20th Century Women (2016)

Een fijn filmpje met een fijne cast. Een verhaal over alleenstaand ouderschap, puberteit, feminisme, liefde en nog veel meer. Kortom, het gewone leven eigenlijk. Niet heel bijzonder dus maar een goed spelende cast, sterke dialiogen, een prettige sfeer en lekkere dromerige muziek tillen het naar een hoger niveau. Het geheel geeft de kijker een fijn gevoel. Althans, mij wel.

Nog steeds op de eerste pagina qua comments, deze film. Zonde.

Het is niet alleen schandalig dat Annette Bening niet genomineerd was voor een Oscar, ze had hem wat mij betreft zelfs kunnen winnen. 20th Century Women raakte me echt, en dat doen niet zoveel films meer. Geweldig acteerwerk, ook van de supporting cast (Gerwig!), en Mills neemt de tijd om zijn verhaal en de karakters ten tonele te voeren. Hoewel onvoorspelbaar en anders dan ikzelf, herkende ik toch een hoop.

Ik heb hard gelachen en uiteindelijk ook een (niet intens verdrietige) traan gelaten. Tot nog toe onderbelichte film wat mij betreft, en ik hoop dat daar verandering in komt nu hij ook hier uit is. Eerste half uur was nog wat aftasten, maar daarna zat ik er echt in.

Ruime 4*

Intens, droevig, ontwapenend en grappig tegelijk. 20th Century Women is een filmisch schot in de roos. Regisseur Mike Mills (Beginners) vangt de late jaren zeventig in een semi-biografische coming-of-age-vertelling. Te midden van punkmuziek, feministische literatuur, jeugdliefdes en een opspelende generatiekloof zoeken een moeder, een tienerzoon en twee vrijzinnige jongedames naar hun ware identiteit.

De gehele, uitgebreide recensie is hier terug te vinden.

Vrouwen met hun probleempjes. Tja, het zal wel. Hoort bij het leven zal ik maar zeggen. Die toespraak van Jimmy Carter vond ik trouwens veelzeggend. Verder heb ik dit soort filmpjes - ik vond dit een echte vrouwenfilm - al tig keer gezien. Ik kan hier dus verder niets mee. OK, over het acteerwerk viel niets op te merken. Dat was zonder meer goed. Maar voor de rest een nietszeggende film die bij mij ondanks dat toch geen onvoldoende scoort, dit vanwege de geweldige soundtrack. Mooie songs van Talking Heads, Siouxsie and the Banshees, The Raincoats en o.a. Souicide. Dit soort nummers hadden ze wat mij betreft nog veel meer in de film mogen gooien. Verder een film die ik zeer snel vergeten zal zijn.

3.0*

“Whatever you think your life is going to be like, just know, it's not gonna be anything like that.”

Geweldig dat dit soort films nog gemaakt worden. 20th Century Woman heeft die echt jaren 70' vibe met een dromerige sfeer, vrije moraal, onbezorgde en hippieachtige levenswijze en veel sigaretten en drugs. Ik rook zelf niet, maar na het zien van deze film had ik zin om met een peuk in de hand en de muziek keihard aan langs de kust te rijden. Om daarna een biertje te drinken op het strand. Dat relaxte gevoel krijg je na het zien van deze film. Het verhaal is redelijk simpel met een moeder die bezorgt is om haar zoon en twee andere (jongere) vrouwen vraagt om hem mee op te voeden. Drie generaties vrouwen die een puber moeten leren om te gaan met vrouwen.

De film is bijzonder grappig doordat iedere vrouw zo haar eigen ideeën loslaat op de 15-jarige Jamie. Van feministische boeken tot seks en van luisteren naar vrouwen tot praten over menstruatie. Maar 20th Century Woman gaat ook dieper en is ook een film over generatieconflicten (Bening), hoe om te gaan met het feit dat je door eierstokkanker misschien geen kinderen kunt krijgen (Gerwig) en een coming of age verhaal (Fanning en Zumann). Mike Mills weet een perfecte balans te vinden tussen de luchtige sfeer en het serieuzere werk. De voice-overs van de personages over waar ze in de toekomst terecht willen komen zijn ook fantastisch en geven echt iets eigens aan de film. Met fantastisch acteerwerk van de drie vrouwen, Zumann en Crudup. Lang verhaal, maar het beste element van de film heb ik nog niet benoemd. Audiovisueel is 20th Century Woman werkelijk waar magistraal. Prachtige shots van het zonovergoten Californië en de heerlijke jaren 70' muziek maken deze film helemaal af.

