Sing Street (2016)

In een gekke bui maar eens aangezet. Dit is eigenlijk totaal niet mijn genre, maar op een of andere manier kreeg ik een goed gevoel bij bovenstaand plot. Wellicht dat de jaren '80 er iets mee te maken hebben, altijd goed. Zeker als het wordt gecombineerd met muziek uit die tijd.

Daarbij vind ik films die zich afspelen op probleemscholen vaak wel interessant. Vanaf de eerste minuut eigenlijk was ik verkocht. De jonge Brendan is erg sympathiek en uitstekend gecast. De bandleden die hij bij elkaar sprokkelt zou ik op het eerste gezicht classificeren als buitenbeentjes, en zeker geen helden. Maar dat werden ze stukje bij beetje zeker wel. En dan komt daar de schitterende Raphina nog bij. Voor zo'n meid zou ik ook door het vuur gaan.

Dat laatste helpt natuurlijk bij mijn persoonlijke betrokkenheid, maar het verhaal is verder eigenlijk veel te zoet. Maar door het enorme enthousiasme wat de film uitstraalt neem ik het graag voor lief. Ik ben meer van de house-muziek en dergelijke, maar werkelijk elk nummer die Sing Street laat horen treft doel. Heb een beetje een hekel aan dat alternatieve singer-songwriter gedoe, maar toch een klein beetje meer respect gekregen.

Het einde is ook prachtig en sluit deze feelgood film perfect af. Per toeval op deze film gestuit, en het blijkt één van de verrassingen van het jaar wat mij betreft.

Zo mooi is dat, FillumGek, dat je hoewel het totaal je ding niet is tóch zo verrast wordt. Ik had dat ook. Zoveel beter dan ik verwacht had. Leuk om te lezen, jouw ervaring.

Ik zat in Antwerpen helemaal alleen in de zaal, dus wellicht verdwijnt ie snel uit de zalen. Zonde want dit was één van de toppers van 2016 ! Sfeervolle feelgood movie.

Wat een geweldige film was dit! Nergens gaat het slepen en de cliche's worden vrij gemakkelijk vermeden. Daarnaast behandeld de film een aantal muziekstromingen waar ik groot fan van ben. Liefhebbers van The Cure en andere bands begrijpen gelijk wat er met "happy-sad wordt bedoelt. Op dat moment zat ik aan een bijzonder hoog cijfer te denken voor deze film. Helaas wordt het niveau van "Riddle of The Model" niet meer gehaald in de andere nummers. Die laatste paar nummers waren echt te zoetsappig en zorgen misschien wel voor een heel punt aftrek. Verder is dit wel een erg aangename voelgoed-film.

Vreemd, hij gaat hier dus 17 november alsnog draaien. Zal eens kijken of ik hem gratis kan meepakken.

SergioMalick, Drive It Like You Stole It is voor mij het nummer van deze film. Zat bij mij dagenlang in mijn hoofd. Geweldig catchy liedje imo. Sing Street - Drive It Like You Stole It (Official Video) - YouTube

Nog een keer nagenieten: topfilm!

En dan heb je ook nog Brown Shoes. Ook een heerlijk nummer met al die jongelui die dat masker opzetten.

Die hele scène was magisch.

Ohja inderdaad ook een heerlijk nummer!

Inderdaad magisch. Het moment dat Boynton komt binnenlopen... Alsof ik zelf weer een 15 jarige jongen ben die op slag verliefd wordt op een meisje .

Hophop!

Draait maar liefst bij 1 Pathé.

Dat schiet inderdaad niet op

Irritant genoeg draaide hij vorige week overal in de Sneak, maar toen kwamen ze met deze hint...

Vorig jaar hing heel Berlijn vol met de poster van deze film. Dacht toen dat het een of ander underground muziek festival was

Met muziek van The Cure

Alleen in Kino Rotterdam te zien. Speeltijden

Vreemd! Is er een eindelijk een feelgood die een breed publiek kan aanspreken wordt ie niet opgepakt.

Nee, ook in Amsterdam en volgende maand in Maastricht. Twijfel nog of ik ga want ik vind John Carney nogal een tweederangs regisseur. Of is dit echt veel beter dan Once en Begin Again?

Ik zou het niet doen.

Ah ok, in ieder geval in meer steden, das mooi. Mwah lijkt me niet een film die je erg mooi gaat vinden Verhoeven maar wie weet.

'Up' is het leukste nummertje.

Verdorie, daar had ik nu vandaag eens echt zin in, en nu draait ie nergens in de wijde omtrek

Erg mooi. Wat meer een kinderfilm dan ik had gedacht, maar ik heb een zwak voor de hartverwarmende muziekfilms van Carney, en hem zich dan op het coming of age-genre te zien storten, een van mijn favoriete genres, is des te mooier. De film lijkt soms wat te ver buiten de realiteit te staan maar het is vooral heel mooi om Conor een uitlaatklep, identiteit en dromen te zien vinden in muziek. De scènes waarin Conor met Eamon nieuwe muziek schrijft zijn erg mooi. De muziek in de film is niet altijd even best, maar het is prachtig om te zien hoezeer Conor erin opgaat. Voor veel mensen ook wel herkenbaar denk ik.

