The Chronology of Water (2025)

Voor diegenen die benieuwd zijn naar Stewart als regisseur, je kunt natuurlijk haar 2017 short Come Swim (2017) alvast bekijken, die staat op YouTube.

Vanaf 8 januari 2026 in de bioscoop (O'Brother Filmdistributie)

Visueel briljant regiedebuut van Kristen Stewart. Zware kost is het wel, maar het verhaal over het leven van Lidia Yuknavitch is vooral indrukwekkend.

Imogen Poots speelt het hart uit haar lijf, wat een geweldige rol.

Na een hoop klassiekers, de eerste premièrefilm van 2026: het debuut van actrice Kristen Stewart (van het geweldige Love Lies Bleeding). Die kiest niet voor veilige weg en gaat voor een experimentele, impressionistische aanpak van Lidia Yuknavitchs autobiografische boek The Chronology of Water, gefilmd op 16mm.

Lidia en haar zus Claudia (Thora Birch) werden als kinderen jarenlang misbruikt door hun vader Mike (Michael Epp). Lidia ontsnapt eerst door zich te storten op het zwemmen, maar als ze eenmaal een zwembeurs heeft voor de universiteit en uit de grip van haar vader is, verliest ze zich in seks, drugs en, uh, folk. Stewarts impressionistische aanpak met flarden beelden en nadruk op details voorkomt dat het dan wel een voyeuristisch geheel wordt of juist een soort cringefest met stiekem onderliggend moralistisch toontje. Het blijft altijd verteld van Lidia's perspectief. Wat dat betreft valt wel een vergelijking te maken met Nickel Boys, een andere recente film die koos voor een subjectieve blik.

Dat perspectief verklaart waarschijnlijk ook de in eerste instantie wat vreemd lijkende keuze voor Imogen Poots voor de hoofdrol. De kleine en altijd wat fragiel ogende Poots heeft totaal niet de fysiek van een zwemtalent. Zoeken naar een foto laat zien dat Lidia Yuknavitch wel duidelijk de verwachte schoudermassa van een (oud-)topzwemmer heeft en er dus weinig gelijkenis is. Maar Poots heeft wel veel talent voor intensiteit, zeker als die inwaarts gericht is, en dat is voor deze film nog veel belangrijker dan de juiste fysiek. Het is een sterke performance die de film draagt.

Jammer is alleen dat dit zo een film is die te lang op één toon blijft hangen; het gaat te lang hetzelfde door. Waarschijnlijk omdat Stewart te trouw aan het boek en dus het levensverhaal van Yukanavitch is gebleven, want er waren met name naar het einde wat delen waarvan ik dacht dat ze erg gemakkelijk uit gelaten hadden kunnen worden, omdat meer van hetzelfde was. Daardoor is het meer een veelbelovend debuut geworden dan de topfilm die ik tijdens het eerste half uur dacht dat het ging worden.

(Gezien in The Movies.)

Een vrachtwagen vol ellende passeert de revue in dit pretentieuze psychologische drama over Lidia [Imogen Poots], die kortstondig ontsnapt aan haar ellendige leven (met een vadertje-niet-zo-lief [Michael Epp] en een onverschillige moeder [Susannah Flood]) door te zwemmen. Deprimerend portret van een uitzichtloos bestaan, geeft Stewart een excuus om in navolging van Terrence Malick allerlei visuele hoogstandjes af te vuren terwijl een voice-over vertelt wat de hoofdpersoon denkt. De enige verlichting in vermoeiende stijloefening komt van Belushi als auteur Ken Kesey (‘One Flew Over The Cuckoo’s Nest’, ‘Sometimes A Great Notion’), bij wie Lidia een schrijverscursus volgt.

Jemig, wat een lange zit. Had makkelijk onder de 90 minuten kunnen blijven. De visuele stijl en manier van monteren hebben we ook al vaker gezien en wordt al snel langdradig.