Een 5-jarige Indiase jongen raakt verdwaald in de straten van Calcutta, duizenden kilometers van huis. Hij overleeft vele uitdagingen waarna hij door een stel in Australië wordt geadopteerd. 25 jaar later besluit hij op zoek te gaan naar zijn verloren familie.
Wow, wat een mooie, ontroerende film. Samen met de kinderen onze tranen met moeite in kunnen houden aan het einde...vooral het moment dat de naam vd film groot in beeld kwam en je snapte waarom..bam! die kwam binnen..als kers op de taart. We waren zo geboeid gedurende de hele film. Ontmoeting met zn moeder pakte mij niet echt dan weer, terwijl ik juist daar zo naar uit had gekeken...wat te geforceerd misschien.
Goede films overkomen me vaak gewoon. Ik ging er voor zitten liet Lion over me heen komen. Hoge verwachtingen had ik niet in het bijzonder, maar het avontuur van de kleine Saroo ging door merg en been. Dat de film daarmee zijn zijn hoogtepunt had gehad, voelde ik wel goed aan. Toch wist de film me eenvoudig mee te slepen naar de onvermijdelijke finale, die dan ook weer helemaal raak is. Zo werd Lion een film een die gewoon keigoed is. Bij de aftiteling werd me pas duidelijk dat dit echt gebeurd is en dat maakt Lion nog wat indrukwekkender.
Wat een ongelofelijk indrukwekkende film was dit. Een film die mij echt heeft geraakt, en dat heb ik niet snel. Zeer goed gespeeld ook. Waren er maar meer van dit soort films.
De film weet de juiste snaar te raken, maar dat is eigenlijk niet zo moeilijk, want als je het verhaal volgt weet je al een beetje waar het naartoe zal gaan. Ik heb me vooraf niet ingelezen waar de film over zou gaan, ook kende ik het echte verhaal niet. Ik heb grotendeels alleen maar lopen huilen, omdat ik me zo kon verplaatsen in de situatie en hoe Saroo zich gevoeld moet hebben gevoeld. De film volgt zijn verdere stappen en mogelijkheden in het leven. Het stuk dat hij volwassen is is hier en daar wel vrij traag en dit hadden ze anders kunnen vormgeven. De momenten met zijn nieuwe moeder (Kidman) vond ik dan het meest interessant. Het gesprek tussen hem en haar over het weer teruggaan naar India om zijn broer te vinden en zijn moeder te ontmoeten hadden ze wat mij betreft nog wat meer kunnen dramatiseren. Dat paste beter bij de film en het gevoel wat Kidman zou hebben gehad. Het einde is ontroerend en rond het verhaal helemaal af zoals zou moeten. Dat zijn broer mogelijk al diezelfde avond niet meer in leven was maakt het allemaal nog treuriger.
Pracht drama goed gespeeld, waarbij vooral de muziek die wel erg mooi is soms iets teveel wil gooien op sentiment. De eerste drie kwartier zien we vooral de jonge "Seroo" waarbij we vooral veel beelden en muziek zien en horen. Opvallend weinig gesproken en inderdaad zoals hier wordt beschreven bijna biologisch weergegeven. Daarna zien we een (te) groot middenstuk in Tasmanië en misschien is dit wel het minste stuk van de film. Dat had best korter gekund om genoeg ruimte te geven in het laatste bedrijf weer back in India. Best wel jammer dat hier vooral de muziek weer de boventoon voerde om het in 20 minuten af te werken. Minpuntje vind ik dan ook de keuzes van de regisseur. De balans had hier en daar beter gekund.
In de bijna aftiteling zien we de echte hoofdrolspelers op foto en beeld. Toch blijf ik het bijzonder vinden dat je bepaalde stukken blijft onthouden vanaf je 5e levensjaar. Vooral zijn herinneringen op veel latere leeftijd en zijn terugkeer zijn mij iets te mooi weergegeven.
Zat te twijfelen tussen 3,5 en 4 sterren, maar omdat dit mijn eerste kijkbeurt is toch een fraaie 4 sterren. Vooral ook omdat de film naturel is gespeeld.
Alweer 10 jaar geleden dat ik deze bijzondere film heb gezien. Punt blijft overeind ondanks het grote sentiment want droog houdt je het niet in de film. Blijf vooral ook wachten op de aftiteling. Brok!