Lion (2016)

Ik waardeer actrice Nicole Kidman enorm en komt er dan ook een film uit waar zij in te vinden is, krijg deze film een kijkbeurt. Helaas had ik al aan het begin, toen er stond: "gebaseerd op een waargebeurd verhaal," door dat het hem deze keer niet ging worden! Het begint nog redelijk goed met de jonge Saroo (Sunny Pawar) die in armoe leeft met zijn moeder, oudere broer Guddu en kleine zusje. Door een paar omstandigheden besluit hij te gaan slapen in een trein, maar deze gaat natuurlijk onverwachts rijden. Na meerdere dagen komt deze tot stilstand in Calcutta en moet Saroo zichzelf redden in een stad die zijn taal niet spreekt (Bengaals, niet Hindi). Na talloze tegenslagen wordt hij geadopteerd door een blank stel in Tasmanië. En hierna schakelt de film over naar twintig jaar later en vanaf het moment dat volwassen Saroo in beeld komt, is dit een keerpunt in de film. Het is tenenkrommend hoe Saroo ineens aan zijn echte familie moet denken. Veel zoetsappig gedoe met zijn vriendinnetje, clichématig sentimentele confrontaties met zijn Indiase adoptiebroer, en een zakdoekjes waardig einde, draaien de film totaal de nek om! Niets meer dan een opgeschoonde Hollywoodversie van de tv-serie Spoorloos of een Hallmark-film met beter acteerwerk wil het niet worden.

Bizar waargebeurd verhaal. Erg aangrijpend en sterk acteerwerk. Het begin in India is heel mooi neergezet en geeft natuurlijk een treurig beeld neer. En dat jongentje speelt echt heel goed, daar moet je ook maar af en toe geluk mee hebben. Het is misschien wat over sentimenteel soms, maar het past wel bij het verhaal. Dev Patel is een acteur die ik niet veel heb gezien sinds Slumdog. Las ook dat ze hem daarom juist vaak niet casten voor Indiase rollen (omdat het te voor de hand liggend is) en dat ze hem eigenlijk ook niet voor deze film wilde om die reden. Gelukkig heeft hij hem wel gekregen en zet hij wederom een geweldige rol neer. Net als Nicole Kidman. Eens een andere rol van haar. Rooney Mara is ook leuk, al vond ik haar rol niet altijd even veel toevoegen.

4*

Spoorloos maar dan zonder Derk Bolt

Een bijzonder verhaal over de zoektocht van een adoptiekind.

Een prima opbouw van het verhaal.

Gelukkig werd er niet met flashbacks gewerkt. Dat werkt bij dit soort films altijd een beetje tegen. Het eerste deel van de film vond ik erg interessant. Ik leefde helemaal mee met de kleine Saroo. De tweede helft ook wel, maar de zoektocht en de persoonlijke struggles van de grote Saroo vond ik net iets minder boeiend.

Maar goed, het blijft hoe dan ook een bijzonder waargebeurd verhaal.

Hij zal voor velen te sentimenteel zijn, dit wat clichématige drama over vervreemding en de kracht van familiebanden. Lion heeft een (waargebeurd) verhaal als uitgangspunt dat voor velen tot de verbeelding zal spreken. Saroo Brairley (Sunny Pawar) verdwaalt als jong jongetje in het verloederde India door in de verkeerde trein te stappen. Na een lange reis vangen lokale autoriteiten hem uiteindelijk kort op, om hem daarna onder te brengen bij twee Tasmaanse pleegouders (Nicole Kidman en David Wenham). Een jaar of twintig later wordt een volgroeide Saroo (Dev Patel) verliefd (op Rooney Mara, geef ‘em eens ongelijk) en gaat hij via Google Earth op zoek naar zijn oudere broer en moeder.

