Affeksjonsverdi (2025)

Kreeg schijnbaar een 15 min staande ovatie op Cannes. Ben benieuwd maar geen fan van die Renate.

Reinsve én Fanning in een film van Trier?! Ik verheug me erop! En net Grand Prix gekregen in Cannes.

Trier doet het weer met deze prachtige ontroerende film. Zo'n pareltje dat op het eerste zicht niet lijkt op te vallen, maar wel stilaan onder de huidt kruipt. Met vooral sterk acteerwerk en een verhaal dat de tijd neemt. Ik ben blij dat ook dit soort films nog steeds gemaakt wordt tussen de Hollywoodarmoede om vast te houden aan wat bekend is ipv nieuwe dingen te maken. Zelfs Fanning, die op het eerste zicht als een vreemde eend lijkt in de cast, toont de nodige diepgang in haar personage. Trier valt niet in clichés, ook al liggen die om de hoek klaar.

Waar zag iedereen dit?

In België draait die al.

Voor anderen blijkbaar geweldig en ontroerend, voor mij een ronduit saaie Noorse praatfilm.

In tegenstelling tot Fortune heb ik Renate wel behoorlijk hoog zitten, en ze levert hier de beste performance af die ik tot nu toe van haar zag. Ingetogen, maar er gebeurt zoveel in dat gezicht en achter die ogen... Zo naturel. Ook Skarsgård en Fanning zetten uitstekende rollen neer.

Wellicht Triers meest volwassen film tot nu toe, en dat zegt misschien wel wat in zijn oeuvre. Toch is dit geen film die ik iedereen zomaar aan zou raden; Capablanca heeft geen ongelijk met zijn duiding 'Noorse praatfilm'... Maar voor wie daar niet direct van terugdeinst, dit is wel een Moeder van een Noorse Praatfilm.

Mijn zevende Trier, en na Oslo, 31. August (2011), Thelma (2017) en Verdens Verste Menneske (2021) de vierde die 4* scoort.

4.1*

ik vind het heel moeilijk om deze film te gaan zien, ik had ook zo'n (emotioneel) afwezige vader die vooral met anderen bezig was en veel bewonderd werd door de buitenwereld.

Mijn zus en ik hebben het échte contact veel gemist.

Ik vond het hooggeprezen Verdens Verste Menneske (The Worst Person in the World) (2021) een hele saaie film dus ik had weinig vertrouwen in de nieuwste van Trier, maar de critici waren weer heel lovend zodat ik de film toch een kans moest geven. Helaas, ook deze nieuwste film is heel saai: het tempo is tergend langzaam – daarom duurt de film ook zo lang – en er gebeurt in wezen niets bijzonders. We leren dat de vader, die regisseur is, een film wil maken over zijn moeder met zijn dochter, die actrice is, in de hoofdrol maar zij wil niets met hem te maken hebben omdat ze lijdt aan een ‘afwezige vader’-trauma. Maar als ze uiteindelijk het script leest, draait ze 180 graden om en speelt ze alsnog de rol en is iedereen gelukkig. Nu had ik het gevoel dat de film het einde al meteen weggaf omdat we immers kijken naar een film over de dochter waarin de dochter als het ware zichzelf speelt maar de postmoderne verwarring is denk ik meer bedoeld op psychologisch niveau bij vader en dochter: hij zoekt zijn dochter waarbij zijn moeder zijn dochter vervangt en een Amerikaanse actrice de dochter moet vervangen en zij zoekt zijn liefde die ze vindt in zijn werk waarmee hij haar juist vervreemdde. Het roept vragen op als of zij pas authentiek is als ze speelt (omdat ze dan pas haar emoties uit) en of kunst werkelijker is dan de werkelijkheid (omdat eerst kunst die werkelijkheid uitdrukt en daarmee werkelijk maakt). Het idee van de film is dan ook misschien best goed maar de uitvoering is een martelgang omdat kijken hoe verf opdroogt nog spannender is. Net als The Worst Person in the World is het denk ik een film die vrouwen eerder kan aanspreken.

