Logboek

Samir ‘Gio’ Daoudi [Yassine Ouaich] wordt tijdens een verhoor door politieagent Yorick [Waldemar Torenstra] onder druk gezet om informatie te geven over de levensgevaarlijke, maar tot nog toe ongrijpbare crimineel Yassin [Olaf Ait Thair]. In flashbacks ontdekken we hoe en waarom Gio belandde in de wereld van de criminaliteit, alsmede de gevolgen voor Yoricks collega Sabine [Noortje Herlaar], die onbedoeld direct betrokken raakt bij een wraakactie in het criminele circuit. Valt op door het gebruik van straattaal en is over het algemeen goed gespeeld, vooral door Thair, die Yassin neerzet als een charismatische, ijskoude kikker. Sommige bijrollen zijn net zo over-the-top als de actiescènes, maar Albert levert in ieder geval een Nederlandse misdaadthriller af met vaart en een hoop branie.

Lauryn en Owen kenden elkaar al jaren toen ze in 2020 op 14-jarige leeftijd verkering kregen. Vlak voor Halloween kreeg Lauryn een aantal schokkende, agressieve berichten die suggereerden dat Owen het uit zou maken en vreemdging. Elf maanden later begon het opnieuw en begon een langdurig onderzoek naar de dader. Deze documentaire onthult de complicaties en de gevolgen van dat onderzoek, waarbij de politie en de school (de enige in het dorp) nauw samenwerkten. Borgman maakt haarfijn duidelijk hoe wijdverbreid de gevolgen van cyberbullying waren – ook de impact op verdachten was enorm – en hoe het mogelijk is dat iemand dit zo lang in het uiterste geheim kan blijven doen. De belofte van een schokkende ontmaskering is zeker niet uit de lucht gegrepen. Jammer dat Borgman qua vorm valt in de clichés van het truecrime-genre.

Vanwege haar expertise als verpleegkundige wordt nieuweling Joyce [Celina Imrie] snel opgenomen in de Thursday Murder Club van Elizabeth [Helen Mirren], Ron [Pierce Brosnan] en Ibrahim [Ben Kingsley]. Zij storten zich iedere donderdag vol overgave op een onopgeloste moordzaak in het seniorencomplex waar ze wonen. De toekomst van dat complex komt op het spel te staan wanneer de flamboyante mede-eigenaar Ian Venthamn [David Tennant] hals over kop besluit de grond te verkopen en de bewoners wil laten opkrassen. Een moord gooit voor iedereen roet in het eten. En uiteraard buigt de Thursday Murder Club zich over de zaak. Het plot doet denken aan een standaardaflevering van het amusante, maar inmiddels gedateerde ‘Murder, She Wrote’ en het is alleen aan de imposante cast (met verder o.a. Jonathan Pryce en Richard E. Grant) te danken dat dit best te pruimen is.

De 60-jarige Nikola Conev vecht met vrienden en collega’s voor zijn bestaan als boer in Obleshevo, een dorp in het noordoosten van Noord-Macedonië. Kort nadat Nikola’s zoon besluit zijn heil te zoeken in Duitsland, vindt Nikola een ooievaar die door zwellingen in zijn vleugel niet kan vliegen. Hij besluit het te verplegen in dit moderne sprookje, waarbij je de indruk krijgt dat Kotevska (Honeyland) begon met het schieten van (toegegeven) willekeurige mooie plaatjes van ooievaars om er vervolgens een verhaal omheen te verzinnen. Dat verhaal is te mooi om waar te zijn en duidelijk in scène gezet, maar dat zal meer romantische zielen er mogelijk niet van weerhouden om Nikola en de ooievaar in hun harten te sluiten.

Spongebob [Tom Kenny] is eindelijk genoeg gegroeid om zichzelf een ‘Big Boy’ te mogen noemen en plaats te nemen in een spectaculaire achtbaan. Maar hij durft niet. Mr. Krabs [Clancy Brown] praat Spongebob moed in met zijn verhalen over een diploma ‘swashbuckling’ en inspireert Spongebob om zijn angsten te overwinnen. Maar daarbij wordt hij slachtoffer van een vloek die The Flying Dutchman [Mark Hamill] op hem overdraagt. Tenzij … Veel inmiddels wel erg belegen grappen in de extreem drukke, hyperkinetische stijl die we inmiddels kennen – en onderhand begint te vervelen. Dat zal de kids van nu vat niet veel kunnen schelen.

Ondanks de bezielende leiding van majoor Charity Adams [Kerry Washington], krijgt het enige zwarte en multi-etnische vrouwenkorps in het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog geen kans om zich te bewijzen. Totdat de seksistische, racistische generaal Salt [Dean Norris] hen opzadelt met een schier onmogelijke en op het eerste gezicht zeer ondankbare taak: het sorteren en versturen van een aantal hangars aan brieven van en naar het front. Reconstructie van een lange tijd weggeschreven hoofdstuk uit de Amerikaanse oorloggeschiedenis met aandacht voor de obstakels die deze 855 vrouwen (en met name majoor Adams) moesten overwinnen om erkenning en respect af te dwingen. Shantay is de valse noot als de archetypische vrouw met de grote mond in dit oprechte, maar hier en daar wat te dik aangezette historische drama. Geproduceerd door Washington en Oprah Winfrey, die een rol heeft als een adviseur voor First Lady Eleanor Roosevelt (Susan Sarandon met kunstgebit).

De mannen van bouwbedrijf ‘Onze Jongens’ zijn allang gestopt als strippers, maar omdat het telefoonnummer niet is veranderd, belanden de huidige werknemers onverwacht op een vrijgezellenfeest. Ze maken er het beste van en David [Thijs Boermans] ziet kans om snel uit zijn geldproblemen te komen. Hij overtuigt zijn collega’s om bij te klussen als strippers, maar beseft niet dat ook een stripper toestemming moet krijgen voor hij iemand een striptease geeft. Het begin is (bewust) seksistisch, al denk ik dat de doelgroep de verwijzing naar ‘De Glazenwasser’ (1984-1985) uit Pisa over het hoofd zal gaan. Even lijkt het erop dat Nijenhuis en zijn coscenaristen het thema grensoverschrijdend gedrag serieus nemen, maar dat gaat rap overboord ten faveure van gespierde mannelijke bovenlijven en hitsige jonge vrouwen in abominabel belichte en slecht gemonteerde dansscènes. Sneu, gedateerd en slecht geacteerd bovendien.

