Logboek

De rockband die verantwoordelijk was voor popklassiekers als ‘She’s Not There’ and ‘Time Of The Season’ beslooot na de opname, maar voor de verschijning van het album ‘Odessey And Oracle’ uiteen te gaan. Tot hun grote verbazing stond ‘Time Of The Season’ enkele maanden later op nummer 1 in de VS. Waarom The Zombies uit elkaar gingen en waarom het 50 jaar duurde voordat de band het album voor het eerst live ten gehore bracht, staat centraal in deze documentaire. Geeft een aardig beeld van de ontwikkeling van de muziekindustrie vanaf de jaren 60, maar de bandleden zagen erop toe dat het verder een brave, lovende terugblik werd.

Portret van Seymour Hersh, de politieke onderzoeksjournalist die bekend werd door zijn onthullingen over The My Lai Massacre, waarbij Amerikaanse soldaten van hogerhand opdracht kregen om honderden ongewapende dorpsbewoners te executeren. Hij speelde ook een journalistieke sleutelrol bij Watergate en Abu Ghraib, maar sloeg de plank ook weleens mis. Poitras benaderde Hersh 20 jaar geleden al voor een portret, maar gezien de druk die de regering Trump II uitoefent op de journalistiek had de timing niet beter kunnen zijn. De links tussen de VS vanaf eind jaren 60 en 2025 komen haarscherp in beeld en de eigenzinnige, wantrouwige Hersh is een fascinerende persoonlijkheid en een onverbeterlijke kuitenbijter. Een must voor iedereen met journalistieke ambities.

Naargeestige parodie op Downton Abbey waarin de 23-jarige aristocratische Rose Davenport [Thomasin McKenzie] door haar ouders [Damian Lewis, Katherine Waterston] onder druk wordt gezet om te trouwen met de zelfingenomen Archibald [Tom Felton] om Fackham Hall en de familienaam te redden. Maar Rose heeft meer interesse in Eric Noone [Ben Radcliffe], het nieuwste lid van de huishouding. Een moord verhoogt het onderlinge wantrouwen tussen de Davenports en hun personeel. De titel en het familiemotto ‘Incestus Ad Infinitum’ zijn indicaties voor het algemene niveau van de humor. Hier en daar valt een goede grap te ontwaren, McKenzie houdt zich goed staande en Anna Maxwell Martin blinkt uit als de rigide Mrs. McAllister.

Formulematige vis-uit-het-water-romkom waarin rigide carrièrevrouw Sarah [Sanne Langelaar] ontslag neemt als de promotie waar ze op rekende aan haar neus voorbijgaat. Een familievriend [Liz Snoijjink] vraagt Sarah om een paar maanden een B&B in de provincie Groningen te runnen, zodat ze op wereldreis kan. Daar ontmoet ze de vriendelijke supermarkteigenaar Klaas [Mingus Dagelet] en ruwe bolster, blanke pit Berend [Oscar Aerts]. Keuzes, keuzes! Voor de kijker is die keuze niet zo moeilijk: afzetten die handel!

Na vijf jaar op straat te hebben geleefd, wordt Mike [Frank Dillane] veroordeeld tot 8 maanden cel na een brute straatroof. Hij kickt af en vindt werk als kok in een eenvoudig restaurant, maar heeft moeite met de dagelijkse routine en het zich houden aan afspraken. Dillane speelt de sterren van de hemel aan de hand van Dickinsons rauwe, levensechte scenario, dat meer onderhevig is aan de grillen van het leven dan aan conventies. Zware kost, maar zeker de moeite waard.

Zach [Jeremy Irvine] en Emmy [Hera Hilmar] willen hun huwelijk nieuw leven inblazen met een avontuurlijke ballontocht. Ze krijgen op het laatst onverwacht gezelschap van Julia [Olga Kurylenko], met wie Zach de avond ervoor een affaire heeft gehad. Kelsey Grammar is de piloot die de veiligheid moet garanderen, maar dat lukt uiteraard niet. Logica heeft geen prioriteit in deze doldwaze, maar onderhoudende thriller die zeker niet aan te raden is voor mensen met hoogtevrees.

Een kersverse weduwe [Benedict Cumberbatch] worstelt om zijn rouwproces te combineren met het opvoeden van zijn twee energieke, jonge zoons [Henry en Richard Boxall]. Hij vindt een uitlaatklep in het tekenen van een kraai [Eric Lampaert met de stem van David Thewlis] die de manifestatie van zijn verdriet wordt. Complex, deprimerend rouwverwerkingsdrama doet een beetje denken aan Birdman, maar door het gebrek aan ironie of humor is dit eerder bizar dan ontroerend.

Mike [Hugh Jackman] kan van zijn schnabbels als muzikale imitator de huur niet meer betalen. De ommekeer in zijn leven komt in de vorm van collega Claire [Kate Hudson], die hem aanspoort om zich te richten op een Neil Diamond-tribute. Geholpen door collega’s uit het muzikale circuit (waaronder een hilarische Jim Belushi) maken ze snel naam als ‘Lightning & Thunder’. Tot een tragedie hun levens lijkt te verwoesten. Gezien de grote hoeveelheid muzikale optredens hangt je waardering voor een aanzienlijk deel af van je waardering voor Neil Diamond, maar Jackman en Hudson (zelden beter) storten zich vol overgave op hun rol in deze oppervlakkige, maar onderhoudende biografie. Ella Anderson maakt indruk als Claires dochter.

