Lore (2012)

An sich een goed oorlogsdrama met goed gespeelde acteurs. Wat ik miste was diepgang in deze film en dan met name in Lore. Wat gaat er in haar om? Waar denkt ze aan behalve haar ouders? Met name met de aangewaaide jongen had ze genoeg kans haar gevoelens te delen ondanks haar antipathie tegen Joden. Ook de jongen komt helaas niet los. Daarnaast is er veelal gekozen voor handcamerawerk waar ik geen liefhebber van ben. Zeker in deze ingetogen film onnodig. Ondanks de kritieken is het zeker een kijkbeurt waard.

Lore laat de oorlog van een heel andere kant zien dan gewoonlijk en is daarom al interessant. De noodgedwongen avonturen gaan gepaard met heftige ontberingen en laten goed zien hoe mensen zijn als het er echt op aan komt. De film heeft een rustig tempo en een paar intense momenten, die prima gedoseerd worden. Doordat het om kinderen gaat is het van nature al wat aangedikt, maar de boodschap komt goed over.

Een film met een interessant verhaal dat helaas niet helemaal vlekkeloos wordt gebracht. Het uitgangspunt, over een groep kinderen die op zoek gaan naar hun oma wanneer ze op zichzelf zijn aangewezen na de aanhouding van hun SS-ouders, is sterk en wint aan kracht wanneer ze vervolgens hulp krijgen van een jood uit een concentratiekamp. Maar qua uitwerking kon het wel beter, zo is het niet duidelijk waarom de joodse jongen hen eigenlijk helpt, evenmin is het helder waarom hij weer uit beeld verdwijnt. De met de paplepel gegoten haat van Lore richting hem is wel zichtbaar, maar de liefde gaat niet verder dan lust. Ik mis naast een basis ook een ontwikkeling in hun relatie. Een te wankel fundament dus voor dit verhaal. Vandaar dat ik niet verder dan 3* kom.

Overigens is Lore, afhankelijk van waar je het leest (zelfs de DVD hoezen verschillen daarover), 14, 15, 16 of 18 jaar oud. Dat laatste lijkt me het meest realistische.

Een interessante vraag die mij ook bezighoudt. Ik hoopte in de Nazi-propagandafilm Der Ewige Jude (1940) daar een antwoord op te vinden, maar dat was niet meer dan een goedkope populistische, soms lachwekkende, pamflet. Ik vermoed dat de Nazipartij enige bescherming bood tegen de economische depressie (of dat men dat dacht), dat men zo aan een baantje kon komen, of dat men liever de andere kant op keek en zich liever met hun eigen zaken (veelal armoede destijds) bezig hield. Ik denk dat het een politiek was van een partij die aan de macht kwam en waarbij het gros van de mensen die politieke richting niet konden of wilden wijzigen, en wellicht ook overtuigd waren dat die partij hun land uit de economische crisis zou halen, en het voor lief namen dat dit ten koste van anderen ging.

Evenals dat politiek Europa zich nu druk maakt over hoe ze miljoenen oorlogsslachtoffers buiten kunnen houden (Rutte die veerbootjes wil huren), en landen met prikkeldraad overal muren opwerpen om te voorkomen dat gezinnen hierheen de oorlog kunnen ontvluchten, 10.000 minderjarigen die in een jaar verdwijnen, en landen een pluk-ze-beleid hanteren tegen gezinnen die slagen om de oorlog te ontvluchten en Europa bereiken, terwijl men graag vele vele miljarden aan niet zulke fijne landen wil betalen met als tegenprestatie dat ze de oorlogsslachtoffers tegenhouden. Het is de politieke keuze van diegenen die regeren, waar de Europese bevolking weinig tegen kan doen, of het als een ver van hun bed-show beschouwen. Ik vermoed dat we over x jaar ook daarover schande zullen spreken, en ook niet zullen begrijpen dat dit allemaal toch mogelijk was in Europa anno 2016.

Uitstekend grimmig werkje, een soort duister sprookje, al blijft de toon continu realistisch. We zien de gebeurtenissen direct na de val van het Derde Rijk door de ogen van een viertal kinderen, die moeten vluchten wanneer hun ouders vervolgd worden voor oorlogsmisdaden. Fraai in beeld gebracht door cameraman Adam Arkapaw (bekend van oa True Detective en Top Of The Lake) en heel erg goed gespeeld door de overwegend jonge cast.