Rob [Charley Palmer Rothwell] vindt afleiding van de dagelijkse zorg voor zijn ernstig zieke vader [Tom Fisher] bij zijn vrienden. Hij laat zich door Leo [Thomas Turgoose] overhalen om te helpen bij een autodiefstal voor Amir [Daniel-John Williams] en leert een aantal levenslessen in dit goed geacteerde, maar voorspelbare familiedrama. De rol van de sympathieke Kasia wordt gespeeld door Morgane Polanski, de dochter van Roman Polanski en Emmanuelle Seigner.

Vander Beken nodigde een aantal Belgische studenten uit om mee te werken aan reconstructies van gebeurtenissen in Antwerpen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Die reconstructies zijn gebaseerd op de verhalen van één overlevende, maar verder van nakomelingen van mensen die daarbij betrokken waren. Opmerkelijk is dat het niet alleen gaat om nabestaanden van beide kanten. Ondanks de kunstmatige setting laat dit een diepe indruk na, zowel bij de nabestaanden als bij de studenten zelf. Die impact is interessanter dan het verhaal zelf, tenzij je nog weinig weet over de Holocaust of Shoah.

Op 5 juni 2002 werd de 14-jarige Elizabeth Smart ontvoerd. Na ruim 9 maanden ernstig te zijn misbruikt, werden haar ontvoerders ontmaskerd en opgespoord. Nu is Elizabeth een activist die zich inzet voor slachtoffers van allerlei vormen van misbruik en vertelt ze, met hulp van haar familie, de leider van het onderzoek en een verslaggever die zich vastbeet in de zaak, haar verhaal. Gemaakt met steun van Smarts stichting is dit zonder meer goed bedoeld, maar cliffhangers, spannende muziekjes en andere clichés van het true crime-genre geven dit een sensatiezoekend sausje dat doet denken aan de televisiefilm The Elizabeth Smart Story die kort na Elizabeths bevrijding in elkaar werd geflanst.

Carl Lewis maakte internationaal naam door in de voetsporen te treden van zijn sportieve voorbeeld Jesse Owens. Hij won de 100 meter, de 200 meter, de estafette en het verspringen bij Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Maar vanwege zijn branie en “gebrek aan bescheidenheid” kreeg de flamboyante, eigenzinnige Lewis in eigen land niet het respect dat hem toekwam. Lewis blikt terug op de hoogte- en dieptepunt uit zijn carrière met als hoogtepunten de titanenstrijd tegen de Canadees Ben Johnson op de Olympische Spelen van 1988 en een tweestrijd met verspringer Mike Powell. Nike-oprichter Phil Knight herinnert ons eraan dat Carl Lewis zorgde voor een radicale kentering in de benadering van topsport. Anderson en Hay benadrukken ook hoe Lewis racistische stereotypes doorbrak lapte en een rolmodel werd voor een nieuwe generatie topsporters.

Tot de verbazing van velen wint de onbekende Deense architect Johan Otto von Spreckelsen [Claes Bang] een ontwerpwedstrijd voor wat ‘The Grande Arche De La Défense’ in Parijs moet worden. President Mitterrand [Michel Fau] wil dat de ‘kubus’ opgeleverd wordt voor de 200e viering van de Franse revolutie op 14 juli 1989. Von Spreckelsens weigering om af te wijken van zijn oorspronkelijke visie drijft budgetbewaker Jean-Louis Subilon [Xavier Dolan] en architect Paul Andreu [Swann Arlaud], die formeel de leiding heeft over de bouwwerkzaamheden, tot wanhoop. Begint als een farce (met een hilarische, droogkomische Fau), maar ontwikkelt zich geleidelijk tot een tragedie over een door hoogmoed bevangen man voor wie je weinig begrip of sympathie op kunt brengen. Onevenwichtig en onbevredigend.

Dave Tomkins verdiende vanaf midden jaren 70 over een periode van ruim 20 jaar een fortuin als huurling en smokkelaar van wapens en drugs. Hoewel hij de 80 is gepasseerd, verlangt hij nog steeds naar het avontuurlijke leven en de adrenaline die hij voelde op de levensgevaarlijke plaatsen waar hij zijn geld verdiende. Het boeiende verhaal van de weerbarstige, maar authentiekeTomkins wordt verpest door overbodige en vaak knullige reconstructies met Christian Jenner als Tomkins.

De vierjarige Adam [Jules Delsart] is opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstige ondervoeding. Adams moeder [Anamaria Vartolomei] is verantwoordelijk voor die verwaarlozing en mag Adam daarom slechts onder strikte voorwaarden zien. Maar hoofdverpleegkundige Lucy [Léa Drucker] houdt haar keer op de hand boven het hoofd, omdat zij van mening is dat dat in het belang is van Adam. Het is al vreemd genoeg dat een ervaren leidinggevende afspraken en protocollen overboord gooit, maar Wandel doet niet eens een serieuze poging om duidelijk te maken waarom Lucy zo persoonlijk betrokken is bij dit toch niet zo heel unieke geval. Qua inhoud, maar vooral qua filmstijl heeft dit erg veel weg van het superieure Night Shift / Heldin dat eerder dat jaar verscheen.

Een half jaar na Amir Zaza’s (superieure) korte film Close Your Eyes Hind verscheen deze reconstructie van de tragische dood van de vijfjarige Palestijnse Hind Rajab en haar familie. Ben Hania gebruikt authentieke opnames van Hinds telefoongesprekken met hulpverleners van de Palestijnse Halve Rode Maan om het verloop van de gebeurtenissen te vertellen vanuit het perspectief van die hulpverleners. Omar [Motaz Malhees] is de emotionele (lees: onprofessionele) telefonist die moord en brand schreeuwt omdat de hulp niet snel genoeg op gang komt; Rana [Saja Kilani] de teamleider die haar moederlijke gevoelens steeds moeilijker kan verbergen; Mahdi [Amer Hlehel] de pragmatist die duidelijkmaakt waarom die hulpverlening zo langzaam op gang komt; Rana [Saja Kilani] een soort mental coach die meer tijd kwijt is aan haar collega’s dan aan Hind. Dramatisering met de oorspronkelijke personages is te gekunsteld om te overtuigen en verlegt de aandacht van de ware slachtoffers (Hind, haar familie en het ambulancepersoneel) naar mensen die machteloos aan de zijkant staan.

