Sing Street (2016)

Leuke film. Meestal zijn zulke prenten lastig te pruimen voor het "sterkere" geslacht. Dat is met Sing Street totaal niet het geval. 80's in modern jasje met een bak romantiek kijkt lekker weg. Invloeden van o.a. The Cure en Duran Duran dragen daar zeker een steentje bij.

"You can never do anything by half."

'Begin Again' wou ik altijd al eens zien, totdat deze nieuwe titel van John Carney mijn interesse trok. Dit is jammer genoeg een film die niet veel aandacht zal trekken, maar na het zien hiervan zal iedereen lovend zijn.

De film is gesitueerd in het Dublin van de jaren '80; een periode met geen tot weinig toekomstperspectief en waarin iedereen de oversteek maakt naar Engeland om hun heil te zoeken. Dit is niet anders voor de protagonist wiens ouders op het punt staan te scheiden te midden van een financiële crisis.

Voor het verhaal zal 'Sing Street' nooit de originaliteitsprijs winnen, aangezien het de zoveelste film is waar een jongen indruk moet maken op het ongrijpbare meisje. Dit keer dus door het vormen van een band en het schrijven van liedjes die gebaseerd zijn op hun ontwikkeling. Dit vormt de basis naar een ontroerende coming-of-age waar Conor zijn eigen identiteit in moet vinden, gesteund door wijselijk advies van zijn broer die toch meer in zijn mars heeft. Daarbij wordt er slim omgegaan door subtiel steeds een tipje van de sluier op te lichten en zowat elk personage een achtergrond mee te geven.

De meal ticket is zonder twijfel de muziek. Naast de passende soundtrack weet men ook te komen met originele liedjes die erg aanstekelijk zijn. Carney brengt het enthousiasme hiervan goed in beeld, van de clips gevuld met humor tot en met de fantasie die op een gegeven moment steeds meer de overhand neemt. Als kijker kun je niets anders dan meegaan in deze vrolijkheid die soms bitterzoet stemt.

Al met al een heerlijke coming-of-age die met veel liefde in elkaar is gezet, geweldig.

Dikke 3,5 sterren.

Beste prent van Carney tot nu toe. Geweldig. Na 'Begin Again', een vreselijk teleurstellende film, is dit echt werkelijk een verademing van de man die ik leerde kennen via het mooie 'Once'. Vanaf het moment dat The Riddle of the Model langs komt was ik meteen verkocht. Machtig! De mysterieuze Lucy Boynton, zo'n beetje de rode draad, is geweldig gecast. Mooie meid. Eigenlijk is dat hele bandje gewoon super. Ze toveren een lach op je gezicht, spelen wat muziekjes, zorgen voor vertier en ondertussen zorgt Conor dat de rode draadjes aan elkaar geknoopt worden. Een feel good, soms 'sad' film met een groot hart. Heel mooi.

“Rock and roll is a risk. You risk being ridiculed.”

Echt genoten. Sing Street is zo'n film waar je eigenlijk bijna twee uur met een glimlach naar zit te kijken en waarbij je op een gegeven moment alle liedjes zit mee te neuriën. Carney heeft met Once en Begin Again een dun maar indrukwekkend cv opgebouwd en ook met Sing Street weet hij weer een film af te leveren die je rechtstreeks in het hart raakt. 80's Dublin is het rauwe toneel en ik moet zeggen dat het een sterk en interessant contrast gaf. Het mierzoete verhaal over een jongen die een band start om indruk te maken op een meisje, komt mooi tot leven in een wereld vol grauwe arbeidersbuurten, onverstaanbare Ieren, recessie en keiharde leraren.

De belangrijkste troef van Sing Street is natuurlijk de muziek. Duran Duran, The Cure, The Clash en Genesis worden afgewisseld met zelf geproduceerde muziek die ik via Spotify nog vaak op repeat zal zetten. Walsh-Peelo begon wat weifelend maar zodra hij een microfoon voor zich heeft komt hij tot leven. En Lucy Boynton is een openbaring als droommeisje van Conor. De Senior Prom fantasie van Conor is nu al één van de mooiste en leukste scènes van 2016. En wanneer Boynton met die strik in der haar en zilveren jurk binnen komt lopen, wordt je zelf ook een beetje verliefd op haar. Het einde is mier, maar dan ook echt mierzoet, maar hier kon ik het hebben en ging ik er helemaal in mee. Carney strikes again.

