La Venue de l'Avenir (2025)

Vanaf 7 augustus 2025 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

De Franse overheid wil een verlaten boerderij afbreken om er een parkeergarage te kunnen bouwen, maar daarvoor hebben ze toestemming nodig van de nazaten van de laatste eigenaar Adèle Meunier [Suzanne Lindon] die de boerderij in de jaren 1890 verliet om haar geluk te zoeken in Parijs. Vier vertegenwoordigers van de nazaten gaan in de boerderij op zoek naar waardevolle voorwerpen en ontdekken hun gezamenlijke voorgeschiedenis aan de hand van de foto’s en brieven die er zijn achtergebleven voor ze besluiten of ze het laten afbreken. Heden en verleden lopen op amusante wijze door elkaar in dit lichtvoetige, pretentieloze nostalgische eerbetoon aan Parijs waarin duidelijk met veel zorg een aandacht is gewerkt aan de kostuums en de make-up van de tijd waarin Adèle leefde.

Het kostuumdrama deed het goed voor me, mooie rol van de hoofdpersoon. Het verhaal in het heden voelde voor mij totaal overbodig. Het bekende bonte gezelschap dat elkaar, ondanks de verschillen, toch wel mag.

Mooi gefilmd: van toen naar nu en vice versa. Ingetogen acteerwerk.

Als genre staat hierboven vermeld ""Komedie/Misdaad" ... geen van beide dekt - naar mijn mening - de inhoud van deze film. "Romantiek/Drama" of iets dergelijks zou beter passen. Ik heb 2 uur lang genoten van deze prent: goede performances van Suzanne Lindon en de rest. Het heen en weer springen tussen hedendaags Frankrijk en het Frankrijk van 1895 stoort nergens (mijn moeder had er wat meer moeite mee). Mooie beelden van het Parijs van een eeuw geleden - ik ben jaloers op de locatie-scout! De verwijzingingen naar de schilderijen van Monet, met name de panorama's van zijn tuinen en de scènes tussen Adèle en haar moeder in het park: erg mooi. Dus hulde aan de cinematografie! Het scenario is zo nu en dan behoorlijk voorspelbaar, maar dat deerde me niet. Al met al een erg mooi stukje Franse cinéma! En, oh ja, een eervolle vermelding voor Pomme met haar liedje, "La nuit"

Wel een vermakelijke film; deze film is echt extreem Frans, het kan niet Franser.

Heerlijke feelgoodfilm waarin veel te genieten valt. De beelden zijn mooi, de zoektocht is spannend, het spel is goed, en Klapisch legt graag verbindingen waardoor het een mooi, afwisselend geheel wordt. Ook de muziek is goed gekozen. En zoals altijd laten de Fransen goed merken dat het een Franse film is, maar dat maakt het juist ook zo aantrekkelijk. Wat mij betreft gaat het niet specifiek om komedie of misdaad, maar om het blootleggen van familie en tijdsgewrichten en de rol van kunst.

Een kleurrijke film met dito beelden, waarin het verleden met het heden wordt verweven in het kader van de toekomst die wordt onthuld in de schoonheid en expressie van schilderkunst en fotografie tot in het moderne artwork van nu. Erfgenamen ontmoeten elkaar en kruisen zo het pad van hun voorouders, waarbij 1 dame in het bijzonder een breekpunt vormt die zijn weerga niet kent. Plaatje van een film. La venue de l'avenir in een woordspeling van L'avenue de l'avenir. De lichtstraat.. Opvallend: De look van Sara Giraudeau als ze haar dochter ontmoet, Sara zou de dochter van Silvia Kristel kunnen zijn..

Goeie film over een familie die moet beslissen wat ze met een oud huis doen vanwege een erfenis. Twee verhalen die parallel worden verteld en gescheiden zijn door 130 jaar. Het constante schakelen tussen heden en verleden benadrukt extra de verschillen. Het duurt wel even voordat duidelijk is welke richting de film op gaat en het verhaal uit het verleden is boeiender dan dat van het heden.

Hm, dacht dat een film was die zich afspeelde in 19de eeuw met verwijzingen naar historische momenten en figuren uit de Franse geschiedenis...echter dit is maar een klein gedeelte, de meeste tijd gaat het over enkele moderne Parijzenaren die plotseling ontdekken hoe belangrijk het is om terug te blikken op hun familiegeschiedenis...Dat moderne gedeelte had ook weinig tot geen zin, tenminste voor mij....Een jonge vrouw van het platteland gaat aan het einde van de 19e eeuw naar Parijs om haar afwezige moeder te vinden en bevindt zich midden in een stad die een grote verandering ondergaat. Ondertussen zoveel jaren later moeten verre familieleden een erfenis verdelen. Sommige scènes tussen heden en verleden missen continuïteit. De decors en kostuums waren wel goed verzorgd, maar het eerbetoon aan Parijs lijkt nogal geforceerd en het maatschappelijke commentaar of eerder de clichés ervan was ik algauw beu. Typische Franse cinema...ja en dat was mij allemaal maar te gewoontjes, Het plot verrast niet één keer, en het onderzoek belandde ook bij een beroemde naam uit de kunst...en verwijzen naar de rol van kunst (wat een knap staaltje eigendunk?)

