Lion (2016)

Pracht drama goed gespeeld, waarbij vooral de muziek die wel erg mooi is soms iets teveel wil gooien op sentiment. De eerste drie kwartier zien we vooral de jonge "Seroo" waarbij we vooral veel beelden en muziek zien en horen. Opvallend weinig gesproken en inderdaad zoals hier wordt beschreven bijna biologisch weergegeven. Daarna zien we een (te) groot middenstuk in Tasmanië en misschien is dit wel het minste stuk van de film. Dat had best korter gekund om genoeg ruimte te geven in het laatste bedrijf weer back in India. Best wel jammer dat hier vooral de muziek weer de boventoon voerde om het in 20 minuten af te werken. Minpuntje vind ik dan ook de keuzes van de regisseur. De balans had hier en daar beter gekund.

In de bijna aftiteling zien we de echte hoofdrolspelers op foto en beeld. Toch blijf ik het bijzonder vinden dat je bepaalde stukken blijft onthouden vanaf je 5e levensjaar. Vooral zijn herinneringen op veel latere leeftijd en zijn terugkeer zijn mij iets te mooi weergegeven.

Zat te twijfelen tussen 3,5 en 4 sterren, maar omdat dit mijn eerste kijkbeurt is toch een fraaie 4 sterren. Vooral ook omdat de film naturel is gespeeld.

Sterk drama van een vijfjarig jongetje dat in het grote India verdwaald raakt en een paar decennia lang weggerukt wordt uit zijn oorspronkelijke biotoop. De film bestaat uit twee grote delen: het leven van de vijfjarig Saroo en ongeveer halfweg de film de sprong als jongvolwassene. Het is vooral het eerste deel dat de grootste indruk op mij naliet.

In de eerste plaats waarbij Saroo een overlevingsdrang ontwikkelt in de straten van Calcutta, ruim 1500 km ten oosten van zijn geboortestreek. Een aantal fragmenten zoals de onverschilligheid aan het treinloket, het moment waar Saroo op een hek wanhopig boven de mensenmassa tuurt, het schijnbaar normale straatbeeld van bedelende en slapende kinderen of de uitzichtloze armoede van India ... hadden een bepaalde impact op mij. De zoektocht naar voedsel of het vinden een geschikte slaapplaats is maar één van de obstakels waarmee straatkinderen geconfronteerd worden. Ook kinderslavernij/-ontvoering, al dan niet onderhuids zoals Saroo mocht ondervinden, tiert welig in de Indiase samenleving. Ook het leven in het weeshuis is alles behalve een pretje. Hoe beklemmend of beangstigend moet het niet zijn voor een vijfjarige (!) om weggerukt te worden van je familie en te moeten vertoeven in een wereldvreemde vijandige wereld.

Het tweede gedeelte van de film focust zich meer op het psychologische aspect. Saroo kan zijn echte familie niet loslaten en gaat naar hen op zoek. Beetje geforceerd allemaal, zeker wanneer hij tijdens het familiebezoek die fried onions ziet. En die trend zette zich door toe hij opeens het licht zag waar hij mogelijk vandaan kwam. Het waren de twee grote minpunten van de film. Voor de rest zit de film top in elkaar. Goede tot uitstekende cast (zeker van de kleine aimabele Saroo evenals de sterke Nicole Kidman), mooie beelden, goed gefilmd en vooral een ontroerend einde. Lion loste de verwachtingen voor mij in, zowel visueel als emotioneel zonder melodramatisch over te komen.

Fijn dat er ook veel aandacht geschonken werd aan adoptie. Adoptie is voor vele ouders en kinderen een welgekomen geschenk, maar zoals we zagen bij zijn adoptiebroer Mantosh is het eveneens niet altijd een geslaagd huwelijk. Een adoptie mag dan nog een succes zijn, de clue is dat een mens steeds wil weten waar hij vandaan komt en wie hij is. Mooi!

Een mooi drama / biografie film...

Ontroerend verhaal...

Zou maar nooit vreemd trein instappen...