Moeilijk te beoordelen. Op momenten een film helemaal in mijn straatje, met lekkere dromerige beelden, mooie decors, fijn naturel acteerwerk en vooral een zalige soundtrack die ook goed gebruikt wordt ter ondersteuning van de beelden. Ook goed af en toe foto's van die tijd waardoor je merkt aan alles dat de regisseur een tijdsbeeld wil neerzetten, die ambitie valt te waarderen. Dat lukt overigens slechts half half, want zoals hierboven al goed verwoord heb je dat gevoel dat je eind jaren 70 lang niet altijd. Maar vooral dat dit een sfeerschets is met lieve mensen die gewoon hun leven leiden zonder hele gekke dingen, dat is iets wat ik enorm waardeer en waarvan ik kan genieten. Verder ook af en toe leuke humor.

Maar het is ook nogal een praatfilm, met veel lange scènes die het ritme uit de film halen en mij daarmee ook. Komt er weer zo'n dromerig stukje dan ging ik weer mee, maar net zo vaak wist de regisseur niet constant de spankracht te houden. Jammer, anders was dit een veel hogere score geweest. 3,5.

1979 was een overgangsjaar: de punkrevolutie kwam tot z'n einde en Carters legendarische 'Crisis Of Confidence'-speech bleek de opmaat naar de optimistische jaren '80 onder Ronald Reagan. De film richt zich op drie vrouwen die weinig praten, daar veel tijd voor nodig hebben, maar eigenlijk niets te zeggen hebben. Benning komt nog net weg met deze vreselijk trage film en de expressieloze Ella Fanning valt - zoals de Fanning-zusje zo vaak doen - door de mand. Hier en daar meen ik enkele poging tot humor te kunnen ontwaren, maar door het langzame tempo en de monotone delivery van de dialogen slaan die 'grappen' volstrekt dood en moet je veel geduld hebben om 20th Century Women te kunnen verdragen... en uit te zitten.

Fijne derde film van regisseur Mike Mills, die langzaam maar zeker een imposant oeuvre begint op te bouwen. Ook deze film beschikt over een subtiel, opmerkzaam script en een indrukwekkende cast. Alles ontvouwt zich lekker rustig, waarbij flink de tijd wordt genomen voor uitgebreide, zeer sterk uitgewerkte dialoogscenes, die vaak erg grappig zijn. Heerlijk om weer eens een regisseur aan het werk te zien die niet de neiging voelt om alles stuk te knippen in de montagekamer.

Ik ben het helemaal met Martin eens maar wil nog wel een goed woordje doen voor de acteerprestaties. De dialogen werden schitterend naturel gespeeld. "Grappen" zitten er eigenlijk niet in deze film, het is meer de absurdistische maar voor de hoofdpersonen volledig normale kijk op de wereld die soms -een beetje- op de lachspieren werkt.

Een vrij brave film, met het hart op de juiste plek. Echt bijzonder of origineel is het eigenlijk nergens, het ligt er ook tamelijk dik bovenop vaak, en daarom verbazen sommige lyrische commentaren me een beetje. Maar wel fijn kijkvoer. Wat het acteerwerk betreft: Bening vond ik eigenlijk wat overacteren (vooral in de gezichtsexpressie), maar Fanning is echt goed.

Vijf mensen die stuk voor stuk in relatie staan tot elkaar.

Vijf mensen die worstelen met zichzelf, met de ander, met de wereld.

Vijf mensen die zoeken naar begrip, naar steun, naar betekenis.

Vijf mensen die elkaar lijmen, stutten, kwetsen, helen.