Amusante film die verder niet zoveel om het lijf heeft. Typisch Frans, dat wel.

Voila!

Ja, wel een leuk idee, en ook wel aardig uitgewerkt, en wat een absoluut geniale cast ook.

En wat een meesterwerk had het kunnen zijn als Klapisch er niet weer zijn gebruikelijke auberge espagnole van moest maken. Een klein beetje meer beheersing, een klein beetje meer nadenken in plaats van gewoon doen. Iets meer art in plaats van craft, wellicht - want als ik het Klapisch al gun dat hij dit trucje kent zo langzamerhand, het is toch teleurstellend dat hij niet verder komt.

Het plotje of wat daarvoor doorgaat is al vanaf dat de slijptol tevoorschijn komt doorzichtig, te makkelijk. En net zo lijkt Adele veel te veel op Adele Blanc-Sec met haar rare hoedje. Het soort vergissing wat je van een regisseur met een eerste film al niet echt accepteert, maar Klapisch gaat al meer dan dertig jaar mee in het vak. Je zou toch hopen op iets meer reflectie, iets minder zelfgenoegzaamheid.

Leuk om Vincent Macaigne weer eens langs te zien komen - toch wellicht de beste acteur die het francofone taalgebied op dit moment op stal heeft. Jammer dat hij niet wat kieskeuriger is in de rollen die hij accepteert - ja, hij tilt deze film naar een hoger niveau, maar ik had liever een film gezien waar dat ook de moeite waard was. Niet de zoveelste herhaling van zetten van Klapisch.

Sympathieke film vond ik, zoals hier al eerder vermeld typisch Frans, feelgood en nergens buiten de lijntjes.

Wel vond ik sommige delen soms wat amateuristisch aandoen, belichting, acteerniveau, onwaarschijnlijke verhaallijn met dito zijspoortjes, maar het geheel was wel leuk voor een keer en alles voor de sfeer

Comme un petit présent mignon…

Chaque image était un beau souvenir du temps perdu.

Ik ben een Parijs-, geschiedenis,- en kunstgeschiedenisliefhebber en dan ook nog al die dingen gecombineerd dus dit was echt genieten voor mij.

Ik weet echter niet helemaal zeker of ik deze film ook zo leuk had gevonden als ik al die dingen niet was geweest, want een paar mindere elementjes heeft het wel. Zo vond ik Suzanne Lindon wat minder goed gecast door onder andere (ja sorry) haar uiterlijk, had de Ayahuasca-scène voor mij niet gehoeven en zo vast nog wel wat dingetjes (die rare dancemuziek ineens? Dacht dat het een fout was ofzo).

Ik kan me ook voorstellen dat mensen het constante wat harde cutten tussen heden en verleden niet helemaal vinden werken. Ik vond het echter vaak wel mooi, zeker als je hetzelfde shot ziet in verleden en heden, dat had nog wel vaker gemogen. Het geeft het geheel ook echt veel body en betekenis.

En dan ook nog het werk van Monet dat een prominente rol speelt in de film. Het moment waarop je hem ziet schilderen en dan ziet, aan het plotselinge oranje licht, dat de zon dus opkomt en zijn beroemde schilderij daarmee wordt geboren is echt een prachtig gevonden scène.

Niet perfect, maar voor mij als liefhebber van de thema's wel echt heel leuk.

4,5*

Vermakelijke film met Parijse sfeerbeelden van heden en verleden, waarin een aantal verre familieleden met elkaar in hun familiegeschiedenis duiken en zo een verwantschap met een zekere beroemde Franse schilder ontrafelen.

Het afwisselen van heden en verleden is leuk om te zien, met soms heel creatieve overgangen, maar soms ook heel abrupte overgangen. De lol van de film zit 'm vooral in het zien van Parijs van toen (knap geconstrueerd met cgi en costume design) en het contrast met de wereld van nu.

Qua thema vond ik wel een beetje rommelig; de film lijkt te willen overbrengen dat terugblikken je soms vooruit kan helpen in je eigen leven, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. De ene keer zien we de hedendaagse personages en hun dingen (wat allemaal niet heel spannend is), dan is er weer een heel stuk verhaal met Adèle in het verleden (wat iets interessanter is). Het is allemaal wel oké gemaakt, maar het mist een beetje focus en het voelt een beetje als losse flarden zonder een sterke pay-off op het eind. Er had dus wel meer in gezeten.

3,5*