjarige onwetende Lore (overigens uitstekend gespeeld door de destijds 19 jarige Saskia Rosendahl) verandert van een fanatieke Duitse jongeling, die nog geloofd in de eindzege van Hitler, naar een gebroken, gedesillusioneerd en gefrustreerd persoon omdat ze gaande weg het verhaal keihard wordt geconfronteerd met de feiten die anders zijn dan waarin ze altijd heeft geloofd of tegen haar verteld zijn. Ze krijgt het dan ook zeer zwaar voor de kiezen als ze via haar moeder verneemt dat Hitler dood (en dus ook de oorlog is verloren) is en ze haar ouders één voor één ziet wegvallen en ze opeens moet zorgen voor de overgebleven vier kinderen (eentje nog een baby) van het gezin. Ze wordt ook nog gedwongen onder barre omstandigheden om met de rest van het gezin een (grotendeels) voettocht te maken naar hun oma in de buurt van Hamburg 900 kilometer verderop.

Tijdens die tocht maakt ze het nodige mee (zo ontdekt ze o.a. dat haar vader een Nazi is die oorlogsmisdaden heeft begaan) en komen ze een joodse jonge vluchteling (die in een concentratiekamp heeft gezeten) tegen (die hun ook helpt), die ze vanwege haar Duitse idealen in eerste instantie lange tijd niet moet. Uiteindelijk komt ze wel zwaar gebroken (inclusief zelfmoordneigingen) met het gezin (wel niet helemaal ongeschonden) aan bij haar oma. Maar door wat ze allemaal onderweg heeft meegemaakt en te weten is gekomen, heeft ze geen vreugde meer in het leven.

Hoewel dit best een meeslepend drama is, blijven wel helaas een aantal dingen onduidelijk. Zo weet je niet wat er met de ouders van het gezin is gebeurt (dat ze worden opgepakt zoals gesuggereerd wordt zie je overigens niet) en hoe de vork precies in de steel zit omtrent de joodse vluchteling Thomas kom je ook niet te weten.

Maar al met al is dit gewoon een fraai Duits aangrijpend oorlogsdrama waarvan de gehele cast ook nog eens goed en overtuigend speelt en met name de eerder genoemde Saskia Rosendahl. Al met al weet Duitsland wederom een goed oorlogsdrama te maken en dat is iets waarin ze meestal best goed in zijn met o.a. een aantal andere pareltjes van oorlogsdrama's.

Een sterke drama/oorlog/thriller film...

Sterke en spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe schokkende camerabeweging...

Niet helemaal een pakkende film, maar wel boeiend.

"Lore With Saskia Rosendahl." ... " !!!

Aangrijpend Drama !!! 'Lore' is aangrijpend Drama

geworden dat zich afpeelt tijdens WOII !

Het laat een andere kant tonen van de vreselijke Oorlog, het speelt

zich af in de Lente van 1945 wanneer de 'bevrijding' nabij is.

Uiteraard is die 'bevrijding' niet zomaar van een leien dakje gelopen, maar ging

dit gepaard met heel wat ellende.

Dramatische momenten wisselen elkaar af met aangrijpende momenten

in een rustig opbouwend verhaal die meekijkt in de ogen van Hannelore aka Lore, een

meisje van 14 jaar die heel wat te verduren krijgt met haar jongere zusjes en broertjes.

Saskia Rosendahl alias Lore zet op een overtuigende manier haar rol neer, die zeker

en vast niet onberoerd blijft.

Een film die me nog dagen bezig heeft gehouden dus een dikke 5*. Dat niet alles geheel duidelijk was, zoals wordt gesuggereerd, heeft me totaal niet gestoord. De essentie van de film was overduidelijk. Eindelijk een film over de oorlog die op een mooie manier een ander verhaal laat zien.