Vijf mensen die in zekere zin onbegrijpelijk zijn, inconsistent, inconsequent, irrationeel.

Vijf mensen in een tijd waar filosofische en artistieke stromingen nog iets te betekenen hadden - helemaal anders dan dat post-tijdperkje waarin we nu leven, dit bestaan waarin alles naar verluidt al gedacht en gedaan is - pfoeh!

Ah, het onvermogen van Dorothea. Ze is te jong van geest en te vrijgevochten om zich te kunnen schikken naar de dogmatische levensstijl van haar leeftijdsgenoten, maar tegelijk is ze te veel een kind van haar tijd, te star en te traditioneel om de moderniteit bij te kunnen benen. Ze zit kortom gevangen in de generatiekloof. Ja, een prachtige, kwetsbare, zoekende vrouw is het. Ze weet het allemaal niet, maar doet voort. Op haar manier. Meanderend tussen juist en fout, tussen goed en kwaad, tussen poging en vervolmaking. Ze is, laverend van open naar gesloten, ons allemaal: hartelijk, warm, eenzaam, verknocht aan gewoontes, moe.

Ah, de seksuele impasse van Julie. Ze wendt voor dat ze haar bestaan in de hand heeft, maar eigenlijk ligt ze helemaal overhoop met zichzelf, met haar opvoeding, met de feeks die haar moeder is, met normen en waarden waarvan ze zich afvraagt of ze die moet omarmen of verwerpen.

Ah, de gelittekende, zuivere, hartstochtelijke Abbie. Kwetsbaar, impulsief, verscheurd, maar bovenal zo puur dat het pijn doet om te zien.

Ah, de geboren einzelgänger William. Wil graag, mislukt. Hecht zich, scheurt zich los. Is afwisselend zorgend, passioneel, ambachtelijk, intellectueel. Leeft vanuit het hart, en het hart alleen.

Ah, Jamie. Onder het mom van probleemkind houdt hij de hele bende bij elkaar. Zijn Bildung is de essentie van deze fenomenale film, waarin Mike Mills zichzelf en zijn beminden afschildert als een aandoenlijke, onontkoombare, wervelende, overstijgende optelsom van verleden, heden en toekomst.

Anekdotiek en ideeën, humor en tragiek, liefde en lust, hoop en spijt, nu en altijd: '20th Century Women' situeert zich onmiskenbaar in de jaren '70-'80, maar is net zo goed een universele dissectie van jij, ik - wij, als mensen op de tast.

(Als er geen woorden lijken te zijn, dan schrijf ik iets als bovenstaande. U begrijpt dat ik u een teken geef. Het laat zich vertalen als: "ga heen, ga zien!")

3,75*

Ik ben een art fag, moet ik concluderen, als ik m'n platencollectie uit de late jaren zeventig nog eens in ogenschouw neem Al zie ik Rocket to Russia er ook tussen staan. En dat laatste niet tot mijn ongenoegen.

Leuke film, die me gaandeweg steeds beter beviel. Met stalen gezichten worden op bloedserieuze toon toch wel erg lollige dingen gezegd door deze of gene. Soms is het geleuter, soms is het verrassend raak, maar het is altijd vermakelijk.

Fanning is een dotje, Gerwig is goed bezig, maar Annette Bening is hier natuurlijk het ijzersterke middelpunt.

De Talking Heads hebben haar voorkeur boven de rauwe punk; interessant allebei, maar ze halen het niet bij de muziek uit de jaren veertig, toen ze zelf een jaar of 15-20 was...

Mills gaat niet all out voor een jaren zeventig-sfeertje, en vermijdt daarmee misschien ook de valkuil van het al te kluchtige, de karikatuur. Die 'menstruation'-scène komt daar wel behoorlijk bij in de buurt, maar juist vanwege de uitzondering pakt dat goed uit. Met méér van dat zou het mis gaan.

Deze Amerikaan is meer beheerst, meer ingehouden, dan bijvoorbeeld zoiets als Tillsammans, en weet ook, door het bij tijd en wijle overschakelen in een flashback (en flashforward)-perspectief door middel van voice overs, en het invoegen van documentaire beelden, de boel boven het anekdotische uit te tillen.

