Logboek

Rosie [Lily Collins] en Alex [Sam Claflin] zijn al sinds de basisschool beste vrienden en daar hadden ze het beter bij kunnen laten. Want deze romcom zit vol momenten waarop de twee misschien toch een liefdeskoppel kunnen worden en ieder cliché dat die mogelijkheid in de weg staat. Het gebrek aan chemie tussen Collins en de houterige Claflin is één probleem. Het oppervlakkige scenario is het andere grote probleem.

Na tien jaar ballingschap wegens zijn Communistische denkbeelden keert Jimmy [Barry Ward] in 1932 terug naar zijn geboortestrek Leitrim in Ierland waar hij hartelijk wordt ontvangen en intrekt bij zijn moeder [Aileen Henry]. Onder zijn leiding renoveert de plaatselijke gemeenschap een leegstaand pand waar de bewoners samen kunnen komen om te leren, te praten, te feesten en vooral de dagelijkse sleur even te vergeten. Maar de plaatselijke landheren zijn daar niet blij mee en zij krijgen steun van Father Sheridan [Jim Norton] die geen enkel middel schuwt om het “heidense gedrag” en de “Communistische invloeden” van Jimmy in te perken. Loach houdt zijn reputatie als het Britse antwoord Frank Capra levend met deze combinatie van scherpe maatschappijkritiek en geloof in het diepgewortelde fatsoen van de arbeidersklasse met een voortreffelijke cast en een authentiek verbeelding van landelijk Ierland in de jaren 30 van de vorige eeuw.

Terugblik op de jaren 1966 en 1967 waarin Jimi Hendrix [André Benjamin] onder aansporing van Linda Keith [Imogen Poots], een fotomodel en de verloofde van Keith Richards [Ashley Charles], zijn ambities bijstelt en de bijna lege zaaltjes in de VS verruilt voor de levendige rockscene in Londen. Benjamin (ook bekend als Andre 3000 van hiphop-duo Outkast) maakt indruk door de speelstijl, de mimiek en de spreekstijl van Hendrix dusdanig te benaderen dat je haast vergeet dat je naar een acteur zit te kijken. Een fascinerend inkijkje in het leven van een man die (net als zijn collega en goede vriend Eric Clapton) niet kon gedijen in een wereld waarin het grote geld en niet noodzakelijkerwijs de muziek op de eerste plaats komt.

Als het je leuk lijkt om een halve film lang te kijken naar een stijve penis of nieuwsgierig bent naar een pseudo-femistisch antwoord op de vrouwonvriendelijke video nasties van begin jaren 80, dan kun je hier misschien wat mee. Ik weet niet of Narro volstrekt incompetent was of in de illusie verkeerde dat hij de nieuwe Jean-Luc Godard was, maar bereid je in ieder geval voor op scène waarin hij ondertiteling gebruikt in plaats van dubbing en waarin de vier vrouw die een man met een cowboyhoed [Iván Arana] vernederen in wat lijkt op een serie slecht geïmproviseerde scènes waarin de dames vooral veel lachen en de kijker zich afvraagt waar dit allemaal op slaat. Eersteklas prutswerk met een Golden Shower als hoogtepunt. I rest my case!

Als het aan Eric Clapton had gelegen, had hij samen met zijn goede vriend Jimi Hendrix het aardse leven achter hem gelaten. Na zijn doorbraak als virtuoze bluesgitarist met Cream keerde Clapton zich af van de commerciële druk van de muziekindustrie. Na een jarenlange heroïneverslaving ruilde hij die drug in voor Remy Martin en Courvoisier. Dat had de doodsteek kunnen zijn voor zijn carrière, maar anno 2017 leeft Clapton nog altijd en is hij gelukkiger dan hij ooit had durven dromen. Zanuck springt op intelligente wijze heen en weer tussen Claptons muzikale carrière en zijn jeugd om de wortels van zijn complexe persoonlijkheid en zijn grillige gedrag te ontrafelen, daarbij geholpen door interviews met veel van de belangrijkste betrokken en een hoop (soms buitengewoon) intiem beeldmateriaal.

Megan [Ana Leigh Tipton] heeft nog steeds het einde van haar verloving met Chris [Josh Salatin] niet verwerkt. Nadat ze hem tegenkomt met zijn nieuwe vriendin [Kellyn Lyndsay] weet kamergenoot Faiza [Jessica Szohr] haar over te halen om via een datingsite op zoek te gaan naar een onenightstand. Die heeft ze met Alec [Miles Teller], maar wanneer ze de volgende ochtend zijn appartement wil verlaten, ontdekt ze dat ze door een sneeuwstorm opgesloten is. En zo zitten Megan en Alec zeker nog een dag met elkaar opgescheept in een klein appartement in Manhattan. Onvermijdelijk raken ze met elkaar in gesprek over van alles en nog wat. Die gesprekken zitten vol rake, vaak amusante observaties over het leven en de liefde. Tipton en Teller hebben bovendien een prettige chemie, maar in de laatste 25 minuten neemt het scenario een meer conventionele wending. Joey Lauren Adams heeft een cameo als de telefoniste van de datingwebsite.

Vijf jaar nadat Grace Kelly [Nicole Kidman] haar filmcarrière beëindigde ten faveure van een huwelijk met Prins Rainier [Tim Roth] van Monaco biedt Alfred Hitchcock [Roger Ashton-Griffiths] haar de hoofdrol aan in Marnie. Het is een droomrol en Grace heeft nog altijd haar draai niet gevonden in haar rol als monarch, maar het aanbod valt samen met een diplomatieke rel met de Franse minister van Staat Emile Pelletier [Olivier Rabourdin] die namens president De Gaulle [Andre Penvern] eist dat Rainier zijn inwoners belasting oplegt en de opbrengst afstaat aan Frankrijk. De diplomatieke onrust vergroot de spanning tussen Rainier en Grace en dat dwingt Grace om haar rol te herzien. Het is óf de rol van filmdiva in Hollywood, of die van echtgenote van Rainier en prinses van Monaco. De uitkomst is natuurlijk bekend, maar het scenario van Arash Amel speculeert over de gebeurtenissen en overwegingen die uiteindelijk leiden tot die uitkomst. Slecht ontvangen historisch drama is zo slecht nog niet. Het enige probleem is Nicole Kidman die met haar felle ogen en kille voorkomen en haar lengte bij voorbaat kansloos was als Grace Kelly, ook al doet ze wat ze kan.

Touda [Nisrin Erradi] is een Shikhat, een zangers van uitbundige Marokkaanse popliedjes, die het grensoverschrijdende gedrag van mannen hoopt te kunnen ontvluchten door haar carrière te vervolgen in Casablanca en zich te richten op Aïta, het zingen van vaak stemmige traditionele liedjes die hun oorsprong vonden op het platteland. Ze hoopt daar bovendien snel een woning te kunnen vinden (en betalen) zodat ze haar sprakeloze zoontje [Joud Chamihy] kan laten overkomen en naar een school voor doofstomme kinderen te sturen. In Casablanca ontmoet ze een oude, ervaren violist [El Moustafa Boutankite] die haar wil helpen haar droom te realiseren. Karakterstudie vol levendige muziek, overtuigend gespeeld en gezongen door Erradi, vereist enige kennis van de Marokkaanse cultuur en de traditionele rol van een Shikhat. Vanuit Westers perspectief ontstaat de indruk dat een Shikhat de status heeft van een stripper en dat is waarschijnlijk niet geheel toevallig. Dat neemt niet weg dat er een gebrek is aan verhaal en dat Ayouch en coscenarist Maryam Touzani geen origineel of bevredigende einde konden bedenken. Als een liefhebber bent van Marokkaanse pop kun je hier meer van genieten.

De New Yorkse politieagent Ralph Sarchie [Eric Bana] onderzoekt een aantal bizarre moorden die mogelijk een occultistisch motief hebben. Het spoort brengt hem op het pad van Santino [een effectieve Sean Harris] en Sarchie beseft dat hij de hulp van pater Mendoza [Edgar Ramirez] nodig heeft, vooral wanneer zijn vrouw [Olivia Munn] en Christina [Lulu Wilson] een pion worden in een dodelijk kat-en-muisspel. Sfeervol, macaber mysterie gaat in het laatste kwart jammer genoeg over de schreef en verzandt in hysterie waardoor de finale eerder bizar dan meeslepend is.

In oktober 2019 laat regisseur Xiaorui [Xiaorui Mao] weten dat hij de film die hij 10 jaar geleden wegens budgetproblemen niet kon afmaken, alsnog wil afmaken. Hij weet zijn crew en hoofdrolspelers Jiang Cheng [Hao Qin] en Tang [Songwen Zhang] over te halen om de film af te maken in januari 2020 in Wuhan in de aanloop naar het Chinese Nieuwjaar. Op dag 1 is er slecht een vaag gerucht over een virus en gaat iedereen gewoon door met het werk. Wanneer een crewlid uit Wuhan gesommeerd wordt om te vertrekken, raakt alles in een stroomversnelling en krijgen we een idee van de chaos die ontstond in het epicentrum van de Covidpandemie en de impact die dit had op nietsvermoedende burgers. Een uniek perspectief op de grootste internationale crisis (tot dan toe) van de 21e eeuw waarbij Lou op vernuftige en effectieve wijze ensceneringen verweeft met authentiek beeldmateriaal. Een uitstekend voorbeeld van faction.

July [Mia Tharia] is een sociaal wat onhandig meisje dat vaak mikpunt is van spot, maar altijd kan rekenen op bescherming van haar assertieve zus September [Pascale Kann]. September agressieve impulsen resulteren in een schorsing en een incident waarvan we de afloop pas later in de film ontdekken. Het gevolg is dat moeder Sheela [Rakhee Thakrar] besluit dat het beter is om een tijdje door te brengen in het vakantiehuis van haar moeder. Daar begint de relatie tussen July en September een meer en meer duister karakter te krijgen. Intrigerende psychologische thriller houdt je met onverwachte twists altijd bij de les en heeft een ontknoping waarvoor Labed subtiele aanwijzingen geeft. Het laatste shot is onvergetelijk.

Tien jaar nadat de Grieken onder leiding van Odysseus hun Trojaanse vijanden versloegen met het legendarische Paard van Troje is geen enkel lid van deze heroïsche expeditie teruggekeerd naar Ithaka. Koningin Penelope [Juliette Binoche] weigert nog steeds te hertrouwen, zodat iemand formeel de plaats van de doodgewaande Odysseus kan innemen en dat zorgt voor toenemende spanning tussen de mannen die dingen naar hand en de bijbehorende macht. Dan verschijnt een zwaar gehavende drenkeling [Ralph Fiennes] die beweert dat hij lid was van Odysseus’ expeditie. Of zou hij Odysseus zelf kunnen zijn? Prachtig gefilmd door Marius Panduru en uitstekend geacteerd, maar ook traag en behoorlijk zwaar op de hand.

Aurora [Joana Santos] is naar het Verenigd Koninkrijk gekomen in de hoop op een beter leven, maar zit vast in een afstompend baantje als orderpicker in een distributiecentrum. Ze kan de rekeningen die ze deelt met haar huisgenoten bovendien amper betalen. Een sollicitatie voor een baan in de zorg geeft enige hoop, maar in de dagen die vooraf gaan aan haar sollicitatiegesprek kampt Aurora met de financiële en mentale druk. Stemmig, ultrarealistisch portret van een jonge immigrant die door een gebrek aan waardering en een gevoel aan eigenwaarde haar grip op de weinige sociale contacten die ze op het werk en daarbuiten heeft, verliest. Er is een hoopvolle, ontroerende ontknoping, maar het had een stuk compacter gekund.

In paniek vanwege een ietwat onrustige vlucht vertelt Emma [Alexandra Daddario] al haar geheimen aan de onbekende, hunky man [Tyler Hoechlin] die naast haar zit. Het blijkt haar nieuwe baas te zijn. Verschrikkelijke romantische komedie met een onnozel, onuitstaanbaar wicht als hoofdpersoon en een parade aan afschuwelijke stereotypes (een loser als vriend en twee excentrieke kamergenoten). Het script is belabberd en Durán ziet erop toe dat Daddario en de rest van de cast dito acteerwerk neerzetten.

(reactie op ander bericht)



Dat was ook mijn eerste reactie na die uitspraak. Later maakt Spong duidelijk dat hij denkt dat vrouwen weerbaarder zouden kunnen zijn. Ik denk dat daar zeker winst valt te halen (daar zijn handreikingen en training voor), maar ik denk dat er altijd situaties zijn waarin een vrouw daar geen gebruik van kan maken.

In het algemeen denk ik dat een discussie over dit thema alleen zin heeft als vrouwen (en die zijn hier volgens mij zoveel) zich daarin mengen.

Martin [Fabrice Luchini] is geïntrigeerd door de uit Londen afkomstige overburen Charlie [Jason Flemyng] en Gemma Bovery [Gemma Arterton]. ‘Madame Bovary’ is zijn favoriete boek en hij ziet al snel overeenkomsten tussen de tragische heldin uit Guste Flauberts literaire klassieker en zijn kersverse overbuurvrouw. Hij kan zich er niet van weerhouden te voorkomen dat Gemma hetzelfde lot treft als Madame Bovary en dat leidt tot zonderling gedrag en komische misverstanden. Zeker wanneer een knappe jonge man [Niels Schneider] ten tonele verschijnt en Gemma’s ex-vriend [Mel Raido] een poging doet haar terug te winnen. Een amusant, inventief uitgangspunt voor een luchtig niemendalletje met een toch wel verrassende ontknoping.

De oorspronkelijke Endless Love uit 1981 staat te boek als één van de slechtste films die genomineerd werd voor een Oscar (voor de titelsong van Lionel Richie, een duet met Diana Ross). Ondanks een op papier sterke ondersteunde cast (met verder ook Joely Richardson en Robert Patrick) is dit bepaald geen verbetering. Een houterige Pettyfer speelt de rol van David die valt voor de steenrijke Jade [Gabriella Wilde] die sinds de dood van haar broer in haar schulp is gekropen. Jades vader [Bruce Greenwood] ziet David niet zitten en blablabla. Pak de clichébingokaarten er maar bij: altijd prijs!

In 1951 publiceerde voormalig Naziofficier Dietrich von Choltitz het boek ‘Brennt Paris?’ waarin hij het negeren van een direct bevel van te negeren verdedigde. Dit historische drama is een reconstructie van de nacht van 24 op 25 augustus 1944 waarin Generaal von Choltitz [Niels Arestrup] bevel krijgt om op één na alle bruggen over de Seine op te blazen en alle bezienswaardigheden van Parijs (waaronder Notre Dame, Musée du Louvre, l’Arc de Triomphe en alle parken) te verwoesten en de stad met slechts 2000 soldaten met hand en tand te verdedigen om de opmars van de Geallieerden te stoppen. Daarin is een sleutelrol weggelegd voor de Zweedse diplomaat Raoul Nordling [André Dussolier]. Dat de uitkomst vaststaat is een manco, maar het scenario (een bewerking van het gelijknamige toneelstuk van Cyril Gely) toont op aannemelijke wijze hoe en waarom de loyale, gezagsgetrouwe soldaat Von Choltitz tot zijn besluit kwam. Arestrup en Dussollier zijn uitstekend in de hoofdrollen.