Mooi gemaakt familie drama met prachtige rollen. Vooral Skarsgard schittert, en ook de twee zusjes zijn heel erg goed. Maar toch wist de film me nergens echt te pakken waardoor ik er nooit echt emotioneel werd ingezogen.

Dit kunstwerkje is voor mij de film van het jaar. Wat een heerlijk, droevig familiedrama, met een geweldige Renate Reinsve, en Stellan Skarsgard in de beste rol van zijn leven. Hij heeft zeven kinderen die acteren, maar ik vind hem toch het grootste talent.

Het is de tijd van het jaar dat vele families samen komen, en ze zijn niet te tellen de families die een drama te verwerken hebben, of waar er altijd kleine of grote spanningen zijn onder elkaar. Familie is dikwijls een zeer moeilijk gegeven.

Het was soms best zwaar om naar deze prachtige film te kijken, omdat ik nogal wat herkende. De vader in deze film lijkt een onverschillig persoon ten opzichte van zijn twee dochters, maar je moet ook altijd kijken hoe hij zelf is opgegroeid, het is niet altijd zo zwart wit!

Soms leer je je vader pas goed kennen na zijn dood, door verhalen uit zijn jeugd en hoe hij is opgegroeid pas dan te horen, en begrijp je hem ook beter...uit eigen ervaring

Deze film stond niet direct op m'n netvlies. Maar goed, ineens heel veel nominaties bij de Golden Globes en vermoedelijk ook enkele straks bij de Oscars. En ja, dan moet ik van mezelf om zo veel mogelijk van de nominaties te zien. De film viel me niet mee en niet tegen.

Op punten scoort de film goed. Een mooi ingetogen drama, een fijne look met een zekere warmte en klasse en vooral heel goed geacteerd. Lileaas en Reinsve laten je geloven dat ze echte zussen zijn, vaak in de dingen die ze niet zeggen maar juist naar elkaar uitstralen. Skarsgård brengt een zekere autoriteit mee en Fanning is altijd fijn en een warm middelpunt van de film. Sowieso mooi hoe men met elkaar omgaat, zoals echte mensen met genaunceerde emoties. Ja, er speelt iets maar het gaat hier niet om een vader die aan zijn kinderen heeft gezeten (zoals je vaak ziet in zulke drama's) maar juist een vader die er nooit was en welke sporen dat achterlaat.

Maar daar zit ook het grootste euvel, die afwezigheid toen en wat dat doet wordt nooit invoelbaar gemaakt. Als kijker is het een beetje gissen ook wat nu het issue is. Nu heb ik (gelukkig) dat nooit meegemaakt en werkt de film allicht daardoor minder voor mij. Er komt ook vanalles bij (oorlog) en dat maakt dat de focus niet goed valt. Daarnaast is de film tergend traag, scènes die net te lang aanhouden en vaak genoeg momenten die niet boeiend genoeg zijn. Ja, het einde is best prima nog en weet de afronding nog wel richting een voldoende te krijgen, maar ik had dit ding graag veel meer beleefd. Want de film durt dan wel een ruime twee uur maar de klok tikte echt langzaam weg en het voelde als bijna drie uur. En dat is nooit een goed teken. 3,0*.

Ik zou uren naar de gezichtsexpressies van Renate Reinsve kunnen kijken. Zelfs als ze alleen maar een telefoonboek voorleest. Hoe kun je geen fan zijn van deze actrice? Sentimental Value is geen film voor iedereen, maar net zoals Film Pegasus ben ik blij dat dit soort films nog worden gemaakt. Trier stelt nooit teleur, en ook dit rustige, ontroerende en menselijke verhaal is weer een schot in de roos. Ook complimenten voor Lilleaas, Skarsgard en Fanning. Soms zwaar, maar ook met de nodige humor. Met een perfect einde.