't Zou zo maar kunnen dat ik dit een tweede keer nog beter ga vinden.

Prachtige film over een moeder die de hulp inroept van haar twee jongere, vrouwelijke huisgenoten bij het opvoeden van haar puberzoon. De film speelt zich af in 1979 en de tijdsgeest wordt mooi neergezet (vooral ook de rollen van mannen en vrouwen in die tijd). Sterk neergezette personages en een gecompliceerde moeder-zoon relatie. Verder een uitstekende cast en een aangenaam tempo.

Slappe opvoedingskomedie, die maar niet op gang wil komen. In mijn herinnering waren de jaren 70 veel opwindender dan deze saaie en veel te brave film laat zien. Annette Bening probeert de meubelen nog enigszins te redden, maar ook zij kan niet verhinderen dat de verveling bij het aanschouwen van deze film vrij snel toeslaat. In vergelijking hiermee is een film als De Helleveeg (2016) een meesterwerk.

Voornaamste pluspunt: de soundtrack met muziek van o.a. Talking Heads en Louis Armstrong.

Misschien moet je een kind van de jaren zeventig/tachtig zijn om deze ogenschijnlijk losjes voortkabbelende film op waarde te kunnen schatten. Ik ben dat en dit feest der herkenning was bij vlagen dan ook een echte traktatie voor mij. Mills levert een nostalgische, bijna melancholische terugblik op die periode aan de hand van een vijftal gevarieerde personages die met elkaar een wat merkwaardige maar aandoenlijke familie- dan wel vriendschapsband hebben. Die rollen worden treffend neergezet door de gemotiveerde cast, met speciale vermelding voor de stralende Bening(oud geworden, maar nog altijd een puike actrice) en de wispelturige Fanning(jong talent waar we nog veel van gaan zien). Jammer dat 20th Century Women tegen het einde wel wat begint te trekken, en Mills ook iets te veel van het goede wil waardoor hij in de laatste minuten onbevredigend afsluit, maar in zijn totaliteit een mooi werkstuk van een regisseur die weet hoe te prikkelen.

Een goede komedie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Door de lens van 2016: vrije seks en vrouwenemancipatie in de nadagen van de jaren zeventig. De protestsongs worden zoetjesaan verdrongen door de opkomende punkbeweging. Vroegere 'hippie-idealen' tegen de bourgeoisie en tegen het establishment beginnen eerste scheurtjes te vertonen omdat de praktische toepasbaarheid het soms aflegt tegenover de werkelijkheid. Angstvallig houdt Dorothea Fields (Annette Benning) haar communale surrogaatfamilie bij elkaar, want ze maakte al eens de grote depressie mee en ziet een nieuwe economische crisis aan de horizon. De alleenstaande moeder grijpt haar radicaalfeministische huurster Abbie (Greta Gerwig) en haar mannelijke huurder William (Billy Crudup) aan om haar tienerzoon op te voeden. Jamie (Lucas Jade Zumann) heeft zowel een mannelijk rolmodel nodig, als dat hij klaargestoomd moet worden voor een maatschappij waarin gendergelijkheid de norm is. Zijn jeugdvriendinnetje Julie (Elle Fanning) wil wél bij hem in bed kruipen maar zit niet te wachten op seks.

Anders dan in soortgelijke films over de vormende invloed van emancipatiebewegingen - zoals bijvoorbeeld in ‘Pride’ (2014) over de vermenging van de Britse homorechtenbeweging met de mijnwerkersstaking - is er hier geen sprake van nostalgie naar een tijdperk dat netjes is afgesloten en naadloos overgaat in een nieuw tijdperk. ’20th Century Women’ (2016) speelt wel met dromerige LSD-tussensequenties en heeft een ijzersterke soundtrack, maar die nostalgische terugblik is steeds gekoppeld aan de (gekleurde) herinneringen van de hoofdpersonages. En toch is deze periode ook weer niet zo anders dan de onze. Veel van de problemen waar de personages tegenaan lopen zijn nog niet opgelost: zoals hoe invulling te geven aan die nieuwe genderrollen als vrouwen op invloedsposities komen? Of hoe verhoudt het ideaal van vrije seks zich tegenover ongelijkwaardige machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen? Deze bitterzoete dramady blijft wat aan de brave kant, maar weet met haar opzet verrassend scherp te reflecteren op contemporaine issues. De zeitgeist voorbij alleen de nostalgische clichés.