Weduwe Nomi [Tuva Novo] kiest haar appartement op Oudjaarsavond (de plaats en dag waarop haar echtgenoot stierf) om haar vrienden voor te stellen aan haar nieuwe vriend Finn [Lars Brygmann]. Niet geheel onbegrijpelijk (behalve voor Nomi) lopen de emoties op en dat leidt tot voorspelbare perikelen en een geforceerd happy end in dit mooi gefilmde, maar matig geschreven (want weinig geloofwaardige) komische drama.

Een aan mutisme lijdende vrouw [Sarah-Jane Potts] zwerft met een koffer rond op Lanzarote tot een vriendelijke, maar even zwaarmoedige Amerikaanse toerist [David Ganly] haar onderdak biedt in de villa die hij oorspronkelijk had geboekt voor een vakantie met zijn kinderen. Al snel ontdekken we ook waarom de vrouw zo verdrietig is in deze aardig gespeelde, maar trage en weinig diepgravende poging tot tranentrekkerij.

Poppy [Emily Bader] en Alex [Tom Blyth] gingen als tieners ieder jaar met elkaar op vakantie als vrienden. Ze verloren elkaar uit het oog, tot Poppy’s broer David [Miles Heizer] en zijn verloofde Nam [Tommy Do] uitnodigen voor hun huwelijk. We ontdekken de voorgeschiedenis van tegenpolen Poppy en Alex aan de hand van flashbacks (waarin ze geen spat veranderen) van de vakanties van de neurotische, extraverte Poppy en de terughoudende, harkerige David in deze voorspelbare, vaak overdreven geacteerde romkom. Molly Shannon spant de (negatieve) kroon als Poppy’s bemoeizuchtige moeder. Dat is Cameron uit Ferris Bueller’s Day Off als Poppy’s vader.

Het oeuvre van muzikant, tekstdichter en podiumartiest Nick Cave biedt genoeg stof voor vele uren uitgebreide analyse, ook al omdat Cave zowel muzikaal als persoonlijk bleef streven naar ontwikkeling en vernieuwing. Onder anderen ‘Murder Ballads’ (1995) en ‘Ghosteen’ (2019) komen uitgebreid aan bod. Een boeiende dwarsdoorsnede, die wel uitnodigt om Caves beste werken te beluisteren, maar ook niet meer dan dat.

Omdat alleenstaande moeder Molly [Posy Sterling] na een gevangenisstraf geen vast woonadres heeft, wordt ze niet in staat geacht om te zorgen voor haar kinderen Leo [Luke Howitt] en Ava [Tegan-Mia Stanley Rhoads]. Ze kan de voogdij terugkrijgen zodra ze haar leven op de rails heeft, maar wanhoop en een diep verlangen om bij haar kinderen te zijn, leiden tot structureel gedrag waarmee ze haar kansen lijkt te verspelen. Poppy’s beste vriendin Amina [Idil Ahmed], ook een alleenstaande moeder die worstelt om haar kinderen te geven wat ze nodig hebben, is de enige die tot haar door kan dringen. Het thema is zeker niet nieuw, maar Hudson laat zich niet verleiden tot een analyse van het zorgsysteem en verleent daardoor meer psychologische en emotionele diepgang aan haar hoofdpersoon, sterk neergezet door Sterling.

In 2021 werd de toen 55-jarige Laila Bertheussen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 20 maanden. Ze werd schuldig bevonden aan 8 vergrijpen, waaronder een aanslag op haar echtgenoot Tor Mikkel Ware, een radicaal-rechts Noorse minister die een affaire had met een politieke opponent. Aangezien de meeste andere betrokkenen weigerden mee te werken aan deze documentaire, was De Brouwer niet in staat om de gebeurtenissen te reconstrueren en maakte ze een portret van een vrouw die gekenmerkt wordt door tegenstrijdigheden. Aangezien Laila zich niet in de kaarten laat kijken, gaat dit ondanks het boeiende verhaal en Laila’s soms prikkelende opmerkingen nooit de diepte in.

William Shakespeare [Paul Mescal] is nog voorbestemd om handschoenmaker te worden als hij hopeloos verliefd wordt op Agnes [Jessie Buckley], die vanwege haar mysterieuze tripjes naar het bos en een vorm van helderziendheid door velen wordt bestempeld als een ‘bosheks’. Will en Agnes krijgen drie kinderen; Hamnet [Jacobu Jupe] overlijdt, Will laat zijn gezin achter en schrijft Hamlet. De trailer verraadt het hele verhaal in deze verzorgde productie, waarin de enige verrassing is dat Zhao haar cast dwingt tot opgeblazen melodrama en desnoods een strijkersensemble inzet om je te dwingen iets te voelen. Pijnlijke bevallingen, intens geruzie en banale dialogen die in schril contrast staan tot die van Shakespeare. Geen verrassing dat de opvoering van ‘Hamlet’ het emotionele hoogtepunt is, maar zelfs dat weet Zhao te verpesten met haar gebrek aan subtiliteit. Met Steven Spielberg en Sam Mendes als producenten is het ook geen verrassing dat dit de nodige nominaties in de wacht wist te slepen. Het had echter bij nominaties moeten blijven.

Geïnspireerd door Lynn Hill groeide Emily Harrington uit tot de absolute top in de professionele klimsport. Ze wil opnieuw geschiedenis schrijven door de beruchte rotswand van El Capitan (ook bekend als El Capo) in Yosemite Park te beklimmen en Hills tijdrecord te breken. Roept sowieso onvermijdelijk vergelijkingen op met Free Solo, dus het helpt deze documentaire niet dat ze een relatie heeft met Alex Honnold en dat hij haar vergezeld tijdens de klim. Gelukkig geen voorspelbaar sprookjesverhaal, maar zelfs de titel herinnert je er steeds aan dat vrouwen vooralsnog een achterstand hebben tegenover hun mannelijke collega’s. En dus kan dit niet tippen aan Free Solo.

Sooha [Bella Kim] werkt voor een oude pensioneigenaar [Ryu Tae-ho] en ontmoet Yan Kerrand [Roschdy Zem], een bekende Franse schrijver en illustrator die op zoek is naar inspiratie. Aangespoord door haar moeder [Park My-hyeon] geeft de Franssprekende Sooha haar gast een rondleiding door Sokcho en leert ze haar geboortestad en haar eigen leven in een ander daglicht te zien. Prachtig geacteerd, maar weinig opmerkelijk romantisch drama.