Een waargebeurd verhaal...

Perfect acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Aangrijpende film naar een waar gebeuren.

Het eerste gedeelte laat de sterkste indruk, omwille van het verscheurend beeld van een arme, achtergestelde Indische bevolkingsgroep maar vooral om de treffende scénes die zijn opgebouwd rond de jonge Saroo, een jong, pienter kereltje, overtuigend vertolkt.

Ook nadien blijft het mooi met de zoektocht, de onafwendbare gevoeligheden van een adoptie, de wil eigen roots te vinden en een pakkende slotscène.

Knap filmwerk.

Dit is er weer eentje. Een juweel onder de films. Wat een prachtig verhaal. Zeer mooie muziek. Het jochie speelt voortreffelijk. Nicole Kidman trouwens ook. Haar non-verbale gedrag is super gedaan! Ook de beelden in India zijn zeker de moeite waard. Ik huil eigenlijk nooit bij een film, maar hier kwamen toch echt een paar tranen. Zeker als hij terug gaat naar zijn oude huis. Ongelooflijk dat er in India alleen 80.000 kinderen per jaar worden vermist. Dat zijn er 219 per dag??? Je wilt niet weten wat er allemaal met die kinderen gebeurd. Vreselijk. Dit is zo'n film die moet je gewoon gezien hebben!!!

Cinematografisch gezien een meesterwerk, helemaal de beelden uit India.

Het avontuurlijke aspect in de eerste helft van deze film vind ik een uitstekende toevoeging, anders zou je enkel dramatische gebeurtenissen zien, waardoor je in een tamelijk verdrietige stemming geraakt. De tweede helft vond ik ook prima, waarin vooral de pijn van de moeder als de zoon naar boven komt. Sterk.

De acteerprestaties zijn wisselvallig. Ik ben een Rooney Mara-fan, maar ik vond haar in deze film niet geweldig overkomen; wat te simpele dialogen. Dev Patel was gewoon goed, niet meer en niet minder. Nicole Kidman had een kleine rol, maar speelde daarin wel iedereen onder de tafel. Zoals cantforgetyou hierboven al zei: haar non-verbale gedrag is echt fantastisch. Vooral aan de eettafel waar haar ietwat beperkte zoon (broer van Saroo) tekeer gaat. Terechte nominatie voor Supporting Actress.

Heel fijne en complete film. Vier sterren.

Deze ook eens geprobeerd en was toch wel aangenaam verrast. Ik wist niet wat te verwachten, maar vond het wel een goeie film. De personages werden goed geïntroduceerd en verder werd het verhaal goed gebracht. Het middenstuk mocht misschien een tikkeltje korter, maar voor de rest een boeiende film. Het einde was ook mooi gebracht.

De moeite om gezien te hebben.

Ontroerend en meeslepend drama dat mij vanaf begin tot eind meesleurde in het leven van de hoofdpersonage. Het begin zette meteen de toon waardoor het middenstuk wat afdeed, maar ondanks een prachtige film die ik voor geen goud had willen missen. Als je naar het geheel kijkt dan was het eigenlijk vaak erg 'zoetsappig' en had het van mij iets gedurfder gemogen, ondanks dat het totaal niet afdeed van de realiteit. Al met al hebben de prachtige beelden van India, het waargebeurde verhaal, de uiteindelijke boodschap en doel van deze film mij toch geraakt. Zeer genoten en op het einde (als iemand die vrijwel nooit huilt bij het kijken van films) toch wel een traantje weggepinkt, 4,5 sterren.

Wat je noemt: tranen trekken. En hoe een regisseur er mee weg kan komen. Onder meer dankzij een uitgelezen cinematografie, die het plotmatige sentiment als hartroerende esthetiek verkoopt. En dankzij een cast waarin eigenlijk iedereen schittert, met Rooney Mara voorop – hoe zij eens te meer (juist ja, precies zoals in ‘Song to song’) uitdrukking geeft aan een menselijke diepte die niet in woorden te vangen is. Het onuitspreekbare, zomaar, op de gevoelige plaat vastgelegd.

