Sing Street (2016)

mijn stem
3,71
203 stemmen

Ierland / Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Drama / Muziek
106 minuten

geregisseerd door John Carney
met Ferdia Walsch-Peelo, Lucy Boynton en Jack Reynor

'Sing Street' speelt zich af in 1985 waar we de 14-jarige Conor (Ferdia Walsch-Peelo) volgen die, als zijn ouders het niet meer kunnen betalen, van een privéschool naar een ruige openbare school in Dublin verkast. Op school krijgt hij te maken met een strenge hoofdmeester en thuis doen z'n ouders niks anders dan ruzie maken. Zijn ontsnapping is de muziek, waarvan hij de basis van zijn oudere broer Brendan (Jack Reynor) meekrijgt. Als hij de mooie Raphina (Lucy Boynton) tegenkomt is Conor op slag verliefd. Hij vraagt of ze in de videoclip van z'n band wil spelen. Conor zal snel moeten handelen om een formatie samen te stellen, want de band waar hij het over heeft om indruk te maken op Raphina, bestaat namelijk nog niet.

TRAILER

73 BERICHTEN 19 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Actarus
4,0
0
geplaatst: 6 januari, 21:07 uur [permalink]
Super coole film, met aanstekelijke songs, met dromerige romantiek en subtiel humor.
Waren dit bestaande nummers? Of heeft men deze speciaal voor deze film gemaakt...wat ik dan eens zo knap vind! Een ode aan de jaren 80' muziek, zoals hierboven vermeld, uitstekend vermaak!

avatar van scorsese
4,0
0
geplaatst: 6 januari, 21:49 uur [permalink]
Uitstekende film over een jongen die naar een nieuwe school wordt gestuurd en daar een band begint. John Carney weet opnieuw perfect de magie te vangen van het componeren van je eigen liedjes (vooral tijdens het eerste gedeelte). Er wordt een fijn en nostalgisch tijdsbeeld neergezet (midden jaren '80 in Dublin). Het verhaal eromheen is vrij simpel, maar bevat meer dan genoeg mooie momenten. De cast en de soundtrack maken het geheel af.

avatar van Film Pegasus
4,5
0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst: 16 januari, 23:09 uur [permalink]
Basis verhaaltje, maar zeer goed gebracht. Mooie setting met veel aandacht voor de aankleding van de film. De regisseur slaagt er ook in om de liefde voor muziek mee te geven, en niet zozeer een hoop liedjes uit de jaren '80. De liefde voor muziek vanuit een tiener die weliswaar muziek maakt voor een mooie meid, maar zich wel helemaal verliest in de muziek. Het is zijn stem geworden. Zelden dat ik muziek als Duran Duran en a-ha gehoord heb met zoveel punkgehalte. De stem van de liefde, de stem van het verzet, de stem om zich te uitten. Dankzij een mix van donkere hits en dromerige videoclips.

Belangrijk is ook dat de wil om zelf te componeren zo naar voren komt. Het zoeken naar eigen nummers, maar tegelijk blijven hangen aan de muziek die je kent en de liefde voor je idolen. Zeker in het begin als muzikant is dat de manier om zelf nummers te maken.

Tegelijk wordt de leefwereld van arme en conservatieve Ieren weer gegeven, op zoek naar dat beetje geluk. Thuis en in de wereld.

En de muziek is geweldig!! 🙂

avatar van Ste*
4,0
0
geplaatst: 19 januari, 17:23 uur [permalink]
Leuk!

Vond het wat twijfelachtig beginnen. Van die gore ventjes op zo’n vieze school, die dan zonder middelen of talent een band willen beginnen. Maar dat viel mee, de nummers die ze schrijven zijn best oke, de scenes met het opnemen van de clips erg amusant, en het is leuk om te zien dat ze inspiratie halen uit artiesten van die tijd, met dito haardracht en kledingstijl. Sowieso is de film best overtuigend jaren ’80. Vind het altijd een bijzonder decennium.

Connor vond ik als personage niet mega-interessant, hij moet het meer hebben van de bijfiguren, zoals de prachtige Raphina en zijn sympathieke broer, en de rest van de wat vreemde leeftijds- en klasgenoten.

Vond dat het nog wel langer door mocht gaan, en dat heb ik niet vaak bij films. Had eigenlijk wel willen zien dat de band het, als ze een aantal jaar ouder zijn, daadwerkelijk gemaakt heeft in Londen. Zou ook best een aardig concept zijn voor een wat langere serie. Er zijn immers een hele hoop van dit soort bands in Engeland die klein zijn begonnen, en de weg naar roem (inclusief muziek) is toch wel een leuk onderwerp.

4*

avatar van de grunt
3,5
0
geplaatst: 21 januari, 12:40 uur [permalink]
Hebben ze dat nummer speciaal geschreven voor deze film? Fantastisch nummer; snufje Duran Duran snufje Pet Shop Boys

avatar van tbouwh
3,5
0
geplaatst: 21 januari, 15:14 uur [permalink]
de grunt schreef:
Hebben ze dat nummer speciaal geschreven voor deze film? Fantastisch nummer; snufje Duran Duran snufje Pet Shop Boys


Allemaal original songs ja, los van de nummers van the Cure, Duran Duran e.a. die ook in de film (en op de soundtrack) te horen zijn.

avatar van de grunt
3,5
0
geplaatst: 21 januari, 16:07 uur [permalink]
tbouwh schreef:
Allemaal original songs ja, los van de nummers van the Cure, Duran Duran e.a. die ook in de film (en op de soundtrack) te horen zijn.