Stephen [Luke Bracey] laat zijn werk als setontwerper voor Europese theaterproducties achter om een terug te keren naar zijn afgelegen geboortedorpje in Australië om afscheid te nemen van zijn ernstig zieke moeder [Christine Jeffery]. Confrontaties met oude bekenden, waaronder een ex-vriendin [Shubshri Kandiah] en twee broers [Declan Brown, Ryan Graeme Allen] die hem vroeger pestten, dwingen Stephen om zijn verleden (en vooroordelen) onder ogen te zien. Weinig opzienbarend verhaal met sporadisch een verrassing. Best uit te zitten, maar door een algehele voorspelbaarheid allerminst een hoogvlieger.

stem geplaatst

Vijf jaar na de Amerikaanse burgeroorlog doet voormalige slaaf en soldaat Mo [Letitia Wright] zich voor als een man als ze een postkoets neemt van Brushwood naar Colorado om een goudmijn te claimen. De koets wordt overvallen door de bende van Tommy Walsh [Jamie Bell]. De overval mislukt en terwijl Wheeler [Jeffrey Donovan] de gewonden overbrengt naar de dichtstbijzijnde stad en de hulp inroept van een posse, krijgt Mo opdracht om Walsh te bewaken. Onaangekondigde passanten en Tommy’s psychologische spelletjes maken dat lastig. Verwijst nadrukkelijk naar John Fords [i]Stagecoach[/i ], maar ontbeert het tempo en de humor van die klassieker. Mandler kiest helaas voor opgeblazen melodrama en een dik aangezette monoloog over racisme en de onrechtvaardigheid van slavernij.

Reiné deed zelf het camerawerk voor deze ultragoedkope thriller over een bloeddorstige beer die het gemunt heeft op de mensen die haar leefomgeving bedreigen. Boswachter Kate Deeks [Fotina Papatheodorou] roept de hulp in van haar getraumatiseerde ex-collega en ex-man [James Oliver Wheatley] om een einde te maken aan de slachting. De beer en de slachtoffers zijn zelden in één beeld gevangen: bij close-ups van de mensen zien we een klauw of iets wat lijkt op een stukje tapijt. Het ergste is het afgezaagde scenario, de bordkartonnen personages en de wanhopige, tot mislukking gedoemde pogingen van de cast om er iets waardigs van te maken.

Een in Parijs gevestigde van oorsprong Amerikaanse psychiater [Jodie Foster] kampt met spontane huilbuien vanaf het moment dat ze hoort dat oud-patiënt Paula [Virginie Efira] plotseling is overleden. Lilian zet haar scepsis opzij en bezoekt een hypnotiseur [Sophie Guillemin] om haar af te helpen van haar huilbuien. Tijdens de sessie heeft ze een cryptische droom die haar doet vermoeden dat Paula is vermoord, dan wel door haar dochter [Luana Bajrami], dan wel door haar man [Mathieu Amalric]. Fosters voortreffelijke spel voorkomt dat dit vervalt in farce. Zlotowski houdt je in het ongewisse over de rechtmatigheid van Lilians gedachtenstroom en laat het aan jou om een waardeoordeel te geven. Heerlijk onvoorspelbaar, uitstekend geacteerd en met een ontknoping die volop stof tot nadenken en napraten biedt.

Voor een boek voert Linda Rosenkrantz [Rebecca Hall] gesprekken met mensen uit haar vriendencirkel van New Yorkse kunstenaars en intellectuelen. Onderwerp van gesprek: het verloop van de afgelopen dag. Op 19 december is het de beurt aan de 40-jarige fotograaf Peter Hujar [Ben Whishaw]. De audio-opnames gingen verloren, dus Sachs gebruikte Rosenkrantz’ transcriptie daarvan voor dit statisch gefilmde schoolvoorbeeld van beelden van pratende hoofden. Als toneelstuk is dit hooguit aardig voor oudere New Yorkers en/of kenners van de New Yorkse kunstwereld van die tijd. Als film is het, ondanks het talent van Whishaw en Hall, een kansloze onderneming.

Ex-agent Oscar Shaw [Michael Jai White] kent de corrupte mores van het plaatselijke politiecorps en maakte er zelfs deel van uit. Die kennis komt van pas wanneer detectives Ross [Rich Paul] en Perez [Cecile Cubló] onderzoek doen naar de moord op Oscars broer Ray [Tyrese Gibson]. Oscar beseft snel dat hij zich in het onderzoek moet mengen om de daders tot de (gerechtelijke) orde te roepen. White is charismatisch in de titelrol, maar het verhaal is allerminst origineel en de overige personages zijn in veel gevallen slechts karikaturen.

De 8-jarige Aurora [Sophie Sloan] heeft nachtmerries over een reusachtig konijn dat onder de grond leeft (de titel verwijst naar een bolletje stof dat zich vormt onder haar bed) en iedereen opeet die de vloer aanraakt. Wanneer het monster haar ouders [Lina Kruse, Caspar Phillipson] heeft verorberd, roept ze de hulp in van haar “buurman” [Mads Mikkelsen], die in werkelijkheid een superheld is. Of je dit nu fantasierijk of absurd vindt, origineel is het in ieder geval. Er zijn fijne bijrollen voor Sheila Atim en Sigourney Weaver, maar de actiescènes zijn nogal vermoeiend en uiteindelijk uitputtend. Laat je niet misleiden door de titel: dit is niet geschikt voor kinderen!

Een vrachtwagen vol ellende passeert de revue in dit pretentieuze psychologische drama over Lidia [Imogen Poots], die kortstondig ontsnapt aan haar ellendige leven (met een vadertje-niet-zo-lief [Michael Epp] en een onverschillige moeder [Susannah Flood]) door te zwemmen. Deprimerend portret van een uitzichtloos bestaan, geeft Stewart een excuus om in navolging van Terrence Malick allerlei visuele hoogstandjes af te vuren terwijl een voice-over vertelt wat de hoofdpersoon denkt. De enige verlichting in vermoeiende stijloefening komt van Belushi als auteur Ken Kesey (‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’, ‘Sometimes A Great Notion’), bij wie Lidia een schrijverscursus volgt.

Vier weken voor Brigitte Bardot op 91-jarige leeftijd overleed, verscheen dit eerbetoon dat zich richt op Bardots filmcarrière, haar baanbrekende werk als vrouw op het grote scherm en in de door mannen gedomineerde filmwereld, en haar latere rol als ambassadeur voor de strijd tegen dierenleed. De schaduwkanten van haar latere leven worden gemeden, maar dit is een treffende weergave van de culturele invloed die Bardot had, zowel voor mannen als voor vrouwen en zowel in binnen- als buitenland.