Zach McCall [Zach Gilford] wordt verhoord als verdachte van een misdrijf. In een flashback ontdekken we dat een en ander verband houdt met gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens Zachs huwelijksreis en een plotselinge verandering in het gedrag van zijn echtgenote Samantha [Allison Miller]. De zoveelste rip-off van Paranormal Activity begint als found footage. Als dat niet uitkomt nemen “toevallig aanwezige” bewakingscamera’s het over. Of zoiets? Slecht geregisseerd jatwerk heeft een paar knappe special effects, maar verder valt hier niets goeds over te zeggen.

Air Marshall Madolyn Harris [Michelle Dockery] moet een vluchtgevaarlijke kroongetuige [Topher Grace] in een klein vliegtuig overbrengen naar Anchorage met Daryl [Mark Wahlberg] als piloot. Vanzelfsprekend gaat die vlucht niet volgens plan. Madolyn belandt in een situatie waarin ze zelf het vliegtuig in de lucht moet houden en waarin ze niemand kan vertrouwen. Niet haar leidinggevende [Eilise Patton], niet haar hoogste baas [Paul Ben-Victor] en zelfs niet de piloot [Maaz Ali] die haar via de intercom zou moeten helpen om de plaats van bestemming te bereiken. Een goedkoop gemaakte, maar hele degelijke actiethriller met een goed verhaal, al tast scenarist Jared Rosenberg de grenzen van de geloofwaardigheid nadrukkelijk af in de strijd tussen Madolyn en Daryl. Wahlberg is erg goed in een zeldzame schurkenrol.

Agent Knight en zijn trouwe hond Greg overleven de explosie van een tijdbom doordat artsen Gregs hoofd op het lichaam van agent Knight plaatsen. Dog Man [Peter Hastings] weet aartsvijand Petey The Cat [Pete Davidson] keer op keer te arresteren, maar door de rampzalige bewaking bij de kattengevangenis weet Petey steeds te ontsnappen. Dog Man krijgt de schuld in zijn schoenen geschoven en krijgt nog eens kans om Petey voorgoed achter slot en grendel te krijgen. Hasting en coscenarist Pilkey drijven de spot met de clichés van het misdaadgenre en er zijn veel geslaagde visuele grappen (waaronder Petey’s “schuilplaats”), maar Hastings’ regie is chaotisch en de mix van beeld en geluid kan heel erg op de zenuwen werken.

Na een geslaagde diamantenroof op het vliegveld van Antwerpen verkassen de daders naar Nice waar Donnie Wilson [O’Shea Jackson Jr.] onder het pseudoniem Jean-Jacques contact legt met een heler [Nazmiye Oral]. En dan is het tijd voor de volgende klus: het beroven van The World Diamond Centre. Deze keer sluit ‘Big Nick’ O’Brien [Gerard Butler] zich aan bij de groep. 10 minuten actie, gevolgd door 90 minuten waarin werkelijk niets interessants gebeurt, dan nog een 10 minuten actie en een uitgebreide epiloog die de deur openzet na een nog overbodigere sequel. De actiescènes zijn goed te verteren, de rest kun je gerust doorspoelen. Je kunt toch wel raden hoe het afloopt.

25 jaar geleden had Bruce Bennett [Nick Frost] om samen met zijn zus [Olivia Colman] deel te nemen aan de nationale kampioenschappen, maar vanwege een incident liet hij die kans schieten. Nu heeft hij – mede vanwege zijn overgewicht – zijn zelfvertrouwen verloren. Dat blijkt een obstakel wanneer hij valt voor zijn nieuwe baas Julia [Rashida Jones]. Totdat blijkt dat zij ook een salsadanseres is. Bruce vraag zijn oude coach [Ian McShane] om een opfriscursus. Ondertussen zet Bruces zelfverzekerde collega Drew [Chris O‘Dowd] ook zijn zinnen op Julia. Frost is sympathiek in de hoofdrol in deze underdog-komedie met een ondersteunende cast om je vingers bij af te likken en heerlijke dansscènes. Komisch hoogtepunt is een dance-off tussen Bruce en Drew in een parkeergarage.

Dennis [Billy Kennedy] is de topspeler van schoolteam van Elm Forest, maar voelt zich een buitenbeentje. Dankzij een tijdschrift en de vriendschap met ‘het coolste meisje van de school’ Lisa [Temi Orelaja] ontdekt hij hoe fijn hij het vindt om een jurk te dragen. Dat valt niet in goede aarde bij zijn vader [Steve Speirs] en bij de schooldirecteur [Tim McInnerny]. Voorspelbare, maar ook taboedoorbrekende en hartveroverende familiefilm met een prima cast en amusante cameo’s van fotomodel Kate Moss en ex-topvoetballer Gary Lineker. Verfilming van het gelijknamige boek van David Walliams (Little Britain) die zelf verschijnt als de scheidsrechter van de wat klungelig geregisseerde bekerfinale.

Sinds de verdwijning van de baby Trubshaw [Max Mitchell] is er een avondklok in Cheesebridge zodat Snatcher [Ben Kingsley] en zijn handlangers ‘s nachts ongestoord jacht kunnen maken op de verantwoordelijke Boxtrolls. Maar de baby wordt liefdevol opgebracht door Fish [Dee Bradley Baker] en groeit uit tot een jongen met de bijnaam Eggs [Isaac Hempstead Wright]. Nieuwsgierig naar de bovengrondse wereld begeeft Eggs zich onder de mensen en ontdekt hij waarom Snatcher op The Boxtrolls jaagt. En hij ontmoet Winnie [Elle Fanning], de dochter van een gerespecteerde kaasfabrikant [Jared Harris], die hem misschien kan helpen de waarheid aan het licht te brengen de klopjacht op The Boxtrolls te beëindigen. Animatiefilm van de makers van Paranorman en Missing Link vol kleurrijke personages en visuele verrassingen met een aardige variant op een standaardverhaal. Fannings stemvertolking laat te wensen over, maar het duo Nick Frost en Richard Ayoade is een giller als handlangers Mr. Trout en Mr. Pickle.

Het overlijden van Tuck [Gerald McRaney] brengt Dawson [James Marsden] en zijn eerste grote liefde Amanda [Michelle Monaghan] voor het eerst in 20 jaar bij elkaar. Dawson heeft net op wonderbaarlijke wijze een ramp op een booreiland overleeft en vraagt zich af wat zijn lotsbestemming is, Amanda zit vast in een huwelijk met de kleurloze Frank [Sebastian Arcelus]. In flashbacks met Luke Bracey als Dawson en Liana Liberato als Amanda ontdekken we hoe hun liefde opbloeide en onder welke melodramatische omstandigheden het werd afgebroken. Als je bevestiging zoekt voor je negatieve vooroordelen over romantische drama’s en het oeuvre van Nicolas Sparks, zoek niet verder!

Vijftien jaar geleden namen Emily [Cameron Diaz] en Matt [Jamie Foxx] een nieuwe identiteit aan om hun spionnenleven te verruilen voor een onopvallend leven als ouders. Nu moeten ze hun oude vaardigheden gebruiken om hun 14-jarige dochter Alice [McKenna Roberts] en hun 12-jarige zoon Leo [Rylan Jackson] te beschermen wanneer hun oude vijanden van misdaadorganisatie Volka ze op weet te sporen. Dit alles heeft verband met een gevaarlijke device die Matt 15 jaar geleden had verstopt bij Emily’s moeder [Glenn Close]. Diaz’ eerste film in elf jaar (ze verkoos tijdelijk het ouderschap boven acteren) laat zien dat ze nog steeds kont kan trappen, maar we hebben het allemaal al eens eerder (en beter) gezien.

Archeoloog, chemicus en symboloog Scarlett [Perdita Weeks] denkt in Parijs de legendarische Philosopher’s Stone te kunnen vinden. Met hulp van George [Ben Feldman], een expert in het Aramees, ontdekt ze dat de steen zich waarschijnlijk bevindt in de catacomben van Parijs. Met Papillion [François Civil] als gids en Souxie [Marion Lambert] en Zed [Ali Marhyar] als begeleiders en Benji [Edwin Hodge] als cameraman begeeft ze zich in die catacomben waar naar verluidt nog veel onbegraven lichamen liggen. Found footage horrorfilm met twee aangename hoofdpersonen heeft tijd nodig om op gang te komen en weet in het laatste half uur dankzij een paar inventieve schrikeffecten toch nog voor wat huiveringen te zorgen.

Annie [Quvenzhané Wallis] werd op 4-jarige leeftijd te vondeling gelegd en woont in het pleeghuis van de drankzuchtige, onvriendelijke Miss Hannigan [Cameron Diaz] in de hoop dat haar ouders haar komen oppikken. Een alternatief dient zich aan in de vorm van de steenrijke ondernemer en burgemeesterskandidaat Will Stacks [Jamie Foxx] die op advies van zijn campagnemanager besluit Annie te gebruiken om zijn imago op te poetsen. Cynische hervertelling van de musical die al twee keer eerder (in 1982 en 1999) is verfilmd. Wallis speelt Annie als een betweterig, verwaand nest, Stacks is een opportunistische kluns en Diaz maakt zich schuldig aan ernstig overacteren. Alle bekende liedjes komen voorbij in gepolijste, lusteloze uitvoeringen (inclusief autotune) en met moderne arrangementen die de ellende alleen maar vergroten. Enig lichtpuntje is Byrne als Grace en het nieuwe liedjes ‘Who Am I?’ gezongen door Foxx, Diaz en Wallis. Als je dit hebt doorstaan, vergeet dan niet: “The sun will come out.”

Gameontwikkelaar Rey Kingston [Billy Magnusson] hackt de Armageddon Code die in handen was van spionnenechtpaar Tango [Zachary Levi] en Torrez [Gina Rodriguez] door misbruik te maken van de gameverslaving van hun kinderen Tony [Connor Esterson] en Patty [Everly Carganilla]. Met die code heeft Kingston de controle over alle devices in de helft van de wereld. Om de volledige controle te krijgen, moet hij het in een rechtstreeks duel opnemen tegen de familie Tango-Torrez. Het peil van deze franchise zakt naar een nog bedroevender niveau dankzij erbarmelijk acteerwerk, vooral van de twee ronduit irritante kinderen, en een tweeslachtige benadering van geweld en gameverslaving. Magnusson blijft overeind als ‘The King’. Jammer dat hij niet in staat in was om in werkelijkheid de stekker uit dit abominabele gevalletje te trekken.

Tijdens een koude winter gaat de kinderwens van een arme houthakkersvrouw [Dominique Blanc] in vervulling nadat een baby vanuit een trein in de sneeuw is gegooid. Haar echtgenoot [Grégory Gadebois] beschouwt de baby als een ‘harteloze’ die verantwoordelijk is voor de dood van Jezus en wil er vanaf. Maar de vrouw weet haar man lang om de tuin te leiden, totdat de baby met haar pure onschuld het hart van de norse houthakker doet ontdooien. Deze verhaallijn wordt vermengd met dat van de vader [Antonin Maurel] die de baby uit de trein gooide en later met zijn vrouw en zijn andere kind aankomt in Auschwitz en toont op indringende wijze zijn strijd om te overleven. Met een minimum aan dialoog scheppen Hazanavicius en co-scenarist Jean-Claude Grumberg een buitengewoon indringend beeld van twee verbonden levens die ondanks de verschrikkelijke omstandigheden putten uit de kracht van liefde. Het gebruik van authentieke babygeluiden is een meesterzet en het resultaat is simpelweg onvergetelijk. Hartverwarmend, indringend en vooral diep ontroerend. Eén van de beste films over de Shoah en over de kracht van liefde.

De in Frankfurt geboren Maria Sibylla Merian (1647-1717) wijdde het grootste deel van haar leven aan het verzamelen en bestuderen van rupsen en vlinders. Haar beroemdste boek ‘Metamorphosis’ (1705) bevatte haar onderzoek naar rupsen en vlinders in Suriname en is voorzien van prachtige, fotorealisitsche illustraties. Als het je leuk lijkt om vanuit je luie stoel 15 minuten lang te kijken naar de metamorfose van een rups tot een vlinder dan is dit misschien iets voor jou. Verwacht veel rupsen die kruipen over bladeren of daar een hapje eten. Zwier probeert de boel wat op te leuken met schilderijen of illustraties waar acteurs doorheen lopen en een aantal acteurs die in statig Nederlands ook iets mogen zeggen. Het type “film” dat thuishoort in leg filmzaaltjes in een (natuur)museum, niet in de bioscoop. De illustraties zijn prachtig, maar daarvoor kun je je beter wenden tot het boek.

Sergei Kravinoff [Aaron Taylor-Johnson] leidt een dubbelleven als de mythologische burgerwacht/huurmoordenaar Kraven. Hij neemt het op tegen collega The Foreigner [Christopher Abbott] die werkt voor Alesei Sytsevich [Alessandro Nivola] die Sergeis halfbroer Dmitri [Fred Hechinger] gebruikt als pion in een machtsspel met Sergei’s vader [Russell Crowe]. Ariana DeBose mag ook meedoen en daarom is er een verwarrende flashbackstructuur opgezet. Maakt overigens ook weer niet zoveel uit want 90 vaak slaapverwekkende minuten lang zijn Kraven en The Foreigner naamloze mannen met geweren aan het doden. Zo nu en dan draven er wat weinig overtuigende computergegenereerde beestjes op in een vergeefse poging de boel iets op te leuken. Vanzelfsprekend is er een spectaculaire finale, maar omdat het scenario geen enkele reden geeft om ook maar enige sympathie te hebben voor de familie Kravinoff is het bepaald niet meeslepend. Hopelijk één van de laatste pogingen om het Marvel-universum levend te houden.

Het Britse echtpaar Richard [Nick Frost] en Susan [Aisling Bea] heeft een vermeende B&B geboekt op het Zweedse eiland Svetla tijdens de jaarlijkse ‘Karantan Play’ waarbij normaal gesproken geen buitenstaanders welkom zijn. Zoon Sam [Sebastian Croft] en Jessie [Maisie Ayres] zijn ook van de partij, maar het gezin wordt bepaald niet warm onthaald. Wat volgt is een sneue parodie op de legendarische Britse horrorfilm The Wicker Man. Een totale mislukking.