Toch is ‘Lion’ niet zo sterk als velen beweren. De zoektocht naar identiteit, de altijd terugkerende doorwerking van het verleden in het heden (met resonantie in de toekomst), de onvoorwaardelijkheid van familiale banden, het onvermogen genoeg met elkaar te communiceren om tot een wezenlijk begrip van de ander te komen, enzovoort: weliswaar zijn het universele thema’s. Ze worden echter ingebed in een zeer particulier verhaal, dat een wat weeë smaak krijgt door de Hollywoodiaanse saus – tot en met het moment van regurgitatie bij de aftiteling…moet het “based on a true story” echt met authentieke beelden worden onderstreept? Bah!

Echter, al bij al genietbaar en – ik val in herhaling, maar het moet gezegd! – sterk op het niveau van cinematografie en spel. Een film is evenwel een optelsom van meerdere gehelen. Gehelen die bij ‘Lion’ niet geheel in evenwicht zijn.

3,25*

De sentimentele tearjerker die ik had verwacht, maar de opzwepende cinematografie in combinatie met een sterke performance van Dev Patel, maken het tot een film die precies op de juiste momenten een snaar bij mij raakt. Het idioot schattige kindacteurtje Sunny Pawar steelt de show in het Indiase gedeelte met zijn grote ogen en zijn uitgesproken mimiek.

Mij toch net iets té.

Op technisch vlak valt er weinig te klagen. Het steekt allemaal kundig in elkaar en het oogt als een groots opgezet drama. Maar Davis drijft het wat mij betreft veel te ver door en is véél te veel bezig met het inspelen op gemoed, eerder dan het drama zelf te laten spreken.

Het verhaal is sowieso al larger than life, als de film dat dan ook nog eens probeert te zijn dan wordt het al snel banaal melodrama. Het eerste kwartier was er in ieder geval nog een soort van balans, maar eens Saroo's treinreisje gedaan is gaat het erg snel achteruit met deze film.

Het stuk in Australië is niet al te best, Saroo's zoektocht naar z'n ouderlijke huis is gewoon compleet brak. Vervelend sentimenteel, met dik aangezette muziek, immer droevige personages en een zwaarte die de film absoluut niet kan waarmaken.

Mnee, niet al te best. Ook ergens wel benieuwd hoe ze in Indië naar deze film kijken, want dat land wordt hier echt wel neergezet als wedontgiveafuckistan.

1.5*

Niet een film die ik een 'laag cijfer' wil geven want kwalitatief zeker niet slecht maar het is totaal niet mijn smaak. Wat stem je dan? Ik hou het bij drie sterren.

Mooie film en een echte tranentrekker (ik geef het niet graag toe maar ook ik hield het niet droog). Het eerste deel in India ziet er prachtig uit want India is een kleurrijk land en het verhaal van kleine Saroo is intrigerend. Het tweede deel vind ik een langgerekte filmversie van Spoorloos en vond ik minder intrigerend. En hoe hij dan uiteindelijk toch nog zijn geboorteplaats vindt is wat ongeloofwaardig. Wel worden effectief de tranen opgewekt; ergens in het midden is er een emotioneel hoogtepunt met de jalebi’s en natuurlijk nog een keer aan het eind.

Mwa.

Niet echt van opgekeken dit, uiteindelijke resultaat is me behoorlijk tegengevallen. Het verhaal sprak me al niet bijzonder aan, maar als dit binnenkort in de top 250 terechtkomt wil ik het nog wel een kans geven. Helaas niet helemaal goed gepakt.

Het begint sterk, met de beelden van dat kleine guppie door India heen. Dit levert enkele sterke scenes op met mooi cameragebruik en intrigerende beelden en gebeurtenissen. Niet erg aangrijpend, maar dit niveau wordt verder niet meer behaald verder in de film.