In de VS zijn democratisch gekozen overkoepelende schoolbesturen verantwoordelijk voor het onderwijs in hun district. In Elizabethtown in Pennsylvania staan bij de komende verkiezingen 5 van de 9 zetels op het spel. De Democratische kandidaten maken zich ernstig zorgen over de toenemende invloed van fundamentalistische christenen, die tijdens hun campagne de pijlen vooral richten op het beleid rondom wat zij beschouwen als “perverse” of “pornografische” boeken. Een zeldzaam inkijkje in de denkwereld van de christelijke conservatieven, waarbij Edler beide partijen volgde tijdens hun campagne en toestemming kreeg om de openbare vergaderingen van het huidige schoolbestuur te filmen. Ondanks de grote tegenstellingen gaat het er hier (nog?) beschaafd aan toe. Zo hoort democratie te zijn, maar de zichtbare irritaties over en weer doen je afvragen hoe lang dat nog standhoudt.

Microcosmos van het mislukte Oekraïense offensief tegen de Russen in 2023, waarin een groep soldaten opdracht krijgt om 2 kilometer bebost gebied te heroveren en Andriivka, een strategisch belangrijk dorp, in te nemen. Chernov was erbij, volgt de soldaten tijdens de gevechten tegen een grotendeels onzichtbare vijand (en drones) en voert gesprekken tijdens de lange periodes waarin de soldaten wachten op hulp of op orders. Het korte commentaar van de enige Russische soldaat die herkenbaar in beeld komt, is veelzeggend. Veelal gefilmd met camera’s die op helmen zijn gemonteerd. Chaotisch en onoverzichtelijk dus (net als in het echt), maar als authentiek beeld van het leven aan het front (dat erg doet denken aan Niemandsland tijdens de Eerste Wereldoorlog) is dit ongeëvenaard.

Geestige en effectieve bewerking van het sprookje van de gebroeders Grimm, waarin een molenaar [Mark Cook] zijn dochter Evalina [Hannah Baster-Eve] magische krachten toedicht in de hoop dat de koning Colin Malone] haar zal kiezen als zijn vijfde (!) echtgenote. Als de koning eist dat Evalina haar magische krachten demonstreert, krijgt ze hulp van een duivelse elf [Joss Carter]. Maar daarvoor moet ze wel iets doen! Het gebrek aan budget verklaart de lage productiewaarden, maar de moderne insteek, het uitstekende spel van Baxter-Eva en Joss Carter en de fraaie make-up van Georgia Brown maken dit een prima alternatief voor de vaak overgeproduceerde, brave Disney-sprookjesfilms.

Footballspelers Marquis Cooper [Quentin Plair] en Corey Smith [Terrence Terrell] gaan vissen op zee met vrienden Nick Schuyler [Zachary Levi] en Will Bleakley [Marshall Cook]. Ze rekenen erop dat ze terug zijn voordat een storm de kust bereikt, maar door problemen met het anker lukt dat niet. De boot kapseist en de vier mannen hebben al hun fysieke en mentale kracht nodig om weerstand te bieden aan de storm, de kou en de wanhoop. Josh Duhamel speelt de kapitein die de zoektocht leidt. Verfilming van waargebeurd verhaal dat zich onderscheidt van soortgelijke thrillers door meer nadruk te leggen op de onderlinge relaties dan op actie en visuele effecten.

Paval Talankin is docent op de basisschool in Karabash, een ernstig vervuild industriestadje in de Oeral met zo’n 10.000 bewoners. Hij is ook de schoolfotograaf en de deur van zijn kantoor staat altijd open voor leerlingen. Alles verandert wanneer Rusland Oekraïne binnenvalt. In de wetenschap dat hij op enig moment zijn land (en zijn moeder) voorgoed zal moeten verlaten vanwege zijn daden, besluit hij de veranderingen op school en het videomateriaal dat hij (vaak ook op last van de overheid) vastlegt te archiveren en te delen met de buitenwereld. Talankin benadert het ernstige en verontrustende onderwerp met een luchtige toon en een mate van zelfspot die doet denken aan het beste werk van Michael Moore, waardoor het even interessant als amusant is.

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

In 1944 keert Gene Lewis [Jake Abel] terug naar de VS, nadat hij in Frankrijk gewond is geraakt in de strijd tegen de Duitsers. Hij wordt herenigd met zijn verloofde [Brianna Hildebrand], met wie hij een bezoek brengt aan haar oom [John Cusack] en tante [Mira Sorvino], die Penny opvoedden na de tragische dood van haar ouders. Maar Gene heeft een geheime opdracht meegekregen en vertrouwt de Belgische logé Viktor [Géza Röhrig] niet. De aandacht voor Amerikaanse steun voor het nationaal-socialistische gedachtengoed is intrigerend, maar de uitwerking is vaag, regelmatig verwarrend en uiteindelijk ronduit bespottelijk. Cusack en Sorvino hebben betere tijden gekend.

De eenzame Maria [Cosmina Stratan] is geïntrigeerd door buurvrouw Isabela [Elina Löwensohn] die ze op een ochtend dood aantreft buiten het appartementencomplex. Maria en Isabela kenden elkaar niet, maar Maria neemt toch de verzorging op zich van Isabela’s honden en raakt nauw betrokken bij haar persoonlijke leven, onder anderen wanneer Isabela’s zoon [Silviu Debu] verschijnt. Zonderling zwartkomisch psychologisch drama wekt interesse, maar gaat ten onder aan het extreem lage tempo, gepunctueerd door lange, nietszeggende ononderbroken shots. Honden Ricky en Anishka stelen de show.

Chevrollier filmde zijn regiedebuut op plaatsen waar hij als motorcrosser zijn jonge jaren doorbracht. Centraal staan Willy [Sayyid El Alami] en Jofo [Amaury Foucher], twee levenslang bevriende motorcrossers die trainen op het La Pampa circuit als Willy ontdekt dat Jojo homoseksueel is en een affaire heeft met mechanicien Teddy [Artus]. Willy verwijt Jojo dat hij dit voor hem verborgen heeft gehouden komt tussen twee vuren te staan wanneer Jojo’s moeder [Florence Janas] Jojo en Teddy betrapt en Jojo’s vader (en trainer) door het lint gaat. Het enige opmerkelijke aan het verhaal is Willy’s reactie op zijn ontdekking. Verder onderscheidt dit zich van soortgelijke volwassenwordingsdrama’s met authentieke personages en knap gefilmde en scherp gemonteerde racesequenties.