‘The Four Horsemen’ worden uitgebreid tot 5 en krijgen hulp van jeugdige copycats als ze het opnemen tegen een machtige, steenrijke erfgenaam [Rosamunde Pike] die ze beschuldigen van het faciliteren van witwaspraktijken door criminele netwerken. Een hoop hocus pocus (met uitstekende visuele effecten) en blablabla zijn bedoeld om je zo te laten duizelen dat je het gebrek aan samenhang en originaliteit vergeet. Fleischer houdt het tempo hoog, maar dit is niets meer dan (extreem veel) gebakken lucht.

stem geplaatst

Vier vrienden rijden rond en ouwehoeren over van alles en nog wat. Na tien minuten worden ze belaagd. Ze ontsnappen, rijden verder, kibbelen en schreeuwen het zo nu en dan uit. Ongelooflijk saaie “horror” gemaakt voor een appel en een ei (want gefilmd in de auto en één en dezelfde weg). De acteurs presteren dan ook op een niveau dat je mag verwachten voor die prijs. Het geluid is nog slechter! Gelukkig herinnert de titel je eraan dat ook aan dit gedrocht ooit een einde komt.

Juneco is een opvang voor minderjarige asielzoekers die onderdeel uitmaakt van Jeugdzorg Emmaüs. Jongeren zijn daar welkom tot ze 18 jaar oud zijn. Omdat de procedure om de jongeren een vluchtelingenstatus te geven lang kan duren, leven de jongeren in grote onzekerheid over hun toekomst. Dit fly-on-the-wall-portret toont wat dat doet met de jongeren, maar ook met professionals en vrijwilligers die hen zo goed mogelijk proberen te helpen. Een boeiend kijkje achter de schermen met een vleugje humor, onder anderen afkomstig van een jonge bewoner die haar rol als tolk gebruikt om een eigen draai te geven aan de vragen die een medewerker stelt.

Een jaar na de gebeurtenissen uit Five Nights At Freddy’s wordt de tragedie herdacht in de vorm van een ludiek feest. Mike [Josh Hutcherson] en Vanessa [Elizabeth Lail] hebben die gebeurtenissen geheim gehouden voor Mikes zusje Abby [Piper Rubio]. Zij is nog steeds verknocht aan Freddy en zijn mechanische vrienden en zoekt opnieuw contact. Uiteraard met tragische gevolgen. Meer van hetzelfde, maar de campy ondertoon van het origineel ontbreekt en dus is het nu alleen maar bespottelijk.

De avonturen van Dikkie Dik waren decennialang vaste prik als voorleesboek in Sesamstraat. Daarin was het een item van nog geen 2 minuten, maar dat weerhield producent en verteller Burny Bos niet van een poging om het format uit te rekken tot meer dan een uur! Dikkie Dik is zijn favoriete knuffel kwijt. Poes Muis helpt hem bij zijn zoektocht, eerst in het huis en uiteindelijk daarbuiten. Onderweg ontmoeten Dikkie Dik en Poes Muis dieren en komen er wat matig gezongen en bepaald niet memorabele liedjes voorbij. Van den Bosch en Verkerk voegden de stemmen van kinderen toe in een poging kijkers actief te betrekken bij het verhaal. Helaas is het verhaal zo mager dat zelfs peuters er waarschijnlijk geen uur voor stil kunnen zitten. Opgedragen aan Bos, een onderwijzer die 50 jaar lang een sleutelfiguur was in de wereld van Nederlandse jeugdfilms en -series en in 2023 overleed.

1975 was een sleuteljaar in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Fans van films en van politieke geschiedenis komen aan hun trekken in deze fascinerende dissectie van het jaar 1975, waarin Amerika moest bekomen van het Watergateschandaal en het verlies van de Vietnamoorlog. Martin Scorcese, Ellen Burstyn, Joan Tewkesbury en Albert Brooks vertellen over hun ervaringen bij het maken van Alice Doesn’t Live Here Anymore, Nashville en Taxi Driver. Oliver Stone, Josh Brolin, Cameron Crowe e.a. vertellen over de impact die de films (die een weerspiegeling waren van de tijdsgeest) op hen hadden, zowel persoonlijk als professioneel. Een uitstekend gemonteerde, fascinerende (film)geschiedenisles.

Na een tragedie koopt een gezin voor een gunstige prijs een huis in Ashland Falls, waar het een frisse start wil maken. Het huis heeft echter een voorgeschiedenis en al snel wordt het gezin door allerlei spookachtige gebeurtenissen, die wel eens te maken zouden kunnen hebben met ene Helen Foster [Diomira Keane] en een zoektocht naar Forest Road. Van een verhaal moet Cognetti het hebben en het tonen van dezelfde gebeurtenissen vanuit wisselende perspectieven is weinig zinvol, maar Cognetti slaagt er in ieder geval regelmatig in om een onbehaaglijk gevoel op te wekken, onder anderen met een mannequin.

Tijdens een bezoek aan Zwitserland wordt James White [Albrecht Schuch] opgepakt, omdat hij wordt aangezien voor Anatol Stiller, een beeldend kunstenaar met communistische sympathieën die jaren geleden spoorloos verdween en dood werd gewaand. Anatols echtgenote [Paula Beer] en zoon [Sven Schelker] bevestigen dat James en Anatol dezelfde persoon zijn, maar James blijft glashard ontkennen. In flashbacks ontdekken we Anatols voorgeschiedenis. Een verhaal dat zich niet goed leent voor een verfilming, omdat de dubbelrol voor Schuch (die ook Anatol speelt) het antwoord op de centrale vraag direct verraadt.

Tweede verfilming van de roman van Stephen King over een wanhopige man [Glen Powell] in een dystopische, cynische toekomst, die één mogelijkheid ziet om de levensreddende medicatie voor zijn dochter te kunnen betalen voor het te laat is: deelname aan ‘The Running Man’, een show waarin kandidaten iedere dag geld kunnen verdienen door te overleven. De adders onder het gras? Kijkers kunnen geld verdienen door de kandidaten uit te schakelen en tot nu toe heeft geen enkele kandidaat het maximum van 30 dagen gehaald. Powell treedt in de voetsporen van Arnold Schwarzenegger en dat betekent dat de hoofdpersoon het meer moet hebben van inventiviteit dan van fysieke kracht. De maatschappijkritische elementen liggen er iets te dik bovenop, maar Wright houdt de vaart erin en dankzij een fijne ondersteunende cast (met o.a. Josh Brolin als het brein achter de televisieshow) is dit voer voor de fans van actie en sciencefiction.