Jack [Clive Standen] vergezelt houthakker Sam [Alec Baldwin] voor een klus diep in het oerwoud. Het tweetal stuit op een drugslaboratorium en moet vechten op leven en dood, zeker nadat Jack een sporttas vol geld steelt. Flashbacks onthullen dat deze confrontatie niet helemaal op toeval berust, maar verklaren natuurlijk waarom Jack zoveel lichamelijk letsel overleeft in deze stompzinnige eenmansleger-actiethriller vol erbarmelijke special effects.

Verfilming van het gelijknamige boek van Guus Kuijer over negenjarige Thomas [Brandon River Coene] die begin jaren 50 opgroeit in een strenggelovig gezin met een vader [Daan Schuurmans] als zelfverklaard gezinsleider, een moeder [Sallie Harmsen] die zich neerlegt bij de traditionele gezinshiërarchie en een oudere zus [Aiko Beemsterboer] die op een leeftijd is waarop ze vraagtekens zet bij het bestaande normen- en waardesysteem. Tante Pie [Eva Damen] gooit zo nu en dan de stok in het hoenderhok, vader en moeder verschillen van mening over buurvrouw Van Amersfoort [Margo Dames] en Thomas wordt verliefd op Eliza [Emma van Gompel]. Houtman vindt de juiste balans tussen tragiek en komedie in deze amusante dissectie van naoorlogs Nederland.

Spionnen Joe [Scott Eastwood] en Lara Travers [Willa Fitzgerald] zijn in het geheim getrouwd en verbergen zich in een vakantiehuis in de bos. Aan de rust komt een einde wanneer meerdere spionage-organisaties hen opsporen op zoek naar een flash drive. Rommelig plot met een overdaad aan personages, veel praatscènes die abrupt overgaan in lawaaiige, maar zeker niet spannende actiescènes. Amper een touw aan vast te knopen en de special effects zijn ook nog eens ondermaats!

Het creatieve bankroet van Disney resulteert in deze zinloze gerecyclede versie van de belangrijkste film uit Walt Disneys schatkist die niet kan kiezen tussen een trouwe remake van Snow White And The Seven Dwarfs of een moderne hervertelling van het sprookje zoals het werd opgetekend door de gebroeders Grimm. Angstaanjagende scènes zoals de magische spiegel, de reis door het donkere bos en de transformatie van de boze stiefmoeder in de heks kunnen niet tippen aan de originele versies en de geanimeerde personages missen persoonlijkheid (Dopey doet zelfs denken aan Alfred E. Neuman!). De evergreens ‘Heigh-Ho’ en ‘Whistle While You Work’ missen zowel qua uitvoering als gebruik de charme van het origineel, de nieuwe liedjes zijn verwaarloosbaar en overbodig en er is een algeheel gebrek aan energie. De acteurs doen hun best en de ontknoping kan er gelukkig mee door, maar als iemand binnen Disney het lef had gehad om een versie te maken die volledig losstaat van de klassieker uit 1937 was dit niet zo’n kansloze missie geweest.

Dee Dee Blanchard en haar dochter Gypsy Rose stonden bekend vanwege de positieve manier waarmee ze ondanks Gypsy Roses vele medische problemen in het leven stonden. Iedereen was geschokt toen Dee Deed in juni 2015 op gruwelijke wijze om het leven was gekomen. De schok was nog groter toen Gypsy Rose en haar vriend Nicholas Godejohn werden opgepakt op verdenking van moord, onder meer op basis van hun eigen berichten op sociale media. De kers op de ijstaart was onthulling dat Gypsy Rose een fysieke gezonde volwassen vrouw was. Gypsy Rose, Nicholas Godejohn, hun familieleden en een aantal experts doen een poging deze spraakmakende moord te verklaren. De schuldvraag staat buiten kijf, de vraag is welke straf passend is in deze complexe zaak. Een boeiende herinnering dat je iedere misdaad als individuele zaak moet behandelen die opnieuw actueel werd toen Gypsy Rose eind 2023 voorwaardelijk vrij kwam.

Lars Hammer was een bevlogen, eigenzinnige docent Frans en reed jarenlang iedere zomer met zijn vrouw Tiina en zoon Filip om vakantie te vieren in de Franse Rivièra. Hij is al jaren met pension, maar door een mix van fysiek malheur en algehele somberheid brengt hij zijn dagen vooral door in zijn stoel alsof hij wacht op de dood. Zoon Filip huurt een oranje Renault 5 (het model dat ze vroeger bezaten) om zijn vader nog één keer naar Zuid-Frankrijk te brengen en neemt zijn goede vriend Fredrik Wikingsson mee om Lars “op te vrolijken”. Filip en Fredrik zijn bekende televisiemakers en deze zogenaamde ‘documentaire’ bevat dan ook veel momenten die duidelijk in scène zijn gezet. Je krijgt ook al snel het gevoel dat Filip deze reis (en deze film) vooral maakt ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Of hem dat lukt, is gelukkig goed af te lezen aan Lars zelf die zijn emoties in ieder geval niet hoeft te spelen. Gekunsteld, manipulatief, maar met een paar aardige momenten dus.

In de veronderstelling dat haar echtgenoot Peter [Besir Zeciri] is omgekomen tijdens de Eerste Wereldoorlog begint naaldwerker Karoline [Vic Carmen Sonne] een affaire met Jørgen [Besir Zeciri]. Dan keert Peter terug met een gezichtsverminking en blijkt Karoline zwanger te zijn. Ze zoekt hulp bij Dagmar [Trine Dyrholm] die al vele vrouwen met ongewenste zwangerschappen heeft geholpen door hun kinderen tijdelijk op te vangen en ze onder te brengen bij rijke Deense families. Karoline en Dagmar raken bevriend en Karoline ontdekt dat Dagmar er lang niet altijd in slaagt om haar belofte waar te maken. Grimmig, indringend drama vol ongemakkelijke momenten is uitstekend geacteerd en het camerawerk van Michal Dymek roept herinneringen op aan het werk van Carl Theodor Dreyer.

Blake [Christopher Abbott] reist met Charlotte [Julia Garnder] en dochter Ginger [Matilda Firth] af naar Oregon naar het afgelegen huis van zijn vader [Sam Jaeger] die na jaren van vermissing eindelijk officieel dood is verklaard. Al snel wordt het gezin opgeschrikt door angstaanjagende grommende geluiden in het donker. Is er een verband met het gerucht van een lifter die 30 jaar geleden spoorloos verdween en bevangen zou zijn door een ziekte waardoor hij ‘Het Gezicht Van De Wolf’ kreeg? Whannell kiest ervoor de Wolf Man zo lang mogelijk buiten beeld te houden en de aanwezigheid alleen te suggereren met gegrom en dergelijke. Niet echt een cinematische oplossing, bovendien is onvermijdelijke onthulling van het wezen bij lange na niet zo indrukwekkend als je zou verwachten. Op zich niet zo vreemd, want het horrorverhaal is slechts camouflage voor een afgezaagd familiedrama met meerdere tenenkrommende momenten.

In deze spin-off van SpongeBob SquarePants reizen vliegende eekhoorn en wetenschapper Sandy Cheeks [Carolyn Lawrence] en Spongebob [Tom Kenny] naar Galveston, Texas nadat Bikini Bottom is opgezogen in opdracht van Sue Nahmee [Wanda Sykes] names Sandy’s voormalige werkgever B.O.O.T.S. Oordopjes of een laag volume komen zeer van pas in de chaotische opening waarin vooral veel (en vaak onnodig) gegild wordt. De combinatie van animatie met liveaction (de ‘schurken’ zijn mensen) is ook niet geheel geslaagd en van een plot is nauwelijks sprake. In de wereld van SpongeBob is dat nooit een groot bezwaar geweest, dus fans van de serie zullen hier en daar wel kunnen lachen om de dwaze visuele grappen in deze uiterst vermoeiende animatiefilm.

Chris [Chris Sullivan] en Rebekah [Lucy Liu] betrekken een oud huis (met een antieke spiegel) in de hoop dat Rebekahs zoon Tyler [Eddy Maday] daar zijn zwemcarrière kan voortzetten en tienerdochter Chloe [Callina Liang] de tragische dood van een vriendin daar beter kan verwerken. Chloe krijgt al snel het gevoel dat een entiteit door het huis waart. Een medium [Natalie Woolams-Torres] bevestigt dat, maar het is onduidelijk waarom deze entiteit rondwaart. Steven Soderbergh benadert het uitgekauwde thema op eigenzinnige manier door te filmen vanuit het perspectief van de entiteit. Dat levert knap camerawerk op, maar het voelt erg gekunsteld aan, vooral wanneer voorwerpen voor het oog van de camera/entiteit door de lucht beginnen te zweven. Het mysterie heeft een verrassende uitkomst, maar deze poging om het spookhuisgenre nieuw leven in te blazen, is mislukt.

Kapadia schetst een doemscenario voor onze toekomst aan de hand van een eenling [Samantha Morton] die zich in 2073 afvraagt hoe het zo ver heeft kunnen komen. ‘The Event’ in 2033 was het omslagpunt en in deze documentaire gebruikt Kapadia archiefbeelden uit autoritair geregeerde landen vanaf 1990 waaronder China, India, de Filipijnen, het Verenigd Koninkrijk en de VS, om te waarschuwen voor de gevolgen van een wereld die geregeerd wordt door een klein groepje steenrijke ondernemers. Journalisten Maria Ressa, Rana Ayyub en Caroline Cadwalladr plaatsen een en ander in context door te spreken over intimidatie waarmee de overheid (gesteund door sociale media) hen de mond tracht te snoeren. Biedt absoluut stof tot nadenken en de analyse is scherp, maar de stemmige muziek en de zwaarmoedige dialogen van Morton ondermijnen de impact.

Tijdens een vakantie vlak voor haar 17e verjaardag wordt Isabelle [Marine Vacth] ontmaagd door Felix [Lucas Prisor]. Veel plezier lijkt ze er niet aan te beleven, maar eenmaal thuis besluit ze tegen betaling haar seksuele diensten aan te bieden aan mannen van middelbare leeftijd waaronder de getrouwde Georges [Johan Leysen] met wie voor het eerst ook iets van een emotionele band aangaat. Psychologisch drama over de complexiteit van de seksuele ontdekkingsreis die iedere tiener door moet maken met een overdaad aan spiegels en een gebrek aan plot of duidelijkheid. Prachtig gefilmd en lange tijd intrigerend, maar wat Ozon hiermee duidelijk wil maken, is mij ontgaan.

Meg [Lindsay Duncan] en Nick [Jim Broadbent] zijn een weekend in Parijs om hun 30-jarig huwelijksjubileum te vieren. Het is een moment om dat huwelijk onder de loep te nemen en dat leidt tot confronterende gesprekken. Het geniale aan het scenario van Hanif Kureishi is dat de dialogen op volstrekt overtuigende wijzen overgaan van verbittering in relativerende humor en een mix oplevert van ergernis en vertedering. Het is een authentiek aanvoelende analyse van een lang huwelijk met een opmerkelijke, indringende ontknoping tijdens een etentje met Nicks studievriend [Jeff Goldblum]. De cast levert voortreffelijk werk af in dit schitterende relatiedrama met een dikke knipoog naar Jean-Luc Godards Bande À Part.

De naam van de revolutionaire BBC-documentaireserie uit 1999 wordt diep door het slijk gehaald in deze matig geanimeerde en nog slechter geschreven animatiefilm waarin pachyrhinosaurus (en underdog) Patchi [Justin Long] zich ontpopt als een held tijdens een avontuurlijke migratie. De animatie kan ermee door, maar voldoet niet aan de hoge standaard die je verwacht en het heeft er alle schijn van dat op een laat moment is besloten om dialoog toe te voegen. Die dialoog zit vol stupide en vaak irritante pis- poep- en woordgrappen waar niet alleen ouders zich aan kapot zullen ergeren.

Uitgebluste Zwitserse docent Raimund Gregorius [Jeremy Irons] weerhoudt een jonge vrouw [Sarah Spale] van zelfdoding en biedt haar onderdak aan. De volgende dag is ze verdwenen en heeft ze wat spullen achtergelaten, waaronder een boek van de Portugese Amadeu de Prado over het leven onder het bewind van António de Oliveira Salazar en een treinticket naar Lissabon. Geobsedeerd door het boek besluit Raimund alles achter te laten en naar Lissabon af te reizen om meer te weten te komen over Amadeu. Die zoektocht begint bij Amadeu’s zus [Charlotte Rampling] en brengt hem langs een indrukwekkende veteranen cast (Tom Courtenay, Bruno Ganz, Christopher Lee) die meer vertellen. In flashbacks (met Jack Huston als Amadeu) ontvouwt zich het levensverhaal. Goedkoop ogende productie is dramatisch vlak door het constante heen en weer gespring in de tijd waardoor je onvoldoende tijd krijgt om meegesleept te worden in Amadeu’s spannend bedoelde verhaal.

Donny [Derek Hough] is voorwaardelijk vrij en riskeert 6 maanden gevangenisstraf wanneer hij New Orleans verruilt voor New York om te werken in de club van zijn pleegbroer Nick [Wesley Jonathan] in de hoop dat hij dat kan gebruiken als springplank voor een carrière als professioneel danser. Nicks vriend en voormalige zakenpartner Kaz [Will Yun Lee] is nu zijn aartsrivaal en die heeft een zus [BoA] die percussie en dans combineert. De rest kun je wel raden. Het flinterdunne verhaal is natuurlijk slechts een excuus voor een serie dansnummers, maar BoA en Hough hebben een prettige chemie en door dans te combineren met percussie (en een snufje body-art) onderscheidt dit zich in ieder geval nog enigszins van de vele andere dansfilms uit deze periode. Was in de bioscoop ook te z ien in 3D.

stem geplaatst

Die Hard in het Witte Huis met Channing Tatum als een oorlogsveteraan die daar is voor een rondleiding met zijn dochter Emily [Joey King] wanneer Stenz [Jason Clarke] en zijn manschappen de Presidentiële staf gijzelen. President Sawyer [Jamie Foxx] ontsnapt met hulp van Cale. Wat volgt is een kat-en-muisspel in het Witte Huis waarbij John en Emily (die op het moment van de gijzeling op het toilet zat) elkaar moeten zien te vinden en de geleidelijke ontdekking van de ware intenties achter de gijzeling. Heerlijke over-the-top actiethriller voor nagelbijtende momenten met een heerlijke cast en een aangename dosis humor. Geen moment serieus te nemen, maar dat is in dit geval geen bezwaar.

Rechercheur Max Lewinsky [James McAvoy] begint een klopjacht op Jacob Sternwood [Mark Strong], een voormalige crimineel die terugkeert naar Londen omdat zijn zoon [Elyes Gabel] betrokken was bij een mislukte overval. Beide mannen ontdekken dat ze een pion zijn geworden in een spel van corrupte hoogwaardigheidsbekleders. De sterke cast maakt het beste van het routinematige scenario met een voorspelbaar plot en een standaardontknoping. Creevy houdt het tempo er redelijk in, maar origineel is dit zeker niet.