Met name in de eerste helft van Lion werd ik best geraakt door de wijze waarop Greig Fraser (de cinematograaf) de armoede en de sociaal-demografische misère in beeld bracht. De acteur die de jonge Saroo vertolkt zal zo’n beetje het meest schattige jongetje ooit zijn, maar speelt ook zeker naar behoren. Maargoed, Pawar wordt Patel, en dan komt het nodige opgekropte sentiment toch al snel om de hoek kijken. Vervelender nog dan dat sentiment vond ik echter het matige acteerwerk van Patel (zag ik nu een Oscarnominatie voorbij komen?!) en de voorspelbare verloop van het verhaal. Zeker richting het einde krijgt de achtbaan van emoties gelukkig toch ook een bepaalde urgentie en oprechtheid mee die ik goed kon waarderen. Niet echt een reden dus om de film echt negatief te beoordelen. Daarnaast heb ik een zwak voor Rooney Mara en speelden de pleegouders (met name Kidman) ook erg sterk.

Lion is een mooie, meeslepende film, maar kwam net iets te formulematig over om me echt te raken.

3.5*

Wat een stroperige, Hallmark-achtige tranentrekker had kunnen zijn gezien het verhaal [vijf-jarig jongetje raakt opgesloten in een trein, reist 1600 kilometer naar Calcutta en komt na enige omzwervingen uiteindelijk terecht op Tasmanië, maar gaat als volwassen man toch op zoek naar zijn biologische moeder en broer] is op vrijwel alle fronten meesterlijk bewerkt tot een fascinerende, prachtige en vooral emotioneel uitputtend en bevredigend drama. Het schitterende openingsshot, waarin de peuter Saroo [een hartverscheurende Sunny Pawar] zich in een wolk van vlinders bevindt, maakt duidelijk dat regisseur Garth Davis zowel voor stijl als voor inhoud gaat. De film zakt eventjes in wanneer Rooney Mara [als mede-student die verliefd wordt op de jong-volwassen Saroo] ten tonele verschijnt en Kidmans rol als pleegmoeder is iets te dik aangezet, maar de manier waarop Davis toont hoe Saroo langzaam maar zeker herinneringen aan zijn allerjongste jaren terug weet te vinden is intelligent en effectief gedaan. Het eindresultaat is een film waarvan het einde geen verrassing oplevert, maar ondanks dat [of misschien wel juist daarom] is het haast onmogelijk om geen brok in de keel te krijgen bij de ontroerende finale. En wacht nog even de credits af!

Aardig waargebeurd drama over een klein Indiaas jongetje dat in de grote stad belandt en niet weet waar hij vandaan komt of hoe zijn moeder heet. Uiteindelijk wordt hij geadopteerd door een Australisch echtpaar en na 25 jaar besluit hij toch weer op zoek te gaan naar zijn echte familie. Op zich geen bijzonder verhaal, zo zijn er miljoenen soortgelijke verhalen over adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun ouders, maar toch weet het, middels fraaie shots en mooie muziek, de juiste snaar te raken. De cast speelt prima, ook Kidman (met een wanstaltige pruik op) doet het uiteraard weer goed.

Lion

Schitterend. Ik heb het boek gelezen en het indrukwekkende verhaal over identiteit, familiebanden en je ergens thuis voelen is geweldig verfilmd. Het eerste gedeelte in India is soms hartverscheurend en de jonge Sunny Pawar moet wel de meest aandoenlijke kindacteur ooit zijn.

In het tweede gedeelte zie je wat het achterlaten van zijn familie met Saroo heeft gedaan. Schitterend acteerspel van Dev Patel en Nicole Kidman als adoptiemoeder van Saroo. Met India en Tasmanië als locaties heeft regisseur Garth Davis ook genoeg inspiratie voor een mooie cinematografie. Het is soms misschien iets te sentimenteel en de vele flashes zijn irritant, maar het verhaal en de acteurs zijn ijzersterk.

Wat een ontzettend onroerende film.

Werkelijk prachtig in beeld gebracht, goed verhaal goed acteerwerk.

Dit is waar het bij mij om draait....emotie

Natuurlijk een persoonlijke mening maar dit is weer eens een film die goed was.

