It Ends (2025)

De film doet best wel iets nieuws.

Horror is een discutabel label wellicht, al wordt het genre wel degelijk aangewend om een punt te maken. Het genre is inmiddels een welbekende (en logische) ingang tot de verkenning van thema's als trauma, rouwverwerking en psychische aandoeningen. Films die diepbedroefde, gemankeerde of getekende hoofdpersonen centraal zetten en hun proces parallel laten lopen met bekende horrortropes. Hier is dat toch iets anders.

It Ends zet vier hoofdpersonen centraal die aan de drempel van hun volwassen leven staan. Ieder lijkt een ander doel te hebben, variërend in ambitie of gedrevenheid, iets wat in de auto tot luchtige discussie leidt. Wanneer zij zich op een dag lijken te bevinden op een weg die nooit lijkt op te houden en gevaar dreigt iedere keer als ze de auto aan de kant zetten, gaan ze vergeefs bij zichzelf te rade waar ze dit aan verdiend zouden kunnen hebben. Geen trauma's, geen zonden, geen rechtvaardiging voor deze eeuwigheid van alsmaar rechtdoor rijden.

De existentiële angst van het gevangenschap manifesteert zich anders voor ieder van hen en de film weet gedurende de speelduur effectief in te laten voelen met de oneindigheid - en onvermijdelijk de zinloosheid van hun situatie. Het deed me ergens denken aan Niemand is Onsterfelijk van Simone de Beauvoir, waarvan de uitgestrekte tijd eveneens een relativerend licht op onze inrichting van het bestaan werpt.

Kijkers op zoek naar klassieke horror gaan hier bedrogen uitkomen - en het zou me niet verbazen als deze moeite gaat hebben een doelgroep te vinden. Maar de centrale spanning die hier opgevoerd wordt raakt iets elementairs en herkenbaars (zij het niet zo naargeestig als trauma- of rouwverwerking) en het is best inventief te noemen hoe het genre aangewend wordt om die universele angst en onwetendheid te verbeelden en het einde is wat dat betreft perfect. Het bedient zich misschien van iets te veel cliché's om voor vernieuwend door te gaan, maar tussen de regels door gebeurt hier best iets bijzonders. 3,5*

Eerlijk gezegd is dit niet veel meer dan een soort slecht doorgevoerd nihilisme. Er gebeurt bijna niets en wat er wél gebeurt, is filmisch betekenisloos. Het is een film over vier mensen die vastzitten in een auto op een weg die nooit eindigt. Het plot doet niet veel meer dan voortborduren op dat uitgangspunt. De tijd verstrijkt en het enige wat de film dus toont zijn overdenkingen over het leven...van Generatie Z-vrienden...wat anders dan dat die eindeloze weg symbool staat voor de weg naar de toekomst? Zucht eindeloos geleuter dus, over de relaties tussen deze jongeren, over hun dromen en toekomst verwachtingen. Met erg slecht geluid tijdens deze autorit...de dialogen kan je soms nauwelijks verstaan door de ruis van de auto of domweg door het achtergrondgeluid. Ik kan niet anders dan denken dat deze langdradigheid een bewuste keuze was, bedoeld om het publiek net zo vast te laten zitten als de personages zelf. Helaas slaagt deze herhalende cyclus uiteindelijk er niet in om enige energie, enthousiasme of horror in het verhaal te brengen. Niet echt een film waar ik enthousiast over kan zijn.

Ik vind concepten zoals deze film wel fijn om te kijken al weet ik niet zo goed waarom. Deze film lijkt op Vivarium (Film, 2019) - MovieMeter.nl al is die wel beter.

Geweldige film. Een van de hoogtepunten van het jaar. Dit is nou nog eens een film die je zowel aan het denken zet, als je totaal laat opgeven. Heel erg blij dat ik deze gezien heb zonder enige omschrijving. Stap hier blind in en bereidt je voor op een interessante reis.

Oh en dan kom je op het einde er ook nog eens achter dat de muziek gemaakt is door de legendarische ambient artiest Eluvium? Vreet me op, dit is een klein juweeltje.

Dit ziet eruit als een afstudeerprojectje van enkele irritante artsyfartsy filmakademie studentjes, het enige dat je gaat doen is je na verloop van tijd de klote ergeren aan deze zeikerdjes, de tergend slechte soundtrack en quirky kutmuziekje. Vanaf het eerste kwartier weet je eigenlijk ook al dat dit nergens heengaat, maar toch koppig doorkijken en ja hoor, het ging nergens heen en sloeg nergens op.

Vier vrienden rijden rond en ouwehoeren over van alles en nog wat. Na tien minuten worden ze belaagd. Ze ontsnappen, rijden verder, kibbelen en schreeuwen het zo nu en dan uit. Ongelooflijk saaie “horror” gemaakt voor een appel en een ei (want gefilmd in de auto en één en dezelfde weg). De acteurs presteren dan ook op een niveau dat je mag verwachten voor die prijs. Het geluid is nog slechter! Gelukkig herinnert de titel je eraan dat ook aan dit gedrocht ooit een einde komt.

Nogal... existentieel.

De "horror" deed me denken aan Spoorloos (1988), waarin Saskia een terugkerende nachtmerrie heeft waarin ze vastzit in een gouden ei dat door de ruimte zweeft. Niet echt-eng, maar wel interessant-eng.

Het was totaal anders dan ik had verwacht, maar ik was blij verrast met de kant die het opging. De dynamiek tussen de vrienden is authentiek en voelt realistisch aan. Uiteindelijk was er voor mij geen groot "aha-moment", en daar had ik eigenlijk wel op gehoopt.

De plotomschrijving hierboven raakt echt kant noch wal trouwens. Als je dáár vanuit gaat, zul je zeer bedrogen uitkomen.

Bij aanvang leek het nog een lekker b-filmpje te gaan worden, maar de sleur kwam er vrijwel meteen in. Eigenlijk kent de film maar 1 leuke scène en dat is het moment waarop al die mensen voor het eerst uit de struiken springen. Verder is er van horror absoluut geen sprake, impliciet noch expliciet. Het is de goedkoopste single location film ooit gemaakt. Niets meer dan vier vrienden die rondrijden en tegen elkaar zitten zeuren.