Acht jaar geleden brak een virus waardoor de bevolking is verdeeld in drie groepen. Een groep mensen onder leiding van Grigio [John Malkovich] strijdt tegen The Boneys die teren op alles wat leeft. Tussen die twee vuren zitten de zombies. Wanneer zombie R [Nicholas Hoult] Grigio’s dochter Julie [Teresa Palmer] redt tijdens een aanval bon Boneys ontstaat een voorzichtige vriendschap waarbij zombie iets van zijn menselijkheid ontdekt en Julie moet vertrouwen op een wezen dat ze geleerd heeft te wantrouwen. Mix van sciencefiction, horror, romantiek en komedie heeft een overdaad aan ideeën die niet allemaal uit de verf komen, maar Hoult is voortreffelijk.

Turbo [Ryan Reynolds] is een slak die droomt van deelname aan de Indy 500. Een onmogelijke droom die zijn zorgzame broer Chet [Paul Giamatti] uit het hoofd probeert te praten, totdat Turbo belandt in een autotank vol nitraatoxide en opeens razendsnel is. Turbo wordt gevangen door Tito [Michael Peña] die zich tegenover zijn broer [Luis Guzman] wil bewijzen door Turbo in te schrijven voor de Indy 500. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Het verhaal is een variant op Cars en Planes, maar de uitstekende stemvertolking van Reynolds, een fijne ondersteunende cast en spectaculaire actiescènes geven dit iets extra's.

Een kunstroof tijdens de veiling van het schilderij ‘Witches In The Air’ van Goya loopt uit op een fiasco wanneer blijkt dat insider Simon [James McAvoy] zich niet kan herinneren waar hij het gestolen doek heeft achtergelaten. Op aandringen van medeplichtige Franck [Vincent Cassel] zoekt Simon hulp bij psycholoog Elisabeth [Rosario Dawson] die gespecialiseerd is in hypnose. Zij heeft al snel door dat Simon iets te verbergen heeft en brengt hem in een trance waardoor Simon geen onderscheid meer kan maken tussen waanbeeld en realiteit. Dynamisch gemonteerd, goed geregisseerd en geacteerd, maar het is nogal irritant dat je als kijker constant bij de neus wordt genomen.

Vanwege de begrafenis van zijn vriend Guillaume [Caleb Landry Jones] logeert Tom [Xavier Dolan] een tijdje op de boerderij waar hij Guillaumes broer Francis [Pierre-Yves Cardinal] en moeder Agathe [Lise Roy] helpt de boel draaiende te houden. Maar Agathe vermoedt dat Tom en Francis een geheim verbergen. De sfeer wordt nog meer gespannen door de komst van Guillaumes vriendin Sarah [Evelyne Brochu], de grote afwezige bij de begrafenis. Dolan creert de nodige suspense in dit intrigerende mysterie met een vage, teleurstellende ontknoping.

Jay Baruchel is in Hollywood voor een relaxed avondje met drugs, drank, games (en een nieuwe 3D-televisie) bij zijn goede vriend Seth Rogen. Maar Seth sleurt hem mee naar een feest bij James Franco waar onder anderen Michael Cera, Christopher Mintz-Plasse, Rihanna en Kevin Hart van de partij zijn. Het feestje wordt wreed verstoord door een apocalyptische gebeurtenissen die heel Hollywood verwoest. Jay, Seth, James en Jonah Hill en Craig Robinson blijven alleen achter en hebben geen idee wat ze moeten doen. Maar al gauw blijkt dat de bizarre gebeurtenissen niet voorbij zijn. Het heeft er alle schijn van dat het scenario slechts een verzameling jolige grappen is waarmee de deelnemende acteurs zichzelf en hun films op de hak kunnen nemen. Ze hebben duidelijk veel lol gehad tijdens het realiseren van deze narcistische komedie en er valt dan ook genoeg te lachen, maar van samenhang is geen sprake. De leukste cameo komt op naam van Channing Tatum.

Nadat Richard Stoker [Dermot Mulroney] is omgekomen bij een auto-ongeluk duikt zijn broer Charles [Matthew Goode] voor het eerst in jaren in het leven van Richards weduwe Evelyn [Nicole Kidman] en haar extreem gevoelige dochter India [Mia Wasikowska]. Hij weet moeder en dochter snel in te palmen, maar wat zijn z’n ware intenties? Chan-wook verkiest stijl boven sfeer in deze gekunstelde en uiteindelijk bespottelijke psychologische thriller.

Spurlock volgt Harry, Liam, Zayn, Niall en Louis tijdens hun wereldtour van 2013 waarin de jongens tussen de optredens door ook nog werken aan hun derde studioalbum. Hordes gillende meisjes en in scène gezette grappen bestendigen het imago van One Direction als popsterren die ook gewoon ondeugende tieners zijn. De gespeelde spontaniteit gaat snel vervelen, maar de individuele gesprekken met de jongens leveren interessante uitspraken op die (vooral na Liams tragische dood) profetisch blijken te zijn. Uiteraard zullen de fans van toen dit meer kunnen waarderen. Was in de bioscoop ook te zien in 3D.

In 2077 is de mens geëmigreerd naar een maan van Saturnus omdat de Aarde onbewoonbaar is geworden na een buitenaardse invasie die leidde tot een door de mensen “gewonnen” nucleair oorlog. Piloot Jack Harper [Tom Cruise] en communicatie-expert Victoria [Andrea Riseborough] zijn aangesteld om toe te zien op het onderhoud van drones die watertransporten beschermen tegen zogenaamde ‘scavengers’ die op Aarde zijn gebleven. De dagelijkse routine wordt doorbroken door een confrontatie met Beech [Morgan Freeman], de leider van de scavengers, en de ontdekking van een vrouw [Olga Kurylenko] die na bijna 60 jaar uit een kunstmatige slaap ontwaakt. Verfilming van Kosinski’s eigen literaire stripboek waarin Cruise ondanks het overvloedige gebruik van green screen een uitstekende rol neerzet. Een tikje traag en de acteurs dreigen soms te verdrinken in special effects, maar het verhaal is origineel en bevat een paar verrassende wendingen.

Paolo Cognetti’s bestseller ‘De Acht Bergen’ was onder anderen een liefdesverklaring aan het leven in de bergen. In deze documentaire wandelt Cognetti met zijn trouwe hond op de Italiaanse Alpen. Prachtige beelden van de omgeving wisselt hij af met gesprekken met mensen die daar een groot deel van hun leven wonen en werken. Romantische, filosofische bespiegelingen op het leven van mensen die zich duidelijk thuis voelen. Het interessantste gesprek is dat met voormalig sherpa Arturo Squinobal, maar het is vooral veel van hetzelfde.

Thierry Michel filmt al jaren in de huidige Democratische Republiek Congo (voorheen Zaïre) en gebruikt een schat aan vaak zeer schokkende beeldmateriaal om op gedetailleerde, maar overzichtelijke wijze uit te leggen waarom hier zo fel en meedogenloos wordt gestreden om de macht. De aanwezigheid van waardevolle grondstoffen, genocide over en weer tussen Hutu’s en Tutsi’s (die is overgewaaid uit buurland Rwanda) en de onwil en onmacht van de VN omdat te bestrijden maken onderdeel uit van een van de grootste zwarte bladzijdes uit de moderne wereldgeschiedenis. Cruciaal zijn de gesprekken met hoogwaardigheidsbekleders en de indrukwekkende ooggetuigenverklaringen. Een confronterende must-see.

Uitgebluste geschiedenisdocent Adam [Jake Gyllenhaal] huurt op advies van een collega [Joshu Peace] een video en ontdekt dat een klein rolletje wordt gespeeld door iemand die als twee druppels water op hem lijkt. Adam ontdekt dat deze Anthony [Jake Gyllenhaal] ook in Toronto woont en kan de verleiding niet weerstaan om hem op te zoeken. Wanneer Adam wordt aangezien voor Anthony begint een bizar en psychologisch verwarrend dubbelspel waar Adams vriendin Mary [Mélanie Laurent] en Anthony’s vriendin Helen [Sarah Gadon] een pion worden. Fascinerende, sterk geacteerd psychologische thriller à la David Lynch en David Cronenberg is een intellectuele puzzel met een cryptische ontknoping waar je nog lang over kunt napraten. Een ijzersterke collaboratie tussen Villeneuve en camerapersoon Nicolas Bolduc en veelvuldig bekroond in eigen land, maar het vage verhaal zal niet aan iedereen besteed zijn.

De 17-jarige Tommy [Pier Bonnema] is verdrietig over het feit dat zijn eerste homoseksuele liefde hem heeft afgewezen. Op aandringen van zijn moeder [Hanneke Scholten] gaat Tommy aan het werk in de werkplaats van zijn vader [Rienus Krul]. Bij toeval leest Tommy een mailwisseling van zijn vader die hem verwart, pijn doet en hem voor een groot dilemma stelt. Tilanus (die ook het scenario schreef) vertelt dit grote kleine familiedrama op een verfrissende, ingetogen manier en schetst zo een beeld van een gezin waarin communicatie vooral een middel is om te zoeken naar verzoening en niet naar melodramatische confrontatie. Het ontbreken van expliciete emoties is gewaagd, maar het resultaat is boeiend en bovenal zeer authentiek.

Het leven van veertiger David [Vince Vaughn] komt op zijn kop te staan door twee ontdekkingen. Zijn vriendin [Cobie Smulders] is zwanger, maar heeft geen vertrouwen in David als vader. En uit de donaties die hij 20 jaar geleden onder het pseudoniem ‘Starbuck’ deed bij een vruchtbaarheidskliniek blijken 533 kinderen te zijn geboren. Een aantal van hen bereidt zelfs een gerechtelijke procedure voor om de identiteit van hun biologische vader te onthullen. Remake van de Canadese komedie Starbuck uit 2011 is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Vaughn is minder kinderlijk dan gebruikelijk in een rol waar hij zelfs wat emotionele diepgang aan verleent, maar het scenario wordt steeds minder geloofwaardig en Scotts poging om een ontroerende ontknoping te verwezenlijken, doet geforceerd aan.

Bioloog Lena [Natalie Portman] is dolblij wanneer haar echtgenoot [Oscar Isaac] na een jaar vermist te zijn geweest, terugkeert van een geheime missie waarvan hij zich niets lijkt te kunnen herinneren. Ze krijgt meer duidelijkheid van Dr. Ventress [Jennifer Jason Leigh] die haar vertelt over ‘The Shimmer’, een entiteit die de planeet langzaam dreigt op te slokken. Lena besluit zich aan te sluiten bij een nieuwe expeditie in ‘The Shimmer’ met alleen maar vrouwelijke wetenschappers. Garlands bewerking van de gelijknamige roman van Jeff VanderMeer doet hier en daar denken aan 2001: A Space Odyssey en heeft in Portman en Leigh twee uitstekende hoofdrolspelers. Wees gewaarschuwd: het is allemaal nogal cryptisch en Garland houdt het tempo bewust laag.

Nadat Emily [Rooney Mara] opzettelijk frontaal is ingereden op een muur gaat ze in overleg met haar pas vrijgekomen echtgenoot [Channing Tatum] akkoord met het voorstel van psychiater Jonathan Banks [Jude Law] om haar depressie te bestrijden met een neurotransmitter en het antidepressivum Ablixa. Het lijkt uitstekend te werken … tot een tragisch incident waarvoor zowel Emily als Jonathan zich juridisch moeten verantwoorden. Gaat het om een zeldzaam, onvoorzien neveneffect van de medicatie? Jonathan begint daar steeds meer aan te twijfelen, gaat zelf op onderzoek uit. Verontrustende, intelligente medische thriller maakt de ethische dilemma’s en juridische gevaren van voorgeschreven medicatie duidelijk zonder zich te verliezen in vakjargon. Fascinerend, spannend en uitstekend geacteerd.

Sproeivliegtuig Dusty Crophopper [Dane Cook] droomt van deelname aan de Wings Around The Globe Race. Daarom roept hij de hulp in van Skipper [Stacy Keach], een gevechtsvliegtuig met een indrukwekkende erelijst. De makers van Cars recyclen het plot van Cars met hier en daar wat aanpassingen, dus je weet wat je kunt verwachten. Goede stemvertolking en uitstekende animatie bieden enig soelaas voor het routinematig script.

Adam Cassidy [Liam Hemsworth] heeft $ 40000 nodig om de onverzekerde medische kosten voor zijn vader [Richard Dreyfuss] te kunnen betalen. Tech-ondernemer Nicholas Wyatt [Gary Oldman] maakt gebruik van die situatie door Adam te dwingen bedrijfsspionage te plegen bij Ethion, het bedrijf van concurrent Jock Goddard [Harrison Ford]. Daartoe moet hij Jocks vertrouwen winnen en samenwerken met Emma Jennings [Amber Heard] met wie hij kort geleden een onenightstand had. Tech-thriller vol bordkartonnen personages die Ford, Oldman en Heard in hun slaap kunnen spelen. Dreyfuss blaast nog enig leven in het weinig spannende verhaal.

Door een tornado belandt illusionist Oscar Diggs [James Franco] in het land van Oz waar hij door een misverstand wordt aangezien als de tovenaar die een einde kan brengen aan de machtsstrijd tussen Theodora [Mila Kunis], Evanora [Rachel Weisz] en Glinda [Michelle Williams]. Hulp komt van een vliegend aapje [Zach Braff] en een porseleinen pop [Joey King]. Het scenario bestaat uit een fijne mix van elementen uit verschillende boeken van L. Frank Baum en Kunis, Weisz en Williams zijn uitstekend als de drie heksen. Franco komt iets te zelfingenomen over en het goede verhaal wordt vaak overschreeuwd door de spectaculaire, maar lang niet altijd overtuigende special effects.

Wie denkt dat arthouse en porno niet samengaan, heeft gelijk. Von Trier levert hier het bewijs in deze hopeloze ripoff van Deep Throat waarin een psycholoog [Stellan Skarsgård] de gehavende nymfomaan Joe [Charlotte Gainsbourg] op straat aantreft en besluit een “lang” en “moraliserend” verhaal aan te horen. Wat volgt is een aaneenschakeling van softpornoscènes met Stacy Martin als de jonge Joe (en hier en daar een closeup voor de liefhebbers) voorzien van een psychologische analyse en gevolgd door een hoop gemoraliseer. De “dokter” in Deep Throat was bedoeld als komische noot. Daar is hier geen sprake van. Moraliserende porno, een grotere verschrikking heeft de cinema zelden voortgebracht.

Tijdens een Metallica-optreden krijgt roadie Trip [Dane DeHaan] opdracht om iets op te halen. Buiten de concertarena belandt hij in een wereld waar anarchie heerst. Ondertussen speelt de band een selectie greatest hits waarbij opvalt dat ze (met uitzondering van ‘Fuel’ niets spelen van na ‘The Black Album’ uit 1991. De band is in goede vorm en de concertbeelden zijn een lust voor het oog, maar van een “verhaal” is geen sprake en de scènes met DeHaan worden vaak gebruikt voor een fade-out. Die flauwekul hadden ze net zo goed achterwege kunnen laten.