Een mooi gegeven voor een film. Maar ook een moeilijk en pijnlijk onderwerp. De vertwijfeling van de Duitsers die achterbleven na de tweede wereldoorlog en die altijd in hun Führer hadden geloofd. En dan ineens klopten die gedachten en dat geloof niet meer en waren ze fout. De film bouwt helaas niet al te best op. Het verhaal is niet goed uitgelegd, is ongeloofwaardig en komt erg traag op gang. Doch naar het einde van de film toe wordt de boodschap toch wel duidelijk en blijkt het toch wel een mooie film te zijn. Het symbool met de kapotte hertjes is heel treffend. Al had het ook allemaal nog wel een stuk beter gekund. Zeker in het begin.

Het raadsel van Thomas wordt heel kort verteld door de overgebleven jongen van de tweeling. Blijft overigens wel een raadsel hoe hij aan de informatie komt en waarom dat ineens zo uit het niets komt. Thomas van de papieren was echt een Jood die waarschijnlijk omgekomen was, net als zijn familie die op de foto's stond. De jongen die ze ontmoet hadden was op onduidelijke manier aan die papieren gekomen (gestolen?) en deed zich voor als de Thomas van de papieren. Omdat hij zo beter geloofd zou worden en meer mogelijkheden had. "De Amerikanen mochten de Joden !". Het verhaal hoe het met de ouders van de kinderen is afgelopen is mij ook niet duidelijk geworden. Theoretisch hoeven ze niet eens dood te zijn. Als je bedoelt wie nou eigenlijk de jongen was met wie ze samen optrokken, ben ik het wel met je eens. Ook dat wordt in de film uiteindelijk niet duidelijk. Mogelijk vond de maker van de film dat niet belangrijk omdat hij, net als de ouders, meer symbool staat voor al die Duitsers van vlak na de oorlog die nog steeds geloofden in hun Führer. En dus niet vonden dat ze fout waren. Dat besef moest immers groeien. Het onderwerp van de film dus.

Gisteren de film gezien op Canvas, wat me het meest irriteerde was het voortdurend gehuil van 'das baby'. Oké ik begreep waarom. En zoals ik hieronder las, vele vragen zijn in deze film niet opgelost. Was die jood wel een jood? Waarom laat een moeder haar kinderen in de steek? Is een zoveelste film waarin de Duitsers op hun eigen kop schijten. Tot heden ten dage doen ze dat nog altijd. Raar dat de Turken dat niet doen met hun uitroeien van Armeniërs. Voor de rest echt weer een film waarvan de bioscopen zeker niet vol zijn gelopen. Een prijsfilm is dikwijls een flopfilm. En tot besluit schreef Julius Caesar. 'De overwinnaars schrijven de geschiedenis'

Best een aardige film met een tamelijk origineel perspectief op de Tweede Wereldoorlog.

Het camerawerk dat zo nu en dan nogal schommelde wat wel een realistische indruk geeft, maakte me haast misselijk. Acteerwerk heel behoorlijk, zeker ook van de kids al vind ik dat er soms nogal gekunstelde teksten uit hun mondjes rolden.

Wat dat betreft zijn het klerelijers hoor, die babies...

Ik vind dit ook niet zo geweldig, trouwens. Ietwat gewild kunstzinnig camerawerk dat behoorlijk op de zenuwen werkt; lijkt ook niet helemaal te passen bij de realistische insteek en het tamelijk straightforward verhaaltje.

Geen idee verder wat die 'Thomas' eigenlijk bezielde.

Als geheel komt het allemaal behoorlijk geforceerd op mij over.

En wat is dat met de audio? Ik krijg sterk de indruk dat sommige dialogen en omgevingsgeluiden (voetstappen in het bos) elders - binnen - zijn opgenomen.

geeft zo goed de zeitgeist van die periode aan, cast komt heel natuurlijk over...mijn film..

Net als in deresente boeken als " de boekendief en Als je het licht niet kunt zien" word ook hier de gevolgen van de oorlog voor de Duitsers gevolgd. En alleen al om dit gegeven vindt ik dat deze film een must see is. Dit betekend evenwel niet dat hier op dat gebied om de beste film gaat.

Cate Shortland Talks LORE, the Oscars, and More | Collider

grazie!