Terechte Oscar nominatie

Vrij behoorlijk eerste uur, een matig tweede uur. Dat eerste uur is wat meer verhalend en kent vooral een geweldig leuke jongen acteur die de hele show steelt. Het verhaal wordt ook helder, rustig en goed verteld. Daarnaast is de muziek mooi (de hele film trouwens) en de beelden heel aardig, al vond ik dat er soms net iets te veel werd ingezoomd op de Indiaanse tradities en gebruiken waardoor het soms een beetje op een reisprogramma leek, zij het van de zelfkant van de maatschappij.
Het tweede uur is dan een stuk minder. In potentie wel het meest interessant en de acteurs doen hun best, maar het is veel te fragmentarisch om mee te leven of om de personages überhaupt te begrijpen. Het zijn echt heel korte flarden ineens. Je zit vooral te raden wat men heeft meegemaakt en waarom men het zichzelf te moeilijk maakt. Ergens heb je wel een idee, maar invoelbaar wordt dat in ieder geval nergens. De oudere Saroo leer je ook nooit kennen, zoals je de jonge Saroo wel leerde kennen. Hier had gerust een uur film bij gemogen met sfeerzetting waarbij het leven van Saroo in Australië werd getoond. 3,0*.

Mooi waargebeurd drama, met een bijzonder uitgangspunt. Hier en daar aan de sentimentele kant waardoor echte emotionele betrokkenheid uitblijft, maar het degelijke akteerwerk en de bijzonder fraaie fotografie zorgen uiteindelijk toch wel voor een meeslepende kijkervaring. En de muziek is prachtig.

Inderdaad onverwachts mooi.
Hoop dat hij stiekem wat Oscars in de wacht kan slepen dit weekend.

Dit had alles in zich om een zoetsappig Ware Woensdagavond drama te worden maar dat weten de makers uitstekend te vermijden wellicht afgezien van de laatste minuten .

Hoe India levend wordt gemaakt is prachtig, met name in het eerste halfuur, en de acteerprestaties, muziek en beelden zijn schitterend.

1 puntje van kritiek.. : ik had zelf in 5 seconden Ganesha Talai op Google Maps gevonden nadat ik Ganestalay invoerde.. Maar goed..

Mooie ontroerende film. Vooral eerste uur is top waar het kleine mannetje de show steelt. Maar wordt het niet eens tijd om andere Indiase acteurs dan Dev Patel te casten? Hij is goed hoor, maar zijn echt geen andere acteurs uit India die goed kunnen acteren en Engels spreken? Lijkt me wel toch.

Zie de kwalificatie `mooie film' hier vaak voorbij komen en dat was ook de eerste omschrijving die bij mij opkwam. Zou bijna willen zeggen `ouderwets mooi' want zoals deze worden ze niet vaak meer gemaakt. Doet een beetje denken aan een film van wijlen David Lean, ook zo'n regisseur die zich graag verdiepte in andere culturen, en uitgebreid de tijd nam om daaromheen een verhaal te bouwen. Ook deze Lion is naar hedendaagse maatstaven erg traag, maar die traagheid heeft als functie dat de kijker de mogelijkheid krijgt om in het verhaal te komen. LIon wil en moet je de tijd geven om onder de huid te kruipen, en bij mij lukte dat vrij goed. Een perfecte film is het overigens niet: het acteerwerk(van Patel tot Kidman, de oscarnominaties voor hen waren vooral politieke correctheid denk ik)is voldoende maar niet bijzonder goed, het nevenverhaal over zijn opstandige stiefbroer voegt niets toe, en zo zijn er nog wat zaken die echt beter konden. Maar toch had ik bij het einde een tevreden en goed gevoel bij deze film, vooral omdat het oprecht en niet overdreven sentimenteel overkwam. Goed gedaan.