Marianne Farrère [Isabelle Huppert] is steenrijke erfgename uit de titel, die aan de sleur van haar dagelijks leven ontsnapt dankzij de flamboyante, extraverte fotograaf Pierre-Alain Fantin [Laurent Lafitte]. In een tijd waarin het oorlogsverleden van zowel Mariannes vader als van echtgenoot Guy [André Marcon] stof doet opwaaien in de media, geeft Marianne miljoenen uit om de ambities van Pierre-Alain te ondersteunen, tot afschuw van haar dochter Frédérique en familiebediende Raphaël [Jérôme Bonjean]. Lafitte is subliem als de manipulatieve, maar zonder meer charismatische Fantin, die zijn motieven nooit onder stoelen of banken steekt. Huppert geeft Lafitte de ruimte om iedere scène te stellen, maar is even goed als Marianne, van wie je (net als de familie) nooit zeker weet hoe weloverwogen haar besluiten zijn.

Een naderende orkaan betekent dat de bewoners van een kuststadje in Florida zich opmaken voor een evacuatie. Een aantal van hen twijfelt nog en hangt wat rond bij het zwembad, een halfpipe of op de bank. Er wordt ook gefietst in deze navelstaarderij, die zelfs op dubbele snelheid en ondanks een speelduur van nog een 90 minuten nauwelijks uit te zitten is. Als je hier al slapeloze nachten aan overhoudt, dan is het omdat je je afvraagt waarom je hier überhaupt naar hebt zitten kijken.

Nawi [Michelle Lemuya Ikeny] droomt van een studie in Nairobi. Op de dag dat ze ontdekt dat ze op het eindexamen van de middelbare school de hoogste score in de provincie heeft behaald, huwelijkt Nawi’s vader [Benson Ochungo Obiero] haar uit aan Shadrack [Ben Teke] om een familieschuld te vereffenen. Nawi ontsnapt aan de dood tijdens een overstroming, maar omdat haar familie gelooft dat ze is verdronken, krijgt ze de kans om een leven te ontdekken buiten de traditionele gemeenschap waarin ze is opgegroeid. Maar haar vader en haar broer [Joel Liwan] blijven naar haar zoeken. Aanklacht tegen kindhuwelijken is gebaseerd op ware gebeurtenissen en is goed gespeeld door de jeugdige cast. Jammer dat het scenario voorspelbaar en vrij afgezaagd is.

Journalist Seon-joo [Cho Yeo-jeong] krijgt een interviewverzoek van een man [Jung Sung-il] die beweert dat hij 11 moorden op zijn geweten heeft. Ze heeft iets te bewijzen en kan de verleiding niet weerstaan, al roept ze wel de hulp in van haar minnaar [Kim Tae-Han] die werkt bij de politie om het gesprek te volgen en haar te beschermen. Een intrigerend psychologisch spel volgt en dankzij Cho’s prachtige, intelligente visuele stijl en het uitstekende ensemblewerk staat de statische setting niet in de weg van een flinke dosis spanning.

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Shu-Fen [Janel Tsai] is naar Taipei gekomen om daar een winkeltje op te zetten en een leven op te bouwen voor tienerdochter I-Ann [Shih-Yuan Ma] en de veel jongere I-Jing [Nina Ye]. I-Jing is linkshandig en haar grootvader [Akio Chen] prent haar in dat dat ‘de hand van de duivel is’. In haar kinderlijke naïviteit interpreteert I-Jing die kritiek anders dan bedoeld. Ondertussen worstelt I-Ann met de liefde en Shu-Fen met financiële verplichtingen. Prachtig gefotografeerd familiedrama met ontwapenend spel van de voortreffelijk geregisseerde Ye en een opmerkelijke ontknoping. Goed voor een lach en een traan.

Een beginnende predikant [Josh O’Connor] met gewetenswroeging wordt door de bisschop [Jeffrey Wright] aangesteld in het pittoreske Chimney Rock, waar donder-en-bliksem-predikant Jefferson Wicks zijn mentor wordt. Een sterrencast (waaronder Glenn Close, Jeremy Renner, Kerry Washington, Thomas Haden Church, en Andrew Scott) komt opdraven voordat de moord plaatsvindt en Amerikaanse detective met een twijfelachtig accent Benoit Blanc [Daniel Craig] politiechef Scott [Mila Kunis] helpt de dader te ontmaskeren. Derde (en opnieuw matige) imitatie van de Agatha Christie-vehikels uit de jaren 70 en 80 is er eentje voor fans van de acteurs en een ieder die verslaafd is aan detectiverhalen. Dat is de stem van Joseph Gordon-Levitt als honkbalcommentator.

Tijdens een romantische reis blijft Liz [Tatiana Maslany] alleen achter nadat Malcolm [Rossif Sutherland], een dokter, een spoedgeval heeft. Liz heeft psychologische problemen die zich onder andere manifesteren als hallucinaties. Daarom wil Malcolm dat Liz het huis niet verlaat. Het zit uiteraard wat ingewikkeld in elkaar. Mooi gefilmd en Perkins roept enkele memorabele, bizarre beelden op, terwijl er in feite niets gebeurt. Van verhaal is nauwelijks sprake en de vergezochte verklaring voor de gebeurtenissen duidt erop dat scenarist Nick Lepard geen idee had hij hoe van losse ideeën samenhangend geheel moest maken.