Veel vragen over 'wie was Thomas nu eigenlijk', maar dit

stoorde mij veel meer: een bij gelegenheid helpende hand, oké; maar waarom hij meegaat met Lore en haar broers en zus...? Die vraag zat zo ongeveer gans de film in mijn achterhoofd, en zorgde voor een zekere ergernis.

Jammer, want verder vind ik dit een sterk en meeslepend drama; over de naoorlogse situatie vanuit een paar ogen vanwaar we ze zelden zien.

Het verhaal komt heel echt over. De regisseur weet een gouden middenweg te vinden tussen enerzijds de sleur van de reis, en anderzijds een voortdurende opstoot van verrassende en pakkende situaties.

'Saai' en 'traag', lees ik hier en daar bij de commentaren. Vier kinderen maken een tocht van 900km door bossen, grasvelden, zand en modder. Er zal soms uren geen woord vallen, en ook dat wil de regisseur uitbeelden.

Rosendahl speelt sterk in een niet zo evidente rol: het lijkt me moeilijker wanneer de nadruk ligt op stiltes en gelaatsuitdrukkingen, meer dan op non-stop conversaties.

Mooi, sterk, aangrijpend drama. Ik zou zeggen: 95% drama, 5% oorlogsfilm.

Hartverwarmende essays hier op MM...

Hartverwarmend? eerder ongelooflijk naïef;

Hoe is het toch mogelijk inderdaad dat Europa, al overbevolkt, miljoenen vluchtelingen opneemt terwijl Saoedi-Arabië 100000 tenten met airco heeft staan waar tot wel drie miljoen vluchtelingen (!!) kunnen worden gehuisvest weigert hun geloofsgenoten op te vangen.

Ook Koeweit, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten hebben geen vluchtelingen opgevangen maar Europa moet wel miljoenen vluchtelingen opvangen met alle gevolgen van dien (vraag het bijv. de 1200 Duitse vrouwen die laatste oudejaarsnacht nooit zullen vergeten).

't Zit zo:

- als je buurman z'n vrouw slaat, hoef jij dat nog niet te doen. Het is niet omdat Saoedi-Arabië geen

vluchtelingen opneemt, dat wij dat niet hoeven te doen. Het is niet omdat een land - om wat voor redenen dan ook - dat niet doet, dat wij dat niet hoeven te doen.

- België, 11 miljoen inwoners, vangt pakweg 30.000 vluchtelingen op. Geen idee hoe het in NL is, maar Libanon, 5 miljoen inwoners, vangt 1,25 miljoen vluchtelingen op. Ik kijk dan liever naar Libanon dan naar S-A.

- Zonder cijfers te minimaliseren: slechts een beperkt deel van de daders in Keulen waren vluchtelingen; wel veel daders met allochtone roots. Maar als je bij de ene groep veralgemeent, moet je dat bij àlle groepen doen: zie het zevende punt.

- Wat als hier oorlog uitbreekt ? Allemaal hier blijven, want niemand wil ons helpen ? WO1 en WO2, telkens + 1 miljoen mensen vluchtten weg uit België; velen kwamen terug, vele andere niet.

- En om het nog niet over vluchtelingen te hebben, maar gewoon migratie: ik denk dat we hier nog helemaal niet klagen: de Europeanen die hier weggingen en weggaan zij een stuk moeilijker. Vraag dat maar aan de Indianen in de VS of de Aboriginals in Oceanië...

Boenga haalt de woorden uit mijn mond. Hier gaan we met 27 landen mierenneuken terwijl een (arm!) land als Libanon inderdaad zoals het hoort mensen in extreme nood opvangt. En wij praten over het bouwen van hekken. Libanon alleen heeft al meer vluchtelingen opgevangen dan alle EU-landen samen. Dat alleen zegt genoeg over hoe gestoord het Europese beleid is. Als de VS en Rusland tijdens WO2 dezelfde opvatting hadden gehad dan hadden ze een groot hek om Nazi-Europa gebouwd en was je niet eens geboren, of leefde je in een getto onder een dictatuur.

Nou begrijp ik beter waar de gebruikersnaam riefenstahl vandaan komt.

Waarom de "joodse" jongen met de groep optrok was toch vanwege de baby, waardoor ze telkens eten kregen. Daarom wilde anderen toch ook de baby hebben? Het einde van de film vind ik wel onbevredigend, maar verder is dit wel een boeiend en aangrijpend drama.

Tja...toch een heel ander gevoel over gehouden bij het bekijken van deze film.

Kon me op geen enkel moment inleven met de verschillende personages en het verhaal wist mij niet echt te boeien. Langdradig uitgesponnen waarin de dramatiek wat onbevredigend overkwam.

