Lion (2016)

Prachtige film... een waargebeurd verhaal over een 5-jarige Indiase jongen die verdwaald raakt in de straten van Calcutta, duizenden kilometers van huis.

Schitterend camerawerk en prachtige muziek. Ook het acteerwerk is goed.

Mooi waargebeurd drama, met een bijzonder uitgangspunt. Hier en daar aan de sentimentele kant waardoor echte emotionele betrokkenheid uitblijft, maar het degelijke akteerwerk en de bijzonder fraaie fotografie zorgen uiteindelijk toch wel voor een meeslepende kijkervaring. En de muziek is prachtig.

Mooie film. Niet helemaal de Oscarnominatie voor beste film of vele andere nominaties waard, maar een zeer aangename film. Het is natuurlijk ook wel onmogelijk om niet mee te leven met een dergelijk verhaal. En wat me niet tegenviel aan de film is dat het nooit al te erg glad en zoet werd zoals ik vreesde. Waarschijnlijk komt het vooral door de setting en de aanwezigheid van Patel, maar ik verwachtte toch wel een beetje een film in het straatje van Slumdog Millionaire. Dat is een fantastische film maar een charmante cocktail van avontuur, romantiek, drama en Bollywood die makkelijk ook heel fout had kunnen zijn.

Deze film is in het sterke eerste deel ook ietwat met Slumdog Millionaire te vergelijken met het avontuur en de prachtige locaties. Werkelijk overal waar Saroo is is de omgeving schitterend en wordt deze ook zo mooi in beeld gebracht. De cinematografie is echt bijzonder fraai, met ook mooi stijlvolle trucjes als het gebruik van silouhetten etc. Deze Oscarnominatie is daadwerkelijk terecht. Ook omdat het niet alleen mooie plaatjes zijn. De cinematografie heeft ook nog echt een functie als visuele hints, flarden herinneringen van Saroo.

Helaas zijn de andere Oscarnominaties toch wat minder verdiend. Kidman en Wenham hebben erg lieve rollen, vooral die van Kidman is als een warm bad zodra ze in de film verschijnt, maar met een Oscarnominatie voor een categorie waarvan je al jaren een zeer hoog niveau gewend bent vond ik het toch nog best wat gewoontjes. Ze krijgt nog zo'n scène met een speech en ik dacht "dit wordt dan die scène waarmee Kidman haar nominatie verdiende", maar ik zie meer een scène die geschreven is om dat doel te te bereiken. Bovendien is haar karakter ook niet zo uitgewerkt. Eigenlijk iedereen personage speelt een nogal marginale rol, als het al niet een overbodige is.

Dat geldt niet alleen voor Kidmans rol als pleegmoeder (wat is de relevantie van haar slechte gezondheid nou helemaal?) of Saroos pleegbroer Mantosh (daar verwachtte ik wel een dramatische wending die er maar niet kwam), de pleegvader en vriendin van Saroo hangen er maar wat bij. Mara mag enkel de begripvolle vriendin spelen, geen daadwerkelijk persoon. Mooi is ze dan weer wel. De film heeft net wat te veel mooie mensen op zich. Het was al een tikkeltje afleidend bij de biologische moeder die er als een model of actrice uitziet.

Patel is nog wel sterk (dat ventje dat zijn jongere versie speelt ook trouwens). Hij is nog steeds enorm charismatisch en bij zijn personage broeit het steeds onder de oppervlakte. Eigenlijk heel moeilijk om zo'n in zichzelf gekeerd personage spelen en dat zo'n lang deel van de film interessant te houden, wat hem nog redelijk afgaat. Maar ook hier moet ik zeggen dat een Oscarnominatie niet helemaal nodig was. Neem aan dat Lion die ene film wordt die vaak jaarlijks voor veel Oscars is genomineerd maar overal naast grijpt.

Ik vind het tweede deel van de film, zodra Saroo geadopteerd is, ook lang niet zo boeiend als het avontuurlijke en zelfs wat griezelige eerste deel met die verdwaalde kleine Saroo. Calcutta ziet er zo griezelig uit, druk en luid vol mensen die zich niet bekommeren om de straatkinderen. En als Saroo nog even in een weeshuis terechtkomt doet de introductie ervan wat denken aan hoe gevangenisfilms beginnen, met gevangenen die de aankomst van het nieuwe verse vlees enthousiast ontvangen en zo'n kwaadaardige directeur die van boven toekijkt.