Op feiten gebaseerd ok, maar wanneer het jongetje in Amerika terechtkomt stort de film volledig in. Nergens indrukwekkend, aangrijpend of meeslepend meer. Patel doet het prima en haalt het maximale uit zijn rol, maar dat is dus nog niet genoeg.

De aandacht verslapt, het verhaal wordt steeds saaier en de film pakte me gewoon minder. Ook wanneer Patel weer terugkeert naar zijn land deed dit me eigenlijk vrij weinig. Vast heel emotioneel als dit echt was, maar op het scherm kwam dit gewoon niet over. Wel extra punten voor de sterke opening en een goed einde.

Wat een prachtige film en heel mooi gespeeld door zowel de kleine als de grote Saroo. Natuurlijk laat niemand zo'n fantastisch, waargebeurd verhaal niet onberoerd. Tranen stroomden dan ook rijkelijk Ik geloof ook dat je die zoektocht wil maken om een zo'n compleet mogelijk mens van jezelf te maken.

Lion is een film over een man waarvan zijn verhaal is gefilmd. Een verhaal zoals deze een uit duizenden is. Het is echt schrijnend om te weten en de film raakt de kijker hoe dan ook. Cinematografisch zeer goed voor elkaar en het acteerwerk is meer dan voldoende. Zeer interessante en ontroerende film.

Mooie film over een adoptiekind dat interesse heeft in z'n roots. Meer is het eigenlijk niet. De mooie beelden geven een zicht op zijn thuisland en daarna zien we hoe hij worstelt met zijn verleden. Ook al gaat het goed met hem. Goede student, een mooi lief, geweldige ouders, … Het kabbelt wat verder en zorgt voor de nodige emoties. Het is een waargebeurd verhaal dat op zich wel interessant kan zijn. Zowel de jonge als de oude Saroo dragen duidelijk de film. Rooney Mara en Nicole Kidman staan wat op de zijlijn. Omdat ze bekender zijn dan Dev Patel mogen ze met hun naam het grote publiek trekken. Slecht is het zeker niet. Maar echt uitblinken doet het helaas ook niet.

Wat valt er nog over Lion te zeggen. Het is voor veel mensen duidelijk dat de film uit 2 gezichten bestaat. Iets dat lastig te ontkennen valt als je de film hebt gezien.

De eerste helft waarin Saroo(Sheru) alleen gelaten wordt en een reis meemaakt die je geen enkel kind gunt. Dit is subtiel gemaakt. Het verhaal is groots en dit vertelt zichzelf ook. Slim van Davis om de film klein en puur te houden.

De tweede helft van de film is Saroo 20 jaar ouder en voelen de emoties die Davis je laat zien wat meer geforceerd aan. Alsof de film mij moet vertellen hoe zwaar en kut alles is, terwijl Davis hier ook de boel wat kleiner had kunnen houden en wat overbodige personages weg had kunnen laten. Ongetwijfeld zal ie dat broertje en die vriendin hebben gehad, maar ze voelen allebei als filler aan om even die emoties nog wat op te zwiepen. Terwijl ik me liever puur en alleen op Saroo zijn emoties had willen richten. Het is sowieso lastig om dit in 2 uur te proppen. Een Boyhood achtige aanpak met verschillende fasen uit het leven van Saroo had voor mij persoonlijk beter gewerkt. Iemand die zijn hele leven al met zijn identiteit worstelt en niet pas bij het eten van een snack waarbij hij weer aan vroeger moet denken.

Toch klink ik negatiever dan dat ik daadwerkelijk ben. Want ondanks dat het script misschien te gehaast gaat, wordt de film wel gedragen door de cast. De emoties die Patel in zijn spel legt voelen oprecht aan en ondanks alles is dit goed voelbaar.
Daarom werkt het einde alsnog ook goed. Zijn telefoontje naar zijn adoptiemoeder is een perfect einde van de film. Afgemaakt door het zielige echte verhaal over zijn broer en nog wat beelden maken van Lion een film die ik ondanks een aantal gebreken onmogelijk kan afkraken.