Dnjepr, 1943. De Slag om Stalingrad is uitgelopen op een nederlaag voor de Duitse Wehrmacht. Luitenant-kolonel Krebs [André Hennicke] krijgt opdracht om met een tank (de ‘Tiger’ uit de oorspronkelijke titel) diep achter de frontlinie te geraken om generaal Paul von Hardenburg [Tilma Strauss] te ontzetten. Onderhoudende oorlogsthrilleris een opzichtige mix van Apocalypse Now (Krebs en Von Hardenburg hebben een gezamenlijk verleden) en Das Boot, maar mist de mystiek van de ene en de claustrofobische sfeer en visuele vernuft van de andere film. Kan dus niet tippen aan die meesterwerken, maar toch aan te raden voor liefhebbers van oorlogsfilms.

Na het filmen van een tandpastareclame heeft de Amerikaanse acteur Philip Vanderploeg [Brendan Fraser] zich gevestigd in Japan, maar zijn draai heeft hij nog niet gevonden. Via een opmerkelijke klus als “droevige Amerikaan” belandt Philip bij Rental Family, een castingbureau dat acteurs tegen betaling inzet om relationele, persoonlijke of psychologische problemen te verhelpen. Philip grijpt zijn kans om hier te werken, maar twee klussen veranderen zijn visie op zijn werk, op de Japanse cultuur en opzichzelf. Hij moet zich voordoen als de biologische vader van Mia [Shannon Mahina Gorman] om haar zelfvertrouwen op te krikken voor een intake bij een prestigieuze school, en hij doet zich voor als een oude vriend van een dementerende voormalige topacteur [Akira Emoto]. Uitstekende mix van komedie en drama waarin Hikari (geholpen door de uitstekende cast) nooit vervalt in sentiment en bovendien een fascinerende inkijk geeft in (en kritiek uitoefent op) de Japanse cultuur.

Silver Grove werd in 1998 opgeschrikt door een bloedbad bij een feestje. Sindsdien zijn veel jongeren uit de omgeving vermist geraakt en het geloof versterkt dat de moordenaar nog steeds actief is. Zes jongeren verschaffen zich toegang tot Old Gorge Summercamp, waar in 2018 ook een aantal moorden werd gepleegd. Geloof ik. De raamvertelling bestaat uit een jonge vrouw [Emily McAnulty] die het verhaal van die zes jongeren deelt met vrienden rond het kampvuur. Rampzalig in elk opzicht.

Ex-bokser Andi [Jannis Niewöhner] moet in zijn eentje zorgen voor zijn kinderen Nikki [Eline Doenst] en Ronni [Giuseppe Bonvissuto] en deelt de voogdij van baby Fiou [Sophia Demer] met Sonja [Lena Tronina]. Andi wil Sonja terug, die nu een relatie heeft met Mike [Rostyslave Bome] en omwille van Fiou de band met Andi niet verbreekt. Andi zet alles op het spel voor een bokswedstrijd waarmee hij uit de financiële problemen hoopt te komen. Regie, camerawerk, montage en acteerwerk (vooral van Doenst) zijn van hoog niveau, maar het deprimerende verhaal is voorspelbaar en heeft een geforceerd, ongeloofwaardig happy end.

Pianist Lionel [Paul Mescal] en zanger David [Josh O’Connor] kennen elkaar van het conservatorium. Lionel heeft een passie ontdekt voor het ontdekken en opnemen van volksliedjes en plattelandsjongen David beschikt over een enorme kennis. De jonge mannen slaan de handen ineen voor een zoektocht in afgezonderde plaatsen in Amerika naar mensen die bereid zijn de liedjes die zij zijngen, vast te leggen op wasrollen. Die zoektocht leidt tot een intieme relatie die wordt verstoord door de Eerste Wereldoorlog. De vaak ontroerende liedjes roepen onherroepelijk herinneringen op aan Harlan County, USA in dit prachtig geacteerde en gefilmde romantische drama dat ondermijnd wordt door het lage tempo en een gebrek aan verhaal. Chris Cooper verschijnt in de epiloog als David anno 1980.

De Noorse Volksschool werd in de jaren 1840 opgericht om gratis onderwijs aan te kunnen bieden in afgelegen plattelandsgemeenschappen. Nu heeft een aantal volksscholen een internationaal karakter met een unieke insteek. Deze documentaire richt zich op drie jongeren (waaronder de Groningse Raimon) die zich hebben ingeschreven op een school niet verder van de Russische grens. Met steun van mentoren en sledehonden staan ze voor de taak om te leren overleven in dit onherbergzame gebied, met als doel vaardigheden en zelfvertrouwen te ontwikkelen waarmee ze de volgende stap in hun leven kunnen en durven te maken. Hege, Raimon en Bjørn vormen een dwarsdoorsnede van de veel grotere groep en zijn opmerkelijk openhartig over hun zorgen en onzekerheden. Ondertussen zien we hun worsteling en groei gedurende het schooljaar, waarbij de band met de onvermijdelijk hartveroverende sledehonden een sleutelrol speelt. Integer gemaakt en vol prachtige beelden van de Noorse natuur.

De 18-jarige vrienden Sarah [Kyleigh Nikkels] en Michael [Luke Campanella] zijn dolgelukkig als ze aangenomen worden voor een stage bij Abaco Island Marine Sanctuary. Deze unieke kans om te werken met (o.a.) dolfijnen dreigt uit te lopen op een drama als de eigenaar [Charles LaRoda] na een beroerte in coma raakt en zijn opportunistische neef [DeVaughn Gow] aankondigt het reservaat te verkopen. Gesteund door de manager [Cranston McDonald] organiseren de stagiaires een benefietshow. Extreem (regelmatig tenenkrommend) brave familiefilm is te pruimen dankzij positieve boodschappen over de band tussen mens en natuur en de kansen en gevaren van sociale media. Voer voor jonge kijkers; voor volwassenen is het te hopen dat ze iets beters te doen hebben.

Van 1972 tot 1984 reisde Claude Lanzmann de wereld af voor beeldmateriaal voor Shoah, het ultieme document van de vernietiging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Veertig jaar na de première van dat 10-uur durende monumentale meesterwerk, gebruikt Ribot ongebruikt beeldmateriaal en fragmenten uit Lanzmanns biografie om het pijnlijke, moeizame en diep persoonlijke maken van Shoah te reconstrueren. Zo verklaart hij de radicale visuele en inhoudelijke vorm van Shoah, maar ook welke trucs en misleidingen Lanzmann moest gebruiken, onder anderen om Simon Srebnik, Abraham Bomba en Franz Suchomel zover te krijgen dat ze hun verhaal met hem deelden. Wellicht ten overvloede: eerst Shoah kijken, daarna deze meeslepende ‘making-of’.