Talking Heads, Black Flag, Suicide, The Raincoats, Buzzcocks, The Germs, Devo .... California zomer 1979 met Jimmy Carter's Crisis of Confidence-speech ergens halverwege. Ik word er net zo sentimenteel van als Jamie's moeder van Louis Armstrong en Glenn Miller.

Grotendeels gaat het over de 15 jaar oude Jamie die bijna om het leven komt bij een chocking challenge. Z'n gescheiden moeder vreest dat het gemis van een vaderfiguur een rol speelt en vraagt het 17-jarige buurmeisje en de twintig+ huurster Abbie deze rol in te vullen.

Fijn, loom en mooie terugblik naar 1979, valt waarschijnlijk het best in de smaak bij degenen die er al bij waren in '79.

Een vleugje ernst, grappig vooral en ook wel vertederend hoe probleempjes rond opvoeding - seksuele dan vooral - generatiekloven en vertrouwenscrisissen worden voorgeschoteld.

Jamie krijgt drie vrouwen over zich heen gestort : eerst zijn overbezorgde moeder die worstelt met zichzelf, haar opvattingen en vooral de tijd waarin ze zich nu als 55-jarige bevindt, en aan wie hij haar eigen opvoeding tijdens de economische crisisjaren als enige verzachtende omstandigheid toekent. En verder zijn er de jongere vrouwen die al wat verder staan in het leven - maar dan niet zonder eigen frustaties - en hem gretig tips en taboes schenken.

Een lekker allegaartje dat ons enkele heerlijke scènes oplevert : de menstruatiescène, de dansscène met Dorethea en William - oh ja, er zit ook nog een man bij - met de twee verschillende muziekstijlen,...

Grappig ook hoe alle personages een technische fiche meekrijgen, maar het zijn de onderlinge belevenissen van de vijf waar heel wat stof en pit insteekt.

Ook in de speech van Jimmy Carter steekt wat raaks.

De ganse cast is prima, zeker Annette Bening, maar de hoofdprijs geef ik toch aan Elle Fanning.

Beeldvorming is uiterst verzorgd, de sound track uitstekend.

Een film die erg prettig en vlot wegkeek, ondanks de lange speelduur. Boeiende onderwerpen komen aan bod, leuke personages die sterk neer worden gezet door de cast, en een fraaie uitwerking. Helemaal erin meegesleept werd ik niet, maar het was alsnog amusant om te zien. 3,5*

Leuk, vaak (pijnlijk) herkenbaar, vlot, licht en toch zwaar, origineel, opvallend, kleurrijk en donker, enfin veel precies. En nergens vliegt de film uit de bocht. Wat mij betreft echt een sfeervolle en kwaliteitsvolle film gemaakt door vakmensen op vrijwel alle gebied. Viel me echt enorm mee.

Mooie coming of age film en een prima Bening in een interessante setting. Of de personages de vrije liefde ontdekken laat ik in het midden, want zo revolutionair wordt het niet. Eerder een wat brave interpretatie van wat ik me zou inbeelden over het thema.

Grote sterkte van de film vond ik toch wel de personages die elk wel hun aandacht en uitdieping krijgen in de film. Elk ook boeiende karakters die elk met elkaar verweven zijn. Wat hun innerlijke band met elkaar is, komt minder naar voren. Het lijkt wel een soort “Friends” waarbij wederzijds vertrouwen centraal staat.

Hier en daar enkele prima scènes met fijne onderwerpen over vriendschap, seksualiteit en opvoeden. Een vleugje drama en melancholie ook. Een film over een beetje van alles, over alles en niets, mooi in balans gebracht. Fijn!

