Wanneer de intense vriendschap tussen twintigers Jade en Kaitlynn op de proef wordt gesteld door een afgewezen euthanasieverzoek, moet Jade in actie komen om alsnog een waardige dood voor haar vriendin te regelen. Gaandeweg wordt Jade geconfronteerd met haar eigen angsten, ze heeft geen idee hoe ze zonder Kaitlynn verder moet.
Tiener Kaitlynn [Friede Barnhard] heeft lang geleden besloten dat ze uit het leven wil stappen. Sinds een mislukte poging tot zelfdoding wijkt haar beste vriendin Jade [Dylan Jongejans], die sinds het vertrek van haar moeder naar Canada bij Kaitlynn en haar vader [Juda Goslinga] woont, zelden van haar zijde. Maar het euthanasietraject blijft zich voortslepen en omdat de autistische Kaitlynn haar innerlijke gevoelens amper kan uiten, blijven er zowel bij professionals als bij kennissen twijfels bestaan over de vraag of haar leed ondraaglijk genoeg is om euthanasie toe te staan. Maar dit indringende en ontroerende psychologische drama laat vooral zien hoe moeilijk het is voor Jade om haar hoofd (dat Kaitlynn wil helpen haar doel te bereiken) en haar hart (dat de pijn voelt van het aanstaande verlies) samen te laten komen. Het scenario van Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt is gebaseerd op een waar verhaal en toont op een genuanceerde wijze waarom vrijwillige euthanasie een maatschappelijk, maar ook een diep persoonlijk vraagstuk is. Barnhard, Jongejans, Goslinga en Tamar van den Dop (als arts Rebecca) leveren uitstekend werk af in deze sterk geregisseerde, maar nooit sentimentele tranentrekker.
Een erg sterk psychologisch drama. Het wordt grotendeels gedragen door Dylan Jongejans in de rol van Jade. Wat speelt zij uitmuntend goed al de emoties die bij zo'n ingrijpende beslissing komen spelen!
Ik werk zelf met 'normaal begaafde' mensen met een vorm van autisme. En weet soms hoe lastig het is voor hen om te leven in een wereld waar informatie anders binnen komt dan bij mensen zonder autisme.
Jammer dat ik vaak veel geklaag hoor over Nederlands films en dat hier dan (bijna) niemand naar kijkt. Want dan kun je bijna niet anders dan zeggen dat dit toch wel goed gespeeld is. Vooral Dylan Jongejans, speelt echt zo natuurlijk! Grote complimenten.