Idris Elba en Naomie Harris zijn perfect als Nelson en Winnie Mandela in deze prachtig gefilmde, eerbiedige verfilming van Nelson Mandela’s autobiografie. William Nicholsons scenario laat in een rap tempo de belangrijkste momenten en personen uit Mandela’s persoonlijke gschiedenis en dat van Zuid-Afrika voorbijkomen. Een toespraakje hier, een aanslagje daar, een incidentje hier , een quootje daar en het resultaat is deze oogstrelende, oppervlakkige biopic. Nelson Mandela overleed een paar dagen na de wereldpremière op 95-jarige leeftijd.

Detroit, 1978. Twee criminelen [Mos Def, John Hawkes] besluiten met hulp van een wapenhandelaar [Mark Boone Junior] de jonge echtgenote [Jennifer Aniston] van multimiljonair Frank Dawson [Tim Robbins] te ontvoeren. Maar Frank is op de Bahamas met zijn minnares [Isla Fisher] en staat dus niet direct te springen om losgeld te betalen. Onderhoudende misdaadkomedie dat ondanks de prima cast nooit echt vlam wil vatten.

Sujo [Kevin Aguilar] is 4 jaar oud wanneer zijn vader, de ‘nummer 8’ binnen een plaatselijk misdaadkartel, wordt geliquideerd. Hij groeit op bij zijn rancuneuze tante [Yadira Pérez] en is bevriend met Jai [Alex Varela] die ook banden heeft met de misdaad. Geen misdaaddrama, maar een soort van volwassenwordingsdrama (met Varela als Sujo als tiener) waarvan je zou verwachten dat er op enig moment iets interessants gebeurt. Niets is minder waar. Traag, saai en vaak slaapverwekkend. Rondero en Valadez zijn duidelijk meer geïnteresseerd in mooie plaatjes (en die zijn er volop) dan is het vertellen van een boeiend verhaal.

Reconstructie van de gijzelingsactie de plaats vond op 5 september 1972 in het Olympisch dorp tijdens de Spelen in München. Tien Israëlische atleten en coaches worden vastgehouden in hun appartement en alleen de crew van de sportafdeling van de Amerikaanse televisiezender ABC beschikt over de faciliteiten om hier verslag van te doen. Fehlbaum gebruikt de oorspronkelijke camerabeelden, maar toont vooral hoe de betrokken journalisten omgaan met de journalistieke en ethische dilemma’s. Als je niet bekend met de uiteindelijke afloop is dit ook nog eens een uitstekende nagelbijter, ook dankzij de nerveuze score van Lorenz Dangel. Fascinerend op alle vlakken. Een mooie aanvulling op de Oscarwinnende documentaire One Day In September. Steven Spielbergs Munich gaat over de pogingen van Mossad om af te rekenen met de overlevende terroristen.

In oktober 1975 keert bestsellerschrijver Ben Mears [Lewis Pullman] terug naar zijn geboorteplaats die hij 19 jaar geleden verliet nadat zijn ouders daar omkwamen bij een verkeersongeluk. Ben wil zijn fascinatie met het mysterieuze Marsden Residence gebruiken als inspiratie voor zijn boek en ontdekt dat het huis kortgeleden is opgekocht door F.T. Straker [Pilou Asbœk] en Kurt Barlow [Alexander Ward]. Dauberman verruilt het mysterie en de onheilspellende sfeer van de uitstekende miniserie uit 1979 voor een minder effectieve apocalyptische variant op The Night Of The Living Dead. Meer actie en meer bloedvergieten dus, maar minder spanning. James Mason, joe wordt gemist!

Parthenope [Celeste Dalla Porta] wordt geboren in 1950 en is vernoemd naar de Griekse nederzetting die later uitgroeide to Napels. Haar schoonheid maakt haar tot een object van begeerte voor onder anderen Sandrino [Dario Aita] en Raimondo [Daniele Rienzo] en Parthenope worstelt haar leven lang met het rijmen van de perceptie op haar uiterlijk met de haar innerlijke gedachten en gevoelens. Prachtig gefilmd en goed gespeeld door Porta, maar Sorrentino’s mooifilmerij en soms Fellini-achtige parade aan vage figuren beginnen al snel te vervelen. Als je je graag laat overspoelen in een visueel rijkgeschakeerde filmwereld vol oppervlakkigheden zit je hier goed. Een beetje meer inhoud en wat minder geforceerde pogingen om het publiek te verrassen c.q. choqueren was welkom geweest.

De diagnose van leukemie bij topdirigent Thibaut [Benjamin Lavernhe] leidt ook tot de ontdekking dat Rose [Mathilde Courcol-Rozès] is. Thibaut blijkt een adoptiekind te zijn en een broer te hebben. Thibaut weet Jimmy [Pierre Lottin] op te sporen en hem over te halen om beenmerg af te staan en probeert iets van een band op te bouwen. Jimmy speelt trombone in de plaatselijke harmonie, dus je kunt wel raden welke kant dit opgaat. Formulematig komisch drama mist de charme van Fanfare en de emotionele diepgang van Brassed Off (waar het scenario wel rijkelijk uit leent). Volstrekt voorspelbaar, maar de ontknoping is ontroerend. Een groot succes in eigen land Frankrijk waar men blijkbaar hunkert naar simplistisch escapisme en geen genoeg krijgt van acteurs met Downsyndroom als komische noot.

De 57-jarige Shelly [Pamela Anderson] werkt al bijna veertig jaar als danseres bij ‘Le Razzle Dazzle’. Wanneer de laatste geldschieter aankondigt de show op te doeken, moet Shelly zich beraden op haar toekomst. Tegelijkertijd hernieuwt ze het contact met haar dochter [Brenda Lourd] die wrok koestert over wat zij ziet als een gebrekkige opvoeding. Ook de band met haar collega’s staat onder druk, maar ze vindt steun bij haar oud-collega Annette [Jamie-Lee Curtis] en lichttechnicus Eddie [Dave Bautista]. Anderson schittert in een rol die haar op het lijf is geschreven en legt op indrukwekkende wijze een deel van haar ziel (en dat van veel vrouwen die een soortgelijke carrière kenden) bloot. In haar schaduw valt Bautista op met een ingetogen rol waarmee hij definitief bewijst meer te zijn dan de zoveelste actiester.

Op 13 augustus 1944 werd de 31-jarige conciërge David Kammerer [Michael C. Hall] vermoord door de 19-jarige Lucien Carr [Dane DeHaan], een student aan Columbia University die al jaren goed bevriend was met William Burroughs [Ben Foster] en tijdens zijn studie bevriend raakte met Allen Ginsberg [Daniel Radcliffe] en Jack Kerouac [Jack Huston] die de belangrijkste stemmen werden van The Beat Generation. Deze reconstructie van de gebeurtenissen die leidden tot deze daad geeft een levendig beeld van de cultuur op de Universiteit en in New York en de manier waarop Carr, Burroughs, Ginsberg en Kerouac elkaar beïnvloedden en is één van de films waarmee Radcliffe op overtuigende wijze afstand neemt van zijn imago als Harry Potter, ook al draagt hij hier nog wel een bril.

In januari 1921 arriveert de Poolse Ewa [Marion Cotillard] met haar zus Magda [Angela Sarafyan] op Ellis Eiland in de hoop een nieuw leven op te bouwen in de VS. Haar zus wordt overgebracht naar een ziekenzaal vanwege een vermoedelijke longaandoening en Ewa dreigt zelf te worden uitgezet omdat haar contactadres niet klopt. Ze wordt gered door Bruno Weiss [Joaquin Phoenix] van The Travelers Aid Society die haar onderdak geeft. In ruil daarvoor gaat Ewa aan het werk in een burleske waar ze samen met andere vrouwelijke immigranten de kost verdient. Zolang het scenario van James Gray en Ric Menello zich richt op de exploitatie van immigranten is dit interessant, zodra de focus verschuift richting de rivaliteit tussen Bruno en zijn neef Emil [Jeremy Renner] AKA Orlando The Magician verslapt de aandacht.

Joke [Beppie Melissen] wil dood, Annika [Hadewych Minis] gaat dood, de 10-jarige Timo [Isacco Limper] denkt dat hij doodgaat en docent Musa [Nabil Mallat] ziet het leven niet meer zitten. Tenslotte is daar de 40-jarige Victor [Eelco Smits] die net uit de kast is gekomen en begint aan zijn zoektocht naar de man van zijn dromen. Mislukte mozaïekfilm ziet bizar abusievelijk aan voor grappig, is wisselvallig geacteerd (vooral Smits en Limper vallen door de mand) en raakt zo ver van het padje dat het twee verhaallijnen uiteindelijk volledig ontkent!

In de nacht van 1 januari 2009 stierf Oscar Julius Grant III in Fruitvale Station aan de gevolgen van een schotwond die hij opliep tijdens een confrontatie met drie agenten van Bay Area Rapid Transit Police Department. Het incident werd door een aantal omstanders gefilmd en leidden tot een serie emotionele protesten tegen politiegeweld. Die beelden zijn ook het startpunt van deze reconstructie van de laatste dag uit het leven van Oscar [Michael B. Jordan], een man met een strafblad en meerdere gevangenisstraffen, maar ook een geliefde oom uit een liefdevolle familie en iemand die ook voor onbekenden klaarstond om te helpen. Coogler (die ook het scenario schreef) vermijdt heiligverklaring en gemakkelijke antwoorden in dit sterk staaltje cinema vérité met een uitmuntende Jordan en sterk ondersteunend werk van met name Octavia Spencer als Oscars moeder. Een herinnering dat je nooit de volledige “waarheid” kunt achterhalen aan de hand van een paar seconden aan telefoonbeelden dat in de media wordt geslingerd.

Sinds de invasie van de Aarde door de Formics, 50 jaar geleden, zijn tientallen miljoenen doden gevallen. The International Fleet is naarstig op zoek naar iemand die over specifieke kwaliteiten beschikt om de Formics te slim af te zien. Recrutering begint al op jonge leeftijd en Andrew ‘Ender’ Wiggin [Asa Butterfield] krijgt een kans om zich te bewijzen. Onder supervisie van kolonel Hyrum Graff [Harrison Ford] en majoor Gwen Anderson [Viola Davis] en met wat hulp van mentor Mazer Rackham [Ben Kingsley] moet Ender zien uit te groeien tot de leider die de mensheid moet redden. Daarvoor moet hij een aantal testen in de vorm van spellen doorstaan en daar zit gelijk het manco. Ender is in feite nooit in gevaar en daarom wil dit maar niet spannend worden. Maar de vormgeving is fantastisch.

Reconstructie van de zaak van de ‘West Memphis Three’ uit 1993. De achtjarige vrienden Steve Branch [Jet Jurgensmeyer], Michael Moore [Paul Boardman Jr.] en Christopher Byers [Brand Spink] worden dood aangetroffen in een rivier in West Memphis. Tieners Damien Echols [James Hamrick], Jason Baldwin [Seth Meriwether] en Jessie Miskelley [Kristopher Higgins] worden aangeklaagd op verdenking van moord, voornamelijk op basis van de gefilmde verklaring van Aaron Hutcheson [Jack Coghlan], een vriendje van de slachtoffers dat beweert dat er sprake was van een satanisch ritueel. Jurist Ron Lax [Colin Firth] vertrouwt het onderzoek niet en besluit de verdediging op zich te nemen. Voor de kijker is er geen twijfel over de onschuld van de schuldigen, maar ook niet over de uitkomst van de rechtszaak. Het probleem is dat deze zaak nooit is opgelost. Voor Egoyan resteert alleen maar een reconstructie van een zaak waarvan de uitkomst bij voorbaat al vaststaat. Witherspoon speelt de rol van Pam Hobbs, de moeder van Stevie die 20 jaar later nog steeds probeert de waarheid boven tafel te krijgen.

Weduwnaar David [Peter Facinelli] is met zijn verloofde [Sophia Myles], zijn voormalige schoonzus [Caroline Guerra], zijn dochter [Nathalia Ramos] en haar vriend [Sebastián Martinez] onderweg naar het vliegveld in Bogota wanneer hun auto onder extreme weersomstandigheden te water raakt. Het vijftal vindt onderdak bij een oude man [Gustavo Angarita] die een meisje [Julieta Salazar] heeft opgesloten in de kelder. Is de man een ontvoerder of is het meisje een gevaar voor de buitenwereld? Het plot stelt weinig voor, maar het idee dat ‘het kwaad’ niet kan sterven en zich simpelweg verplaatst in het lichaam van de persoon die het dichtste bij is, zorgt voor een origineel uitgangspunt en met hulp van het makeup-team van Olga Turrini Bernardoni weet Garcia een aantal effectieve schrikmomenten te genereren.

Persfotograaf Rebecca [Juliette Binoche] laat haar echtgenoot Marcus [Nikolaj Coster-Waldau] en haar dochters Stephanie [Lauryn Canny] en Lisa [Adrianna Cramer Curtis] regelmatig achter voor fotoreportages waarbij ze haar leven op het spel zet. Nadat ze tijdens haar werk ternauwernood een explosie overleeft, blijkt dat vooral bij Stephanie erg hard aan te komen. In overleg met Marcus besluit Rebecca haar oudste dochter mee te nemen naar een Keniaans vluchtelingenkamp om het belang van haar werk duidelijk te maken. Voormalig cameraman en persfotograaf Poppe putte uit eigen ervaringen en dat is zichtbaar en voelbaar in elke frame. Binoche geeft een van haar beste vertolkingen weg als een vrouw die verscheurd raakt tussen haar ouderlijke verplichtingen en haar professionele en morele verplichtingen. Indrukwekkend speelfilmdebuut van Canny. De poëtische slotscène is onvergetelijk.

Erotisch dichter en woordkunstenaar Ines [Nora El Koussour] is dolblij wanneer publicist Jozie Zwart [Olga Zuiderhoek] interesse toont in haar werk. Maar Jozie vindt dat Ines een duidelijk visie en identiteit nodig heeft en dwingt haar daarom om eens goed in de spiegel te kijken. Die confrontatie heeft onvoorziene, traumatische gevolgen. Sahir zet Ines een uur lang neer als een narcistisch, vaak onuitstaanbaar los projectiel voor ze haar erg abrupt in een slachtofferrol duwt. Dat ze er niet in slaagt om die omslag te tonen als een geleidelijk proces is het grote gebrek van dit onevenwichtige psychologische drama met een paar karikaturale personages die afbreuk doen aan de onderliggende thematiek.