Standaarddocumentaire over zanger/liedjesschrijver Jeff Buckley, die ondanks zijn indrukwekkende en alom geprezen debuutalbum ‘Grace’ (met zijn beroemde cover van Leonard Cohens ‘Hallelujah’) worstelde om uit de schaduw te komen van zijn vader Thomas die Jeff achterliet om een muzikale carrière na te jagen en op jonge leeftijd stierf. Jeffs moeder, vrienden, muzikanten en andere betrokkenen bij het persoonlijke en professionele leven van de getormenteerde Jeff schetsen een beeld dat voor degenen die Buckleys carrière enigszins hebben gevolgd geen grote verrassingen oplevert. Archiefbeelden zorgen voor de meest opmerkelijke momenten en dit nodigt zeker uit om de muziek van Jeff Buckley te (her)ontdekken.

Hoewel Harder een aantal ingrediënten uit Influencer opnieuw opdient, heeft dit vervolg op de verrassende hit uit 2022 voldoende nieuwe ideeën om de fans tevreden te stellen. CW gaat nu door het leven als Caroline en is op zoek naar een volgend slachtoffer voor haar identiteitsfraude (en aanverwante criminele activiteiten). Ze breekt op brute wijze met haar recente verleden en zet haar zinnen op Jacob [Jonathan Whitesell], de maker van een podcast waarin jonge mannen praten over wat hen bezighoudt. Je weet wel. Whitesell is uitstekend, ook omdat de personages beter zijn uitgewerkt, en Harder houdt het fysieke geweld deze keer niet achterwege tot het einde. Een beter scenario, meer actie (en een aangename zwartkomische toon), maar meer dan creatief herkauwen van het origineel is het niet.

Verrassende indie-hit waarin CW [Cassandra Naud] in een toeristisch paradijs in Thailand contact legt met influencer Madison [Emily Tennant]. CW verzint een list waardoor ze Madisons (online) leven en haar luxe appartement overneemt. Een onverwacht bezoek van Madisons vriend [Rory J. Saper] en de kennismaking met een doortastende influencer [Sara Canning] dreigen roet in het eten te gooien. Stijlvol gefilmde thriller met een fantastische rol voor Naud komt traag op gang, maar heeft in de tweede helft een paar verrassende wendingen en een prima ontknoping. Vervolg: Influencers.

Rosita [Daphne Agten] wil dolgraag een kind, maar haar ‘moeke’ [Mieke De Groote] heeft haar bedenkingen. Het lukt Rosita toch om zwanger te worden, maar tijdens de zwangerschap begint ze te beseffen wat het moederschap met zich meebrengt en twijfelt ze of ze door moet zetten. Agten is ontwapenend in een gewaagde, complexe rol en Cilou David is naturel als Rosita’s speelse buurmeisje. Destoop geeft echter mondjesmaat informatie over Rosita’s voorgeschiedenis, waardoor het lastig is begrip op te brengen voor haar grillige gedrag en haar keuzes.

Gestresste vader Andrew [Stephen Merchant] roept met tegenzin de hulp in van zijn buurman (en tegenpool) Dev [Asim Chaudhry] om de enige nog beschikbare speelgoedeenhoorn te halen die hij zijn dochtertje heeft beloofd. Merchant en Chaudhry zijn een amusant duo, maar het afgezaagde scenario en Palmers onsubtiele regie voorkomen dat deze kerstkomedie je in de bijbehorende stemming brengt.

Omdat de aanwezigheid van “Airbreather” Spider [Champion] een gevaar is voor de Omatikaya sturen Jake [Sam Worthington] en Neytiri [Zoe Saldaña] hem weg. Dat vinden Lo’ak [Britain Dalton], Kiri [Sigourney Weaver] en Tuk [Trinity Jo-Li Bliss] niet leuk. Ze laten hun ouders achter om Spider te vergezellen en belanden in het ene na het andere avontuur. Jake en Neytiri gaat op zoek, Quaritch [Stephen Lang] sluit een verbond met de agressieve Ash People onder leiding van Varang [Oona Chaplin] en het eindigt uiteraard met een “veldslag”. Ruim drie uur met volop actie en prachtige plaatjes, maar het verhaal is voorspelbaar, de dialogen zijn afgezaagd en vooral het spel van de jonge cast laat te wensen over.

Ik heb 'm overigens in 2D gezien.

Tweelingzussen Sanna en Zohra wonen samen in een Brussels appartement. Ruim drie jaar lang registreerde Zohra met hulp van Romy Mana de ontwikkeling van de relatie tussen de twee zussen. Ze lachen, praten over koetjes en kalfjes en lange tijd valt er niets interessants te zien of te horen. Sanaa’s besluit om een hijab en een hoofddoek te dragen, doet enig stof opwaaien, maar het wordt nooit duidelijk waarom.

Vervolg op het vermakelijke Troll in de traditie van Son Of Kong. Met hulp van UV-lampen houden wetenschappers houden een troll letterlijk en figuurlijk gevangen op een geheime locatie. Nora [Ine Marie Wilmann] is van de partij wanneer ook deze trol ontwaakt en er tussenuit knijpt. Om dat te voorkomen, roept Nora het team uit Troll bijeen om te achterhalen waar deze trol op uit is en hoe ze hem moeten stoppen. Ook in de traditie van Son Of Kong is dit een luie sequel met een chronisch tekort aan nieuwe ideeën. De visuele effecten zijn echter ook nu uitstekend.

