Sing Street (2016)

Aardige coming-of-age bandfilm in een leuke setting en een interessant tijdperk. De jaren '80 zijn redelijk overtuigend neergezet en de Ierse accenten zijn authentiek. Ik had geen idee waar de film naar toe zou gaan, maar ik hoopte op een rauw drama en zware, realistische thema's. Het bleek echter al snel relatief luchtig en feel-good te zijn met niet al te zware thema's.

Het plot draait om Conor, maar een aantal andere personages zijn eigenlijk veel interessanter dan Conor zelf; bijvoorbeeld Raphina, die meer heeft meegemaakt dan ze laat merken (wat helaas niet uitgebreid aan bod komt), Conors oudere broer die zelf kampt met onvervulde dromen en daar nog verbitterd over lijkt, en Conors ouders die hun eigen relationele conflicten hebben. De overige personages (zoals Conors bandmaatjes) zijn al helemaal onderbelicht en functioneren als niets meer dan sidekicks in dienst van Conor.

De muziek die de jongens maakten zat goed in elkaar en klonk prima. Misschien iets té gelikt en doorgeproduceerd voor jonge beginnende muzikanten, maar goed, realisme was volgens mij niet de insteek van deze film. Ondanks de luchtige insteek vond ik de romance tussen Conor en Raphina wel erg onwaarschijnlijk. Zij is ver out of his league qua looks en het feit dat ie als onzeker pubertje in een band met een stelletje van die loservriendjes zit zou haar niet enorm moeten imponeren. Maar ja, het is feel-good, dus we accepteren het maar. Het beetje drama en "conflict" ze vertrekt zonder iets te zeggen naar Londen en bij terugkomst doet ze alsof ze hem niet kent dat tegen het eind alsnog ontstaat heeft niet veel om het lijf en wordt alsnog snel weggemoffeld ten behoeve van een feel-good einde, dat zich op een haast The Truman Show-achtige manier ontvouwt.

Al met al best een leuk tussendoortje, met wat leuke muziek en thema's, maar het zal geen blijvende indruk op me achterlaten.

Sympathiek, feelgood en zelfs wat hartverwarmend hoe die jonge snaken u vol gedrevenheid meevoeren in deze muzikale voltreffer van John Carney, regisseur die ook al bekoorde met zijn "Once", even fris en charmant.

Heel wat tachtigermuziek waaronder enkele mooie, overbekende songs.

Ferdia Wash-Peelo lijkt zeker iets in zijn mars te hebben maar aan de krachtige act van Jack Reynor als de baanbrekende broer, kunt ge evenmin voorbijgaan.

Aanbevolen filmpje, eigenlijk. Geen zwaarwichtigheden en niets waaraan zich te ergeren valt.

Gisteren op TV; Wat een goede feelgoodfilm zeg, liet me echt met een krop in de keel achter. Een soort tienersprookje in de jaren '80 waarin een jongen, Conor, het bandje "Sing Street" opricht met enkele andere jongeren. De teksten van zijn liederen worden vooral geïnspireerd door zijn gevoelens voor Raphina, die het vrouwelijk schoon is voor de videoclips. Wat zo mooi is aan deze film, is dat de wereld rondom Conor niet stopt met draaien : zijn ouders staan op scheiden, de strenge pater laat met bruut geweld de huisregels van het college gelden, hij vindt steun bij zijn broer en liefde bij Raphina. Deze film voelt in alles juist aan. Zelfs de muzikale nummers zijn van een niveau dat je het geloofwaardig vindt dat hij er op het eind voor gaat om een platencontract te gaan versieren. Enige minpunt is misschien dat de andere leden van het bandje onderbelicht blijven. Iets wat Alan Parker beter deed in The Commitments (1991).

Alle films van John Carney volgen precies hetzelfde patroon - eerst wat getob, dan komt de muziek en wordt het steeds leuker totaan het onvermijdelijke feelgood einde. De ene is misschien een beetje sterker dan de andere, maar de overeenkomsten zijn zo sterk dat de titels na 'Once' toepasselijker 'Twice', 'Three Times' enzovoorts hadden kunnen zijn. Is dat erg? Zeker niet, want het levert toch elke keer weer fijne filmpjes op, waar ik met veel plezier naar kijken kan.

Deze aflevering heeft bij uitzondering nog een randje scherpte er in in de vorm van de trappen na naar de katholieke kerk en Brother Baxter - sterk neergezet door Don Wycherley. Je moet er maar zin in hebben, een rol te spelen die het treffendst omschreven wordt als 'eng vies mannetje'. Gelukkig zijn de andere rollen leuker, met vanzelf Walsh-Peelo en Boynton voorop.

En weer een paar leuke liedjes, leuk ingepast in het verhaal en slim meegelift op de muziek in die tijd. Alleen dat maakt het al een feest om te kijken - niet alleen maar het simpelweg op de nostalgie spelen door een afgedraaide gouwe ouwe nog maar eens af te draaien, maar er een nieuw liedje omheen schrijven. Zo mag Carney van mij nog wel een honderd films maken.