Köln 75 (2025)

Opvallend nog geen berichten bij deze film. Terwijl het gewoon een leuke film is met een boeiend onderwerp. Ook een prima film voor mensen die niet zoveel met jazz hebben.

Op haar 18e is Vera Brandes [Mala Emde] al twee jaar actief als impresario. Nu stort ze zich op het regelen van een concert van jazzmuzikant Keith Jarrett [John Magaro], een muzikaal genie dat eerder onder anderen werkte met Miles Davis. De opname van het concert werd het best verkochte album van een jazzsolist aller tijden, dus het is vanaf het begin duidelijk dat het gaat lukken. Dit gaat voornamelijk over de obstakels die Vera en Keith moesten overwinnen om dat optreden te realiseren. Een muziekjournalist [Michael Chernus] spreekt je regelmatig rechtstreeks toe om een en ander in een (muzikaal-)historische context te plaatsen. De 28-jarige Emde is veel te oud voor haar rol (haar pogingen tot puberaliteit overtuigen nooit), maar compenseert dat deels met tomeloze energie. Betts komt veel beter uit de verf als het getormenteerde muzikale genie in deze vlotte, amusante reconstructie van een sleutelmoment uit de geschiedenis van de moderne jazz.

The Köln Concert is een volledig geïmproviseerd pianoconcert van jazzpianist Keith Jarret. Hij gaf het concert op 24 januari 1975 in het operagebouw in Keulen. Het concertalbum van dit optreden is tot op heden het meest verkochte Jazz soloalbum aller tijden. Het concert werd georganiseerd door de 18-jarige Vera Brandes. De dochter van een uitgesproken autoritaire vader besloot op 15-jarige leeftijd het ouderlijk huis te verlaten en haar eigen weg te gaan. Ze wilde deel uitmaken van de feministische beweging, concerten bezoeken, roken, feesten en op haar eigen manier geld verdienen. Haar extraverte en zeer bedrijvige aard zorgde ervoor dat ze een tournee van het Ronnie Scott Trio mocht organiseren. Ze werd Duitslands jongste impresario.

De film Köln 75 draait om het concert van Keith Jarret, maar is geen concertfilm. In de film haalt regisseur en schrijver Ido Fluk de aandacht weg van Jarret en richt die op Vera Brandes. De film vertelt voor het grootste deel haar verhaal. Aan het begin van de film wordt gezegd dat het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen, zoals Vera Brandes die tot op heden nog steeds vertelt. En dus is het misschien niet waar dat het pedaal van de piano waarop Jarret moest spelen kapot was. En misschien is de theatrale manier waarop Brandes de pianist overhaalde om op te treden ietwat overdreven. En misschien dit. En misschien dat. Dichterlijke vrijheden of niet, het kon me niet heel veel schelen. Wat me veel meer kon schelen was dat de film een goed verhaal zou vertellen. En dat doet de film.

Köln 75 is een energieke beleving. Een film vol levensvreugde. Niet in de laatste plaats is Mala Emde in de rol van Vera Brandes daarvoor verantwoordelijk. Vol levenslust wervelt ze door de film. Erg aanstekelijk. Goeie rol ook van Ulrich Tukur die de rol van haar vader heel indringend speelt. Ik had meteen een hekel aan die man. Een prima optreden is er van Michael Chernus die als muziekjournalist Keith Jarret volgt op zijn tournee en de kijker en passant van achtergrondinformatie over de ontwikkeling van de Jazz voorziet. En tenslotte is er John Magaro die als norse en nukkige Keith Jarret overtuigend werk aflevert. Kortom, een uitstekend ensemble om de film mee te doorlopen.

Behalve goed acteerwerk biedt de film de kijker veel meer moois. Een levensecht sfeerbeeld van de jaren 70 bijvoorbeeld. Ik was onder de indruk. Daarnaast is er de fijne enscenering. Die is dynamisch en meeslepend. Met gebruikmaking van lange one-shot takes, het regelmatige doorbreken van de vierde wand, speelse invoegingen van teksten en een uitstapje naar een ander vertelperspectief zit de film aangenaam afwisselend in elkaar. Ook het verteltempo en de dialogen zijn factoren die het kijkplezier verhogen. Het verteltempo ligt hoog. De dialogen zijn naturel en humoristisch. Köln 75 is gewoon een heerlijke film.

Is er dan niets aan de film dat een minder positieve reactie oproept? Misschien zou je als puntjes van kritiek kunnen noemen dat de film de carrière van Vera Brandes wat gemakzuchtig doorloopt en de personages hier en daar wat meer verdieping hadden mogen hebben. Ja, dat zou je kunnen zeggen.