Zussen Nora [Renate Reinsve] en Agnes [Inga Ibsdotter Lilleaas] vragen zich af wat vader Gustav [Stellan Skarsgård] wil doen met het ouderlijk huis nu hun moeder is overleden. Tot hun verbazing wil hij er een semiautobiografische film opnemen met Nora als hoofdrolspeler. Die weigert, omdat de rol te dicht bij haar staat, en dus gaat de rol naar het Amerikaanse aanstormende talent Rachel Kemp [Elle Fanning]. Trier heeft erg veel tijd nodig om te komen tot de onvermijdelijke ontknoping, maar kan gelukkig rekenen op uitstekend samenspel van de vier hoofdrolspelers.

Een huis met een geschiedenis, dat een stem krijgt. Een karakter en een verhaal, waarin een familiedrama als een estafettestokje van generatie op generatie wordt doorgegeven. Prachtig aan de buitenkant, maar met de nodige gebreken aan de binnenzijde. Nora had in haar jeugdjaren haar gevoelsleven in dat huis gestopt in een opstel, waarmee ze zich later toegang verschafte tot de toneelschool.
Toch staat het huis niet helemaal centraal in het verhaal van Sentimental Value, want de kern cirkelt rond de twee zussen Nora en Agnes, en hun vader Gustav Borg, die een niet onsuccesvolle regisseur is. Gustav beschikt niet over fijngevoelige antennes om zich in verbinding met zijn medemens noch zijn dierbaren te stellen. Toch is hij verre van blind voor wat er in die medemens omgaat, wat hij op fenomenale wijze weet te vertalen naar een wonderbaarlijk script. Is de film die wij zien een één op één vertolking van dat script? De titel van het script is nergens leesbaar in beeld. Aanvankelijk lijkt het project van Gustav door geldgebrek in de vergetelheid te belanden, maar Gustav weet de gevierde actrice Rachel Kemp voor zijn kar te spannen en daardoor lijkt zijn film alsnog te gaan slagen. Rachel voelt gaande het traject van het filmmaken dat zij teveel in de gedaante van dochter Nora wordt gemanipuleerd en besluit om op te stappen.
Een sleutelscéne krijgt twee (drie?) maal zijn opwachting. Eerst als Rachel de woorden uit het script tegenover Gustav “speelt,” vervolgens als Nora hardop hetzelfde fragment voorleest op verzoek van Agnes. Nora begint afstandelijk en gevoelloos maar naarmate de tekst vordert, raakt Nora diep ontroerd. Niet de vaas, maar het script ís de werkelijke Sentimental Value, waarmee Gustav blijk geeft zijn dochter Nora waanzinnig goed te begrijpen. Fysiek lijkt Gustav eraan onderdoor te gaan en belandt in het ziekenhuis.
Opnieuw krijgen we een inkijkje in het huis van het begin. De boel wordt grondig gerenoveerd. Tegels weggebikt, scheuren weggewerkt, muren glad gestreken. Alles modern, als ware het een IKEA-huis. Zelfs de buitenkant krijgt een totale make-over: de karakteristieke zwart rode uitstraling transformeert in neutraal wit. Maar ook deze observaties zijn aan twijfel onderhevig.
In het gemoderniseerde huis zien we het jongetje Erik, neefje van Nora, zoontje van Agnes, dat afscheid neemt van … Nora. Is ze adoptie-ouder geworden? Of, speelt ze dan toch de rol die Gustav haar had toebedeeld? Nadat Erik het huis verlaat en op weg is naar school, zien we de scéne die Gustav eerder met Rachel had besproken: een scene in de gedaante van een levensechte traumatische jeugdherinnering die hem voor het leven zou achtervolgen. Dan wordt er op de deur geklopt. Erik is zijn mobiel vergeten. Toch maar goed dat er mobieltjes zijn! Nora stapt voor een tweede keer langzaam en in gedachten verzonken de roemruchte kamer binnen. De deur gaat dicht, maar dan krijgen we toch te zien wat er zich in de kamer afspeelt. Het Ikea-krukje blijkt een stoel geworden. Nora’s blik is moeilijk te omschrijven, maar vertelt op schitterende (troostende?) wijze waarom het script anders verloopt dan Gustav had beschreven. En dan horen we “Cut,” zien Gustav springlevend in zijn regisseursstoel, en zitten we midden in de wereld van het filmmaken.