Het gedateerde relaas van The Lone Ranger als vehikel voor uitvoerend producent Johnny Depp als Tonto, een nogal opzichtige westernvariant op Jack Sparrow, speelt zich af in Texas in 1869. John Reid [Armie Hammer] sluit zich aan als hulpsheriff bij zijn broer [James Badge Dale] die betrokken is bij een klopjacht op Butch Cavendish [William Fichtner] en te maken krijgt met een corrupte railroad tycoon [Tom Wilkinson]. Luidruchtige westernkomedie verwijst veelvuldig naar Once Upon A Time In The West, maar Verbinski’s poging om een westernversie te maken van Raiders Of The Lost Ark slaat de plank op bijna alle fronten mis. Gelukkig kwam er geen vervolg.

Nadat Billy [Michael Douglas] zich heeft verloofd met de 32-jarige Lisa [Bre Blair] is dat aanleiding voor de reünie van ‘The Flatbush Four’ voor een vrijgezellenfeestje in Vegas. Archie [Morgan Freeman] en Sam [Kevin Kline] moeten wel een list verzinnen om Paddy [Robert De Niro] mee te lokken, omdat hij sinds de dood van zijn echtgenote nauwelijks uit huis komt en wrok koestert jegens de bruidegom. Talent, charisma en spelplezier komen samen in deze melige komedie met Mary Steenburgen als een oude bekende en een aantal grappige cameo’s. Heeft weinig om het lijf, maar fans van de cast zullen hier zeker van genieten.

Het opmerkelijke leven van Steve Jobs [Ashton Kutcher] vanaf zijn studietijd in 1974 aan Reed College tot aan de lancering van de iPod in 2001. Alle sleutelfiguren komen netjes voorbij en we ontdekken al snel dat Steve een opportunist was die misbruik maakte van het vertrouwen en de technische kennis van studievrienden ter meerdere eer en glorie van Steve Jobs. Zijn gedrevenheid komt ook voort uit idealisme, maar Jobs komt vooral over als een narcist met een marketingstrategie. Erg florissant is dat beeld niet en hoewel Kutcher overtuigt in de titelrol is dit een teleurstellende karakterstudie die meer geïnteresseerd is in het puntsgewijs afvinken van alle belangrijke voetnoten dan in een analyse van Jobs’ complexe persoonlijkheid.

Wanneer zijn baas [Jon Favreau] hem om twijfelachtige redenen een promotie ontzegt, besluit Sandy Patterson [Jason Bateman] zich aan te sluiten bij de start-up van Daniel [John Cho]. Een riskant besluit dat hem duur komt te staan wanneer Sandy te horen krijgt dat hij zich moet melden bij een rechter in een andere staat op verdenking van creditcardfraude. Blijkt de schuld te zijn van een identiteitsdief [Melissa McCarthy], maar dat kan Sandy alleen bewijzen als zij bereid is haar zonden op te biechten. En dat lijkt ze geenszins van plan. Dit materiaal is McCarthy onwaardig, al doen zij en Bateman hun best om er nog iets van te maken. De slapstickhumor wordt echter al snel vermoeiend.

Voormalig Braziliaans congreslid Rubens Paiva [Selton Mello] woont in 1970 in Rio de Janeiro in de veronderstelling dat het autoritaire regime dat verantwoordelijk was voor zijn afzetting hem met rust zal laten zolang hij zich gedeisd houdt. Maar in 1970 wordt hij toch opgepakt en later ook zijn echtgenote Eunice [Fernanda Torres] en oudste dochter Veroca [Valentina Herszage]. Eunice en Veroca komt vrij, maar krijgen geen duidelijkheid over wat er met Rubens is gebeurd. Wel worden ze vanaf hun vrijlating 24 uur per dag in de gaten gehouden door agenten in burger. Het scenario gaat niet zozeer over politiek in Brazilië, maar over een moeder met vijf kinderen die leven in onzekerheid over het lot van een vader en echtgenoot. Torres kreeg de meeste lof voor haar acteerprestatie, maar het is te danken aan Salles, casting director Leticia Naveira en de jonge acteurs die de kinderen van Rubens Paiva spelen dat het ensemblespel zo authentiek is. Aan het einde zien we foto’s van de echte familie Paiva.

Buitenaardse intelligentie heeft mensenlichamen overgenomen en zo een harmonieuze samenleving gecreëerd van willoze mensen. Melanie [Saoirse Ronan] is constant in strijd met haar ‘gast’ over de keuzes die ze maakt, maar weet toch de weg terug te vinden naar haar oom Jeb [William Hurt] en tante Maggie [Frances Fisher] die behoren tot een kleine groep mensen dat nog niet ten prooi is gevallen aan buitenaardse intelligentie. Maar het valt niet mee om hun vertrouwen terug te winnen, bovendien leidt The Seeker [Diane Kruger] een klopjacht op Melanie. Het idee van twee persoonlijkheden in één lichaam is niet al te best uitgewerkt en het romantische subplot is zo oppervlakkig als je mag verwachten van een sciencefictionfilm voor prepuberale tieners, maar als je dit soort nonsens toch gaat verfilmen is het fijn om iemand met het talent van Ronan aan boord te hebben.

Vanaf groep 3 tot aan de laatste loodjes van groep 5 volgt Beckermann de lotgevallen van een groep kinderen in een school in Wenen waarvan het grootste deel Duits niet als moedertaal heeft. Groepsleider gedurende is dertiger Ilkay Idiskut die zelf een Turkse achtergrond heeft. Een compilatie van hoogte- en dieptepunten dat onvermijdelijk episodisch is en maar een smaldeel van het hele verhaal vertelt. De directheid en eerlijkheid van de kinderen is vaak ontwapenend en onderhoudend is het zeker, maar erg samenhangend is het niet.

Ecologische animatiefilm grijpt terug op Ferngully: The Last Rainforest (met een verwijzing naar The Secret Of Nimh) in dit onderhoudende, maar formulematige avontuur waarin Mary-Katherine [Amanda Seyfried], de dochter van een natuurwetenschapper [Jason Sudeikis] betrokken raakt bij de strijd tussen Queen Tara [Beyoncé] en Mandrake [Christoph Waltz] over de toekomst van het bos. Mist de magie van Ferngully en was beter af geweest zonder de geforceerde komische noot van slakken Mub [Aziz Ansari] en Grub [Chris O’Dowd], maar de rest van de sterke stemmencast (waaronder Aerosmith-frontman Steven Tyler) levert prima werk af, de animatie is uitstekend en Wedge zorgt voor een paar adembenemende actiescènes.

Ron Burgundy [Will Ferrell] en Veronica Corningstone [Christina Applegate] zijn getrouwd en hebben een zoon [Judah Nelson]. Aan hun relatie komt abrupt een einde wanneer de legendarische Mack Tannen [Harrison Ford] Veronica aanwijst als zijn opvolger en Ron per direct ontslaat. Wanneer Freddie Shapp [Dylan Baker] Ron benadert voor het eerste 24 uurstelevisienetwerk sluiten Brick Tamland [Steve Carell], Brian Fantana [Paul Rudd] en Champ Kind [David Koechner] zich direct aan. De terugkeer van dit gouden team van weleer is het startschot voor een egostrijd zonder weerga. De capriolen van Ron en zijn minstens zo idiote collega’s was net voldoende voor één film. Dit vervolg bestaat uit een aaneenschakeling van flauwe, gedateerde en vaak infantiele grappen die de cast maximaal uitmelkt.

Nadat oplichters Irving Rosenfield [Christian Bale] en Sydney Prosser [Amy Adams] op heterdaad zijn betrapt door FBI-agent Richie DiMaso [Bradley Cooper] kunnen ze gevangenisstraf alleen ontlopen als ze helpen om vier prominente witteboordencriminelen erin te luizen. Eén van de doelwitten is burgemeester Carmine Polito [Jeremy Renner]. Praatzieke misdaadkomedie (met een overdaad aan voice-overs) vol karikaturaal geklede karikaturen gespeeld door acteurs die veel te hard hun best doen om grappig te zijn. Russell probeert er iets ‘cools’ van te maken, maar dit is vooral oubollig. Dat dit genomineerd was voor 10 Oscars zegt iets over het nominatiesysteem. Dat dit geen één keer in de prijzen viel, zegt iets over de gebrekkige kwaliteit.

De Nigeriaanse student Aisha [Letitia Wright] zit vast in de bureaucratische asielzoekersmolen in Ierland en heeft steeds meer moeite met de achterdocht waarmee zij en haar lotgenoten worden behandeld. Ze vindt morele steun bij de sympathieke beveiliger Conor [Josh O’Connor] die zijn eigen verleden met zich meedraait. Boeiend portret van asielzoekers in een limbus die getekend wordt door een procedure die gebaseerd is op wantrouwen en van de effecten die dat heeft op degenen die daarin belanden.

Allan Karlsson [Robert Gustafsson] gebruikt zijn ervaring als explosievenexpert om wraak te nemen voor de dood van zijn kat Molotov. Gevolg is wel dat hij zijn 100e verjaardag door moet brengen in een verzorgingshuis. Daar steekt hij een stokje voor door uit het raam te klimmen en zijn kleingeld in te leveren bij het busstation voor een kaartje. Door de eerste van een serie absurde misverstanden komt Allan in het bezit van een koffer waarvan de inhoud bestemd is voor een Britse gangsters [Alan Ford]. Tussendoor ontvouwt zich Allans unieke voorgeschiedenis die hem plaatst in het hart van de 20e-eeuwse wereldgeschiedenis in deze vermakelijke, vaak verrassende zwartkomische variant op Forrest Gump minus vals sentiment vol kleurrijke personages.

Het huis waarin Malcolm [Marlon Wayans] en Kisha [Essence Atkins] en net zijn komen te wonen, krijgt te maken met de perikelen uit Paranormal Activity. Voor het zover is mogen we toekijken hoe Malcolm seks heeft met knuffeldieren en niet veel later ontdekken we dat Kisha claustrofobisch is en daarom de WC-deur openhoudt als ze moet poepen. Qua humor begint dit dus al op een laag niveau en blijft daar consequent steken. Een stortvloed van infantiele, smakeloze, maar vooral totaal niet leuke grappen gebaseerd op een franchise die Wayans en coscenarist Rick Alvarez waarschijnlijk alleen maar kenden van horen zeggen want ze slaan de plank finaal mis. De sequel is meer van hetzelfde.

Het is 1917 wanneer Edward [Gonçalo Waddington] besluit om Molly [Crista Alfaiate], met wie hij al zeven jaar verloof was, vlak voor de bruiloft in Rangoon in de steek te laten. Hij rest Azië af en een uur later (in de film) doet Molly het nog een keer dunnetjes over. In beginsel gaat het om een avonturenverhaal waar Gomes en de zijnen iedere schijn van avontuur hebben weggelaten ten faveure van een droge vertelstem. Wat resteert zijn stukjes artistieke bedoelde stadsmozaïek vol traditionele cultuur en een paar plichtmatige aandoende dramatische scènes. De beeldende kunstenaars leveren prachtig werk af en Gomes heeft zonder meer een bijzondere, eigenzinnige, uitdagende film gemaakt. Helaas is het vooral pretentieus en extreem saai. Oordopjes zijn een pré voor een karaoke-optreden aan het eind. Gomes won de prijs voor beste regie op het enige festival dat gelooft dat “anders” een synoniem is voor “goed.” Joe raadt het al: Cannes.

In 1949 lijkt gangster Mickey Cohen [Sean Penn] de touwtjes stevig in handen te hebben in Los Angeles dankzij een netwerk van corrupte rechtshandhavers. Chief Parker [Nick Nolte] besluit de strijd aan te gaan met behulp van een klein groepje doorgewinterde agenten dat onder leiding van John O’Mara [Josh Brolin] opdracht krijgt om Cohen en zijn bende op hardhandige wijze uit te schakelen. Sergeant Jerry Wooters [Ryan Gosling] haalt de banden aan met Mickeys ‘etiquette tutor’ Grace Faraday [Emma Stone] om cruciale informatie te vergaren. Een indrukwekkende cast en een verzorgde productie, maar dit is een formulematige gangstersaga met een hoop clichés en zonder diepgang en ontstijgt amper het niveau van een spelletje cowboys en Indianen. Niets nieuws onder de zon dus.

Kalkoen Reggie [Owen Wilson] ontsnapt aal een lot als Thanksgiving-kalkoen dankzij een presidentieel pardon. Dan wordt hij bevrijdt door Jake [Woody Harrelson] van Turkey Freedom Front (TFF). Met hulp van tijdmachine S.T.E.V.E. [George Takei] reist het duo terug naar 1621 waar Jake hoopt met hulp van ‘The Great Turkey’ hoopt te voorkomen dat het eten van een kalkoen überhaupt een Thanksgivingtraditie wordt. Daarvoor hebben ze de hulp nodig van Chief Broadbeak [Keith David], de leider van de kalkoenen aldaar. Het helpt dat Reggie bevriend raakt met Jenny [Amy Poehler], de dochter van Chief Broadbeak. Vrolijke dwaasheid met een keur aan komisch talent achter de microfoon, een hoop melige, geslaagde humor en een lekker vlot tempo.

Verfilming van Daniel Bergs boek over zijn samenwerking met Julian Assange vanaf het prille begin van WikiLeaks tot aan de heksenjacht die begint nadat WikiLeaks gevoelige, controversiële documenten zonder enige redactiewerk op het Internet plaatst. Cumberbatch is voortreffelijk als Assange: hij speelt hem zonder ironie, zonder moreel oordeel en behoudt de essentie van Assanges complexe persoonlijkheid. David Thewliss, Peter Capaldi, Laura Linney, Anthony Mackie en Stanley Tucci geven het verhaal het gewicht dat het nodig heeft om de impact van WikiLeaks duidelijk te maken voor jongere kijkers. Condon had echter niet moeten proberen om zowel een karakterstudie als een journalistieke thriller te maken. Nu komt het wat jachtig over en komt het op beide fronten tekort om werkelijk te beklijven. Assange en WikiLeaks verdient op zijn minst een miniserie.

Voormalig uitsmijter Chris [Liam Hemsworth] gaat aan het werk als beveiliger van een geldtransport en is verbaasd over de lakse manier van werken. Samen met jeugdvriend Eddie [Michael Angarano] bedenkt hij een plan voor wat de grootste geldroof uit de Amerikaanse geschiedenis moet worden. Loopt natuurlijk niet geheel volgens plan. Rechercheur James Ransome [Dwayne Johnson] vertrouwt de getuigenverklaringen van Chris en Eddie niet, bovendien grijpt de New Yorkse Procureur-generaal Rudy Giuliani [Dan Triandiflou] de gelegenheid aan om de grote Amerikaanse drugsfamilies stevig aan te pakken. En die zijn daar natuurlijk niet blij mee. Had een misdaadthriller kunnen zijn, had een misdaadkomedie kunnen worden. Uiteindelijk valt het tussen het wal en het schip waardoor het noch spannend, noch amusant wordt. En niemand lijkt Dwayne Johnsons te hebben verteld dat het verhaal zich afspeelt in 1982/1983.