3,5*

Via het top-1000 topic kwam deze film op mijn radar en toen bleek dat hij op Netflix stond, heb ik hem direct ook maar eens gezien. Eerste deel van de film sterk: goede kindacteur, het lukt je om vlot in te leven, het raakt je en er zijn een paar zeer mooie shots. Echter op het moment dat Saroo volwassen is grijpt het me plots een stuk minder en is het wat langgerekte prelude voor de te verwachten climax.

Al bij al een mooie verrassing die emotioneel aankomt, maar met een minder tweede deel. Kleine 4*.

Inderdaad, 2 films voor de prijs van 1. En zoals de meeste deelnemers op dit forum vind ook ik de 1e beter dan de 2e. Niet alleen is India filmgenieker dan Australië, maar het is toch vooral het 8-jarige natuurtalent Sunny Pawar die de show steelt. Dat jongetje zit zo in zijn rol dat hij niet eens hoeft te acteren. Werkelijk formidabel. Toch vind ik de film als geheel nog best geslaagd en had Lion best 1 van de 4 Oscarnominaties mogen verzilveren.

Prachtfilm!

De film bestaat uit twee delen. In het eerste deel volgen we Saroo (erg goed gespeeld door Sunny Pawar), die verdwaald raakt en uiteindelijk via allerlei omwegen geadopteerd wordt door een kinderloos stel uit Australië. Na een paar kleine fragmenten van zijn leven als kleine jongen daar wordt er al snel overgeschakeld naar het tweede deel van de film waarin we Saroo volgen op zijn zoektocht naar zijn verleden en zijn achtergebleven familie.

De kans bestaat dat je als regisseur al snel kiest voor de makkelijke weg, namelijk om er een gigantische tearjerker van te maken. Alhoewel het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal ligt dit nogal voor de hand, zeker wanneer er kinderen mee gemoeid zijn. Davis weet hier toch wat balans in te brengen door ook de mooie dingen naar voren te brengen en niet alleen de ellende uit te vergroten.

Minpunten zijn er ook, vooral in het tweede gedeelte gebeurt er op een gegeven moment niet veel bijzonders, daar wordt de vaart wat uit de film gehaald.

Toch is het acteerwerk erg goed, de beelden prachtig (vooral van India) en het verhaal is ontroerend mooi. Prima film!

Laatste ervaring met de Indiase Cinema, Slumdog M, was nu niet zo dermate denderend dat ik reikhalzend naar deze film uitzag. Onterecht zo blijkt achteraf.

Een beeld als bekend betreffende het leven in India wordt gebracht met de kleine Saroo als middelpunt. En het ventje is een portret eerste klas met zijn onschuldig gezichtje en blik, en voor de duivel niet bang. Uiteraard is de jongen eraf na de scheiding maar er kan niet gezegd worden dat de jongen er helemaal af is, bang of in zijn schulp kruipt. Sterker, Saroo lijkt in deze fase uitermate dapper, maakt goede keuzes in een niet altijd ongevaarlijke en onvriendelijke wereld en lijkt in eerste instantie met het weeshuis niet met zijn neus in de boter te vallen maar zijn kansen zullen snel keren.

De overgang lijkt goed te vallen bij Saroo, dat het ook anders kan bewijst het geval Mantosh. De schade is er al en Saroo lijkt dan toch echt veel geluk gehad te hebben. Desondanks kruipt het bloed waar het niet gaan en eenmaal volwassen stjjgt toch de twijfel, lijkt Saroo last te hebben van een schuldgevoel richting zijn moeder en broer met een onvermijdelijke zoektocht als gevolg. Iets dat soms qua tempo regelmatig lijkt te slepen maar de twijfel weg neemt door de ontknoping. Een wrang en bitter gevoel besluit de film wetend dat Saroo een bevoorrechte jeugd gehad heeft, maar toch ook die twijfel over hoe het geweest was als hij niet gescheiden geraakt was.

