A Little Prayer (2023)

De familieperikelen van een doorsnee Amerikaans gezin zouden prima materiaal zijn voor een doorsneesoap, maar MacLachlan behandelt de personages en hun dilemma’s met mededogen en een scherp gevoel voor authenticiteit. De manier waarop de hoofdpersonen omgaan met tegenslagen is uit het leven gegrepen en grijpt je daardoor meerdere malen naar de keel. Bill [David Strathairn] en Venida [Celia Weston] krijgen onaangekondigd bezoek van dochter Patti [Anna Camp] en kleindochter Hadley [Billie Roy], net op een moment dat Bill beseft dat de relatie tussen zoon David [Will Pullen] en Tammy [Jane Levy] op gespannen voet staat. Strathairn en Levy schitteren in rollen waar iedere acteur van droomt in dit sublieme familiedrama. Tammy’s gesprek met een arts en het gesprek dat zij aan het einde heeft met Bill, zijn buitengewoon aangrijpend. Vergeet de soapclichés, houd de zakdoeken bij de hand en genieten maar!

A Little Prayer is een film die je raakt. A Little Prayer is een film over een familie die opeens wat roerigheid meemaakt. De cast met hoofdrolspeler David Stratham in de as van de film, doet goed werk. Stratham die de rol van gezinshoofd met empathie invult geeft gestalte aan een prettig en levenswijs personage met een brede rug. Een personage dat niet schroomt om zijn zelftwijfel te etaleren. Een eigenschap die hem menselijk maakt en het de kijker gemakkelijk om zich in zijn personage in te leven.

De uitgangssituatie is simpel en niet vernieuwend. Het zijn de personages die het doen. De personages die niet simpel van opzet zijn. Schrijver Angus MacLachlan die tevens de regisseur is, plaatst zijn personages in die uitgangssituatie en ontleedt hen. De personages evolueren. Daarmee smeedt hij een emotionele band met de personages. MacLachlan houdt zich tijdens het smeden verre van weeïg en sentimenteel gedoe. De personages zijn realistisch geboetseerd, niet gemakkelijk te lezen en dus een film lang intrigerend.

Gebeurtenissen vinden niet per se helder en afgebakend plaats waardoor er niet altijd zekerheid bestaat omtrent de ernst of het waarheidsgehalte. De kijker weet alleen zeker dat het rommelt. Dat rust en harmonie zijn verstoord. Dat onderlinge verhoudingen zijn veranderd. MacLachlan brouwt van die omstandigheden een amusante en aangrijpende film. Een film die ondanks het drama dat de familie overkomt en de personages beroert, de dingen nuchter benadert. En het is vooral die nuchtere toon die amuseert en ontroert en je in zijn ban neemt.

De dialogen zijn geestig en to the point. De personages gedragen zich niet over the top maar zijn simpelweg zichzelf. Ze doen de dagelijkse dingen en ervaren die met een onderkoelde humor die de film een bepaalde luchtigheid verleent. Luchtigheid en drama hebben een mooi evenwicht. A Little Prayer is een fijn familiedrama.