“Don” Jon [Joseph Gordon-Levitt] heeft nooit problemen om een onenightstand te vinden, maar hij geniet meer dan porno dan van echte seks. Hij krijgt zowaar een relatie met Barbara [Scarlett Johansson] die ook de goedkeuring krijgt van Jons ouders [Tony Danza, Glenne Headley], maar kan nog steeds de verleiding van porno niet weerstaan. Wat ontbreekt er in Jons liefdesleven dat hij zich maar blijft wenden tot porno? De kennismaking met medestudent en weduwe Esther [Julianne Moore] biedt een nieuw perspectief. Levitts scenario zit vol rake observaties over de discrepantie tussen porno en seks in het dagelijks leven, alsmede over hoe bepalend (en verwoestend) het kan zijn voor relaties. Johansson schittert in een rol die haaks staat op haar imago en Brie Larson (als Dons zwijgzame zus) krijgt het laatste woord in deze amusante relatiekomedie.

Remake van Frans misdaaddrama Les Liens Du Sang (waarin regisseur Canet een hoofdrol speelde) waarin de 50-jarige Chris [Clive Owen] na 9 jaar uit de gevangenis komt en onderdak krijgt bij zijn broer Frank [Billy Crudup], een politieagent. Frank laat zich in met Vanessa [Zoe Saldaña], de ex-vrouw van de onberekenbare Scargo [Matthias Schoenaerts], Chris hernieuwt het contact met zijn drugsverslaafde ex Monica [Marion Cotillard] en de veel jongere Natalie [Mila Kunis] voor hij zich laat verleden om “nog één klus” te doen om uit de financiële zorgen te komen. Heel origineel of verrassend is het niet, maar de sterke cast, de realistische reconstructie van New York in de jaren 70 en indrukwekkende actiescènes maken veel goed.

Dromerige stotteraar Takuya [Keitatsu Koshiyama] doet aan honkbal en aan ijshockey, maar beleeft daar duidelijk geen plezier aan. Tijdens het ijshockeyen gaat zijn aandacht meer uit naar ijsdanseres Sakura [Kiara Takanashi]. Wanneer ijsdanscoach Arakawa [Sôsuke Ikematsu] ziet hoe Takuya probeert dansbewegingen na te doen, besluit hij Takya te trainen. Eerst individueel, later als Sakura’s danspartner. De cast is charmant en het camerawerk is prachtig, maar het verhaal is zo mager dat dit nooit langer dan 30 minuten had mogen duren. Dat Okuyama het weet uit te rekken tot 90 minuten zegt veel, maar niets goeds.

Om te ontsnappen aan geldeiser Darius Blank [Ian Hanmore] hebben Mickey [Robert Pattinson] en Timo [Steven Yuen] zich aangemeld voor een ruimtereis naar een planeet waar voormalig Presidentskandidaat Kenneth Marshall [Mark Ruffalo] hoopt een kolonie te starten. Mickey heeft zich vrijwillig aangemeld als ‘expendable’ zonder de taakomschrijving te lezen. Niet handig, want het betekent dat hij gebruikt wordt voor levensgevaarlijke missies en experimenten en dat hij inmiddels al 15 keer opnieuw is ‘geprint’ met zijn kennis en bewustzijn intact. De problemen ontstaat wanneer hij opnieuw wordt geprint terwijl hij op wonderbaarlijke wijze nog leeft. Als Joon Ho Robocop (een duidelijke inspiratiebron) had bestudeerd dan had hij begrepen dat satire en komedie twee heel verschillende dingen zijn. De zwartkomische humor slaat de plank volledig mis, Pattinsons manier van praten is storend, Ruffalo ziet er bespottelijk uit met zijn clichématige verwitte tanden en zelfs Toni Collette (als Marshalls echtgenote) bakt er helemaal niets van met haar overdreven acteerwerk. Tim Key als een man in een duivenkostuum is het beste voorbeeld van de krampachtige, klungelige manier waarop Joon Ho komedie gebruikt om alle satirische elementen te verwoesten in deze flagrante mislukking.

Moederdag staat voor de deur en zussen Pansy [Marianne Jean-Baptiste] en Chantelle [Michele Austin] maken zich op voor een gezamenlijk bezoek aan het graf van hun moeder. Pansy is een werkloze zeurkous die constant moppert op haar echtgenoot Curtley [David Webber] en haar 22-jarige zoon Moses [Tuwaine Barrett] en op iedereen afgeeft die ze maar tegenkomt. Chantelle heeft thuis juist de grootste lol met haar dochters Kayla [Ani Nelson] en Aleisha [Sophia Brown]. Baptistes onzinnige gemekker en de reactie daarop is vaak hilarisch (haar tandartsbezoek is een hoogtepunt). Leighs overkoepelende boodschap lijkt te zijn dat mensen op verschillende manier hun verdriet verwerken. Maar je krijgt toch de indruk dat Pansy’s verdriet niet alleen gaat om het verlies van haar moeder. Het cryptische einde versterkt het gevoel dat Leigh om één of andere reden niet het hele verhaal vertelt. Het acteerwerk is fenomenaal.

Rond de tijd van haar geruchtmakende interview met Martin Bashir [Prasanna Puwanarajah] van BBC Panorama over haar vastgelopen huwelijk met Prince Charles, ontmoet Diana hartchirurg Hasnat Khan [Naveen Andrews] met wie ze een affaire krijgt. De relatie wordt bemoeilijkt door de constante aanwezigheid van paparazzi. Watts is uitstekend en het scenario geeft wat inzicht in de haat/liefdeverhouding tussen Diana en de pers en Diana’s unieke empathische vermogen met de patiënten die ze in het ziekenhuis ontmoet, maar diepgravend of verrassend is dit niet.

Mumbai is een stad voor eenzame dromers die daar blijven, omdat er in ieder geval geld en werkgelegenheid is. Verpleegkundige Prabha [Kani Kusruti] is door haar vader uitgehuwelijkt aan een man die in Duitsland werkt en woont. Ze d eelt een kamer met Anu [Divya Prabha] die met haar vriend Shiaz [Hirdhu Haroon] door de stad dwaalt. Omschreven als een film om bij weg te dromen en dat is precies wat mij overkwam. Het camerawerk van Ranabir Das mag er zijn, maar bij gebrek aan verhaal of actie droomde ik regelmatig weg en dat is geen enkel probleem. Maar daarvoor had ik ook naar het hart van de Kalahariwoestijn kunnen gaan. Of misschien nog beter: lekker op bed gaan liggen. Het soort navelstaarderij waar met in Cannes geen genoeg van krijgen – dit won daar dan ook de Grand Prix.

De kleine Maki [Max Renaudin Pratt] ontsnapt uit de klauwen van slavenhandelaar Moreno [Thierry Frémont] met dank aan een giraffe die haar leven voor hem opoffert en de Bedoeïen Hassan [Simon Abkarian] die Moreno verjaagt. Maki belooft babygiraffe Zarafa altijd te beschermen en daarom volgt hij Hassan die Zarafa meeneemt naar de Pacha [Joel Stigliano]. De raamvertelling betreft een oude man die de kinderen uit het dorp uitleg geeft waar dat nodig is en zo thema’s als eer, verdriet en de dood verteerbaar maakt voor de jongere kijkers. Avonturenfilm vol kleurrijke personages waaronder een ballonpionier en een (vrouwelijke) Griekse piratenkapitein blinkt, verbindt verschillende culturen met gedeelde menselijke waarden. Die simpele les komt met een bevredigende, uiterst ontroerende ontknoping. Een uitstekende familiefilm.

Adam [Mark Ruffalo] is een seksverslaafde die al vijf jaar sober is en het eindelijk aandurft een date aan te gaan moet Phoebe [Gwyneth Paltrow]. Adams sponsor is Mike [Tim Robbins] die ook alcoholist is en leunt op zijn trouwe echtgenote Katie [Joely Richardson], maar worstelt om zich te verzoenen met zijn zoon [Patrick Fugit] die ook een verslavingsverleden heeft. Adam en Mike kunnen desnoods ook een beroep doen op Neil [Josh Gad], een chirurg die een complexe relatie heeft met zijn moeder en haar nog niet heeft verteld dat hij seksverslaafd is. Blumberg slaagt er knap in om seksverslaving uit de taboesfeer te halen dankzij drie uitstekende hoofdrolspelers, een scenario dat de dagelijkse dilemma’s op indringende wijze inzichtelijk maakt en precies de juiste dosis (en de juiste soort) verlichtende humor heeft. Een intelligente geschreven, onderhoudende tragikomedie. In haar eerste dramatische rol houdt Alecia Moore AKA P!nk zich knap staande als Dede.

Update van de gelijknamige Britse politieserie uit de jaren 70 over een eenheid die de grenzen van de wet opzoekt om zware misdaad te bestrijden. Jack Regan [Ray Winstone] is de oude rot, George Carter [Plan B] een nieuweling die als kind de wetten van de straat ontdekte. Zij krijgen het aan de stok met een misdaadbaas [Paul Anderson] die verantwoordelijk is voor een aantal gewelddadige overvallen terwijl inspecteur Ivan Lewis [Steven Mackintosh] toekijkt of ze hun boekje niet te buiten gaan. Seks, bruut geweld, maar vooral een hoop penisnijd in deze afgezaagde Britse misdaadthriller met stemmig camerawerk, duistere muziekjes en hoop fysieke en verbale stoerdoenerij. Jammer dat de personages zo verwerpelijk zijn dat ze geen enkele sympathie opwekken.

De 87-jarige Craig Morrison [James Cromwell] merkt dat zijn echtgenote Irene [Geneviève Bujold] fysiek en geestelijk achteruitgaat. Daarom besluit hij op eigen grondgebied een nieuw huis te bouwen. Hij negeert de waarschuwingen van buurman en goede vriend Chester [George R. Robertson] en gaat aan de slag zonder vergunning. Het duurt dan ook niet lang voor een inspecteur [Jonathan Potts] hem beveelt om de bouw stil te leggen. Cromwell en Bujold veroveren meteen je hart in dit op ware feiten gebeurd verhaal dat niet alleen een liefdesverhaal is, maar ook toont hoe belangrijk het is dat vrienden en familieleden je steunen in tijden van nood.

Advocate Alice [Gemma Arterton] valt voor MI5-agent Robert Freegard [James Norton] met mysterieuze en/of mooie praatjes. Tot een vriend [Julian Barratt] vertelt wat hij over Robert heeft ontdekt. Ontzettend saai en belabberd belicht misdaaddrama gebaseerd op een artikel van Michael Bronner waarin werkelijk niets interessants gebeurt. Amateuristisch gepruts.

Victor [Colin Farrell] heeft zich opgewerkt tot vertrouweling van gangsterbaas Alphonse [Terrence Howard], maar overbuurvrouw Beatrice [Noomi Rapace] dreigt hem aan te geven bij de politie als hij haar niet helpt wraak te nemen voor (onder anderen) de littekens die ze met zich meedraagt. Tussen Victor en Beatrice ontstaat een verstandhouding die ze van elkaar afhankelijk maakt, maar om Beatrice te helpen moet Victor zich keren tegen zijn baas en dus ook tegen zijn goede vriend Darcy [Dominic Cooper]. De kleine, maar belangrijke rollen voor Isabelle Huppert, F. Murray Abraham en Armand Assante zijn signalen van Oplevs oorspronkelijke ambities, maar mede door Farrells teleurstellend onverschillige mist deze misdaadthriller de vonk die het tot leven moet laten komen. Goed uit te zitten, maar gezien de cast valt het eindresultaat toch een beetje tegen.

Een doorsneegezin wordt geteisterd door angstaanjagende visioenen en vreemde gebeurtenissen. Bij gebrek aan een rationele verklaring wenden moeder Lacy [Keri Russell] en vader Daniel [Josh Hamilton] zich uiteindelijk tot Edwin Pollard [J.K. Simmons] die zich al jaren verdiept in onderzoek naar de aanwezigheid van buitenaards leven op onze planeet. Met Stewarts regie is weinig mis. Het grote probleem is een chronisch gebrek aan originele ideeën. Simpel gezegd: die zijn er niet.

Er is weinig zo kansloos als een remake van een klassieker, maar deze to mislukken gedoemde poging om De Palma’s versie uit 1976 naar de kroon steken, liep al de mist in tijdens het castingproces. In de titelrol ontbeert Moretz de mix van onschuld en breekbaarheid van Sissy Spacek en Moore mist het venijn dat Piper Laurie verleende aan Carries geobsedeerde moeder. De keuze om Carrie al vroeg bewust te maken van haar verworven krachten voegt weinig toe en dwingt Peirce om in de finale over de schreef te gaan qua special effects waardoor dit meer doet denken aan een generieke pulphorrorfilm voor de videomarkt dan aan een klassieke horrorfilm.

stem geplaatst

De Amerikaanse pianist Wladziu Valentino Liberace was een Amerikaanse pianist die in de jaren 50 wereldwijd doorbrak als een entertainer die zijn muzikale virtuositeit losliet op populaire muziek in flamboyante shows waarin hij optrad in uitzinnige kostuums. De kandelaar op zijn piano werd één van belangrijkste handelsmerken. Soderberghs biografische film begint in 1977 wanneer de dan 58-jarige Liberace [Michael Douglas] nog steeds het imago heeft van heteroseksuele excentriekeling die “gewoon” de juiste vrouw niet heeft weten te vinden. In feite houdt hij er wisselende relaties op na met jongere mannen waaronder zijn huidige protegé Billy Leatherwood [Cheyenne Jackson]. Totdat Bob Black [Scott Bakula] hem kennis laat maken met Scott Thorson [Matt Damon], een jonge hondentrainer die zijn ambitie om dierenarts te worden, opgeeft om onderdeel uit te kunnen maken van Liberaces entourage. Wat volgt is een stormachtige relatie die niet alleen de complexe persoonlijkheid van Liberace onthullen, maar ook de problemen die voortkomen uit een maatschappij die nog altijd de heteroseksuele norm hanteert. Machoman Douglas is een opmerkelijke keuze, maar hij geeft Liberace de juiste mix van menselijkheid en camp. Matt Damon is eveneens een openbaring en Rob Lowe is ronduit hilarisch als de spreekwoordelijke “waanzinnige dokter” die voor elk uiterlijk kwaaltje wel een gegarandeerd middeltje heeft.