Uhoaug en coscenarist Espen Aukan doen geen moeite om het wiel opnieuw uit te vinden in dit Noorse antwoord op Godzilla en King Kong. Geoloog Nora [Ine Marie Wilmann] is geïnspireerd door de spannende verhalen van haar vader [Gard B. Eidsvold], die onder anderen gelooft dat Noorwegen lange tijd het leefgebied was van trollen. Een explosie bij werkzaamheden voor de aanleg van een tunnel door een berg wekt een trol, die zich (volgens vertrouwd recept) richting Oslo begeeft. Politici en militairen bemoeien zich met het één en ander, Nora weet natuurlijk wel beter. Beproefd Hollywoodrecept volgens Noorse mythologie ontstijgt de middelmaat door goed spel van Willman en Eidsvold en uitstekende visuele effecten. Mooi dat een klein filmland als Noorwegen zich prima staande houdt naast het soortgelijke Hollywoodgeweld. De epiloog zet de deur open voor het vervolg: Troll 2.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Zussen Nora [Renate Reinsve] en Agnes [Inga Ibsdotter Lilleaas] vragen zich af wat vader Gustav [Stellan Skarsgård] wil doen met het ouderlijk huis nu hun moeder is overleden. Tot hun verbazing wil hij er een semiautobiografische film opnemen met Nora als hoofdrolspeler. Die weigert, omdat de rol te dicht bij haar staat, en dus gaat de rol naar het Amerikaanse aanstormende talent Rachel Kemp [Elle Fanning]. Trier heeft erg veel tijd nodig om te komen tot de onvermijdelijke ontknoping, maar kan gelukkig rekenen op uitstekend samenspel van de vier hoofdrolspelers.

Van 2004 tot 2027 werkte NBC samen met de politie aan het programma ‘To Catch A Predator’. Hierin deden volwassen acteurs zich online voor als kinderen om pedofielen naar een woning te lokken waar presentator Chris Hansen de mannen met een cameraploeg de wacht aanhield. Het was een doorslaand succes waar ook de politie (die betrokken was bij de operatie) aanvankelijk blij mee was. Osit kijkt terug op dit programma met Hansen en andere betrokkenen, maar wat begint als een lofzang op een kijkcijferhit verandert geleidelijk in iets heel anders. Osit heeft daar zeer persoonlijke redenen voor en dwingt iedereen die om wat voor reden dan ook geniet van dit soort programma’s om eens goed in de spiegel te kijken. Briljant geconstrueerd, aangrijpend en fascinerend.

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

stem geplaatst

Moeders krijgen een hart onder de riem gestoken in dit komisch drama met Pfeiffer als het hoofd van een gezin dat haar onvoldoende waardeert, vooral rondom Kerst. Dat blijkt wel wanneer haar familie vertrekt naar een speciale aangelegenheid die ze had geregeld … zonder haar! Komisch bedoelde verwikkelingen zorgen uiteindelijk voor nieuwe inzichten in deze vergezochte kerstfilm, waarin vooral Pfeiffer te hard haar best doet om de lachers op haar hand te krijgen.

De honden verdwijnen naar de spreekwoordelijke achterbank in dit vervolg op Muzzle, waarin Jake Rosser [Aaron Eckhart] het op moet nemen tegen criminelen die zijn echtgenote [Tanya Van Graan] en zijn zoon [Dean Goldblum] hebben ontvoerd. Ondertussen krijgt hij het ook aan de stok met corrupte collega’s. Iets meer diepgang en iets meer tempo dan in Muzzle, maar dit ontstijgt nooit het niveau van een B-film zoals je die dagelijks op RTL7 kunt aanschouwen.

Fleur [Nina Meurisse] en Julian [Laurence Roothooft] ontmoeten elkaar in 2017 in Parijs en het is liefde op het eerste gezicht. Twee jaar later komt Fleur op het idee om samen te reizen naar de 22 landen waar het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht is toegestaan en in elk van die landen opnieuw te trouwen. Een groots romantisch gebaar dat door een tragische wending een extra emotionele lading krijgt. Meurisse en Roothooft zijn authentiek als het verliefde stel en Kusters heeft zonder meer gevoel voor visuele stijl, maar het verhaal is mager en snel verteld. De tweede helft voegt weinig toe, omdat dan al duidelijk is hoe dit gaat aflopen. Gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Fleur Pierets.

Een meedogenloze drugdealer en vrouwenhandelaar [Alejandro] liquideert Lizzie [Scarlet Rose Stallone] en laat January [Shelley Henning] voor dood achter. Bowdrie [Mel Gibson], een jager en specialist in overlevingstechnieken, vindt haar en lapt haar samen met tienerdochter Tag [Sofia Hublitz] op. Bowdrie beseft dat hij alleen zijn goede vriend (en sheriff) Brake [James DuMont] om hulp kan vragen om January in veiligheid te brengen. Kwestie van tijd natuurlijk voordat ongure gasten zich melden. Standaardverhaal met goed uitgewerkte personages en onderlinge relaties. Bowdrie is geen karikatuur en (ongebruikelijk) Tag gedraagt zich als een echte tiener. De finale is niet helemaal waterdicht, maar dat is een klein smetje op deze onderhoudende actiethriller.

Dat een aantal filmfestivals louter in het leven is geroepen om kansloze films te promoten, bewijst dit rampzalig geregisseerde en geacteerde gedrocht. Een vrouw [Kaiti Wallen] sleept haar ex-man [Mari G.] voor het gerecht na jarenlang slachtoffer te zijn geweest van huiselijk geweld. Gezien de serieuze thematiek valt dit niet in de categorie ‘zo-slecht-dat-het-leuk-is’, maar verbijstering is zeker op zijn plaats terwijl je nadenkt over wat slechter is: de gewelddadige huiselijke scènes, of de tenenkrommende rechtszaak. Mijden als de pest!

Larry [Barry Primus] en Joan [Betty Buckley] zijn 65 jaar getrouwd wanneer ze kort na elkaar overlijden en in een sterk verjongde versies (gespeeld door Teller en Olsen) arriveren in een soort tussenstation waar ze maximaal een week krijgen om een “eeuwigheid” te kiezen. Larry gelooft vanzelfsprekend dat ze voor altijd samen zullen blijven, tot hij ontdekt dat Joans gesneuvelde ex-man [Callum Turner] al 67 jaar op haar wacht. Geïnspireerd door Powell & Pressburgers A Matter Of Life And Death, maar de magie ontbreekt. Freyne maakt geen keuze tussen drama en komedie, waardoor het onevenwichtig is en op geen van beide fronten hoge ogen scoort. De doorlopende grap met reclame voor mogelijke eeuwigheden is even leuk, maar gaat op den duur vermoeien. Olsen heeft bovendien weinig kaas gegeten van komedie, zo blijkt uit haar gemanierde spel.