Horrorfilm over de gruweldaden van Mr. Shiny [Jesse J. Clarkson], die vanaf 1993 verantwoordelijk was voor een serie ritueelmoorden. Gestructureerd als een sensationele truecrimedocumentaire met expliciete foto’s, spannende muziekjes en commentaar van rechercheurs die betrokken waren bij het onderzoek. In het begin best overtuigend, maar de montagetrucs en het toenemende overacteren van de cast doen afbreuk aan de vorm. Bovendien duurt het lang voor er schot in de zaak komt.

Ondanks een recente professionele misstap wordt een verpleegkundige [Madelyn Dundon] ingehuurd als persoonlijke verzorger van een vrouw op leeftijd [Veronica Cartwright] die vanwege ademhalingsproblemen amper uit huis komt. Ze raakt betrokken bij een bespottelijk moordcomplot vol rookgordijnen dat maar niet spannend wil worden. Hooguit een kijkje waard vanwege de medewerking van Cartwright (The Children’s Hour, The Birds, Alien).

In 1992 kwam een droom uit voor Rowwen Hèze: optreden op het hoofdpodium van Pinkpop. De jonge, energieke mannen van toen zijn nu ouder, wijzer en vanzelfsprekend niet meer zo energiek of zorgeloos als toen, maar hun doorbraakhit ‘Bestel Mar’ is nog steeds vaste prik voor de band. Lenssen volgt de band vanaf zes maanden voor hun jaarlijkse ‘eindfeest’, dat in dit jubileumjaar (de band bestaat dan 40 jaar) groter en spectaculairder moet worden dan ooit. Bandleden vertellen over hun persoonlijke verhalen en over de ups en downs van de band. Zanger en tekstschrijver Jack Poels kijkt terug op hoe zijn geboorteplaats (en woonplaats) zich vroeger inzette om zijn aan MS lijdende vader te helpen aan ‘een wagentje’ en wordt uitgedaagd om een lied over zijn vader te schrijven. Een mooi, integer portret van een gepokte en gemazelde band en een hechte vriendengroep.

De wereldbevolking is gedecimeerd door de uitbraak van een zombievirus waar alleen volwassenen aan tenondergaan. Kinderen en tieners kunnen het virus wel krijgen en overdragen, maar vertonen geen symptomen en zijn daarom vogelvrij verklaard. Tiener Mary [Zoe Colletti] is op de vlucht en sluit zich aan bij een aantal leeftijdsgenoten. In wat lijkt op een verlaten huis stuiten ze op Clara [Michelle Dockery], die niet zo gastvrij is als ze zich in eerste instantie voordoet. Goed geacteerd SF-horror was beter geweest als Spielberg (dochter van) voor haar speelfilmdebuut niet zo nadrukkelijk Night Of The Living Dead had geplunderd.

Intrigerende, maar eenzijdige geschiedenisvertelling richt zich op een tot nog toe onderbelicht sleutelmoment uit de geschiedenis van het Midden-Oosten: de Arabische Opstand die duurde van 1936 tot en met 1939. Centraal staan Yusuf [Karim Daoud Anaya], een jongen van het platteland die zich aangetrokken voelt tot het bruisende stadsleven in Jeruzalem, en journalist Hanan [Hiam Abbass], die zich bezighoudt met de diplomatieke ontwikkelingen en zo de toenemende weerstand tegen de Britten (en High Commissioner Wauchope [Jeremy Irons]) van dichtbij meemaakt. De opstand zorgde voor een vereniging van Arabische stammen en de bewustwording van een gezamenlijke (Palestijnse) identiteit. De Britten komen er vanzelfsprekend bekaaid vanaf en het Joodse perspectief laat Jacir buiten beschouwing, zodat dit historisch gezien vooral waardevol is als een eerste kennismaking met een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van het Midden-Oosten.

Natchez is een stadje met ongeveer 14.000 inwoners aan de Mississippi. De lokale ‘Garden Club’ houdt de plaatselijke economie al generatieslang overeind door de 19e-eeuwse, statige woningen te onderhouden, open te stellen voor publiek en rondleidingen te verzorgen. Maar de geschiedenis van Natchez is nauw verweven met de slavernij, omdat het de locatie was voor de op een na grootste slavenmarkt in het land. Anno 2025 is het stadje verdeeld tussen mensen die het oude, romantische beeld (denk: Gone With The Wind) in stand (willen) houden en mensen die juist de duistere onderkant van die geschiedenis belichten. Herbert filmde verschillende rondleidingen, spreekt met rondleiders en bewoners, maar beperkt zich tot registreren en laat het oordeel over aan de kijker. Boeiend en relevant, schokkend en amusant en een scherp portret van de verdeeldheid over de nationale geschiedenis die de huidige Amerikaanse politieke en sociaal-maatschappelijke kenmerken voor een groot deel bepalen.

Emre Aslan [Sinan Eroglu] krijgt de schrik van zijn leven als hij ontdekt dat zijn echtgenote Luna [Yolanthe Cabau] werkt voor de geheime dienst en bedreigd wordt door een gevaarlijke crimineel [Murda]. Gelukkig heeft hij een jolige (lees: verschrikkelijk irritante) vriend [Nesim El Ahmadi] die hem wel even zal laten zien hoe hij een man moet zijn. Slecht gerecyclede verzameling genreclichés waarvoor de makers niet eens een originele titel konden bedenken! Diep bedroevend.

Een jonge, verlegen amateurfotograaf krijgt de kans van zijn leven als popster Oliver [Archie Madekwe] hem vraagt om zijn aanstaande tournee vast te leggen in een documentaire. Hij gaat volledig op in Olives werk, maar krijgt weerstand van Olivers entourage en raakt vervreemd van zijn vrienden. Madekwe is erg goed als de passief-manipulatieve popster, maar Russell heeft wel heel veel tijd nodig om het verhaal op gang te brengen. Bovendien is dat verhaal uiteindelijk niet zo verrassend en niet erg spannend.

Een jonge actrice [Sekai Abeni] krijgt een affaire met een oudere man [Jackie Earley Haley]. Hij haalt haar over om haar positie als verzorger van een Hollywoodicoon op leeftijd Mariah McKay [Kathleen Turner] te gebruiken voor een lucratief staaltje oplichting. Maar ze heeft een klik met Mariah en begint te twijfelen. Traag verlopende misdaadthriller is alleen de moeite waard vanwege tweevoudige Golden Globe-winnaar Turner, die haar tegenspelers van het scherm speelt.