Hele fijne film. Leuk en aanstekelijk plot en geen onnodige drama. Maar het is natuurlijk de sfeer en muziek wat de film zo goed maakt. En natuurlijk de cast, ken de meeste niet maar ze doen het voortreffelijk. In het begin had ik heel even mijn twijfels bij de muziek, maar werd gelukkig al snel weggeblazen.

4*

Fijn filmpje dit ja. Na een stukje van de trailer had ik een beetje een "mwah" gevoel, maar dat was al redelijk snel weg. Personages zijn heerlijk en gaan op grappige wijze aan de slag om toch serieus muziek te maken. In eerste instantie om indruk te maken op een mooi intrigerend meisje, maar gaandeweg wordt het een belangrijk middel voor de hoofpersoon om zich te uiten en zijn weg in het leven te vinden. Het belangrijkste van de film is dat de liedjes ook gewoon echt goed zijn en gelijk aanslaan. Er zit verder een stukje drama bij die de film wat extra diepgang bied, maar ik zat vooral met een lach te kijken.

Mooie film dit. Ik ga deze zeker aanbevelen aan vrienden. Een onbekende cast buiten de ouders van Conor, maar verder goed geacteerd. In het begin moet je misschien een beetje open-minded zijn, het is zeker geen standaardfilmpje. De typische Ierse sfeer doet deze film alleen maar eer aan. De woorden en dialogen zijn goed gekozen, waarbij de gevoelens vaak overgebracht worden via de muziek. De film heeft ook een mooie moraal: als je jong bent, streef je dromen na en ga er gewoon voor.

Totaal niet mijn genre, maar vanwege de goede reacties toch maar geprobeerd. Ben een stuk minder enthousiast dan de sprekers boven mij. Sing Street heeft inderdaad zijn momenten, maar is toch vooral naïef en afgezaagd. De mentorfiguur in de vorm van de grote broer, de onmogelijk liefde die gewonnen wordt, de pestkop die zo gek nog niet is, de boze schoolmeester. Het ene cliché is nog groter dan het andere. Door de leuke muziek, sterke 80's-sfeer en geinige knipoogjes naar bestaande bands heb ik me nog best vermaakt. Maar om nou te zeggen dat dit een van de beste film van het jaar is... Voor mij in elk geval niet.

In een gekke bui maar eens aangezet. Dit is eigenlijk totaal niet mijn genre, maar op een of andere manier kreeg ik een goed gevoel bij bovenstaand plot. Wellicht dat de jaren '80 er iets mee te maken hebben, altijd goed. Zeker als het wordt gecombineerd met muziek uit die tijd.

Daarbij vind ik films die zich afspelen op probleemscholen vaak wel interessant. Vanaf de eerste minuut eigenlijk was ik verkocht. De jonge Brendan is erg sympathiek en uitstekend gecast. De bandleden die hij bij elkaar sprokkelt zou ik op het eerste gezicht classificeren als buitenbeentjes, en zeker geen helden. Maar dat werden ze stukje bij beetje zeker wel. En dan komt daar de schitterende Raphina nog bij. Voor zo'n meid zou ik ook door het vuur gaan.

Dat laatste helpt natuurlijk bij mijn persoonlijke betrokkenheid, maar het verhaal is verder eigenlijk veel te zoet. Maar door het enorme enthousiasme wat de film uitstraalt neem ik het graag voor lief. Ik ben meer van de house-muziek en dergelijke, maar werkelijk elk nummer die Sing Street laat horen treft doel. Heb een beetje een hekel aan dat alternatieve singer-songwriter gedoe, maar toch een klein beetje meer respect gekregen.

Het einde is ook prachtig en sluit deze feelgood film perfect af. Per toeval op deze film gestuit, en het blijkt één van de verrassingen van het jaar wat mij betreft.

Wat een geweldige film was dit! Nergens gaat het slepen en de cliche's worden vrij gemakkelijk vermeden. Daarnaast behandeld de film een aantal muziekstromingen waar ik groot fan van ben. Liefhebbers van The Cure en andere bands begrijpen gelijk wat er met "happy-sad wordt bedoelt. Op dat moment zat ik aan een bijzonder hoog cijfer te denken voor deze film. Helaas wordt het niveau van "Riddle of The Model" niet meer gehaald in de andere nummers. Die laatste paar nummers waren echt te zoetsappig en zorgen misschien wel voor een heel punt aftrek. Verder is dit wel een erg aangename voelgoed-film.

