Jackie (2016)

mijn stem
3,28
302 stemmen

Verenigde Staten / Chili / Frankrijk
Biografie / Drama
100 minuten

geregisseerd door Pablo Larraín
met Natalie Portman, Peter Sarsgaard en Greta Gerwig

'Jackie' geeft een blik op enkele dagen uit het leven van Jackie Kennedy. Het betreft de periode van de aanslag op haar man, John F. Kennedy, tot aan zijn begrafenis. Een periode waarin ze de liefde van haar leven verloor, maar de liefde won van het volk.

  • Vanaf 16 februari in de bioscoop

TRAILER

69 BERICHTEN 23 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Roger Thornhill
4,5
0
geplaatst: 12 maart, 22:04 uur [permalink]
Geen problemen met een "gezichtsloze" Jackie bij mij : ze komt misschien afstandelijk over, maar bij de White House Tour is dat eerder onzekerheid, en bij het interview is ze juist steeds aan het afwegen wat ze wel en niet wil zeggen en hoe dat op de journalist zal overkomen. Prachtig en ontroerend allemaal; ik ben nooit een fan van Portman geweest, maar van haar rol in déze film ben ik bijzonder onder de indruk. Ook goed bezette bijrollen, met voorop Billy Crudup die controle over het interview probeert te houden en daartoe af en toe een beetje provoceert, en een intrigerende score van Mica Levi, wier eerdere werk in Under the skin ook al ijzersterk was.

avatar van Ferdydurke
4,0
2
geplaatst: 12 maart, 22:32 uur [permalink]
Ben het ook wel met eRCee eens. Natuurlijk is Jackie hier ‘de vrouw van’ – de film gáát nota bene over haar reactie op de moord op haar man (overigens zeker niet alleen over dat) – maar ‘gezichtsloos’ is ze hier toch niet bepaald, niet in de laatste plaats door het opmerkelijk sterke optreden van Nathalie Portman, die bijna de hele speelduur in beeld is.

We zien iemand die getraumatiseerd is, wier wereld is ingestort, op de toppen van haar zenuwen; maar tegelijkertijd worstelt om de regie te behouden, en tegen de regering, en tegen de Kennedy’s, háár monument bouwt, en háár versie van de geschiedenis weet door te drukken.

Deze film is daarom zo sterk, omdat het tegelijkertijd de ‘bouw’ van dat monument als een werk in uitvoering toont, het ontstaan van de mythe, en (daarom) daarmee eigenlijk afrekent; maar tegelijkertijd in zekere zin haast sympathiseert met die behoefte aan Betekenis in een zinloze wereld, in de oprechte passie en woede van Jackie, voor wie de constructie van het sprookje tevens een vorm van rouwverwerking lijkt.

Wat nou, ‘afstandelijk’...

Anti-sentiment, anti-romantiek, deze film (misschien daarom ook bij nogal wat mensen niet voldoend aan de verwachtingen), maar tegelijkertijd dat sentiment en die romantiek... begrijpelijk makend.

avatar van eRCee
4,5
0
geplaatst: 13 maart, 09:38 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
IH88 schreef:
eRCee heel fijn dat jij het een meesterwerk vindt. Maar niet iedereen hoeft hier in mee te gaan.

Dat zeg ik toch ook niet? Ik geef juist aan dat het verschil in beleving mij zo verwondert. Hoe kan het dat ik dit een fantastisch portret vindt van Jackie Kennedy, waarin haar man tot een voetnoot wordt gereduceerd, terwijl jij de film vindt gaan over JFK? Weet niet of het ergens hier in het topic staat, maar dat Larrain het script kreeg en vervolgens alle scenes zonder Jackie eruit haalde, typeert de film.

Jackie blijft voor mij in deze film een heel afstandelijk, abstract en bijna ijzig personage.