Lion is in die zin een boeiend verhaal over het geluk dat je in een dergelijk geval moet hebben. Niet alleen moet je de kans krijgen, maar ben je afhankelijk van de mensen waar je geplaatst wordt en hoe je de overgang zelf ondergaat. Was het hier bij gebleven had ik Lion een niet bijzondere film gevonden. Het is echter het extra stukje drama en twijfel rond Saroo die steeds verder in een identiteitscrisis geraakt, door alles wat hem overkomen is, dat de film iets extra's geeft en de film boven anderen uit laat stijgen, en de film wat mij betreft extra boeiend maakt. De speurtocht en ontknoping geeft de film daardoor een extra laag. En ik mag zeker de uitstekende soundtrack niet vergeten.

Lion een drama die dieper gaat dan je denkt en daarmee een goede indruk achterlaat. Enige vraag en twijfel blijft hoe het met Mantosh gaat die serieus het padje kwijt geweest is na het zien van zijn geschetste beeld.

Goed.

Zeker de eerste 45 minuten heb ik wel kunnen genieten van Lion. Dat Indiase jongetje doet het voortreffelijk en de vuiligheid en drukte van de omgeving zorgen voor een zekere sfeer. Het verhaal wordt redelijk lineair verteld en dus schakelt men ergens halverwege over naar de volwassen Saroo.

Dat gedeelte komt ietsjes minder uit de verf. Men kan er niet meer van maken dan een gefrustreerde jongeman op zoek naar z'n roots, tot dan een magisch momentje - op een dieptepunt, of wat had u gedacht? - voor de doorbraak zorgt. Dev Patel doet het an sich evenmin slecht, maar het blijft iets te vlak. Ook de romance met de doorgaans goed acterende Rooney Mara is wat flauw. Niettemin is het einde toch behoorlijk feel good, en was ik wel oprecht blij dat de echte Saroo in z'n missie geslaagd is.

3,5

Heb je een keer trek in een tear jerker...

Op papier heeft deze alles in huis. Het ontheemde gevoel van Saroo is makkelijk invoelbaar, behoeft geen grootse Hollywood-sensationalisering en is - als ik voor mezelf spreek - ook interessant omdat je er toch vaak makkelijk aan voorbij gaat wanneer iemand in je kringen geadopteerd blijkt te zijn.

Het zijn in mijn ervaring zelden emotioneel gemankeerde mensen, maar het ontwortelde gevoel je roots niet te kennen, en wellicht je (bevoorrechte) plekje in de wereld niet denken te verdienen, komt me logisch over, al stond ik er nooit echt bij stil. Nooit langer dan: natuurlijk wil je weten waar je vandaan komt. Op zich verkent de film dat inkijkje van geadopteerd zijn prima. Je zou denken dat het helpt dat het op waargebeurde feiten gebaseerd is. Toch gaat het daar mis, en weerklinken er echo’s van andere films die waargebeurde feiten op celluloid vertalen, er recht aan lijken te willen doen zelfs.

De film neemt een hinkstapsprong-aanloop, met wel vier, vijf tijdsprongen die vanaf het (sfeervolle) begin haast hebben om het relaas te reconstrueren. Boekverfilmingen hebben vaak haast om hele hoofdstukken in exemplarische scenes te vatten en ook Lion concentreert zich liever op betekenisvolle feiten en verhaaltechnische scharnierpunten dan het investeert in het langzaam opbouwende gevoel van vervreemding dat Saroo uiteindelijk teveel wordt.

Een jeugd vol plotse privileges wordt samengevat in trofeeën, een tegenstrijdig gevoel van hechting met ouders en broer wordt verbeeld tijdens een beladen dineetje en een relatie met Rooney wordt al net zo gefragmenteerd en zakelijk gepresenteerd in een scene of drie. Dat het verloop van de film geen verdere verrassingen herbergt, doet verbazen dat er voor die aanloop niet meer geduld aangewend wordt.