Losjes gebaseerd op het kindheidsevangelie van Thomas dat het leven van je-weet-wel behandelt in de jaren die niet voorkomen in de vier officiële evangeliën in het Nieuwe Testament. De zoon in kwestie ontdekt dat hij over bijzondere gaven beschikt en weet niet goed wat hij daarmee aan moet. Zijn vader [Nicolas Cage] pakt hem streng aan, moeder [FKA twigs] neemt hem in bescherming en een mysterieuze vreemdeling [Isla Johnston] wil hem in een duistere richting sturen. Om religieus Amerika niet te hard voor het hoofd te stoten, kregen de drie hoofdpersonen geen naam. Je weet het nooit met die gekke religieuze fanatici aldaar, maar ik denk niet dat ze erg wakker liggen van dit vage exploitatiegeval. Cage is (zoals gebruikelijk) zeer intens.

Ada [Kate Beckinsale] heeft haar carrière als militair en huurling jaren geleden opgegeven om te zorgen voor haar dochter [Isabelle Moxley]. Ze keert terug in de misdaadwereld, omdat haar broer [Rasmus Hardiker] diep in de schulden zit bij ongure types. Met haar voormalige handlangers Curtis [Bailey Patrick] en Roman [Lewis Tan, tevens love interest] verzint ze een plan. Dat wordt gedwarsboomd door mensen die met Ada nog een appeltje te schillen hebben. Vlotte, goed verteerbare actienonsens zoals we gewend zijn van Beckinsale.

Karakterstudie over een introverte houthakker [Joel Edgerton], die in de jaren 1930 zijn gezin achterlaat om te helpen bij de aanleg van een spoorlijn. Hij vraagt zich af wat de zin van zijn leven is in een tijd waarin de wereld in rap tempo verandert. De mensen die hij leert kennen tijdens zijn persoonlijke odyssee wijzen hem tot op zekere hoogte de weg. Met een minimum aan dialoog geeft Edgerton diepgang en waardigheid aan zijn personage en geeft hij tegenspelers (met William H. Macy als uitblinker) de gelegenheid om indruk te maken. Bentleys bedachtzame regie en het schitterende camerawerk van Adolpho Veloso maken dit tot een meditatieve filmische ervaring in de goede zin des woords. De vergelijking met Terrence Malick die james_cameron maakt, kan ik bevestigen.

Morgan [Allison Williams] verliest op dezelfde dag haar echtgenoot [Scott Eastwood] en haar zus [Willa Fitzgerald] en ontdekt dat zijn al jaren een buitenechtelijke affaire hadden. Morgan houdt dat geheim voor tienerdochter Clara [Mckenna Grace], die haar eerste liefde vindt in Miller [Mason Thames]. Morgan verbergt ook heimelijke gevoelens die ze al jaren heeft voor Jenny’s echtgenoot Jonah [David Franco], die nu in zijn eentje moet zorgen voor zijn pasgeboren zoontje. De ontknoping is geen grote verrassing, maar de obstakels die moeten overwonnen om op dat punt te komen, zijn intelligent uitgewerkt en de cast levert prima werk af. Sam Morelos zorgt voor een welkome luchtige noot als Clara’s beste vriendin Lexie.

Lucas [Tom Blyth] werkt undercover om homoseksuelen in de val te lokken. Het probleem is dat hij zich aangetrokken voelt tot mannen en zelfs gevoelens ontwikkelt voor doelwit Andrew [Russell Tovey]. Maar hoe kan hij zijn professionele integriteit in stand houden met zijn gevoelens? Blyths mimiek doet je afvragen hoe het mogelijk is dat zijn collega’s niets doorhebben. Tovey levert prima werk af in dit lovenswaardige, maar weinig opzienbarende psychologische drama.

stem geplaatst

Drie jaar nadat hij werd ontslagen bij een papierfabriek heeft Man-su [Lee Byung-hun] financiële problemen, waardoor zijn echtgenote [Son Ye-jin] drastische maatregelen neemt om te bezuinigen. Wanneer diezelfde werkgever een vacature uitschrijft, stelt Man-su dat hij “geen andere keus” heeft dan zijn concurrenten buitenspel te zetten, zodat hij de functie krijgt. Goedschiks, of kwaadschiks. Uitgangspunt van deze zwarte komedie is aardig en er zijn sterke momenten, maar met een speelduur van 135 minuten is dit minstens een halfuur te lang.

Het is moeilijk te geloven dat dit racistische, homofobe en seksistische misdaaddrama is gemaakt in samenspraak met Fier, een professionele hulpverlenersorganisatie op het gebied van misbruik, geweld en ander grensoverschrijdend gedrag. Guds speelt Terrance, een alleenstaande vader die zijn schuld bij een zware misdadiger [Mohammed Azaay] afbetaalt door meisjes te verleiden en tot seksslaaf te maken. Zijn eerste slachtoffer is Naomi [Julia Batelaan], maar Guds schetst vooral Terrance af als een slachtoffer! De hypocrisie is stuitend en Guds vindt het geen probleem om racistische vooroordelen over zwarte mannen te exploiteren voor “het goede doel”. Een verschrikking!

Vlak voor hij wordt opgepakt voor een miljoenenroof vraagt Anker [Nikolaj Lie Kaas] zijn broer Manfred [Mads Mikkelsen] om de buit te begraven. 15 jaar later wil hij het geld terug hebben. Manfred heeft echter een persoonlijkheidsstoornis en gaat nu door het leven als John (H.) Lennon. Bovendien kan (of wil?) hij niet zeggen waar het geld is. En dat terwijl Ankers voormalige meedogenloze handlanger [Nicolas Bro] het geld komt opeisen. Vol unieke, goed uitgewerkte personages gespeeld door een uitstekend acterende cast (waaronder Bodil Jørgensen als Anker en Manfreds zus). De mix van komedie en bruut geweld is niet altijd effectief, maar het ensemblespel is voorbeeldig.