De kinderen zijn ook leuk gecast en die scènes met de oudere broer met antwoorden overal op zijn erg grappig maar ook aandoenlijk. Het einde is ook sterk. Dat door Conor gefantaseerde optreden is geweldig en echt kippenvel, en mooi ook als hij hierna met Raphina met dat kleine bootje oversteekt naar Engeland. Dit is overigens wel en mooi voorbeeld van een scène waarin de film vaak niet echt goed duidelijk weet te maken wat fantasie en werkelijkheid is. Maar evengoed een hartverwarmende scène. De 80's muziek is de ene keer wat meer naar mijn smaak dan de andere, maar gezien de leeftijd van Carney is het duidelijk dat dit voor hem best een persoonlijke film is. Hij is ook een van de weinige regisseurs die een echte zoete film helemaal weet te verkopen. 3.5*, tegen de 4.0 aan.

Ik ben snel naar Pathé City gerend. Blij dat ik 'em heb kunnen zien, de mate van zaalvulling deed mijn vermoeden bevestigen dat Sing Street qua draaitijd waarschijnlijk geen al te lang leven beschoren zal zijn. Jammer, verdient een groter (Nederlands) publiek.

‘No more Ziggy Stardust’. Op een streng katholieke Ierse school, waar regels en moraliteit hoog in het vaandel staan, is geen ruimte voor de culturele uitspattingen van Conor Lalor (Ferdia Walsh-Peelo). Geïnspireerd door de eighties-sound van Duran Duran, the Jam, the Cure en Bowie ontworstelt Conor zich aan de pesterijen en de familieproblemen die zijn bestaan tekenden. Regisseur John Carney levert met Sing Street een ietwat clichématige, maar wel ontzettend fijne coming of age-film af.

Het is prijzenswaardig dat de clichés die Sing Street tekenen de film nergens fataal worden. Hoofdpersoon Conor vertegenwoordigt een jongensdroom: een band starten, een meisje scoren en rock ’n roll gebruiken om te vluchten uit het kansarme milieu waarin je bent opgegroeid. Als die elementen één voor één worden afgewerkt, kan het vervelend worden. Been there, done that, zou je denken. Zo niet in Sing Street.

De film ademt namelijk plezier en vrijheid, en zorgde ervoor dat ik met een glimlach de bioscoop verliet. De cast is bijvoorbeeld ontzettend goed op dreef. Conor betoont zich als leadzanger eerst nog wat weifelend. Als hij zijn love interest Raphina (Lucy Boynton, een geweldige ontdekking) voor het eerst aanspreekt, wordt het hem eigenlijk al te veel als hij twee zinnen van a-ha’s Take on Me moet zingen. Later ontpopt hij zich tot een volleerd vertolker van de original songs die hij samen met muzikale alleskunner Eamon (Marc McKenna) schrijft. Een belangrijke rol in Conor’s opbloeien is weggelegd voor zijn broer Brendon (Jack Reynor). Op ontwapenende wijze moedigt hij zijn jongere broertje aan de dromen na te jagen die voor hem inmiddels vervlogen zijn. Regisseur James Carney heeft er goed aan gedaan jonge, onbekende acteurs te casten. Dit zijn jongens waarvan je echt gelooft dat ze zich met hun dromen en teleurstellingen in het sociaal-economisch getergde Dublin van de eighties zouden kunnen bevinden.

Een tweede reden dat Sing Street werkt, is de originele soundtrack die het door Conor geformeerde bandje voortbrengt. De nummers (onder andere The Riddle of the Model, Up en To Find You) zijn erg sterk geproduceerd, en duidelijk gemodelleerd naar de populaire pop van Duran Duran. In de film wordt de balans gezocht tussen de muzikale ontdekkingstocht van Sing Street en de diverse referenties naar grootheden uit de popscene van de jaren tachtig. Als Conor met zijn geverfde haar de schoolgangen betreedt, zou je zweren dat de jongere versie van The Cure-frontman Robert Smith binnen komt lopen.

Toch is deze film niet in alle opzichten even geslaagd. Ik heb het al genoemd, het verhaal volgt werkelijk alle clichés die een film als deze zouden kunnen karakteriseren. En dat is ergens wel erg jammer, want waar de characters erg geloofwaardig zijn, is het verloop van het verhaal dat niet. Daarmee degradeert de film zich enigszins. Sing Street had echt vernieuwend kunnen zijn, maar nu blijft het bij een vermakelijke, goed geproduceerde feelgood-movie. Het is de scheidslijn tussen ‘gelikt’ en ‘origineel’ die op het spel staat. Ik neig door de soundtrack en de cast toch nét naar het tweede.

3.5*

Klik hier voor de recensie met fotomateriaal en videoclips erbij.

Beste film die ik de afgelopen tijd gezien heb.

Meesterlijk acteerwerk, gave liedjes en mooie shots. Heel erg tof!

Verhoeven

Bedankt voor het prettige nieuws! (alleszins leuker dan carnaval )

Voor de Groningers onder ons: 2 januari in de RKZbios

Onweerstaanbare ode aan de muziek van de jaren '80 en tegelijkertijd een heerlijke coming-of-age film, zoals ze alleen in het Verenigd Koninkrijk gemaakt kunnen worden. Regisseur John Carney wist eerder met Once en Begin Again te overtuigen binnen het genre en levert nu weer een smakelijke cocktail af van muziek, romantiek en humor. De liedjes zitten weer erg slim en aanstekelijk in elkaar; het is vooral erg leuk om de band die de hoofdrolspelers oprichten de verschillende stijlen van popmuziek van de jaren '80 te horen en zien aftikken. Daarnaast zijn de personages erg sympathiek.