‘No more Ziggy Stardust’. Op een streng katholieke Ierse school, waar regels en moraliteit hoog in het vaandel staan, is geen ruimte voor de culturele uitspattingen van Conor Lalor (Ferdia Walsh-Peelo). Geïnspireerd door de eighties-sound van Duran Duran, the Jam, the Cure en Bowie ontworstelt Conor zich aan de pesterijen en de familieproblemen die zijn bestaan tekenden. Regisseur John Carney levert met Sing Street een ietwat clichématige, maar wel ontzettend fijne coming of age-film af.

Het is prijzenswaardig dat de clichés die Sing Street tekenen de film nergens fataal worden. Hoofdpersoon Conor vertegenwoordigt een jongensdroom: een band starten, een meisje scoren en rock ’n roll gebruiken om te vluchten uit het kansarme milieu waarin je bent opgegroeid. Als die elementen één voor één worden afgewerkt, kan het vervelend worden. Been there, done that, zou je denken. Zo niet in Sing Street.

De film ademt namelijk plezier en vrijheid, en zorgde ervoor dat ik met een glimlach de bioscoop verliet. De cast is bijvoorbeeld ontzettend goed op dreef. Conor betoont zich als leadzanger eerst nog wat weifelend. Als hij zijn love interest Raphina (Lucy Boynton, een geweldige ontdekking) voor het eerst aanspreekt, wordt het hem eigenlijk al te veel als hij twee zinnen van a-ha’s Take on Me moet zingen. Later ontpopt hij zich tot een volleerd vertolker van de original songs die hij samen met muzikale alleskunner Eamon (Marc McKenna) schrijft. Een belangrijke rol in Conor’s opbloeien is weggelegd voor zijn broer Brendon (Jack Reynor). Op ontwapenende wijze moedigt hij zijn jongere broertje aan de dromen na te jagen die voor hem inmiddels vervlogen zijn. Regisseur James Carney heeft er goed aan gedaan jonge, onbekende acteurs te casten. Dit zijn jongens waarvan je echt gelooft dat ze zich met hun dromen en teleurstellingen in het sociaal-economisch getergde Dublin van de eighties zouden kunnen bevinden.

Een tweede reden dat Sing Street werkt, is de originele soundtrack die het door Conor geformeerde bandje voortbrengt. De nummers (onder andere The Riddle of the Model, Up en To Find You) zijn erg sterk geproduceerd, en duidelijk gemodelleerd naar de populaire pop van Duran Duran. In de film wordt de balans gezocht tussen de muzikale ontdekkingstocht van Sing Street en de diverse referenties naar grootheden uit de popscene van de jaren tachtig. Als Conor met zijn geverfde haar de schoolgangen betreedt, zou je zweren dat de jongere versie van The Cure-frontman Robert Smith binnen komt lopen.

Toch is deze film niet in alle opzichten even geslaagd. Ik heb het al genoemd, het verhaal volgt werkelijk alle clichés die een film als deze zouden kunnen karakteriseren. En dat is ergens wel erg jammer, want waar de characters erg geloofwaardig zijn, is het verloop van het verhaal dat niet. Daarmee degradeert de film zich enigszins. Sing Street had echt vernieuwend kunnen zijn, maar nu blijft het bij een vermakelijke, goed geproduceerde feelgood-movie. Het is de scheidslijn tussen ‘gelikt’ en ‘origineel’ die op het spel staat. Ik neig door de soundtrack en de cast toch nét naar het tweede.

3.5*

Klik hier voor de recensie met fotomateriaal en videoclips erbij.

Onweerstaanbare ode aan de muziek van de jaren '80 en tegelijkertijd een heerlijke coming-of-age film, zoals ze alleen in het Verenigd Koninkrijk gemaakt kunnen worden. Regisseur John Carney wist eerder met Once en Begin Again te overtuigen binnen het genre en levert nu weer een smakelijke cocktail af van muziek, romantiek en humor. De liedjes zitten weer erg slim en aanstekelijk in elkaar; het is vooral erg leuk om de band die de hoofdrolspelers oprichten de verschillende stijlen van popmuziek van de jaren '80 te horen en zien aftikken. Daarnaast zijn de personages erg sympathiek.

