Marzhaye bi Payan (2023)

Geschakeerde film over een verbannen onderwijzer die in het grensgebied tussen Iran en Afghanistan tracht les te geven, terwijl hij niet alleen te maken heeft met zijn eigen problemen (zijn vrouw zit in de gevangenis) maar ook met uitwassen van een patriarchale omgeving. De relatief rustige film evolueert geleidelijk in een hectisch drama. De film is opgedragen aan filmmakers, die vanwege hun werk in Iran in de gevangenis zitten.

Indrukwekkende film. Aan het begin is het allemaal wat onduidelijk maar naar verloop van tijd wordt het allemaal duidelijk en krijg je een inkijkje in de patricale leven in Afghanistan en Iran. Wat ook begripvoller maakt is de rede om te vluchten naar het westen zeker als.het gaat over de positie van de vrouw.

Ter zijde hierboven staat dat de vrouw van Ahmed Haseeba is maar dat moet zijn Niloofar. Haseeba is de vluchteling uit Afghanistan

Afghaanse leraar Ahmad Vaezi [Pourya Rahimi Sam] woont in ballingschap in een grensdorpje in Iran in afwachting van de vrijlating van zijn collega (en geliefde) Niloofar [Minoo Sharifi]. De Taliban heeft het op hem gemunt omdat ze les geven aan meisjes en niet bang zijn om kritisch te zijn op het regime. Hij waagt zijn leven door onderdak te bieden aan een Afghaans gezin en het besluit om Niloofar te helpen te ontsnappen uit Afghanistan. Een realistisch beeld van het leven langs een streng bewaakte grens waar intimidatie aan de orde van de dag is, maar Amini’s regie is teleurstellend vlak waardoor de dramatiek van het verhaal nooit volledig tot zijn recht komt. Een kijkje waard, maar dit had een veel meer meeslepende thriller kunnen zijn.

Op meerdere niveaus actuele film, die vrij vlot wegkijkt ondanks de typische arthouse esthetiek. Interessant hoe zowel de onderdrukking in Iran als die in Afghanistan voorbij komt, met uiteraard onderlinge verschillen, maar ook overeenkomsten. De twee koppels worden als het ware gespiegeld.

Echt helemaal indrukwekkend is het nochtans niet, maar dat kan ook te maken hebben met mijn afkeer van die droge kale landschappen.

Volgens mij haal jij wat zaken door elkaar. Ahmad en Niloofar zijn Iraans en de hele film speelt zich in Iran af. Zij hebben geprotesteerd (of iets strafbaars in die trant) tegen het regime in Teheran, niet tegen de Taliban.