Aan de andere kant blijft de film toch meeslepend en kijkt met name in het eerste deel zeer lekker weg. De boel wordt soms wat teveel voorgekauwd en te fraai in opzichtige puzzelstukjes opgediend (als iemand Google Earth introduceert komt het over als een sarcastische opmerking), maar het allergrootste melodrama wordt redelijk vermeden. Enkel de scène met de zingende weeskinderen was echt pijnlijk slecht. Op het einde worden alle registers op dramatisch vlak opengetrokken, maar dat is op zich ook wel waar je een film als deze voor kijkt. Vond het ook wel tragisch om te lezen dat Saroos oudere broer uitgerekend op de nacht waarop Saroo verdween door een trein werd doodgereden. 3.5*.

Hartverscheurend en -verwarmend. Een mooie kleine film, die hier en daar wel z'n langdradige momenten heeft, maar toch blijft boeien. Vooral de kleine Saroo vond ik prachtig spelen.

Inderdaad onverwachts mooi.
Hoop dat hij stiekem wat Oscars in de wacht kan slepen dit weekend.

Dit had alles in zich om een zoetsappig Ware Woensdagavond drama te worden maar dat weten de makers uitstekend te vermijden wellicht afgezien van de laatste minuten .

Hoe India levend wordt gemaakt is prachtig, met name in het eerste halfuur, en de acteerprestaties, muziek en beelden zijn schitterend.

1 puntje van kritiek.. : ik had zelf in 5 seconden Ganesha Talai op Google Maps gevonden nadat ik Ganestalay invoerde.. Maar goed..

in al z'n eenvoud is dit een schitterend gemaakte film. Hij raakte mij diep en een glansrol voor de kleine 5 jarige Indiase jongen !! Wat zou het toch goed zijn als Hollywood niet La La Land maar Lion de Oscar voor beste film geeft...... ach ja.. je mag een droom hebben toch?

Mooie ontroerende film. Vooral eerste uur is top waar het kleine mannetje de show steelt. Maar wordt het niet eens tijd om andere Indiase acteurs dan Dev Patel te casten? Hij is goed hoor, maar zijn echt geen andere acteurs uit India die goed kunnen acteren en Engels spreken? Lijkt me wel toch.

Spoorloos: The Movie. Kan hier helemaal niets mee. Eerste 40/45 minuten leek het nog wat te worden en dan verzandt de film in een aflevering Spoorloos. Love story erbij gesleept, nog wat gedoe met een moeilijke broer dat niet uit de verf komt.... Totaal niet boeiend.

Zie de kwalificatie `mooie film' hier vaak voorbij komen en dat was ook de eerste omschrijving die bij mij opkwam. Zou bijna willen zeggen `ouderwets mooi' want zoals deze worden ze niet vaak meer gemaakt. Doet een beetje denken aan een film van wijlen David Lean, ook zo'n regisseur die zich graag verdiepte in andere culturen, en uitgebreid de tijd nam om daaromheen een verhaal te bouwen. Ook deze Lion is naar hedendaagse maatstaven erg traag, maar die traagheid heeft als functie dat de kijker de mogelijkheid krijgt om in het verhaal te komen. LIon wil en moet je de tijd geven om onder de huid te kruipen, en bij mij lukte dat vrij goed. Een perfecte film is het overigens niet: het acteerwerk(van Patel tot Kidman, de oscarnominaties voor hen waren vooral politieke correctheid denk ik)is voldoende maar niet bijzonder goed, het nevenverhaal over zijn opstandige stiefbroer voegt niets toe, en zo zijn er nog wat zaken die echt beter konden. Maar toch had ik bij het einde een tevreden en goed gevoel bij deze film, vooral omdat het oprecht en niet overdreven sentimenteel overkwam. Goed gedaan.

Aardig

Vooral het eerst deel is goed. Jongetje speelt sterk en je kan goed voelen dat zo een klein jongetje verdwaald raakt in zo een land als India. Vond het visueel ook vrij sterk. Uiteindelijk is het inderdaad spoorloos the movie. Maar ik vond het spel toch goed genoeg en de iets wat dromerige sfeer bleef aanwezig. Waardoor het wel de middelmaat wat ontstijgt. Het is uiteindelijk een tranen trekker maar ik zag laatst Hidden Figures die met twee uur net zo lang is, maar dat voelde zo gehaast allemaal. Hier heb neemt de regisseur nog wel eens de tijd voor een plaatje. Het is uiteindelijk niet een film die me eeuwig bijblijft maar heb hier verder weinig problemen mee. Blijf die Dev Patel altijd uiterst sympathiek vinden.

3.5 kleine sterren.