Uitstekende film over een jongen die naar een nieuwe school wordt gestuurd en daar een band begint. John Carney weet opnieuw perfect de magie te vangen van het componeren van je eigen liedjes (vooral tijdens het eerste gedeelte). Er wordt een fijn en nostalgisch tijdsbeeld neergezet (midden jaren '80 in Dublin). Het verhaal eromheen is vrij simpel, maar bevat meer dan genoeg mooie momenten. De cast en de soundtrack maken het geheel af.

Basis verhaaltje, maar zeer goed gebracht. Mooie setting met veel aandacht voor de aankleding van de film. De regisseur slaagt er ook in om de liefde voor muziek mee te geven, en niet zozeer een hoop liedjes uit de jaren '80. De liefde voor muziek vanuit een tiener die weliswaar muziek maakt voor een mooie meid, maar zich wel helemaal verliest in de muziek. Het is zijn stem geworden. Zelden dat ik muziek als Duran Duran en a-ha gehoord heb met zoveel punkgehalte. De stem van de liefde, de stem van het verzet, de stem om zich te uitten. Dankzij een mix van donkere hits en dromerige videoclips.

Belangrijk is ook dat de wil om zelf te componeren zo naar voren komt. Het zoeken naar eigen nummers, maar tegelijk blijven hangen aan de muziek die je kent en de liefde voor je idolen. Zeker in het begin als muzikant is dat de manier om zelf nummers te maken.

Tegelijk wordt de leefwereld van arme en conservatieve Ieren weer gegeven, op zoek naar dat beetje geluk. Thuis en in de wereld.

En de muziek is geweldig!!

Leuk!

Vond het wat twijfelachtig beginnen. Van die gore ventjes op zo’n vieze school, die dan zonder middelen of talent een band willen beginnen. Maar dat viel mee, de nummers die ze schrijven zijn best oke, de scenes met het opnemen van de clips erg amusant, en het is leuk om te zien dat ze inspiratie halen uit artiesten van die tijd, met dito haardracht en kledingstijl. Sowieso is de film best overtuigend jaren ’80. Vind het altijd een bijzonder decennium.

Connor vond ik als personage niet mega-interessant, hij moet het meer hebben van de bijfiguren, zoals de prachtige Raphina en zijn sympathieke broer, en de rest van de wat vreemde leeftijds- en klasgenoten.

Vond dat het nog wel langer door mocht gaan, en dat heb ik niet vaak bij films. Had eigenlijk wel willen zien dat de band het, als ze een aantal jaar ouder zijn, daadwerkelijk gemaakt heeft in Londen. Zou ook best een aardig concept zijn voor een wat langere serie. Er zijn immers een hele hoop van dit soort bands in Engeland die klein zijn begonnen, en de weg naar roem (inclusief muziek) is toch wel een leuk onderwerp.

4*

Aandoenlijke feel-good – terug naar een tijd waarin muziek een kapstok was om een eigen identiteit te vormen en tot expressie te brengen – terug naar een tijd waarin videoclips een kunstig verlengstuk van muzikale werelden (wilden) zijn – terug naar een tijd waarin voor het eerst gekust wordt, onwennig, verlegen, kortstondig en onmiddellijk gevolgd door een excuus, waarna meteen het verlangen naar meer, en meer, en nog meer, en dat meer ook onhandig en knullig wordt afgedwongen, de schittering van een jongensachtige onwetendheid over hoe de vork in deze wereld precies in de steel zit– terug naar een tijd waarin de verhoudingen des levens eenvoudiger waren, goede en slechte klasgenoten, goede en slechte leraars, een broer als steunpilaar en ouders die volledig door hun eigen besognes in beslag worden genomen, netjes afgelijnd, eenvoudig, het bestaan een schoolvoorbeeld van klinkklare psychologie – terug naar een tijd waarin synthesizers koning waren en basgitaren onbeschroomd de fundering voor een song legden – terug naar een tijd van…aandoenlijke feel-good dus.

