Ginger & Rosa (2012)

Zelfingenomen en richtingsloos.

Zelfingenomen: Mijn vriendin heeft ook deze kleur rood haar, heel fotogeniek zeker in combinatie met zonlicht, maar je kunt ook overdrijven zoals hier. Je werd helemaal geflipt van al die straaltjes die altijd maar van onder, boven, achter Elle Fanning als heilige proberen neer te zetten. Storend en misplaatst. Richtingsloos, omdat het thema van rond de dreiging van een nucleaire holocaust die de opgroeiende pubers verwart (met een bespottelijke opening van Hiroshima overigens) wordt overschaduwd door een tamelijk onovertuigende clash tussen aanmodderende volwassenen. Met name het karakter Roland was een onbenul en dan ook nog eens ongelofelijk slecht vertolkt. Timothy Spall deelt als enige niet in de volwassen malaise én die twee meiden doen het heel goed.

Snel vergeten verder.

Vond dit erg mooi. Een verhaal dat een andere kant op ging dan ik had verwacht, mooi tijdsbeeld, prachtig spel van vooral Fanning en dan zo'n ontroerende eindscene.... ik werd hier erg blij van. Opening van Hiroshima is inderdaad belachelijk.

Vanaf 30 mei in de bioscoop (De Filmfreak)

vond de trailer wel wat beloven, maar heb de film na een uurtje uitgezet. Timothy Spall mag ik altijd graag zien en die meiden deden het inderdaad prima. Elle Fanning laat een stuk meer zien dan ik tot nu toe van haar heb gezien (wat niet ècht veel films zijn hoor). Maar nee, mijn aandacht vervloog en het werkte niet goed voor mij, jammer.

Wat ik me goed kan voorstellen, John. Grappig dat jij films kijkt, daar jouw poëtische naamgenoot blind was .

Anyway, de boel verzandt inderdaad erg. De focus lijkt te dwalen, het loopt niet echt ergens naartoe. Jammer, want de sfeer was goed, de cast ook, het kon heel wat worden, maar nee.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

knap in de bioscoop; een film uitzetten

euh ja.... dat zit namelijk zooooo.... ehhh... ik had ehmm....

Hoewel het verhaal soms wat stuurloos is vond ik het een redelijk geacteerde (dan wel goed; Timothy Spall) film.

Vond het gegeven ook niet verkeerd, maar t had wel iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Alleen dat geverfde rooie haar, dat leek natuurlijk nergens op.

(al moest dat haar natuurlijk wel geverfd vanwege de titel).

Ik vond het schitterend Maar ik val de laatste tijd best wel op roodharige vrouwen.

De film zelf vond ik niet zo bijzonder hoewel ik het wel aangenaam vond de beide jongedames te zien acteren, vooral de roodharige Ginger. Het einde vond ik behoorlijk over de top. Dat had van mij anders gemogen.

Opvallend; Roland, de vader van Ginger vond God maar een hersenspinsel, maar hij moest wel spontaan huilen toen hij de "goddelijke" muziek van Schubert hoorde. Tja, God manifesteert zich nu eenmaal niet door het verstand, maar juist door het gevoel.

3,0*

Fanning ziet er mooi uit zo met roodgekleurd haar en heeft een goed accent en speelt heel behoorlijk. Ook de aankleding van de film klopt en het hele kleurgebruik in de fotografie die weinig uitbundig is, maar wel passend. De jazz is mooi, maar past dan weer totaal niet.

Maar dan, als sfeerimpressie mist de film behoorlijk wat. Waarom Ginger zo bang is voor De Bom is voor mij onbegrijpelijk - ik leefde toen niet en de film weet ook niet dat gevoel goed over te brengen. Sterker, haar gedrag soms slaat helemaal nergens op. Ook de wat soapachtige taferelen zijn niet geslaagd en als geheel blijft de film niet boeiend genoeg. 1,5*.

Gewoon een hele slechte film. Geen richting, geen verhaal, niks.... ik had me een andere film voorgesteld op basis van de aankondigingen, maar niks daarvan. Het thema activisme werd niet uitgewerkt, de opbloeiende liefde van Ginger en die activistenleider ging nergens over en nergens heen....Karakters hadden geen diepgang. Eigenlijk was het gewoon een hele flauwe 'beste vriendin slaapt met mijn vader'-film.

Slecht geacteerd, slechte karakters, slechte film, snel vergeten. Jammer,w ant over dat tijdsbeeld kun je echt wel een behoorlijke film maken lijkt mij.

Slechte film.

Saai en slaapverwekkend.

Bovendien wordt je er depressief van.. pppfff...

Weg ermee...

Redelijke film over twee hartsvriendinnen in Engeland die opgroeien tijdens de Koude oorlog. Geen vrolijke coming-of-age film tijdens de vrolijke sixties, maar een wat zwaarmoediger verhaal waarin de personages gebukt gaan onder de dreiging van een nucleaire oorlog. Een mooie rol van Elle Fanning, maar hier en daar wel wat langdradig allemaal.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Wat een drama...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Misschien een wat saaie film, maar wat een acteerwerk. Met name Elle Fanning schitterd. Mooi verhaal ook trouwens..

Prachtig drama, en zeker niet saai. Goed verhaal, zeker als je de jaren 60 hebt meegemaakt, zeer herkenbaar. Hoge acteerprestaties met een prima cast.

Niks mis mee!

Niet slecht. Is ook een van de eerste producties van A24. Kenmerkend ook aan het feit dat ze het jaar 1962 (of het verre verleden) ook hier op een niet al te dure wijze kunnen neerzetten.

Ginger & Rosa is meer een soort observatie. Vandaar dat het volgens vele users ook wordt gezien als een saaie brok. Ik vond het nog wel een redelijk boeiende vertelling en daarbij ook een beetje een vergelijking. Waar je in deze tijd nog jongelingen met hun naïviteit doch hun vastberadenheid de klimaatcrisis in kaart brengen, doen bijvoorbeeld deze meisjes het tegen de bom. En tegen de onverschilligheid, de dagelijkse beslommeringen en privélevens die erbij in de weg komen.

Leuk om het zusje van Dakota hier te zien, alvorens ze in een parel als The Neon Demon zou verschijnen. De andere was minder bekend. Het decor van de jaren 60 werd zoals gezegd op een eenvoudige manier opgevoerd; jazzmuziek, kleding, een oldtimer, de nieuwsberichten. Het kwam redelijk overtuigend uit de verf. Ook de pijnlijke verhoudingen met de ouders zijn indrukwekkend.

Niet al te perfect, daarvoor was het toch wel een beetje te minimalistisch, maar zeker ook niet slecht!

3,5*

Ginger [Elle Fanning] en Rosa [Alice Englert] zijn onafscheidelijke vriendinnen die zijn grootgebracht bij hun moeders in Londen. Nu is het 1962 en zijn de meiden op een leeftijd dat ze zich bewust worden van de Koude Oorlog en de seksuele revolutie. Die ontwikkelingen en stellen de vriendschap van Ginger en Rosa ernstig op de proef. Potter schetst een indringend beeld van een complexe sociaal-maatschappelijke en emotionele periode voor tieners en leunt op een sterke ondersteunende cast met onder anderen Annette Bening en Timothy Spall, maar Fanning (wat zien filmmakers toch in haar?) heeft de kunst van het subtiel acteren nog steeds totaal niet onder de knie en overtuigt dan ook totaal niet.