Dat kan natuurlijk, maar dat maakt nog niet dat de film dan niet over haar gaat. Ik vond haar wel ongrijpbaar, grillig, dan weer berekenend en dan weer emotioneel, maar zeker niet kil of afstandelijk (ze huilt op heel veel verschillende manieren in de film, van geluidloze tranen als ze naar Camelot luistert, het uitschreeuwen in de auto en het gebroken snikken voor de spiegel).

avatar van danuz
3,5
0
geplaatst: 13 maart, 10:02 uur [permalink]
Heeft de "afstandelijkheid" ook niet vooral te maken met haar nogal ... maniëristische ... manier van acteren? Het zal vast heel accuraat en geschiedsgetrouw (zie de tv interviews die zo uit het archief getrokken lijken) Jackie Kennedy zijn, maar het komt toch ook wat vreemd over. Zelf had ik daar in het begin erg last van, maar vond het ergens ook wel heel "authentiek" en non-romantisch overkomen. In de zin van dat de film niet kijkt als een Mad Men, als een esthetische blik op de 60s.

avatar van IH88
3,0
0
geplaatst: 13 maart, 11:12 uur [permalink]
eRCee Daarin verschillen we dan van mening. Ik moet ook wel zeggen dat de manier waarop het verhaal wordt verteld mij uit de film haalde. De raamvertelling werkte voor geen meter en creëerde voor mij al gelijk een grote barrière tussen de kijker en Jackie.

In plaats van te beginnen met de moord op JFK (of net daarvoor) en de nasleep te laten zien (hoe Jackie de legacy van haar man veiligstelt en een mythe creëert, het interessantste deel van de film), begint de film gelijk met een valse noot door de saaie scenes tussen Crudup en Portman. Voor mij werkte dit deel van de film gewoon niet. En net zoals de langdradige scenes tussen de priester (een geweldige Hurt overigens) en Jackie slokt dat veel tijd op. Tijd die beter te besteden was.

avatar van eRCee
4,5
0
geplaatst: 13 maart, 11:34 uur [permalink]
Oke, dus het lijkt er vooral op dat je geen band kreeg met Jackie door bepaalde vormelementen van de film. Dat snap ik wel. En het is ook geen traditionele biografie, in de zin dat de levensloop van Jackie Kennedy verder buiten beschouwing blijft.

Maar de film gaat altijd en overal over Jackie, van haar innerlijke twijfels (gesprekken met de priester) tot haar berekenende media-manipulatie (gesprekken met de reporter) en haar rouw (de huilscenes). Je zit er als kijker bovenop.

avatar van tbouwh
4,0
0
geplaatst: 13 maart, 15:36 uur [permalink]
Dat media-element is ook gewoon erg belangrijk voor de historische rol van Jackie, als schepster van een geidealiseerde nalatenschap. Het gaat dus om meer dan enkel de keuze voor een structuur die boeiend Is. Ik vond het interview in het begin juist sterk gevonden. (IH88)

avatar van IH88
3,0
0
geplaatst: 13 maart, 16:01 uur [permalink]
tbouwh schreef:
Dat media-element is ook gewoon erg belangrijk voor de historische rol van Jackie, als schepster van een geidealiseerde nalatenschap. Het gaat dus om meer dan enkel de keuze voor een structuur die boeiend Is. Ik vond het interview in het begin juist sterk gevonden. (IH88)


Je hebt ook gelijk tbouwh, het is een belangrijk element. Maar het haalde mij meerdere malen "uit" de film (net zoals de priester scenes). Ik denk dat het enige wat ik kan zeggen is dat Jackie niet mijn cup of tea is. Sterke acteerprestaties, mooie aankleding en schitterende muziek, maar toch was het een moeizame zit. Soms is er geen verklaring voor waarom een film je wel of niet ligt.

avatar van Walter S.
3,5
0
geplaatst: afgelopen dinsdag om 00:35 uur [permalink]
Een film die wisselende gevoelens bij mij losmaakte. Soms indrukwekkend, dan zakte het weer wat weg en begon het wat langdradig te worden om dan weer te boeien. Ik was ook verbaasd toen ik zag dat ie "maar" 100 minuten duurde, voelde veel langer.

De acteerprestatie van Nathalie Portman vond ik wel erg goed, ik ken de Kennedys niet zo goed (ik vraag me ook af of JFK ook zo'n legende was geweest als ie niet na twee jaar presidentschap doodgeschoten was), ik zat eerst dan ook wat raar te kijken toen Jackie op mij de indruk maakte dan wel aangeschoten of stoned te zijn, maar zo bleek ze dus te praten.
Kon de echte Jackie nauwelijks van de Portman Jackie onderscheiden, knap gedaan dus.

Eindconclusie: Indrukwekkend verhaal over de dagen na de aanslag, goed geacteerd, maar niet boeiend over de hele linie.