20th Century Women (2016)

mijn stem
3,48
108 stemmen

Verenigde Staten
Komedie / Drama
118 minuten

geregisseerd door Mike Mills
met Annette Bening, Elle Fanning en Greta Gerwig

Dorothea Fields (Annette Bening) is een alleenstaande moeder die haar tienerzoon Jamie (Lucas Jade Zumann) alleen opvoedt in een groot landelijk huis in Santa Barbara. Ze deelt het huis met een rondtrekkende timmerman (Billy Cudrup) en een punk-kunstenares met een David Bowie-kapsel genaamd Abbie (Greta Gerwig). De rebelse vriendin van haar zoon, Julie (Elle Fanning), komt regelmatig op bezoek. De drie vrouwen ontdekken de liefde en vrijheid in het zuiden van Californië tijdens de late jaren 70.

  • Vanaf 20 april in de bioscoop
  • vanaf 23 augustus te koop op dvd

TRAILER

39 BERICHTEN 9 MENINGEN
zoeken in:
 
0
geplaatst: 21 april, 12:26 uur [permalink]
Stemmen vind ik moeilijk, zo kort na de eerste kijkbeurt. (soms zijn mijn gedachten over de film an sich tegenstrijdig met hoe ik de film op het moment zelf heb ervaren...beetje zoeken nog...) 😉

avatar van TornadoEF5
3,5
1
geplaatst: 21 april, 20:04 uur [permalink]
max cady schreef:
Ik begrijp je frustratie TornadoEF5 (Ik irriteer me ook mateloos aan pratende mensen/mobieltjes etc in een zaal ) maar om nou te zeggen dat er een generatie is die alles voor jullie verkloot .. Je hebt het hier over een generatie die weet wat hard werken is en dit ook jarenlang heeft gedaan. En dat kan ik nou (nog) niet zeggen over de huidige jonge generatie. Over verkloten ..

Maar goed, het is niet aanvallend bedoeld, ik moest het even kwijt ..


Het leven gaat ook niet enkel en alleen om hard werken. Daar ligt de toekomst ook niet. En het is niet gezond en productief (zie mijn favoriete film). Het gaat niet om de beste, de meest homogene, de meest productieve of de rijkste te zijn. Het gaat om het algemeen belang van ons allemaal, en het recht op een waardevol leven met respect voor mens, dier en natuur (wat we duidelijk niet hebben).

Goed, past hier ook niet echt bij. Had niet mogen verwijzen naar de babyboomergeneratie of in de eerste plaats de bioscoopergernis.

avatar van Zeriel
3,0
0
geplaatst: 21 april, 21:16 uur [permalink]
Prettig voortkabbelende film, die vrij origineel van perspectief wisselt.

TornadoEF5
Ik ben blij met mijn vaste bioscoop waar men doorgaans muisstil is zonder popcorn te knabbelen.
Wat dat betreft zit ik liever met een ouder publiek in de bioscoop over het algemeen. Zijn toch een stuk minder dwangneurotisch met mobieltjes in de weer, kunnen ook zonder popcornknabbelen en dwangmatig beugelbierflesgeplop tijdens spanningsopbouwscènes een film kijken.
Ik denk dat je beschaving enigszins af kunt lezen aan het bioscooppubliek. 😉

avatar van IH88
4,0
0
geplaatst: afgelopen zaterdag om 11:35 uur [permalink]
“Whatever you think your life is going to be like, just know, it's not gonna be anything like that.”

Geweldig dat dit soort films nog gemaakt worden. 20th Century Woman heeft die echt jaren 70' vibe met een dromerige sfeer, vrije moraal, onbezorgde en hippieachtige levenswijze en veel sigaretten en drugs. Ik rook zelf niet, maar na het zien van deze film had ik zin om met een peuk in de hand en de muziek keihard aan langs de kust te rijden. Om daarna een biertje te drinken op het strand. Dat relaxte gevoel krijg je na het zien van deze film. Het verhaal is redelijk simpel met een moeder die bezorgt is om haar zoon en twee andere (jongere) vrouwen vraagt om hem mee op te voeden. Drie generaties vrouwen die een puber moeten leren om te gaan met vrouwen.

De film is bijzonder grappig doordat iedere vrouw zo haar eigen ideeën loslaat op de 15-jarige Jamie. Van feministische boeken tot seks en van luisteren naar vrouwen tot praten over menstruatie. Maar 20th Century Woman gaat ook dieper en is ook een film over generatieconflicten (Bening), hoe om te gaan met het feit dat je door eierstokkanker misschien geen kinderen kunt krijgen (Gerwig) en een coming of age verhaal (Fanning en Zumann). Mike Mills weet een perfecte balans te vinden tussen de luchtige sfeer en het serieuzere werk. De voice-overs van de personages over waar ze in de toekomst terecht willen komen zijn ook fantastisch en geven echt iets eigens aan de film. Met fantastisch acteerwerk van de drie vrouwen, Zumann en Crudup. Lang verhaal, maar het beste element van de film heb ik nog niet benoemd. Audiovisueel is 20th Century Woman werkelijk waar magistraal. Prachtige shots van het zonovergoten Californië en de heerlijke jaren 70' muziek maken deze film helemaal af.