Oké cool. Ik bedoel The Riddle of the Model zeer fijne track. Snufje new wave, vintage 80s

avatar van tbouwh
3,5
0
geplaatst: 21 januari, 16:47 uur [permalink]
Dacht ik al, geheel mee eens 🙂

avatar van depri83
4,0
0
geplaatst: 11 februari, 22:30 uur [permalink]
Vond 'Once' echt schitterend maar de weg die Carney daarna in sloeg trok me niet echt. Ook lang tegen deze aangehikt, de liefdesproblemen van een puber nou niet echt iets is wat me aantrekt in een film.
Gelukkig toch bekeken en absoluut geen spijt van. Knappe nummers en redelijk originele personages.

avatar van JJ_D
3,0
0
geplaatst: 12 april, 14:12 uur [permalink]
Aandoenlijke feel-good – terug naar een tijd waarin muziek een kapstok was om een eigen identiteit te vormen en tot expressie te brengen – terug naar een tijd waarin videoclips een kunstig verlengstuk van muzikale werelden (wilden) zijn – terug naar een tijd waarin voor het eerst gekust wordt, onwennig, verlegen, kortstondig en onmiddellijk gevolgd door een excuus, waarna meteen het verlangen naar meer, en meer, en nog meer, en dat meer ook onhandig en knullig wordt afgedwongen, de schittering van een jongensachtige onwetendheid over hoe de vork in deze wereld precies in de steel zit– terug naar een tijd waarin de verhoudingen des levens eenvoudiger waren, goede en slechte klasgenoten, goede en slechte leraars, een broer als steunpilaar en ouders die volledig door hun eigen besognes in beslag worden genomen, netjes afgelijnd, eenvoudig, het bestaan een schoolvoorbeeld van klinkklare psychologie – terug naar een tijd waarin synthesizers koning waren en basgitaren onbeschroomd de fundering voor een song legden – terug naar een tijd van…aandoenlijke feel-good dus.

(Heb meteen na ‘Sing street’ vier keer na elkaar ‘Maneater’ van Daryl Hall & John Oates opgelegd. Niettemin: verder alles oké hier, no worries!)

3*

avatar van Collins
4,0
0
geplaatst: 13 april, 15:59 uur [permalink]
Wauw, wat een verrukkelijke lekkere heerlijke film.
Allereerst de score. Die is mooi. Goeie muziek. Fijn. Fijn.
Dan de rest. Ook fijn. Het verhaal speelt in de jaren '80. De setting en de sfeer uit die jaren zijn herkenbaar weergegeven. Vooral door de muziek natuurlijk. Maar ook door de kleding en het straatbeeld. Het ziet er allemaal vreemd herkenbaar uit. Je vindt het ook terug in de sfeer. De sfeer van uitzichtloosheid en depressiviteit, die goed is getroffen. Leuk hoor. Niet leuk leuk, maar op een herkenbare manier leuk, bedoel ik dan.
Het acteerwerk is goed. De hoofdpersonages zijn geloofwaardig en net interessant genoeg uitgediept. De overige personages zijn tamelijk wacko, lichtzinnig en vrolijkmakend. Ze geven de film een fijne en luchtige inkleuring, waardoor het algehele filmsfeertje redelijk luchtig kan blijven.
In het verhaal komt wel wat serieuze thematiek voorbij, maar die vreet niet al te diep in. Werkloosheid, armoe en (echt)scheiding passeren meer als een gegeven dat simpelweg deel uitmaakt van het leven van de personages. Er wordt niet heel emotioeel of lang bij stil gestaan. Het is er gewoon en heeft weinig impact op de toon van de film. Die blijft overheersend blij en vrolijk.
“Sing Street” is een prettige feelgood met gekke en innemende personages. Werd er blij en vrolijk van.

4,0
0
oup
geplaatst: 5 mei, 21:40 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Fantastische film! De fabuleuze Lucy Boynton speelt de sterren van de hemel SING! . Ik heb genoten. Op ongeveer 3/4 van de film vroeg ik mijzelf af waarom ik dit nou zo'n goede film vond. Het was bij een scene die ik normaal gesproken eigenlijk niet zou apprecieren. De scheidslijn tussen drie of vier sterren was toen extreem dun. Maar ik bleef kijken. Geboeid. Deze film werkt gewoon. Het lekkere suffe jaren tachtig sfeertje. De leuke muziek. Je gaat erin mee. Heel speciaal toch wel. Royale 4 sterren en in mijn ogen een absolute aanrader!

Nb. film gezien zonder ondertiteling. Zeker in het begin was het een aardige opgave om het bij tijd en wijle onverstaanbare Iers te volgen. Zelfs zo erg dat ik op het punt stond om het kijken te staken. Gelukkig niet gedaan, maar deze gaat zeker nog eens in de herziening als 'ie op dvd verschijnt.

avatar van otherfool
4,0
0
geplaatst: 6 mei, 22:26 uur [permalink]
Faggots!

Een decennium na het fantastische Once doet Carney het allemaal nog eens dunnetjes over met Sing Street, een hypersympathiek kijkje in de door muziek gedomineerde beleving van een tiener in het Dublin van de jaren '80. En laten we wel wezen: nemen we niet allemaal muziek uit de jaren '80 met een ongelooflijke korrel zout?

Wel, niet meer na het kijken van deze film! De liefde voor de muziek spat er (net als bij Once) vanaf en dankzij een werkelijk spectaculair goede jonge cast (met Boynton als grootste uitblinker) wordt de verrukte kijker meegevoerd, niet alleen in de muziek, maar ook in allerlei subplotjes rond familie, verliefdheid en school, met de dromen van ontsnapping aan het huidige miserabele bestaan, of het nu de plek is waar je woont of het huwelijk waarin je verkeert.

Dit alles gedaan met een stevige partij humor en een fabelachtig laatste shot dat Le Quattre Cent Coups naar de troon wenst te stoten. Heel fijne film.