Sentimental Value is een schouwspel van de bovenste plank, met een fascinerend script (driedubbele betekenis, misschien wel meer) waarin geweldig wordt geacteerd en de kwetsbare (gemankeerde) mens vol in het licht komt te staan. Gaat dat zien !

Qua acteren en regie wel heel sterk. Scenarisch blijft het net wat te geforceerd onder de oppervlakte bubbelen en heeft het uiteindelijk eigenlijk gewoon niet bijster veel, laat staan bijzonders, om hakken. Trier doet (erg) z'n best er middels de verteltrant wat mee te doen, less is more idee, maar slaagt daar m.i niet compleet in (tot een klassieke noodgreep aan toe). De hele film hangt in principe om één gewoven draadje en één scène.

Opvallend hoe Fanning de zwakste link is met te opzichtig acteerwerk, ergerlijk bij de andere naturelle acteurs die met heel weinig heel veel kunnen uitdrukken, Skarsgard met name.

Dus heel goed, maar niet fantastisch.

Op zoek naar vergiffenis, omgaan met wat het leven gaandeweg naar je toegooit en dan al dan niet zeggen wat er gezegd worden. Het al dan niet accepteren van keuzes die gemaakt zijn in het verleden en de gevolgen ervan. Daarover heeft Joachim Trier een film gemaakt en hoe !

De protagonisten zijn stuk voor stuk indrukwekkend overtuigend, vertolken het doorleefde scenario geraffineerd en geloofwaardig. Nergens uitzinnigheid of tierlantijntjes van kijk eens wat ik kan. Nee, perfect uitgebalanceerde acteerprestaties, puur en sober.

Bovendien wat dat scenario betreft, blijft de lat de hele film door hoog liggen. Trier verzandt nergens in meligheid of goedkoop romcom sentiment. Meer nog, naarmate de film vordert, bekruipt hij je meer en meer en maakt je deelgenoot van de innerlijke reis van de protagonisten om uiteindelijk dezelfde loutering te voelen als de personages.

Deze film is een waardige Grand Prix winnaar in Cannes. Moge in deze turbulente, soms zurige tijden 2026 nog zulke films in petto hebben.

Weergaloos goede film. Alle scenes zijn raak. Stijgt ver uit boven de rest van 2025, mijn film van het jaar in ieder geval. En Renate Reinsve schittert opnieuw op het witte doek, wat een baas. Zien mensen!

Na Oslo, August 31. en The Worst Person in the World het derde meesterwerk dat Trier aflevert. Dan behoor je tot de absolute topklasse als regisseur.

Net als de eveneens verschroeiend mooie slow-burner Aftersun van Charlotte Wells een film die heel veel tijd neemt om alle pionnen in positie te zetten om je dan omver te blazen.

Dat Renate Reinsve een klasbak is, wisten we al sinds Triers vorige prent The Worst Person in the World, maar voor mij maken Skårsgard als vader en Inga Ibsdotter Lilleaas als zus Agnes nog meer indruk. Beiden spelen de pannen van het dak in dit relaas over de afstand die bestaat tussen kinderen en hun ouders.

De film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Zelfs niet bij sommige liefhebbers van Triers vorige werk, denk ik. Heel veel gepraat en traag, en in veel scènes wordt de sentimentaliteit niet geschuwd. Gelukkig is er de humor om alles in evenwicht te houden. Bij mij werkte het wonderwel maar dat zal vermoedelijk niet bij iedereen het geval zijn.

Ik vond het een erg rijke prent waar heel veel in zit. Sentimental Value gaat niet alleen over de verpletterende invloed van familie op je leven en trauma’s die je niet krijgt afgeschud, maar ook over het medium film, theater, acteren, geschiedenis, huizen en de herinneringen die er aan vast kleven, enz.

Briljante film.