Afgezaagde misdaadkomedie waarin huurmoordenaar Tommy Ward [Josh Duhamel] moet vluchten voor gangster Freddy Darby [Aidan Gillen], waarvan hij per ongeluk de neef [Tristan De Beer] heeft geliquideerd. Tommy belandt in Los Angeles, waar hij onder de hoede wordt genomen door Benson [Rick Hoffman]. In ruil daarvoor moet Tommy Bensons zoon Julian [Jeremy Ray Taylor] voorbereiden op een misdaadcarrière. Julian heeft overgewicht, speelt RPG en wordt gepest. Niets nieuws onder de zon in deze rip-off van Guy Ritchie-films.

Na de zoveelste ziekenhuisopname wordt duidelijk dat June [Helen Mirren] niet lang meer te leven heeft. Haar inwonende volwassen zoon [Johnny Flynn] laat zijn zussen Julia [Kate Winslet], Molly [Andrea Riseborough] en Helen [Toni Collette] weten dat ze zo snel mogelijk moeten komen. Samen moeten ze June door haar laatste dagen helpen en vader Bernie [Timothy Spall] voorbereiden op het ergste. Uiteraard is er nog wat oud zeer in deze op papier sentimentele draak, die louter door de indrukwekkende cast overeindblijft. Weinig opmerkelijk regiedebuut van Winslet.

Na de dood van haar ouders trekt Anna [Whitney Peak] in bij haar oma [S. Epathe Merkerson]. Ze raakt bevriend met buurtbewoners Julie [Laken Giles] en Shawn [Finn Bennett] en wordt geconfronteerd met geweld dat angstaanjagend veel doet denken aan haar rechte nachtmerries. Heeft te maken met de mythologie rondom ‘Sandman’ [Ben Bladon] en er is een zijplot rondom een familiegeheim. Goed geregisseerd en sfeervol, maar origineel is anders.

Op 20 augustus 2023 ontfermde de politie van Santa Clara-Ivins in Utah zich over een ondervoede, mishandelde jongere die huis aan huis ging om te vragen om eten en drinken. Het ging om een van de zes kinderen van Ruby Franke, die lange tijd met haar echtgenoot Kevin een succesvol YouTube-kanaal hadden waarin ze hun gezinsleven met zes kinderen registreerden. De jongen was ontsnapt uit het huis van Jodi Hildebrant, een ‘levenscoach’ die nauw bevriend was met de familie Franke. Alle hoofdrolspelers bij het onderzoek dat volgde, werkten mee aan deze documentaire. Daaronder zijn ook mensen die zich aansloten bij ‘ConeXions Classroom’, een initiatief van Ruby en Jodi waarmee ze beloofden relatieproblemen op te lossen. Borgman kreeg zelfs toegang tot de opnames van telefoongesprekken die Ruby en Jodi vanuit de gevangenis voerden en beelden van de arrestatie en ondervraging van Jodi en Ruby. Integere documentaire werpt indirect een kritische blik op de diep religieuze gemeenschap in Utah en die van aanhangers van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in het bijzonder.

Alweer een dubieus propagandawerkje van de familie D’Souza, deze keer vernoemd naar een boek van Jonathan Cahn dat een volstrekt eenzijdige kijk heeft op de complexe situatie rondom Israël en Palestina. Niemand minder dan Benjamin Netanyahu kan zonder enige tegenwind zijn verhaal doen, dus het moge duidelijk zijn dat D’Souza en de zijnen niet aan de kant staan van “het pure kwaad”. Voor een genuanceerd beeld ben je bij deze conservatieve paljas aan het verkeerde adres, dus het is alleen aan te raden voor de meest fanatieke, onvoorwaardelijke aanhangers van Israël en Netanyahu. Preken voor eigen parochie dus.

Op 12 januari organiseerden Steve Dahl en Mice Veeck een ‘Disco Demolition Night’ in het stadion van honkbalclub Chicago White Sox. Onder het motto ‘Disco Sucks’ kwamen duizenden mensen bijeen om hun discoplaten op te blazen of te verbranden. Het luidde het einde in van het discotijdperk, maar, zoals de titel suggereert, disco keerde enkele jaren later in een modernere vorm terug en veroverde opnieuw de wereld. Muzikant Nile Rodgers, dj en producer Jellybean Benitez en acteur, zanger en queer-icoon Billy Porter reconstrueren de opkomst, ondergang en herleving van disco vanuit hun eigen perspectief. Een muzikaal en cultureel portret van het stadsleven in de VS in de jaren 70 en 80, vol beroemde, maar ook bijna vergeten discoklassiekers en een waardevolle herinnering aan hoe muziek kan verbinden en verbroederen.

Terugblik op het leven van Madonna vanaf het moment dat ze besloot haar ouderlijk huis in Michigan te verlaten voor een avontuur in New York, tot de piek van haar succes met de Blonde Ambition Tour in 1990. Ogden gebruikt archiefbeelden en foto’s en reconstrueert het verhaal aan de hand van personen die er persoonlijk bij betrokken waren, waaronder Madonna’s broer Christopher (en vaste danser in de beginjaren), oud-managers en andere mensen die intensief met haar samenwerkten of samenleefden. In oude audio-opnames komt Madonna zelf ook aan het woord in dit qua vorm weinig opzienbarende, maar goed onderzochte en gestructureerde portret van één van de belangrijkste vrouwelijke iconen van de laatste 50 jaar.

Ducournau (Grave, Titane) gaat door waar ze gebleven is met opnieuw een film over tiener Alpha [Mélissa Boros], die geconfronteerd wordt met een zonderlinge lichamelijke verandering (een tattoo die regelmatig spontaan begint te bloeden) en een bizarre besmettelijke ziekte die zorgt voor paniek. Die tattoo houdt verband met Alpha’s heroïneverslaafde oom [Tahar Rahim], die jarenlang uit beeld is verdwenen en nu hulp krijgt van Alpha’s moeder [een uitstekende Golshifteth Farahani], een verpleegkundige die ontdekt dat haar broer aan de gevreesde ziekte lijkt. Veel vreemd gedoe gefilmd met een nerveuze (vaak irritante) camera. Emma Mackey speelt een collega van moeder en Finnegan Oldfield heeft een belangrijke bijrol als Alpha’s docent Engels. Erg pretentieus en het is te hopen dat Ducournau haar onconventionele stijl gebruikt om meer originele thema’s aan te halen.