Ja, dit is weer eens een heerlijke film. Zo zou ik ze altijd wel willen zien. Drie vrouwen en twee mannen in diverse leeftijden leven samen in een groot huis. En allemaal hebben ze zo hun behoeften, verlangens en ideeën waar ze elkaar dan bij helpen. De film bouwt vanaf het eerste begin al gelijk mooi op en de sfeer en de uitstraling zijn ook helemaal mijn ding. Mooi vormgegeven ook. Leuke dialogen en uitstekende acteerprestaties met een hoop bijzondere scenes. Absoluut een film die ik hoop om nog eens vaker te gaan zien. En de volgende keer krijgt ie er dan wellicht weer een halve ster bij van me.

Op zich wel interessant, iemand die opgroeide in de jaren ‘40 en nog midden in een progressief leven staat rond 1980. Apart, maar wel geloofwaardig. Bening speelt de rol ook met verve, toch wel één van mijn favoriete actrices ben ik achter gekomen. Fanning doet het ook leuk trouwens.

De film ziet er verder ook mooi uit, maar als tijdsbeeld vond ik hem minder goed getroffen: het lijkt toch vooral een alternatief, tijdloos hipster universum van Mills te zijn. De stijl deed me ook denken aan die andere ex-clipregisseur, Spike Jonze, met nog een klein snufje Wes Anderson.

Nadat hij met de film Beginners (2010) zijn vader een eerbetoon bracht, doet regisseur en schrijver Mike Mills hetzelfde voor zijn moeder in de film 20th Century Women. Een film die zich in de jaren 70 afspeelt en drie krachtige vrouwen in het middelpunt zet. Dorothea (Annette Benning) een sterke onafhankelijke vrouw van middelbare leeftijd die zonder man en met tienerzoon Jamie door het leven gaat. Abbie (Greta Gerwig) die een kamer bij haar huurt en bijzonder energiek, controversieel en vechtlustig is en geen uitdaging uit de weg gaat. En tenslotte de tiener Julie (Dakota Fanning) die op zoek is naar zichzelf en goed bevriend is met de tienerzoon. Hoewel in zekere mate intrigerend, is zij het minst opvallende en minst interessante personage in de film. Mills laat haar wat dobberen.

Sterke karakters en sterke façades. Achter de façades zijn de dingen minder helder gedefinieerd. De film is doordrenkt van conflictsituaties. Mills wisselt daarbij steeds van perspectief. Nu eens via Dorothea dan weer via zoon Jamie belicht Mills conflicten en bewustwordingen. Een springerige aanpak. Mills werkt daarbij ook nog eens met tijdsprongen, die de springerigheid nog eens versterken. Van het heden naar de toekomst. Of via flashbacks het verleden in. Zo ontstaat een episodische vertelstructuur die dynamisch is en geen doorlopend verhaal kent maar een heerlijke aaneenschakeling is van roerige, grappige, trieste en hartverwarmende momenten.

Het roerige vrouwentrio is indrukwekkend. De vrouwen zijn in het bezit van een hoge uitdrukkingsvaardigheid en voorzien van een ontwapenende eerlijkheid die kwetsbaarheid toont en hen tegelijkertijd tot sterke persoonlijkheden maakt. Een belangrijke rol is weggelegd voor het personage William, gespeeld door Billy Crudup. Evenals Abbie een huisgenoot. Te midden van het vrouwengeweld blijft hij wat in de schaduw, maar hij is de rots in de branding als in het roerige huishouden de commotie weer eens losbarst. Prima rol. Het personage van de tienerzoon wordt heel plezierig gespeeld door Lucas Jade Zumann. Hij neemt het coming of age-gedeelte voor zijn rekening en voorziet de episoden daarmee van eigen accenten. Ook een prima rol.

Door alle emotionaliteit en roerigheid heen, besteedt de film aandacht aan de tijdsperiode. Mills die in 1966 werd geboren, verwerkt in de episoden persoonlijke anekdotes en eigen ervaringen, die behalve het opwekken van politieke, feministische en allerhande andere vormen van bewustwording die zo typisch voor de jaren 70 zijn, ook gewoon een mooi en authentiek beeld geven van het tijdsgewricht.