2,5
0
geplaatst: afgelopen zaterdag om 11:42 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een tamme film. Een typisch Amerikaanse gekuiste film over de jaren 70. Ja er is een tafelgesprek over menstruatie, nou ja zeg, toe maar. Bij typisch Amerikaans denk ik dus aan: geen functioneel naakt, geen strapatsen, alles binnen de lijntjes. De echte jaren 70 moeten veel spannender en frivoler zijn geweest dan wat ik hier zag. Dat hoop ik dan toch. Het waren toch de wilde jaren van vrije sex en liefde. Het wordt allemaal niet uitgebeeld en blijft dus aan de oppervlakte.

 
0
geplaatst: afgelopen zondag om 21:49 uur [permalink]
Bijzonder intrigerende film over complexe karakters die allemaal op hun eigen manier met hun eigen kwetsbaarheid en verwarring moeten zien om te gaan.

Grote ideeën over seksualiteit, empowerment, identiteit, normen en waarden - maar alles op een kleine, menselijke en bij tijden geestige manier gebracht. Zeer overtuigend gespeeld ook nog eens. Verder heeft de film een interessant mozaïek van verteltechnieken en perspectieven.

Dit zal overigens niet voor iedereen zijn: het is nogal praatgraag (denk aan Whit Stillman), het is een portret van een stel nogal obsessief zelfbewuste personages (a la Woody Allen, of meer eigentijds Noah Baumbach) en eigenlijk neigt de film ook in zijn stijl naar een dergelijke meta-houding ('Op de grens tussen kunstzinnig en gekunsteld', zoals Bruzz.be het krachtig stelt).

Aanrader! 🙂

avatar van mjk87
3,5
0
geplaatst: afgelopen zondag om 22:03 uur [permalink]
Moeilijk te beoordelen. Op momenten een film helemaal in mijn straatje, met lekkere dromerige beelden, mooie decors, fijn naturel acteerwerk en vooral een zalige soundtrack die ook goed gebruikt wordt ter ondersteuning van de beelden. Ook goed af en toe foto's van die tijd waardoor je merkt aan alles dat de regisseur een tijdsbeeld wil neerzetten, die ambitie valt te waarderen. Dat lukt overigens slechts half half, want zoals hierboven al goed verwoord heb je dat gevoel dat je eind jaren 70 lang niet altijd. Maar vooral dat dit een sfeerschets is met lieve mensen die gewoon hun leven leiden zonder hele gekke dingen, dat is iets wat ik enorm waardeer en waarvan ik kan genieten. Verder ook af en toe leuke humor.

Maar het is ook nogal een praatfilm, met veel lange scènes die het ritme uit de film halen en mij daarmee ook. Komt er weer zo'n dromerig stukje dan ging ik weer mee, maar net zo vaak wist de regisseur niet constant de spankracht te houden. Jammer, anders was dit een veel hogere score geweest. 3,5.

avatar van mrklm
1,5
0
geplaatst: afgelopen dinsdag om 10:40 uur [permalink]
1979 was een overgangsjaar: de punkrevolutie kwam tot z'n einde en Carters legendarische 'Crisis Of Confidence'-speech bleek de opmaat naar de optimistische jaren '80 onder Ronald Reagan. De film richt zich op drie vrouwen die weinig praten, daar veel tijd voor nodig hebben, maar eigenlijk niets te zeggen hebben. Benning komt nog net weg met deze vreselijk trage film en de expressieloze Ella Fanning valt - zoals de Fanning-zusje zo vaak doen - door de mand. Hier en daar meen ik enkele poging tot humor te kunnen ontwaren, maar door het langzame tempo en de monotone delivery van de dialogen slaan die 'grappen' volstrekt dood en moet je veel geduld hebben om 20th Century Women te kunnen verdragen... en uit te zitten.

avatar van danuz
3,5
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 11:06 uur [permalink]
Mills ook hier weer een sfeervolle film te maken. Vooral de telkens terugkerende muziek van Roger Neill (?) helpt hier goed aan mee - van die dromerige electro die je een beetje in slaap sust. 20th Century Women is een melancholische film, die het jaar 1979 probeert te framen. Mills grijpt steeds terug in het verleden en voorwaarts in de toekomst en maakt veelvuldig gebruik van fotocollages, van boek-, film- en tvfragmenten. Het maakt dat de "problemen" van de personages tegelijkertijd nietig, heel specifiek (in het tijdsvak van de jaren 70), maar ook groots voelen (want die tijd keert nooit meer terug). Dat doet Mills toch wel goed.