(Heb meteen na ‘Sing street’ vier keer na elkaar ‘Maneater’ van Daryl Hall & John Oates opgelegd. Niettemin: verder alles oké hier, no worries!)

3*

Wauw, wat een verrukkelijke lekkere heerlijke film.

Allereerst de score. Die is mooi. Goeie muziek. Fijn. Fijn.

Dan de rest. Ook fijn. Het verhaal speelt in de jaren '80. De setting en de sfeer uit die jaren zijn herkenbaar weergegeven. Vooral door de muziek natuurlijk. Maar ook door de kleding en het straatbeeld. Het ziet er allemaal vreemd herkenbaar uit. Je vindt het ook terug in de sfeer. De sfeer van uitzichtloosheid en depressiviteit, die goed is getroffen. Leuk hoor. Niet leuk leuk, maar op een herkenbare manier leuk, bedoel ik dan.

Het acteerwerk is goed. De hoofdpersonages zijn geloofwaardig en net interessant genoeg uitgediept. De overige personages zijn tamelijk wacko, lichtzinnig en vrolijkmakend. Ze geven de film een fijne en luchtige inkleuring, waardoor het algehele filmsfeertje redelijk luchtig kan blijven.

In het verhaal komt wel wat serieuze thematiek voorbij, maar die vreet niet al te diep in. Werkloosheid, armoe en (echt)scheiding passeren meer als een gegeven dat simpelweg deel uitmaakt van het leven van de personages. Er wordt niet heel emotioeel of lang bij stil gestaan. Het is er gewoon en heeft weinig impact op de toon van de film. Die blijft overheersend blij en vrolijk.

“Sing Street” is een prettige feelgood met gekke en innemende personages. Werd er blij en vrolijk van.

Fantastische film! De fabuleuze Lucy Boynton speelt de sterren van de hemel SING! . Ik heb genoten. Op ongeveer 3/4 van de film vroeg ik mijzelf af waarom ik dit nou zo'n goede film vond. Het was bij een scene die ik normaal gesproken eigenlijk niet zou apprecieren. De scheidslijn tussen drie of vier sterren was toen extreem dun. Maar ik bleef kijken. Geboeid. Deze film werkt gewoon. Het lekkere suffe jaren tachtig sfeertje. De leuke muziek. Je gaat erin mee. Heel speciaal toch wel. Royale 4 sterren en in mijn ogen een absolute aanrader!

Nb. film gezien zonder ondertiteling. Zeker in het begin was het een aardige opgave om het bij tijd en wijle onverstaanbare Iers te volgen. Zelfs zo erg dat ik op het punt stond om het kijken te staken. Gelukkig niet gedaan, maar deze gaat zeker nog eens in de herziening als 'ie op dvd verschijnt.

Faggots!

Een decennium na het fantastische Once doet Carney het allemaal nog eens dunnetjes over met Sing Street, een hypersympathiek kijkje in de door muziek gedomineerde beleving van een tiener in het Dublin van de jaren '80. En laten we wel wezen: nemen we niet allemaal muziek uit de jaren '80 met een ongelooflijke korrel zout?

Wel, niet meer na het kijken van deze film! De liefde voor de muziek spat er (net als bij Once) vanaf en dankzij een werkelijk spectaculair goede jonge cast (met Boynton als grootste uitblinker) wordt de verrukte kijker meegevoerd, niet alleen in de muziek, maar ook in allerlei subplotjes rond familie, verliefdheid en school, met de dromen van ontsnapping aan het huidige miserabele bestaan, of het nu de plek is waar je woont of het huwelijk waarin je verkeert.

Dit alles gedaan met een stevige partij humor en een fabelachtig laatste shot dat Le Quattre Cent Coups naar de troon wenst te stoten. Heel fijne film.

Jeetje wat een hoge cijfers zeg! Maar zó goed vond ik het nou ook weer niet. Een simpel verhaaltje over een stel kneusjes die een bandje beginnen, gooi er nog wat drama en een liefdesverhaaltje in en dan heb je een filmpje als dit. De jonge cast doet het niet slecht en het ziet er ook nog best aardig uit, ook de oude muziek is best leuk om weer eens te horen. De uitvoering is best redelijk gedaan dus maar het blijft een tienerfilmpje met een simpel liefdesverhaaltje. Bovendien vond ik het veel te braaf en ging het allemaal iets te makkelijk. Een nipte voldoende, meer kan ik er niet van maken.