20th Century Women is een heerlijke film. Een meeslepende tragikomedie en een ode aan het leven. Aan de zin en de onzin ervan.

Volgens regisseur Mike Mills is de film semi-autobiografisch. De belangrijkste leden van de cast zijn gebaseerd op een of meerdere invloeden op zijn jeugd. Vooral het personage van Annette Bening is deels gebaseerd op zijn moeder. De nadruk ligt met name op Bening's specifieke draai aan haar karakter. Daarmee is het Mill's tweede semi-autobiografische film na Beginners. Deze film was gebaseerd op zijn vader, die na de dood van zijn moeder uit de kast kwam. Aangezien haar personage is gebaseerd op de moeder van Mills, heeft Annette Bening veel favoriete films van haar bekeken. Met name de film Stage Door, en films met Humphrey Bogart. Zijn baanbrekende film Casablanca wordt in deze film gemonteerd. De film deelt veel overeenkomsten met Almost Famous. Beide films bestaan uit semi-autobiografische verhalen over een 15-jarige jongen die muziek ontdekt, verliefd wordt op een meer seksueel ervaren blondine en met een alleenstaande moeder samenwoont in Zuid-Californië tijdens de jaren '70. Billy Crudup komt in beide films voor, en heeft precies hetzelfde kapsel. De locatie van het huis werd gebruikt voor buitenopnamen in de verfilming van Running with Scissors. Annette Bening speelt eveneens de hoofdrol in deze film. Dit was de tweede opeenvolgende film van 2016 waarin Greta Gerwig en Billy Crudup te zien zijn. De andere was Jackie. Voor Elle Fanning was dit de tweede film met drie multigenerationele vrouwen in het midden. De eerste was 3 Generations. Dit was tevens haar tweede film die zich afspeelt in 1979. De eerste was Super 8. Tijdens de repetities werd de cast aangemoedigd om muziek aan te leveren waarvan ze dachten dat hun personages hier naar zouden luisteren. Om de bekendheid onder de cast te vergroten, zou er een dansfeest zijn. De enige regel was dat iedereen moest dansen. Ongeacht op welk nummer dit was. In de film geeft het personage van Annette Bening te kennen dat ze in haar volgende leven graag bij Humphrey Bogart zou willen zijn. In haar volgende film Film Stars Don't Die in Liverpool portretteert ze Gloria Grahame, die samen met Bogart in In a Lonely Place speelde. Annette Bening en Elle Fanning waren eerder samen te zien in Ginger & Rosa.

De recensies zijn nogal sterk verdeeld. Sommige kijkers vinden hem saai, en een andere doelgroep kan zich heel goed met de film identificeren. Persoonlijk ben ik in 1979 geboren, en kijk ik graag terug op de generatie die vóór mij actief was. Mocht je een liefhebber zijn van een rijk ontwikkelde karakterstudie, dan zal deze film het bekijken waard zijn.

3,0 *

Ik had hier meer van verwacht. Op papier ligt dit wel in mijn straatje. De 20ste eeuw als uitgangspunt is altijd wel interessant, ik hou wel van recente geschiedenis. De stukjes tijdsbeeld tussendoor zijn daarom leuk, maar verder vond ik dit qua uitwerking eigenlijk behoorlijk saai, ik kwam er lastig doorheen. De personages blijven voor mij allemaal wat los zand. Greta Gerwig is een goede regisseur, maar als actrice weet ik het niet, dit is niet de eerste keer dat ik me aan haar erger. Weet niet of het deze keer de manier was waarop ze haar rol speelde of dat ze gewoon zo is.

Annette Bening loopt heel de film vertwijfeld en verward rond. Deels begreep ik dat wel, ouder worden in een veranderende wereld, met een puberzoon, maar vaak vond ik het ook wat zeurderig worden.

De focus op seks, feminisme en dat soort zaken vond ik er ook niet helemaal uitkomen.

Jammer, had best wat potentieel.

2,5*