Aardig

Vooral het eerst deel is goed. Jongetje speelt sterk en je kan goed voelen dat zo een klein jongetje verdwaald raakt in zo een land als India. Vond het visueel ook vrij sterk. Uiteindelijk is het inderdaad spoorloos the movie. Maar ik vond het spel toch goed genoeg en de iets wat dromerige sfeer bleef aanwezig. Waardoor het wel de middelmaat wat ontstijgt. Het is uiteindelijk een tranen trekker maar ik zag laatst Hidden Figures die met twee uur net zo lang is, maar dat voelde zo gehaast allemaal. Hier heb neemt de regisseur nog wel eens de tijd voor een plaatje. Het is uiteindelijk niet een film die me eeuwig bijblijft maar heb hier verder weinig problemen mee. Blijf die Dev Patel altijd uiterst sympathiek vinden.

3.5 kleine sterren.

Mooi drama. Het eerste deel van de film is erg sterk. Davis laat de kijker goed voelen in wat voor bizarre situaties iemand als slachtoffer van armoede kan geraken en vervolgens zomaar binnen een korte periode opgenomen wordt in een totaal ander gezin en land. De machteloosheid weet hij je als kijker goed te laten voelen. De kleine hoofdrolspeler helpt hem daar goed bij. Eenmaal in Australië zakt de film wat in en de zoektocht naar zijn familie komt wat uit de lucht vallen. Het einde is, ondanks de voorspelbaarheid, emotioneel alsmede de verklaring van de titel Lion. Aanrader. 3.5/4.0

Prachtige film, ontroerend waar gebeurd verhaal.

Aanrader: 4,5

Hmm ja, ongelooflijk verhaal hé? Het eerste uur in India vond ik het best eigenlijk. Rauwe wereldcinema over een jongen van vijf die helemaal alleen in de wereld komt te staan; Het was allemaal erg indrukwekkend gebracht, niet in het minst de acteerprestatie van de jonge Saroo. Eénmaal de volwassen Saroo ten tonele verschijnt in Australië, werd het naar mijn zin allemaal nogal voorspelbaar met de zoektocht naar de ouders, en de sentimentele shit kwam soms in volle kracht aanzetten. Dat het hele Indische dorp staat te cheeren wanneer moeder en zoon elkaar omhelzen was daar het hoogtepunt van. Niettemin blijft het als geheel een mooie film waarbij men begrijpt dat elk mens altijd vroeg of laat zijn roots terug gaat opzoeken. Dat is een drang waar niks tegen valt te doen. Kleine 3,5*

Schitterend drama. Waargebeurd. Film pakte me vanaf het begin. Echt zo ingrijpend. Prachtig. Een van de betere filmd van de afgelopen jaren. Top.

Prachtige film. Vooral het Bollywood-achtige eerste deel, waarin de kleine Sunny Pawar werkelijk de sterren van de hemel speelt, maakt indruk. Ook Dev Patel als de volwassen versie van Sahoo en Nicole Kidman als zijn adoptiemoeder zijn goed op dreef. Het knappe scenario en de fraaie cinematografie maken deze film tot een uitermate pakkend geheel. Ik ben om die reden erg benieuwd naar de nieuwste film van regisseur Garth Davis (Maria Magdelene).

Dat het verhaal gebaseerd is op het autobiografische boek van Sahoo Brierley geeft de film een extra dimensie. Soms drijven ware gebeurtenissen de spot met je voorstellingsvermogen. In dit geval: gelukkig maar.

Hoe vlot en boeiend de eerste helft is, hoe traag en zelfs een beetje vervelend is de tweede. De worsteling van oudere Saroo vond ik niet al te sterk overkomen. Het is vast allemaal hartstikke zwaar en lastig voor hem, maar een interessant stuk film levert dat wat mij betreft niet op. Typisch zoiets dat in een boek allemaal wel werkt, maar op film minder.

Ook de zijtakjes met die debiele broer, zijn vriendin en zijn moeder die ook nog even een gevoelige monoloog moet houden komen niet echt lekker uit de verf en houden het verhaal slechts verder op. Het gebruik van flashbacks en droombeelden zijn ook vrij typisch voor dit soort films, en eigenlijk hou ik daar niet zo van.

Verder nog steeds helemaal niet slecht natuurlijk, het is een mooi verhaal, en de film verdient zeker punten voor de knap gemaakte eerste helft en de kleine schattige Sunny Pawar.