Een meer aangrijpende scène als die waarin Agnes Nora het script van haar vader laat lezen zal je niet zo snel meer vinden dit jaar. Wat een subliem drama weer van Trier. Hij neemt zijn tijd en dat betaalt zich uit. De familiebanden zijn zo geloofwaardig in deze film. Dit zijn die van die films waarin je vergeet dat je naar acteurs loopt te kijken. Reinsve verdient alle lof die ze op dit moment krijgt. Ze is zo breekbaar en naturel hier.

De film is goed geschreven, maar het zijn echt de acteurs die de film dragen. Daarbij wil ik naast de meer voor de hand liggende grote namen zeker ook Lilleaas nog noemen. Zij is de stille kracht van de film. Ik moest trouwens wel lachen om dat verjaardagscadeautje van Gustav aan zijn kleinzoon. Dit is zeker geen film met alleen maar gewichtige momenten.

Ik dacht heel de tijd dat Joachim Trier de zoon was van Lars von Trier, wat de afwezige vader-regisseur in deze film zou verklaren. Dat blijkt dus niet zo te zijn (maar dat maakt de film er niet minder sterk op).

Vanaf de proloog waarin het huis van de familie naar haar bewoners kijkt, zit je meteen in het verhaal en wil je deze personages niet meer loslaten. Dat komt door de manier waarop ze geschreven zijn (de dialoog waarin Nora haar vader verwijt dat hij haar eigenlijk niet echt kent komt stevig binnen), maar ook omdat ze zo sterk vertolkt worden. Nora is de spil van de film en Renate Reinsve ís haar, belichaamt haar volledig, terwijl Gustav makkelijk een karikatuur van de ouder wordende artiest-losbol had kunnen worden als hij niet gespeeld was door Stellan Skarsgård. Misschien neemt de film een wat te lange aanloop en wil hij te veel thema's aankaarten, maar je blijft in elk geval geboeid en ontroerd tot het allerlaatste shot.

Diep onder de indruk toch wel. Is dit een 5 sterren film? Misschien (net) niet, maar ik geef ze toch, voornamelijk omdat zowel begin als einde bij het krachtigste horen van wat ik de laatste pakweg tien jaar heb gezien.

- de introductie met het ronduit prachtige huis als verteller (in een opstel van Nora) is een heel mooie vondst, het concept van ouderlijk huis dat een stille getuige is van verschillende generaties en mensenlevens is sterk. Het introduceert het huisbovendien ook meteen als een soort personage in de film.
- de laatste scene is even desoriënterend, lijkt zich in het huis af te spelen, tot je beseft dat het om een filmset gaat waar het huis is nagemaakt, en in de scene ervoor m.i. duidelijk wordt gemaakt dat het huis verkocht is geweest om de film te kunnen financieren. Vandaar die gruwelijke renovatie, erg realistisch trouwens dat zo'n mooie karaktervolle woning wordt wit geschilderd en voorzien van modern comfort, maar daardoor wel alle charme verliest.
- wat een dynamiek tussen Skarsgaard en Reinsve in dat einde ook trouwens, de blikken spreken boekdelen, acteerwerk van de bovenste plank om zoveel te zeggen zonder woorden. Je ziet ook de fysieke toenadering, maar hun band is nog te broos om over te gaan tot een knuffel - er blijft een veilige afstand, maar dat is ok en realistisch.
- de ultieme scene van de film is echter die vlak ervoor, met de twee zussen in het appartement van Nora - niet toevallig ook de poster van de film. Wanneer Nora de rake en treffende tekst voorleest uit het script van haar vader (ook al voorgelezen door Fanning, potentieel vat deze tekst de ganse film samen). Daar komt nog bij de verklaring van de jongste zus over het verschil tussen hun twee. Qua samenballen van waarachtig acteerwerk, scenario/regie en emotionele lading wordt het niet beter dan dit.