Nope dit deed het hem niet. Ene kutsong na de andere. Volledig ongrijpbare personages. Beste moment was nog de eerste keer dat ze een video probeerden te maken en de oudere broer was ook cva maar overal een teleurstelling.

Een goede komedie/drama/muziek/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Bekende acteurs...

Prima camerabeweging...

Heerlijke film, echte aanrader. Begin Again van deze regisseur vond ik ook al zo'n aangename verrassing maar dit is nog een sterretje beter. Ditmaal heeft Carney ook geen bekende koppen voor de hoofdrollen nodig om ons te betoveren. Scherpe humor, goede muziek(jammer dat de laatste songs wat minder zijn), personages waar je graag in wil geloven en vooral een perfecte herbeleving van die typische jaren tachtig sfeer. I love it. Wie goede, authentieke films uit Europa wil zien komt de laatste jaren toch vooral in Denemarken en Ierland uit, met Spanje als goede derde.

Een plezierige en vriendelijke film over een groepje tieners, die om uiteenlopende redenen een bandje beginnen. Een eenvoudig verhaaltje, sfeervol gesitueerd in Dublin medio jaren 80. De soundtrack met veelal originele nummers is geweldig.

Simpelweg een hartstikke amusante film, die thematisch wel een kleine beetje doet denken aan Alan Parker’s The Commitments (1991) (ook een aanrader!). Ieren —sowieso over het algemeen gezellige mensen— hebben wat met muziek. Leuk dat ze ons door films als deze daar deelgenoot van maken. Regisseur John Carney is goed bezig

Erg leuke en ook heel goede film die een prachtig tijdsbeeld van Dublin/Ierland in de jaren tachtig weergeeft.De muzikale omlijsting is ,zeker als je ook in die tijd bent opgegroeid om van te smullen.

Het verhaal is verder niet zo bijzonder of apart maar wel op een erg aanstekelijke manier uitgewerkt.

Ook de voornamelijk jonge cast doet het prima al vond ik Mark McKennan als Eamon (de muzikant) en natuurlijk Lucy Boynton als Raphina er wel uitspringen.De laatste spatte werkelijk van het scherm af.

Vond die broer trouwens ook erg goed.

Het geheel wordt in goede banen geleid door de adequate regie John Carney.

Ben dan ook benieuwd naar zijn andere films.

Sing street is dan ook een zeer aangename kijkervaring en een must voor iedereen die ooit in een bandje heeft gezeten of er nog in zit.De herkenbaarheid is gigantisch.

Dikke vier sterren.

Ik ontdekte Sing Street, als ik het me goed herinner, op de site van U2. Bono sprak lovende woorden en toen ik zag welke namen op de soundtrack voorbij zouden komen, had de film gelijk mijn aandacht. Ondanks dat ik het decennium zelf niet heb meegemaakt, vind ik de jaren 80 in veel opzichten erg leuk, dus het feit dat de film zich hierin afspeelt was ook een extra motiverende factor om deze film zo spoedig mogelijk te bekijken.

En wat ben ik blij dat het de heerlijke film geworden is waar ik op gehoopt had! Het sfeertje dat hier gecreëerd wordt is fantastisch. De film is soms vrij somber, vooral wanneer men zich focust op de problematiek binnen het Ierse gezin en de conservatieve school waar Conor les krijgt, maar verder is de sfeer vooral erg opgewekt en speels. Liefde is een belangrijk thema; zowel liefde voor muziek als liefde voor een meisje. Connor is een sympathiek hoofdpersonage, goed neergezet door Ferdia Walsh-Peelo, en de mooie Lucy Boynton biedt prima tegenspel als Raphina. De chemie tussen beiden is erg leuk en levert een aantal mooie scènes op.

Met de romantiek zit het dus helemaal snor, maar ook het hele vormingsproces van de band is iets dat me gemakkelijk wist te boeien. Geweldig om te zien hoe Conor geïnspireerd raakt om een band te beginnen en de andere bandleden ontmoet. Hier valt op dat de film regelmatig ook humoristisch uit de hoek komt. Leuk om te zien hoe de band qua stijl steeds evolueert. Ik vond het eerste nummer, 'The Riddle of the Model', al erg leuk, maar ook latere nummers als 'Up', 'Drive It Like You Stole It', 'Girls' en 'Brown Shoes' zijn stuk voor stuk aanstekelijke, slim geschreven popnummers. Het is haast ondenkbaar dat deze nummers speciaal voor de film gemaakt zijn en niet op zichzelf staande hits zijn. Ze gaan ook hand in hand met de nummers van The Clash, Duran Duran en The Cure die voorbij komen.