5/10

Een film met overwegend kinderen is altijd gevaarlijk om te maken, en het resultaat is er dan ook naar.

Wat je krijgt is een zeer vervelende roadmovie die zich afspeelt in velden en bossen, met het nooit ophoudende gejank van een baby op de achtergrond. De teksten zijn gekunsteld en de motieven zijn verwarrend (te beginnen met de moeder die haar kinderen achterlaat). Een tocht van 900 km die bij aanvang al onmogelijk lijkt, is eveneens bedenkelijk, maar daar moeten we de film niet eens op afrekenen. Het onvaste camerawerk en de frustrerende montage, bijvoorbeeld, dienen zich ook als reden aan. Tussendoor hangt er bij een oude dame, wier gedachten nog bij het glorieuze jaar 1933 zijn, een portret van Hitler aan de muur - een duidelijk toonbeeld van krampachtige pogingen om inhoud toe te voegen. Vergangenheitsbewältigung van de onderste plank, dit.

Gezien 1/ de massale hongersnood op dat moment, en 2/ het feit dat baby's wenen wanneer ze honger hebben, was het óf dat, óf geen baby in het verhaal.

Arrestatie ?

Het blijft voor mij wat te vaag en ook rauw. Ook het schokkende camerawerk en brute montage deden niet echt veel goeds aan de film. Dit soort films dient mij emotioneel aan te grijpen, en dat gebeurt hier niet. Veel wordt niet uitgelegd in de film, op dat vlak wordt de kijker in een kinderperspectief, en ook dat heb ik liever niet. Je moet heel erg veel zelf gaan aannemen of gissen, en daar ben ik geen fan van. In die zin was het dan ook een vaag verhaal. Kinds vaag.

Erg matige film, het is allemaal heel vaag wat er gebeurd, het camerawerk is ook heel irritant.

Misschien moet je ervan houden. Ik vind zelf Adam Arkapaw een van de fijnste cinematografen die er is, naast Lubezki, Roger Deakins, Benoît Debie en Christopher Doyle.

Vond het zelf erg goed werken hier. Al valt het in het niet bij zijn werk aan True Detective, Top of the Lake en Macbeth.

Valt in het niet? Nee joh, zeker niet bij het cinematografisch wisselvallige True Detective. Top of the Lake moet ik wel nog zien.

Alleen seizoen één he. Vond je dat wisselvallig?

Ja, niet echt een cohesieve stijl, regelmatig ook matig gemonteerd. Maar dat is verder niet zo aan Arkapaw toe te schrijven, zeker bij een serie niet.

Eens. Benieuwd wat je van Top of the Lake vindt op dat vlak. Zaten pareltjes van shots tussen, wat mij betreft.

Lore heeft ook ontzettend expressieve kleuren, dat is veel minder bij TD en Macbeth. Die laatste valt vooral op door kleurenfilters en weidse composities die het gehele shot van een sfeer voorzien (meer surrealistisch en hallucinant), terwijl TD meer voor een realistischere en grauwere stijl gaat met onder andere meer verzadigde kleuren. Lore is meer zintuiglijk en gevoelig. Drie verschillende cinematografische benaderingen dus, waarvan Lore mijn voorkeur geniet, maar ik begrijp ook goed als dat bijvoorbeeld Macbeth is.

Kondigde Heinrich Heine niet al in de 19de eeuw nazi-Duitsland aan met zijn opmerking in de trant dat de reactie op de Franse Revolutie uit Duitsland zal komen en gruwelijk zal zijn, omdat de Duitsers zeer rigide denken en dus als ze ergens in geloven ze all the way gaan? Duitsers zouden moeilijk in beweging te krijgen zijn (daardoor bleef Duitsland ook lang achter bij de rest) maar als ze eenmaal bewegen zijn ze ook niet meer te stoppen... Ongeacht of de Duitsers links of rechts kiezen - bv. wel of geen vluchtelingen opnemen - ze volgen hun principes wel tot het uiterste en zijn dus in die zin altijd radicaal en gedoemd tot ontsporing. Pragmatiek en relativering kennen ze niet; je zou bijna denken dat de Duitse volksaard een soort van autistisch is. Dit zou ook hun vermaarde gebrek aan humor kunnen verklaren.