En natuurlijk, de uiteindelijke climax doet ergens zijn werk wel; de impact ervan is meer gevolg van je actieve inleving als kijker, dan van een kundige vertelling. Het blijft een heikel punt bij verfilmingen van waargebeurde feiten (of andere media); het verhaal heeft prioriteit en wordt staccato voorgeschoteld in plaats van daadwerkelijk vertaald naar het medium film. Ik blijf haken op 3*.

Tranentrekker.

Het begin is sterk met de vertederende jochies die al stelend hun moeder helpen eten op tafel te krijgen. Best confronterend om er even aan herinnerd te worden dat zulke armoede echt bestaat - ook nu nog, vanzelf, als het niet alleen maar erger geworden is. Dan begint het grote avontuur van de kleine Saroo pas echt, en komt hij met wat omzwervingen bij een haast onherkenbaar toegetakelde Kidman terecht - en tegen de aftiteling komen we er achter waarom ze er zo bij loopt. Misschien niet erg knap gedaan of zo, maar wel met een bewonderenswaardige inzet en opoffering. Ook komt er zijdelings netjes uit dat niet alle adoptieverhalen altijd maar rozegeur zijn.

Patel krijgt dan de haast onmogelijke taak om over te nemen van Pawar, en dat lukt maar ten dele - wat voor mij niet echt werkte is dat de mooie brede glimlach-met-alle-tanden van Pawar niet geloofwaardig overgaat in het wat smalle bekkie van Patel. En na de komst van Mara gaat het met de geloofwaardigheid dan ook wel langzamerhand wat minder, en de onvermijdelijke apotheose is ook wat te mooi om waar te zijn misschien. Toch, wat ik hier lees dat door velen de tweede helft te langdradig en te saai wordt gevonden deel ik echt niet. Ietsje minder sterk dan de opening zeker, maar daarmee nog steeds prima.

Een klein diamantje waar ik zomaar tegenaan ben gelopen. Het geeft een beeld van de minder bedeelde in India, en de grote en kleine drama's die zich onder die groep mensen afspeelt, en wat adoptie betekent. Prachtig in beeld beeld gebracht met uitstekend acteer werk van de beide hoofdrol spelers. Echt de moeite waard om te zien.

Een van de beste films die ik ooit gezien heb. Mede door het goede acteerwerk van het kleine jongetje, maar ook omdat het verhaal zoveel meer betekenis krijgt omdat het echt gebeurd is. Het verhaal wordt mooi uitgewerkt, maar realistisch neergezet.

Zo indrukwekkende en powerfull film.

Dat je even ziet, niet iedereen in een gouden wieg komt.

Aandoenlijke film.

Met fantastische hoofdrol spelers.

Een film die je raakt.

En met de fantastische titel song van de beroemde zangeres Sia met de hit, Never give up.

Prachtige film met een bijzonder einde.

Nicole Kidman marathon 42#

Een tranentrekker, ontroerend en mooi verteld.

De film weet de juiste snaar te raken, maar dat is eigenlijk niet zo moeilijk, want als je het verhaal volgt weet je al een beetje waar het naartoe zal gaan. Ik heb me vooraf niet ingelezen waar de film over zou gaan, ook kende ik het echte verhaal niet. Ik heb grotendeels alleen maar lopen huilen, omdat ik me zo kon verplaatsen in de situatie en hoe Saroo zich gevoeld moet hebben gevoeld. De film volgt zijn verdere stappen en mogelijkheden in het leven. Het stuk dat hij volwassen is is hier en daar wel vrij traag en dit hadden ze anders kunnen vormgeven. De momenten met zijn nieuwe moeder (Kidman) vond ik dan het meest interessant. Het gesprek tussen hem en haar over het weer teruggaan naar India om zijn broer te vinden en zijn moeder te ontmoeten hadden ze wat mij betreft nog wat meer kunnen dramatiseren. Dat paste beter bij de film en het gevoel wat Kidman zou hebben gehad. Het einde is ontroerend en rond het verhaal helemaal af zoals zou moeten. Dat zijn broer mogelijk al diezelfde avond niet meer in leven was maakt het allemaal nog treuriger.

Een absolute must om eens gezien te hebben!