Mooi drama. Het eerste deel van de film is erg sterk. Davis laat de kijker goed voelen in wat voor bizarre situaties iemand als slachtoffer van armoede kan geraken en vervolgens zomaar binnen een korte periode opgenomen wordt in een totaal ander gezin en land. De machteloosheid weet hij je als kijker goed te laten voelen. De kleine hoofdrolspeler helpt hem daar goed bij. Eenmaal in Australië zakt de film wat in en de zoektocht naar zijn familie komt wat uit de lucht vallen. Het einde is, ondanks de voorspelbaarheid, emotioneel alsmede de verklaring van de titel Lion. Aanrader. 3.5/4.0

Prachtige film, ontroerend waar gebeurd verhaal.

Aanrader: 4,5

Hmm ja, ongelooflijk verhaal hé? Het eerste uur in India vond ik het best eigenlijk. Rauwe wereldcinema over een jongen van vijf die helemaal alleen in de wereld komt te staan; Het was allemaal erg indrukwekkend gebracht, niet in het minst de acteerprestatie van de jonge Saroo. Eénmaal de volwassen Saroo ten tonele verschijnt in Australië, werd het naar mijn zin allemaal nogal voorspelbaar met de zoektocht naar de ouders, en de sentimentele shit kwam soms in volle kracht aanzetten. Dat het hele Indische dorp staat te cheeren wanneer moeder en zoon elkaar omhelzen was daar het hoogtepunt van. Niettemin blijft het als geheel een mooie film waarbij men begrijpt dat elk mens altijd vroeg of laat zijn roots terug gaat opzoeken. Dat is een drang waar niks tegen valt te doen. Kleine 3,5*

Een prachtige film! Dat vind ik ervan. Ik zou deze wel aanraden.

Langdradige en clichématige film.

Mij deed het helemaal niets.

(Gezien 28/02/17)

De vijfjarige Saroo geraakt zover weg van huis, dat hij niet meer terug kan. Uiteindelijk wordt hij door een Australisch echtpaar geadopteerd. 25 jaar later is de roep naar zijn verleden zo groot dat hij daar iets mee (aan) moet doen ...

Je zit in je cinemazetel met tranen in de ogen te 'bidden' dat het goed zou mogen aflopen.

Bijzonder ontroerende en pakkende film. Prachtige vertolkingen en schitterend in beeld gebracht.

En ... het is een waargebeurd verhaal.

(Er is niets mooier dan mensen die mekaar graag zien.)

Inderdaad goeie film, maar had nog langer mogen duren, verhaal had nog meer uitgediept mogen worden van mij, zeker het stuk tussen adoptatie en 20 jaar later.

Schitterend drama. Waargebeurd. Film pakte me vanaf het begin. Echt zo ingrijpend. Prachtig. Een van de betere filmd van de afgelopen jaren. Top.

2de deel haalt het ongelooflijk hoge niveau van het eerste deel bij lange na niet

Prachtig! Je leeft echt mee en het is een realistisch verhaal. Goed geacteerd en gewoonweg erg goed!

Mooi drama waarbij het eerste gedeelte mijn inziens het beste is. En dan te bedenken dat er per jaar 80.000 van die verhalen zijn.

Topper drama feel good movie, waar gebeurd!!!

Lion heb ik ervaren als een mooie, sterke film die recht doet aan het indrukwekkende verhaal. Zoals meerderen vond ik eerste deel het sterkst. Een aantal prachtige shots van dat kleine joch (die vrijwel vlekkeloos acteerde) in de Indiase armoede, met prachtige grijpende muziek op de achtergrond. Ik was al vrij snel glued to the screen en dat heeft lang geduurd.

Waar de film zich schuldig maakte aan het proberen te winnen van Oscars was natuurlijk het tweede deel, waarin we de 20 jaar oudere Saroo zien die zich vrij cliché-matig elementen van zijn roots herinnert. Ik heb me absoluut niet geërgerd aan het tweede deel, maar de charme van het eerste deel werd nooit herpakt. Zoals ik al zei leek het alsof ze hier Oscars wilden winnen door het sentiment er net iets te dik op te leggen, met typische Oscarscènes die niet helemaal bij mij aankwamen als bedoeld. Een aantal sub-plots van wat bijrollen waren overbodig en leidden nergens toe, en het was me hier duidelijk dat als in real life deze personages niet zo waren het absoluut ook niet in de film was geweest.

Uiteindelijk heeft het me wel gepakt en kijk ik terug op een mooie film. Zeker de moeite waard om te kijken.

Leuk in elkaar gezet drama dat lekker wegkijkt.

Prachtige film. Vooral het Bollywood-achtige eerste deel, waarin de kleine Sunny Pawar werkelijk de sterren van de hemel speelt, maakt indruk. Ook Dev Patel als de volwassen versie van Sahoo en Nicole Kidman als zijn adoptiemoeder zijn goed op dreef. Het knappe scenario en de fraaie cinematografie maken deze film tot een uitermate pakkend geheel. Ik ben om die reden erg benieuwd naar de nieuwste film van regisseur Garth Davis (Maria Magdelene).