Ik kan geen enkel negatief punt bedenken. Sterker nog, als ik aan Sing Street denk, moet ik automatisch glimlachen. De film voldoet aan alle eisen om bestempeld te worden als ultieme 'feelgoodfilm'. Het zakt nergens in, kent een fijne, logische opbouw en de climax maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Fantastisch!

4,5*

Sing street is een meer dan behoorlijke film die vrij onder de radar is gebleven. Zonde, want deze kleine film heeft heus wel wat te bieden. Conor (Ferdia Walsh-Peelo) heeft het niet makkelijk om zich door het leven te slaan. Wegens geldgebrek maken zijn ouders veel ruzie wat leidt tot een verhuis naar een strenge kostschool. De sfeer is erg deprimerend en troosteloos en op macrovlak situerend in de jaren 80 van Ierland.

Conor vindt een uitweg via de muziek. Wat eerst als een uitvlucht gold om een meisje te imponeren, met name Raphina (Lucy Boynton), wordt al gauw wat serieuzer. Na het bijeen scharrelen van wat local guys sticht hij zijn nieuwe band genaamd Sing Street. Het enthousiasme en de sfeer waarmee dit gepaard gaat is aandoenlijk. De muziek is geweldig. McKenna doet het fantastisch en springt erbovenuit. De film is authentiek en is een ode naar de jaren 80 en blijft de gehele duur boeiend.

Hoewel ik niet zoveel met muziek heb toch van genoten. Leuke feel good movie met een tikkeltje humor. Dikke 3,5*!

Conor [Ferdia Walsh-Peelo] voelt zich bepaald niet gelukkig op de openbare school in Dublin waar hij net is begonnen, ook al omdat hij regelmatig het doelwit is van pestkop Barry [Ian Kenny]. Totdat hij de mysterieuze Raphina [Lucy Boynton] ziet en onder de indruk raakt van haar eigenzinnigheid en schoonheid. Aangezien Raphina ambities heeft als fotomodel besluit Conor op advies van zijn broer [Jack Reynor] een band te beginnen. Niet alleen omdat het cool is, maar ook omdat hij Raphina in zelfgemaakte videoclips kan laten spelen.

Een bijzonder aangename film over de betekenis van muziek en zelf-expressie voor de persoonlijke ontwikkeling van jongeren. De liedjes zijn bijzonder goede pastiches op o.a. Inbetween Days van The Cure en Maneater van Hall & Oates die de jonge muzikanten vol overtuiging brengen. De soundtrack zit uiteraard vol met 80s-muziek, maar het is het spelplezier (ook zonder muziek) van de jonge cast dat zorgt voor de ware magie in dit onderhoudende muzikaal-komische drama.

Deze was op tv en eens meegepikt. Dit was wel een leuke film. Nog toffe liedjes en de cast was ook wel goed gekozen. Verder verveelde het verhaaltje niet en was de speelduur ook goed, niet te lang en niet te kort.

Leuke film.

Plezierig filmpje over jonge muzikanten in het kennelijk als hellhole beschouwde Dublin halverwege jaren 80. Aardige liedjes, de nodige humor en prima gespeeld door de voor mij grotendeels onbekende cast.

Ik vond de interacties binnen het gezin eigenlijk nog het minst geslaagd, het draait toch vooral om de repeteersessies, videoclips en het optreden. En Raphina natuurlijk, die zo lijkt weggelopen van een optreden van Bananarama of de Belle Stars. Aankleding en sfeerbeelden zijn sowieso goed verzorgd.

Nou was die band wel iets te goed, er had natuurlijk minimaal een slechte drummer of bassist bij gemoeten, en het einde was me te zoet (en ongeloofwaardig). Ik hoopte lang dat het een wensdroom van Conor was net als in die fijne scène in de gymzaal, maar dat leek het toch niet te zijn met al die details.