Geïnspireerd door een kamp voor jonge missionarissen besluit tiener John Chau [Sky Yang] op eigen houtje de Heilige Boodschap te brengen naar North Sentinel Island, een beschermd eiland waar de oorspronkelijke bewoners (dus) niet zitten te wachten op pottenkijkers. Loopt haast vanzelfsprekend niet goed af. Dit biografische drama reconstrueert de fysieke en spirituele reis die John doormaakte voor zijn noodlottige dood aan de hand van de mensen die hij onderweg ontmoette. Alleen de bijdrage van Radhika Apte, als een doortastende agent die moet opboksen tegen institutioneel seksisme, is boeiend.

Agent Aaron Falk [Eric Bana] keert terug naar zijn oude woonplaats voor de begrafenis van de moeder van jeugdvriend Luke [Martin Dingle Wall] en helpt agent Raco [Keir O’Donnell] bij het moordonderzoek. Daarbij opent hij oude wonden die verband houden met de onopgeloste moord op Ellie [BeBe Bettencourt] 30 jaar eerder, waarvan dorpelingen Aaron nog altijd verdenken. Saai moordmysterie heeft meer dan een beetje weg van ‘Twin Peaks’, maar mist sfeer en intrigerende personages. Erg succesvol in eigen land, maar het is moeilijk te zien waarom.

Alice [Myriem Akheddiou] is prikkelbaar en bloednerveus in de aanloop naar een hoorzitting bij een jeugdrechter [Natali Broods]. Haar ex-man [Laurent Capelluto] eist een omgangsregeling met zijn dochter [Adèle Pinckaers] en zijn zoontje [Ulysse Goffin], die echter hebben aangegeven dat ze geen contact willen met hun vader. Volgens Alice zijn daar gegronde redenen voor, maar haar ex-man beweert dat ze haar kinderen manipuleert. Het overgrote deel bestaat uit een exacte verbale reconstructie van de zitting, waarbij Devillers en Dufeys de camera’s vooral richten op de ouders. Wat voor conclusies je ook trekt uit hun mimiek (daarover valt te twisten), binnen een paar minuten weet je dat wel. Het is dan ook een raadsel waarom de makers kozen voor deze monotone, statische visuele stijl. Knap geacteerd, maar nooit overtuigend.

‘The Waltons’ was vanaf 1971 tien seizoenen lang een kijkcijferhit, later ook in Nederland. Deze episode uit het leven van een godvrezende, doch nuchtere Amerikaanse arbeidersfamilie tijdens The Great Depression wordt ingeleid door niemand minder dan Richard ‘John-Boy’ Thomas, de hoofdrolspeler uit de serie. De Waltons maken zich op voor het Kerstfeest van 1933 en krijgen heuglijk nieuws: vader John [Ben Lawson] heeft vrij gekregen van zijn werk en is onderweg naar huis om Kerst met zijn gezin te vieren. Moeder [Bellamy Young] vraagt John-Boy [Logan Shroyer] om vier broertjes en zusjes in het gareel te houden, terwijl zij alles doet om John het warme welkom te geven dat hij verdient. Maar dan horen ze dat een bus van de weg is geraakt en dat daarbij een dode is gevallen! De etnische diversiteit van de cast geeft aan dat op het gebied van televisie de tijden zijn veranderd, maar Spiro weet knap te voorkomen dat dit vervalt in sentiment of zelfparodie. Voer voor de fans van weleer en een welkome introductie voor iedereen die de jaren 80 (toen de EO de serie uitzond) niet bewust heeft meegemaakt.

Door de landbouwcrisis in de jaren 80 wendt de familie Frost zich tot drugssmokkel over de rivier Arkansas. In 1992 is de familie uiteengevallen in twee kampen, maar Lucas [Billy Magnussen] wil zich terugtrekken om een gezin te starten met zijn verloofde [Alexandra Shipp]. Wanneer die omkomt bij een uit de hand gelopen overval, gaat de verdenking direct uit naar neven Sid [James Badge Dale] en Eli [Jared Bankens]. Wraak! En daar moet Lucas’ halfbroer Tuck [Nick Stahl] hem bij helpen. Volgt in grote lijnen het format van een wraak-/misdaadfilm, maar profiteert van sterk werk van Magnussen en heeft een spannende ontknoping.

Tijdens een missie in Vietnam in 1991 ontfermt huurling Moody [Samuel L. Jackson] zich over de piepjonge Anna [Eva Nguyen Thorsen], die erin geslaagd is om de mannen dood te schieten die haar ouders voor haar ogen vermoordden. Dertig jaar later zint Anna [Maggie Q]op wraak als Moody tijdens een klus omkomt bij een bomaanslag. Ze gaat op zoek naar de opdrachtgever [Patrick Malahide]. Michael Keaton speelt de voornaamste sta-in-de-weg in een B-film die door de grote namen in de cast de middelmaat ontstijgt.

Van Der Bilt gaat voor ouderwets melodrama door zich te richten op de relatie tussen Reichsmarshall Hermann Göring [Russell Crowe] en psychiater Doug Kelley [Rami Malek], die moet toezien op de geestelijke gezondheid van alle Nazi-kopstukken die terechtstaan en probeert Göring te doorgronden. Shannon speelt de Amerikaanse rechter die Göring tijdens een internationaal tribunaal dient te verhoren. Crowes regie is zo subtiel als een mokerslag en dat gaat vooral ten koste van Malek, die zeker tegen het einde erg overdreven acteert. Onderhoudend en interessant voor degenen die weinig weten over de Nuremberg Trials (en het lot van Göring), voor kenners van het superieure Judgment At Nuremburg is het iets te veel gescheer en onvoldoende wol.