Een heel erg mooie ode aan de helende kracht van artistieke creatie, de vader weet dat hij tekort heeft geschoten en zoekt toenadering op de enige manier waarop hij dit kan - specifiek naar zijn oudste, omdat ze zoveel op elkaar lijken begrijpt hij haar op een bepaald niveau, maar is het water ook erg diep.
Als cinefiel kan je alleen maar blij zijn dat dit soort films nog gemaakt worden, en via een Cannes toch nog internationaal platform krijgen.

Ik ben geen fan van Renate. Ze is wel een goede actrice. Een hele goede actrice. De reden waarom weet ik weer nu ik deze film heb gezien. Haar hoofd lijkt op een appel. Als je het eenmaal ziet dan kan je het niet meer anders zien. Ik ben ook geen fan meer van Joachim Trier. Laat ik positief beginnen dat ik wel blij ben dat Trier nog films maakt voor volwassenen in een infantiele wereld. Deze film is ook nog best wel stijlvol en geloofwaardig en het acteerwerk is erg goed.

Alleen boeit het mij allemaal niet echt? Ik ben een man dus zo'n scene dat twee zussen huilend een stukje uit een script voorlezen boeit mij niet echt heel veel. Deze film duurt lang is traag en in mijn ogen voorspelbaar. Het deed mij uiteindelijk niet zo veel. Het trucje op het einde doet mij dan ook niet zo veel. Dat was gewoon een trucje. Zijn vorige film deed mij ook niet zo veel.

Ik ben groot fan van Oslo, 31. August en dat blijft in mijn ogen zijn beste film. Al ben ik gewoon fan van de structuur in die film. Beide films waarin zelfmoord een rol speelt. Ik ben geen fan meer van Trier. Trier maakt in mijn ogen dramafilms voor vrouwen. Zijn vorige film the worst person in the world was een vrouwenfilm. Ik begrijp die titel nog steeds niet. Ironie? Ik had een artikel gelezen dat veel vrouwen een connectie maken met die film en dat kan ik helemaal begrijpen. Deze film is weer hetzelfde. Het is niet van ik ben een man en ik wil Jean Claude van Damme zien maar dat merk ik wel aan deze film en zijn vorige film dat het gewoon serieuze dramafilms voor vrouwen zijn geworden. Ik kan me gewoon niet inleven met geen enkele personage in deze film.

En psychologisch is het allemaal wel interessant maar tegelijkertijd zegt het mij allemaal vrij weinig. Misschien moeten die mensen even een goed gesprek houden met elkaar i.p.v. een film maken. Dat is mijn conclusie. Het is wel interessant dat Trier invoelende films maakt voor vrouwen. Dat is wel een dingetje. Een mannelijke schrijver die voor vrouwen schrijft of een vrouwelijke schrijver die voor mannen schrijft op een invoelende manier komt niet veel voor. Dat is redelijk uniek.

Redelijke film over een beroemde regisseur die zijn dochter wil casten in een persoonlijke film. Zeker een aantal goeie, losstaande scenes, maar als geheel wist het me niet overal mee te krijgen. Het mist focus en het trage tempo werkt ook niet mee. Wel goed acteerwerk en ook een mooi einde.

Prima integere film die nooit echt saai wordt, maar net als bij The wordt person snap ik niet zo goed waar de ophemeling vandaan komt. Er verschijnt elke week wel zo'n film. Er is weinig op aan te merken, maar memorabel is hij niet. En ik kan het weten: het is een week of twee geleden dat ik hem zag en ik ben hem alweer bijna vergeten.

Mooi, knap uitgewerkt en gelaagd drama over de moeizame verstandhouding tussen twee zussen (Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas) en hun afwezige, egocentrische vader (Stellan Skarsgård). Het script stuitert kunstig heen en weer tussen artyfarty filmhuis-cinema en meer toegankelijk drama, doorspekt met onderkoelde humor. Let bijvoorbeeld op de grappige korte scene waarin Skarsgård zijn piepjonge kleinzoon dvd's van The Piano Teacher en Irreversible kado geeft. Dat komt nooit meer goed! De drie hoofdrolspelers zijn subliem.