Diezelfde strengheid van denken zou van Duitsers de grootste wiskundigen en filosofen van de moderne tijd hebben gemaakt, maar in de politiek dus ook makkelijk tot extremisme leiden. Is overigens niet ook elke filosofie in wezen een ontsporing van het denken (Plato: 'de rede volgen waar die ook heen leidt')? En in de 19de eeuw waren de Franse wiskundigen al verbijsterd over de wegen die de Duitse wiskundigen insloegen, precies doordat de Duitsers elke ingeslagen weg tot het uiterste volgden ongeacht hoe bizar en losgezongen van de werkelijkheid de conclusies waren...

PS. De film is niet door te komen, zo saai...

Ik bleef ontgoocheld achter na het bekijken van Lore. Het uitgangspunt van de film daarentegen is best OK en belicht een thema dat niet zo frequent verfilmd of verhaald is. Wat gebeurde er met de Duitse bevolking toen het Duitse Rijk capituleerde? De topnazi's werden opgespoord, maar wat met vele anderen enkele hiërarchische echelons lager?

Het meest interessante aan de film is de rauwe mentaliteit die heerste. Het was ieder voor zich. Voor wat, hoort wat was een letterlijk begrip. Een baby werd als pasmunt gebruikt om te bedelen om eten, enz ... Van solidariteit is absoluut geen sprake tijdens dit stukje geschiedenis.

De uitwerking van dit thema kon echter beter. Het constante gehuil en matig camerawerk was niet optimaal. Ook de plotline kwam vrij ongeloofwaardig over. Lore komt in contact met de Joodse jongen Thomas, maar het verhaal sloeg niet aan. De 900 km zware tocht van het Zwarte Woud naar Hamburg was met de haren getrokken en vrij monotoon. De relatie tussen Lore en Thomas vond ik ook maar vreemd. De geïndoctrineerde haat en het absolute overtuiging in Hitler was goed (maar zag ik in andere films al beter tot zijn recht komen). Plotseling voelde Lore zich wél aangetrokken tot Thomas, maar was er van liefde of geborgenheid totaal geen sprake, enkel lust. Overbodige scènes bovendien en totaal ongeloofwaardig en clichématig.

Jammer ook dat de ouders te weinig uitgediept werden, zowel vooraf als tijdens de gevangenschap. Lore is op het einde wat de opstandige tiener, maar veel uitleg wordt er niet aan gegeven. Mogelijks doorziet ze de gruwelen van de nazi's, maar dit lijkt me vrij goedkoop als je weet dat je reeds je hele leven lang geïndoctrineerd bent. Te simpele plotline. Dit is niet de idee om een zwaar beladen thema als het Derde Rijk uit te werken. Jammer.

Matig camerawerk? Zeg dan dat het niet aansluit op jouw smaak, want matig kan je het geenszins noemen.

McSavah

Matig in de zin van (letterlijk) onstabiel ...

Neen, minder "mijn" ding, het is dan ook "mijn" mening, dus inderdaad, "mijn" smaak. Geen probleem als jij het wel top vond.

Trouwens voor Son of Saul knapte ik deels op hetzelfde af.

Precies, dus je kan wel zeggen dat je het camerawerk bijvoorbeeld irritant vindt, maar niet dat het matig is. Het is technisch voor wat het wil bereiken sterk en expressief uitgevoerd, dat valt niet te ontkennen. Het is de stijl die je niet ligt, dat maakt het camerawerk nog niet matig.

Goh, de handcamera van The blair witch project apprecieer ik dan weer wel omdat dat net het opzet van de film was. Hier heb ik er geen idee van waarom dit gedaan werd. Het versterkt de film niet. Het maakt hem voor mij slordiger.

Mocht dan wel de opzet zijn, daar zie ik vooral een gemakkelijke weg in om jump scares hun gang te laten gaan.

Maar hier hebben we het natuurlijk over LORE.

Handheld creëert een zekere intimiteit met de kijker. Je ziet, en voelt, wat de kinderen ervaren, je bent met hen mee op pad. Een steadicam of dolly kan niet eenzelfde effect bewerkstelligen.
Zo'n lossere manier van filmen past in deze context ook bij de omgeving met de vrije natuur waardoor de protagonisten zich een weg banen. Maar deze vrijheid is in feite deels illusie, want echt vrij zijn ze natuurlijk niet. Net zoals de opvattingen, meegekregen van hun ouders, een illusie blijken te zijn, toch al voor het oudste kind cfr. Lore.

Best een goed verhaal,maar slecht gefilmd vond ik ,teveel tedicht bij,en het was interessanter geweest als die jongen en meisje wat meer met elkaar hadden gesproken wat ze meegemaakt hadden

daarom maar 2.5 ster