Hoewel het nog geen 90 minuten duurt, is dit psychologische drama veel te lang en dus (ontzettend) saai. Jonge pianiste Laura [Paula Beer] overleeft een bizar ongeluk op een afgelegen weg. Het ambulancepersoneel vindt het prima dat een onbekende, zonderlinge vrouw [Barbara Auer] haar thuis opvangt. Doet eventjes denken aan Misery, maar is vooral misère met een gezin dat een gemakkelijk te ontrafelen geheim verbergt. Waarom het zo lang moet duren voordat Laura dat beseft en haar biezen pakt, is een vraag waar alleen Petzold een antwoord op had kunnen geven. Goed geacteerd, maar extreem langdradig en de slotscène is een aanfluiting.

Op haar 18e is Vera Brandes [Mala Emde] al twee jaar actief als impresario. Nu stort ze zich op het regelen van een concert van jazzmuzikant Keith Jarrett [John Magaro], een muzikaal genie dat eerder onder anderen werkte met Miles Davis. De opname van het concert werd het best verkochte album van een jazzsolist aller tijden, dus het is vanaf het begin duidelijk dat het gaat lukken. Dit gaat voornamelijk over de obstakels die Vera en Keith moesten overwinnen om dat optreden te realiseren. Een muziekjournalist [Michael Chernus] spreekt je regelmatig rechtstreeks toe om een en ander in een (muzikaal-)historische context te plaatsen. De 28-jarige Emde is veel te oud voor haar rol (haar pogingen tot puberaliteit overtuigen nooit), maar compenseert dat deels met tomeloze energie. Betts komt veel beter uit de verf als het getormenteerde muzikale genie in deze vlotte, amusante reconstructie van een sleutelmoment uit de geschiedenis van de moderne jazz.

Een galeriehouder [Uma Thurman] in geldnood betaalt haar schuld bij drugsdealer Reggie [Joe Manganiello] af door een deal te sluiten met zijn baas [Samuel L. Jackson]. Zij gebruikt haar galerie voor witwaspraktijken door Reggies “kunstwerken” te verkopen. Door haar enthousiasme wordt Reggie onder het pseudoniem “The Bagman” onbedoeld een mediasensatie, met alle gevolgen van dien. Misdaadfilm met satirische elementen slaat de plank mis door hopeloos, overdreven acteerwerk, vooral van de ondersteunende cast. Alleen Jackson komt er nog enigszins zonder kleerscheuren vanaf.

Psychotherapeut Linda [Rose Byrne] worstelt zelf met mentale klachten en balanceert op het randje terwijl ze probeert voor schoolgaande dochter [Danielle Macdonald] te zorgen. Ze stoort haar therapeut [Conan O’Brien] op zijn werk en de telefoontjes met haar echtgenoot [Christian Slater], die langere tijd van huis is, drijven haar nog meer tot wanhoop. Uitdagend portret van een vrouw op de rand van de mentale afgrond is een indrukwekkende tour-de-force van Byrne. Bronstein filmt haar bovendien voornamelijk in close-up om duidelijk te maken hoezeer Linda opgesloten zit in haar eigen belevingswereld. Moeilijk om naar te kijken, maar indrukwekkend. Macdonald moet haar emoties overbrengen met haar stem en levert (ook) een topprestatie af.

Routineus vervolg ziet Wahlberg en Monaghan terugkeren met archetypische kinderen (een loser, een brutaaltje en een lollige) met achtervolgingen die de meer doorgewinterde filmliefhebber al vele malen voorbij heeft zien komen. De originaliteit is dus ver te zoeken wanneer Dan en Jessica het moeten opnemen tegen Dans broer [Kit Harington].

Tekstschrijver Lorenz Hart was 48 jaar oud toen hij overleed aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werkte samen met Richard Rogers en Oscar Hammerstein en liet een catalogus na van meer dan 500 liedjes, waaronder de evergreen ‘Blue Moon’. Deze karakterstudie speelt zich af tijdens een avond in het café van Eddie [Bobby Cannavale] waar Lorenz [Ethan Hawke] wacht op de komst van de 20-jarige Elizabeth [Margaret Qualley], met wie hij een complexe liefdesrelatie heeft. Veel bekenden draven op en de gesprekken geven een beeld van Hart, zijn professionele en persoonlijke relaties en hoe hij zelf dacht over zijn creaties. Sfeervol, goed geacteerd, maar de statische setting en de grote hoeveelheid dialoog maken het voor Linklater lastig om het visueel interessant te houden.

In de verre toekomst is Arco [Oscar Tresanini] veel te jong om door de tijd te reizen, maar hij kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij reist terug naar 2075, ontmoet leeftijdsgenoot Iris [Margot Ringard Oldra] en ontdekt een voor hem onbekende wereld van waaruit hij geen idee heeft hoe hij terug kan keren naar zijn familie. Fantasierijke, prachtig vormgegeven animatiefilm speelt op amusante wijze met het idee dat onze toekomst een ver verleden is voor de hoofdpersoon. Charmant, met een ontroerende ontknoping.

Dertig jaar na de moorden uit Amsterdamned maakt een copycat opnieuw de grachten van Amsterdam onveilig. Tara [Holly Mae Brood] leidt het onderzoek, maar kan de hulp van Eric Visser [Huub Stapel], die destijds het onderzoek leidde, goed gebruiken. Maas was duidelijk te lui om iets nieuws te bedenken en ontpopt zich als de grootste copycat! De opening is grotendeels een kopie van die uit Amsterdamned, er is opnieuw een achtervolging met een speedboot door de Amsterdamse grachten en veel castleden van toen hebben een cameo. Stapel kan ermee door, maar verder is het acteerwerk zo abominabel als het bespottelijke scenario en de belegen grappen. De reclame voor onze hoofdstad en het grachtenwater dat door moet gaan voor bier, ligt er duimendik bovenop! Eerste Nederlandse film in IMAX.