3,25*

De kleine Saroo (Sunny Pawar) heb ik meteen in mijn hart gesloten. Eigenlijk al toen ik hem tijdens de Oscar-avond zag zitten in zijn veel te grote stoel, met zijn pakje drinken.

En hij stal de show in Lion, een film die het vooral moet hebben van het eerste deel, waarin hij op het station zijn broer kwijtraakt en door de stad gaat zwerven.
Prachtige locaties en mooi kleurgebruik maken dat je mee wordt gevoerd in zijn wanhoop.

Het tweede deel, met de inmiddels volwassen Saroo is echter een stuk minder sterk. Het is niet vooruit te branden (hij breekt zelf de zoektocht telkens af) en het wordt geplaagd door vervelende bijrollen die weinig toevoegen aan de zoektocht van de hoofdpersoon. Zijn pleegbroer Mantosh (die duidelijk een jeugdtrauma of psychologische issues heeft) blijft onderbelicht maar leidt wel af van het hoofdplot. Saroo's omstuimige relatie met zijn (ex)vriendin, die in feite geen enkele rol van betekenis speelt in Saroo's zoektocht, krijgt teveel screentime. Saroo's moeder, die niet centraal staat in de film, maar wel een volstrekt overbodige Oscar-baitscène toebedeeld krijgt.

Van Saroo zelf zien we ook maar weinig persoonlijkheid. Hij is opgegroeid tot een verwesterde, doodnormale jongen die zijn moedertaal en -cultuur is 'vergeten'. We zien niet of hij vroeger heeft geworsteld met zijn identiteit, of dat hij zn jeugd altijd met zich mee heeft gedragen. We moeten maar aannemen dat dit niet het geval is. Pas na 20 jaar gaat er een lichtje branden en zelfs dan duurt het nog jaren voordat hij daadwerkelijk een doorbraak heeft in zijn zoektocht.

Het einde, wat toch wel de emotionele ontknoping van de film had moeten worden, voelt dan aan als niets meer dan een nagespeelde aflevering van Spoorloos.

Op zich geen slechte film, verre van. Ik heb met belangstelling zitten kijken. Hoewel het begin erg sterk is, boet de film wel in aan kracht in de tweede periode. Ik moest toch vaststellen dat ik de zwerftocht van Saroo interessanter vond om naar te kijken dan naar de oudere Saroo die via Google Earth zijn geboortedorpje probeert te vinden. Het einde is langs de ene kant wat jammer omdat het zo clichématig is, maar langs de andere kant toch erg hartstochtelijk. In dit soort film verkiest denk ik niemand een ander einde, al had het zeker wel gekund.

Er wordt echter iets te lang op bepaalde dingen gefocust waardoor ik het gevoel had dat er te weinig tijd overblijft voor dingen die zich op andere momenten hebben afgespeeld (ineens een gat van 20 jaar? Ik vond dat wat te makkelijk). We zien ook vooral de zoektocht van Saroo naar zijn familie, maar ik had misschien graag ook wat meer gezien van hoe zijn familie naar hem zocht (ook al zijn hun hulpmiddelen beperkt). Ik had graag wat minder van die Mantosh gezien want die voegt uiteindelijk niets toe. Rooney Mara is een mooie verschijning en steunt hem wel maar daar blijft het dan ook bij.

Genoten van deze film. Kleine Saroo: zo overtuigend en prachtig gespeeld!

Erg kundig gemaakte film.

Dat begin in India is echt erg mooi. De reis van de jonge Saroo is prachtig in beeld gebracht. De locatie, de mensen, het dagelijkse leven. Alles is gedaan om dit zo echt mogelijk te laten lijken. Echter wat hierna volgt is niet altijd even interessant. Vooral de romance tussen Saroo en Lucy voelt erg geforceerd aan. De zoektocht van Saroo naar waar hij vandaan komt weet Davis ook niet heel erg boeiend te houden. In ieder geval niet om de volle 2 uur mee te vullen. Dat einde is misschien wat dik aangezet, maar werkt wel heel goed in combinatie met het sterke begin en is een mooie payoff na de zoektocht van Saroo. Acteerwerk is verder prima, al mist de chemie tussen Patel en Mara, en erg mooi geschoten.

