Lurker (2025)

Ik vind dit soort filmconcepten altijd fascinerend, en ook Lurker begint veelbelovend. Maar uiteindelijk gaat deze film de tweede helft slepen en gebeurt er te weinig om het nog spannend of interessant te houden.

Dit draaide op het Imagine Film Festival dus ik dacht...het moet toch een aardige film zijn....maar euh...een Post Malone van Ali Express ontmoet een laten we zeggen; "twink" (homoseksuele man met een slank postuur) en "slechterik" *Kuch* en daar kijk je anderhalf uur lang na....Echt ...een film over een gast die wanhopig belangrijk wil zijn, een relatie aangaat met een beroemdheid, vervolgens uit de groep wordt gegooid en dan chanteert om te blijven...nog voor de 30 minuten verveelde ik me enorm. Wat een trage film over jongens die dingen doen en daarna nog meer dingen doen en waarbij denk ik het einde dan de rest goed moest maken? Maar het lukt de film niet (tenminste voor mij) om met iets overtuigends (inclusief einde) te komen. Verbijstering had ik meer van de waardering, dan voor deze nietszeggende worsteling!

Nou dan ga ik maar tegengas geven: Ik zag de film in Leiden en het was de beste film van de 19 die ik daar zag. Een messcherpe en werkelijk fantastisch geacteerde film over de obsessie in de hedendaagse maatschappij met celebrities. Dat thema eigenlijk nog nooit zo sterk in een hedendaagse film uitgewerkt gezien.

Zowel Theodore Pellerin als de manipulatieve Matthew als Archie Madeweke zijn fantastische revelaties,. Madeweke is compleet geloofwaardig is een soort kersverse wereldster (die overigens werkelijk in helemaal niets doet denken aan Post Malone, zowel muzikaal als qua uiterlijk niet). En loost me door een hele serie aan karaktertrekken en emoties. Zijn Oliver is beurtelings een getalenteerde muzikant die oprechte muziek wil maken maar ook een impulsief verwend kind en is zowel streetwise als naief zoals je bij iemand verwacht die in razend tempo doorbreekt. Fijn evenwichtig script ook vol mooie details.

Deze is voor mijn jaarlijst dit jaar.

Dit thema kennen we al natuurlijk en het is hier niet erg verrassend uitgewerkt, bovendien ergerde ik me de kloten aan de personages, heb het met tegenzin zitten afkijken

Een jonge, verlegen amateurfotograaf krijgt de kans van zijn leven als popster Oliver [Archie Madekwe] hem vraagt om zijn aanstaande tournee vast te leggen in een documentaire. Hij gaat volledig op in Olives werk, maar krijgt weerstand van Olivers entourage en raakt vervreemd van zijn vrienden. Madekwe is erg goed als de passief-manipulatieve popster, maar Russell heeft wel heel veel tijd nodig om het verhaal op gang te brengen. Bovendien is dat verhaal uiteindelijk niet zo verrassend en niet erg spannend.

Ik sluit me hier helemaal bij aan, niet mijn film.

Film waarin twee tegengestelde protagonisten met elkaar te maken krijgen. De een is verkoper in een winkel, heet Matthew en staat veraf van zaken als zelfbewustzijn, roem en rijkdom. De ander is een bekende popster met de naam Oliver die wel over deze dingen beschikt. Matthew maakt indruk door zijn desinteresse in Oliver’s beroemde status en wordt opgenomen in de entourage rond de popster. Een entourage die vooral bestaat uit vrienden van de popster.

Met subtiele spot en een goed gevoel voor de materiële en sociale verschillen tussen de personages ontleedt regisseur en schrijver Alex Russel in zijn filmdebuut de delicate machtsverhoudingen tussen de personages. Dat de vriendengroep Matthew niet accepteert is overduidelijk. De provocaties zijn geen initiatierituelen maar zijn heldere afbakeningen van grenzen die vastliggen en niet kunnen worden opgeschoven. Het is een interessant steekspel om te aanschouwen.

Terwijl Oliver een vrij gemakkelijk te lezen personage is, blijven Matthew’s motieven onduidelijk. Oliver is de verwende popster met de grillen van een popster. Een man met een geringe mate van empathie, een snel wisselende mening en gewend om geadoreerd te worden. Er is hem alles aan gelegen om populair te blijven. Matthew is moeilijker te lezen. Zijn gewiekste streven om deel uit te maken van de entourage gaan verder dan slechts de zucht naar roem en rijkdom. Misschien is zijn narcisrische karakter dat hij overigens deelt met Oliver de reden.

De score is aan mij niet besteed maar is functioneel. In de film geïntegreerd zijn videofragmenten. Niet geslaagd, wat mij betreft. Omdat Matthew de opdracht heeft gekregen een film te maken over Oliver is Lurker doorsneden met videofragmenten die me deden denken aan fragmenten uit een found footage film. Behalve dat de video-esthetiek lelijk is en de fragmenten niets exceptioneels toevoegen, creëren de beelden onnodige onrust.

The Lurker is zowel een psychologische thriller, als een satire over de popindustrie als een sociaal drama. De film onderzoekt de destructieve synergie die voortkomt uit een sociale structuur die zowel wordt gevoed als bedreigd door narcistische impulsen. Lurker is een stilistisch niet fraai geschoten maar wel Interessante film.