Dat het verhaal gebaseerd is op het autobiografische boek van Sahoo Brierley geeft de film een extra dimensie. Soms drijven ware gebeurtenissen de spot met je voorstellingsvermogen. In dit geval: gelukkig maar.

Hoe vlot en boeiend de eerste helft is, hoe traag en zelfs een beetje vervelend is de tweede. De worsteling van oudere Saroo vond ik niet al te sterk overkomen. Het is vast allemaal hartstikke zwaar en lastig voor hem, maar een interessant stuk film levert dat wat mij betreft niet op. Typisch zoiets dat in een boek allemaal wel werkt, maar op film minder.

Ook de zijtakjes met die debiele broer, zijn vriendin en zijn moeder die ook nog even een gevoelige monoloog moet houden komen niet echt lekker uit de verf en houden het verhaal slechts verder op. Het gebruik van flashbacks en droombeelden zijn ook vrij typisch voor dit soort films, en eigenlijk hou ik daar niet zo van.

Verder nog steeds helemaal niet slecht natuurlijk, het is een mooi verhaal, en de film verdient zeker punten voor de knap gemaakte eerste helft en de kleine schattige Sunny Pawar.

3,25*

De kleine Saroo (Sunny Pawar) heb ik meteen in mijn hart gesloten. Eigenlijk al toen ik hem tijdens de Oscar-avond zag zitten in zijn veel te grote stoel, met zijn pakje drinken.

En hij stal de show in Lion, een film die het vooral moet hebben van het eerste deel, waarin hij op het station zijn broer kwijtraakt en door de stad gaat zwerven.
Prachtige locaties en mooi kleurgebruik maken dat je mee wordt gevoerd in zijn wanhoop.

Het tweede deel, met de inmiddels volwassen Saroo is echter een stuk minder sterk. Het is niet vooruit te branden (hij breekt zelf de zoektocht telkens af) en het wordt geplaagd door vervelende bijrollen die weinig toevoegen aan de zoektocht van de hoofdpersoon. Zijn pleegbroer Mantosh (die duidelijk een jeugdtrauma of psychologische issues heeft) blijft onderbelicht maar leidt wel af van het hoofdplot. Saroo's omstuimige relatie met zijn (ex)vriendin, die in feite geen enkele rol van betekenis speelt in Saroo's zoektocht, krijgt teveel screentime. Saroo's moeder, die niet centraal staat in de film, maar wel een volstrekt overbodige Oscar-baitscène toebedeeld krijgt.

Van Saroo zelf zien we ook maar weinig persoonlijkheid. Hij is opgegroeid tot een verwesterde, doodnormale jongen die zijn moedertaal en -cultuur is 'vergeten'. We zien niet of hij vroeger heeft geworsteld met zijn identiteit, of dat hij zn jeugd altijd met zich mee heeft gedragen. We moeten maar aannemen dat dit niet het geval is. Pas na 20 jaar gaat er een lichtje branden en zelfs dan duurt het nog jaren voordat hij daadwerkelijk een doorbraak heeft in zijn zoektocht.

Het einde, wat toch wel de emotionele ontknoping van de film had moeten worden, voelt dan aan als niets meer dan een nagespeelde aflevering van Spoorloos.

Op zich geen slechte film, verre van. Ik heb met belangstelling zitten kijken. Hoewel het begin erg sterk is, boet de film wel in aan kracht in de tweede periode. Ik moest toch vaststellen dat ik de zwerftocht van Saroo interessanter vond om naar te kijken dan naar de oudere Saroo die via Google Earth zijn geboortedorpje probeert te vinden. Het einde is langs de ene kant wat jammer omdat het zo clichématig is, maar langs de andere kant toch erg hartstochtelijk. In dit soort film verkiest denk ik niemand een ander einde, al had het zeker wel gekund.

Er wordt echter iets te lang op bepaalde dingen gefocust waardoor ik het gevoel had dat er te weinig tijd overblijft voor dingen die zich op andere momenten hebben afgespeeld (ineens een gat van 20 jaar? Ik vond dat wat te makkelijk). We zien ook vooral de zoektocht van Saroo naar zijn familie, maar ik had misschien graag ook wat meer gezien van hoe zijn familie naar hem zocht (ook al zijn hun hulpmiddelen beperkt). Ik had graag wat minder van die Mantosh gezien want die voegt uiteindelijk niets toe. Rooney Mara is een mooie verschijning en steunt hem wel maar daar blijft het dan ook bij.