Het begin is echt heel erg fijn. Het einde, hoe over sentimenteel het ook is, werkt goed. Alleen jammer dat de rest er tussen in behoorlijk oninteressant, zelfs slaapverwekkend af en toe, is.

Een film die vakkundig is gemaakt. Met name hetgeen vooraf gaat aan de adoptie van Saroo in India is sterk uitgewerkt. De eenzame reis van de jonge Saroo is uitstekend in beeld gebracht. Het daarop volgende gedeelte in Australië is minder, maar nog steeds best aardig. Het acteerwerk van Dev Patel is goed, maar de relaties tussen de diverse personages komen niet altijd heel goed uit de verf. Het laatste half uur doet nogal denken aan een aflevering van Spoorloos, maar is ook zeker niet slecht. Al met al een heel aardige film, maar het mist net dat beetje extra's om een echt goede film te zijn.

Griezelig geplastificeerd.

Het met 6 Oscars genomineerde drama Lion, is geen gekke film. Typisch Oscarmateriaal eigenlijk en dat is gelijk hetgeen je voornamelijk tegen de film zou kunnen hebben. Zo zoet als suiker dus en nergens echt gewaagd. Dat het stroperig gaat worden kun je verwachten als ‘based on a true story’ in beeld komt, maar het had wat minder gemogen. Hoe goed het – deels - ook werkt. De film hinkt teveel op twee gedachten. De eerste gedachte blijkt de beste te zijn.

Sunny Pawar speelt de jonge Saroo op overtuigende wijze en werkelijk alles aan het jochie ontroert. Hij hoeft enkel maar over straat te rennen en verdwaasd om zich heen te kijken en bij menige kijker zullen de tranen over de wangen rollen. Het is dan ook echt zielig wat het schattige jochie overkomt. De eerste helft van de film is om hem heen gebouwd en sterk. Het is aangrijpend en avontuurlijk. Een goede combinatie die de aandacht erbij houdt.

Hoe anders wordt het in de tweede helft. Dev Patel doet in niets denken aan de kleine Saroo, maar vanwege Pawar wil je hem graag geloven. Met zo’n voorprogramma kan de hoofdact alleen maar tegenvallen, al acteert ook hij prima. De klad komt helaas in het verhaal en alle clichés worden tevoorschijn getoverd. Met als dieptepunt de griezelig geplastificeerde Nicole Kidman, die zelfs tijdens de 25 jaar in de film niet verandert. Toch is Lion de moeite waard. Meer dan zelfs.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Één woord, GEWELDIG!

Nee, meer woorden. Ook al ben je 5 meter

lang, 3 meter breed, en eet je elke dag het Russische leger als ontbijt, dan nog ga je een traantje pinken bij deze film!

5 sterren! Alleen maar omdat ik geen hogere cijfer kan geven.

Ook leuk dat het waargebeurd is, kan je nog veel terug vinden op YouTube over de hoofd personages..

Ik heb wel een traantje meegepikt, wat een meesleepend waargebeurd verhaal, waanzinnig !!

Snap niet goed wat hier mis aan is. Mooi waargebeurd verhaal dat wel in het eerste stuk met de jongen de kijker meer weet te raken dan 25 jaar later. Ook leuk net na de film dat je de echte personen kan zien. 7,5/10

Prachtige film over een klein jongetje die verdwaald raakt in de drukke straten van Calcutta. Een ontroerend mooi en ook nog waargebeurd verhaal. Een sterk eerste gedeelte vooral vanwege de setting (het straatleven in Calcutta midden jaren '80 gezien door de ogen van een kind). Maar ook de rest van de film is boeiend genoeg (het adoptieleven en de zoektocht). Mooie muziek en een prima cast waarbij de jonge Sunny Pawar zeker indruk maakt.