De 21-jarige skater Reza [Samuel Beau Reurekas] besluit een wereldreis te maken in de hoop dat hij daarna zijn toekomst kan uitstippelen. In Thailand loopt hij dwarslaesie op bij een eenzijdig ongeluk dat het gevolg is van zijn eigen roekeloosheid en daardoor belandt hij in een rolstoel. Reza’s moeder [Malou Gorter] en zussen Jane [Laura Bakker] en Tara [Clara van Kempen] zoeken naar een manier om hem vooral mentaal te steunen en Reza’s oude vrienden zijn een grote steun. Ook lotgenoot Lydia [Olga Zuiderhoek] probeert hem een hart onder riem te steken. Goed geregisseerd volwassenwordingsdrama neemt de skatecultuur (ook dankzij het puike werk van editor Joshua Menco) en de familieperikelen even serieus. Wat ontbreekt is een bevredigende ontknoping. De titel verwijst naar een vaardigheid die de zelfstandigheid van rolstoelgebruikers vergroot.

Kort nadat ze een dure ‘miniloft’ in Manhattan hebben gekocht, zitten Linda [Jennifer Aniston] en George [Paul Rudd] opeens zonder inkomen. Ze besluiten New York te verlaten en belanden in een commune vol met het type vreemde vogels dat in de jaren 70 al een cliché was. Het overdreven acteren van de cast onderstreept alleen maar hoe belabberd en aanstootgevend het script is. Een dieptepunt voor alle betrokkenen.

Door een ernstig auto-ongeluk belandt Paige [Rachel McAdams] in een coma. Wanneer ze ontwaakt kan ze zich niets meer herinneren van de vier voorafgaande jaren waarin ze samen was met Leo [Channing Tatum], maar wel haar ouders [Sam Neill, Jessica Lange] en haar ex-vriend [Scott Speedman]. Toch keert ze terug bij Leo en het leven dat ze had in de hoop dat haar geheugen terugkeert. Een proces dat zowel voor haar als voor Leo verwarrend, frustrerend en soms pijnlijk is. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal en uitstekend gecast, maar het heeft toch veel weg van de romantische nonsens uit een boeketreeksromannetje.

De vriendschap tussen CIA-agenten Tuck [Tom Hardy] en FDR [Chris Pine] loopt spaak wanneer ze ontdekken dat ze verliefd zijn op Lauren [Reese Witherspoon]. Zij houdt hen aan het lijntje om indruk te maken op haar hunky chirurg [Warren Christie]. Tuck en FDR gebruiken hun professionele kennis om Lauren te bespioneren en te stalken en elkaar het leven zuur te maken. O ja, er loopt ook nog een levensgevaarlijke crimineel [Til Schweiger] rond. Belachelijke, seksistische komedie valt zelfs niet te redden met deze cast. Een onleuke, beledigende verspilling van tijd en talent.

Pete [Paul Rudd] en Debbie [Leslie Mann] staan allebei op het punt de magische grens van 40 levensjaren te vieren en dat is een moment om te reflecteren op alle facetten van hun huwelijk. Jason Segel, Chris O’Dowd, Albert Brooks en John Lithgow verlenen extra star power aan deze amusante, maar episodische romantische komedie.

Michael [Freddie Thorp] laat zich door zijn goede vriend JP [Michel Biel] overhalen om zijn kantoorbaantje even achter te laten voor een bergvakantie in de Zwitserse Alpen. Gesteund door een groep ervaren beklimmers laat Michael zich overhalen om drie lastige beklimmingen te doen in Berner Oberland. Iedereen is zich bewust van de gevaren, maar voor Michael is dit een kans om zijn grenzen te verleggen en om eer te doen aan zijn zus Lucy [Laura Ferries] die om het leven kwam bij het beklimmen van een berg. Ryan Phillippe is de grote naam in de cast en maakt deel uit van de bergbeklimmers in dit episodische en zichzelf herhalende bergbeklimmingsdrama. De scènes in het hotel of in de kroeg weten amper te boeien, maar zodra de actie zich verplaatst naar de bergen weet Gilbey de spanning goed op te bouwen en levert hij een paar puike schrikmomenten af.

Na 28 jaar vast te hebben gezeten, komt Val [Al Pacino] en dat viert hij met zijn oude vriend en collega Doc [Christopher Walken]. Maar Claphands [Mark Margolis] eist dat Doc namens hem wraak neemt, omdat Val zijn zoon heeft gedood. Vals eerste en mogelijk laatste dag uit de gevangenis wordt een ware reünie door de verschijning van Hirsch [Alan Arkin] die vroeger vaak dienst deed als chauffeur. Goedkoop gefilmde, luchtige misdaadfilm moet het vooral hebben van de drie veteranen en die stellen niet teleur. Zonder hun aanwezigheid was dit een verwaarloosbaar niemendalletje geweest.

FBI-agent Armon [Jeremy Piven] benadert Molly [Miley Cyrus], de dochter van een privédetective [Mike O’Malley] voor een undercoveroperatie bij een meisjesstudentenclub. Alex [Lauren McKnight] is de dochter van de kroongetuige in de rechtszaak tegen een topcrimineel en Molly dient haar te beschermen, onder anderen tegen een mogelijk infiltrant. Vehikel voor Miley Cyrus inclusief make-over, mooiboy [Josh Bowman], dom blondje [Megan Park] en neurotische voorzitter [Eloise Mumford]. Licht verteerbaar, louter voer voor fans van Miley en/of niet al te veeleisende tienermeisjes.

Kort na zijn vrijlating uit de gevangenis neemt Travis [Natey Jones] een baantje aan in het restaurant van zijn oudere broer [Rolan Bell] om het mooie, kleine, rode jurkje uit de titel te kopen voor zijn echtgenote Candice [Alexandra Burke] die auditie doet voor de rol van Tina Turner in een groots opgezette musical. Hij komt zelf ook in de verleiding om het jurkje te dragen en brengt dochter Kenisha [Temilola Olatunbosun] in een lastig parket wanneer hij zijn geheim probeert te verbergen. De personages en hun onderlinge relaties zijn goed uitgewerkt en het acteerwerk (vooral van Jones) is van hoog niveau, maar Edwards cameraregie laat te wensen over.

Tweelingzussen Sofie [Carice van Houten] en Daan [Jelka van Houten] zijn liefdevol grootgebracht door hun vader Marcel [Paul Hoes] en Harm [Jaap Spijkers]. Dan krijgen ze te horen dat hun draagmoeder Jackie [Holly Hunter] hen als naaste familie heeft opgegeven bij een Amerikaans ziekenhuis en dat ze iemand nodig heeft om haar op te vangen. Roadmovie profiteert van de uitstekende chemie tussen de drie hoofdrolspelers en een scenario dat op humoristische en bij vlagen ontroerend wijze de persoonlijke ontwikkelingen de veranderende onderlinge verhouding schetst.

Tijdens aan dagje op het strand met haar ouders [Roschdy Zem, Chiara Mastroianni] wordt de 16-jarige Lise [Melissa Guers] aangehouden door de politie. Ze verzet zich niet en gaat in alle rust mee. Twee jaar later (waarvan een groot deel onder huisarrest met een enkelband) staat ze terecht voor de moord op haar beste vriendin Flore [Émilie Lehuraux]. Wat volgt is een serie hoorzittingen waarin de aanklager [Anaïs Demoustier] Lises gebrek aan uiterlijke emotie ziet als een gedeeltelijke schuldbekentenis en waarin Lises advocaat [Annie Mercier] het aangeleverde bewijsmateriaal probeert te ontkrachten. Gefilmd in het Paleis van Justitie in Nantes met veel aandacht voor detail en volstrekt overtuigend spel van de Guers, Demoustier, Mercier en (als president van het tribunaal) Pascal Garbarini, maar Demoustier volhardt wel erg rigoureus in zijn drang naar authenticiteit waardoor het dramatisch uiteindelijk erg vlak blijft.

Sylvia [Jennifer Hoffman] besluit tijdens aan All Inclusive vakantie op Bonaire met haar gezin dat ze het heeft gehad met haar echtgenoot Jacco [Tibor Lukács]. Ze laat zich verleiden door gladjakker Serge [Matthijs van de Sande Bakhuyzen]. De hormonen van 17-jarige dochter Loïs [Aiko Beemsterboer] spelen op dankzij mooiboy Rogee [Thijs Boermans] en zoon Bink [Bing van Son] kruipt geleidelijk uit zijn schulp. Smakeloze komedie met als kers op de taart Jochum ten Haaf als entertainer Bob die in bikini aquarobics geeft. Frank Lammers zag een verblijf op Bonaire voldoende zitten en komt zijn gage innen in deze beschamende, hopeloos geacteerde en uiterst gedateerde klucht met een flinke dosis vals sentiment tijdens de ontknoping.

Joep [Max van den Burg] heeft zich zo diep in de nesten gewerkt om zijn gezin te onderhouden dat Alex [Hajo Bruins] hem met de dood bedreigt als hij zijn schulden niet afbetaalt. Daarom gaat Joep met zijn echtgenote [Lottie Hellingman] en dochter Saskia [Amalia Yuno] op “vakantie in eigen land”. Het gezin belandt in een vakantiehuisje waar ze een Sinti-familie als overburen hebben. Tegen de zin van haar ouders raakt Saskia bevriend met haar tijdelijke buurjongen [Gianni Janzen]. Zonderling familiedrama dat luchtig doet over ouders die elkaar slaan en joyridende kinderen en met een gemakzuchtige, absurde ontknoping. De observaties van de Sinti zijn amusant en de kinderen doen het niet onaardig, maar het scenario is zeer matig.

De jaloerse, manipulatieve Mark neemt wraak voor de affaire die zijn ongelukkige echtgenote Emma [Megan Fox] had met Tom door haar te lokken naar een afgelegen vakantiehuisje, zichzelf aan haar vast te ketenen en vervolgens een kogel door zijn kop te schieten. Zonder eten, zonder communicatiemiddelen en onder barre, winterse omstandigheden moet Emma een manier vinden om te overleven. En dan komen er ook nog twee huurlingen om haar af te maken. Het kat-en-muisspel dat volgt, heeft een paar aardige momenten, maar het plot is volstrekt belachelijk. Fox lijkt zich ook af te vragen hoe ze in zo’n absurde thriller is beland.

In de wetenschap dat ze niet lang meer te leven heeft, vindt Marion [Vanessa Redgrave] vreugde door te zingen in een seniorenkoor dat onderleiding staat van Elizabeth [Gemma Arterton]. Echtgenoot Arthur [Terence Stamp] worstelt ondertussen met de gedachte dat hij gefaald heeft als echtgenoot en als vader van James [Christopher Eccleston] met wie hij al jaren een moeizame relatie heeft. Na Marions onvermijdelijke overlijden vindt Arthur dankzij Elizabeth en het koor een manier om zijn frustratie, verdriet, maar vooral zijn liefde voor Marion uit te drukken. Tranentrekker is soms schaamteloos sentimenteel en de repetities van het koor zijn soms wel erg jolig, maar als puntje bij paaltje komt, zorgt de voortreffelijke cast (inclusief de ontwapenende Orla Hill als kleindochter Jennifer) voor een flinke brok in de keel. De vertolking van het liedje waar de titel naar verwijst, is een absolute hartenbreker.

Patrick [Bradley Cooper] komt vrij na acht maanden verplichte opname in een psychiatrisch ziekenhuis wegens de mishandeling van de minnaar van zijn echtgenote Nikki [Brea Bee]. Pat komt onder toezicht te staan van zijn liefhebbende moeder [Jacki Weaver] en zijn sceptische vader [Robert De Niro] en gelooft als enige dat zijn huwelijk met Nikki nog staat als een huis. Door allerlei triggers (waaronder het liedje ‘My Cherie Amour’ van Stevie Wonder) lukt het hem niet zijn leven op te pikken. Totdat hij Tiffany [Jennifer Lawrence] ontmoet die de dood van haar echtgenoot nog aan het verwerken is. O’Russell mixt elementen van psychologisch drama en screwballcomedy en met hulp van de uitstekende cast bouwt hij op naar een schitterende ontknoping. Droomrollen voor Cooper, Lawrence en De Niro en Weaver blijft knap overeind in de meest conventionele rol in deze met prijzen overladen publieksfavoriet.

Marty [Colin Farrell] wil een scenario schrijven voor een film met de titel ‘Seven Psychopaths’ en vraagt zijn goede vriend Billy [Sam Rockwell] om hulp. Die besluit op eigen houtje een advertentie te plaatsen waarin hij mensen oproept om psychopatenverhalen te delen. Het is een kwestie van tijd voor de eerste psychopaat zich meldt. En wat dan? Farrell is goed in de hoofdrol en er zijn fijne bijrollen voor Woody Harrelson en Christopher Walken, maar met een overdaad aan vermeende slimmigheidjes en ironische terzijdes doet McDonagh te hard zijn best om de lachers op zijn

Na een beschermde opvoeding als lid van het Britse koninklijk huis trouwt Caroline Matilda [Alicia Vikander] in 1766 met de Deense koning Christian VII [Mikkel Boe Følsgaard] over wie ze lovende verhalen heeft gehoord. Christian gedraagt zich echter als een imbeciel en houdt er meerdere affaires op na, ook in zijn eigen paleis. In overleg met het Deense kabinet besluit Christians moeder Juliane Marie [Trine Dyrholm] dorpsarts Johann Friedric Struensee [Mads Mikkelsen] aan te stellen om Christian in het gareel te houden. Zijn komst zorgt voor grote verandering in koninklijk paleis en niet op de manier die Juliane Marie en het kabinet hadden gehoopt. De titel verraadt al in welke richting het gaat. Het gebrek aan verrassingen wordt gecompenseerd door uitstekend presterende cast (met Følsgaard als uitblinker) en de make-up, kostuums, sets en het camerawerk zijn prachtig. Vooral (maar niet uitsluitend) een aanrader voor liefhebbers van kostuumdrama’s dus.

Daniël Kooij [Daniël Boissevain] is de voorganger van een Pinkstergemeente. Wanneer hij besluit zijn werk elders voort te zetten, neemt hij alleen zijn beoogde opvolger Thomas [Jonas Smulders] in vertrouwen. Thomas kan het geheime nieuws niet verborgen houden voor zijn echtgenote [Selin Akkulak] en al snel is iedereen op de hoogte. Dat blijkt niet de enige reden waarom Daniël vervolgens besluit Marjolein Markusse [Sanne Langelaar] aan te wijzen als zijn opvolger. Thomas voelt zich gepasseerd en belandt in een geloofscrisis die hem dwingt om kritisch te kijken naar hemzelf, zijn geloof en de banden met de Pinkstergemeente, waaronder die met zijn vader [Job van Gorkum] en moeder [Bianca Krijgsman]. Smulders is goed in een drama dat er onvoldoende in slaagt om de implicaties van Thomas’ twijfels over te brengen. Daardoor lijkt het veel gedoe om niets.

stem geplaatst

Nadat zijn 50-jarige halfbroer Erik een celstraf heeft uitgezeten, nodigt de 28-jarige Olivier Erik en zijn 70-jarige vader Tony uit voor een uitje in de bergen. Het feit dat Olivier en Tony per vliegtuig moeten afreizen naar de VS geeft al een indicatie van de afstand die er letterlijk en figuurlijk is tussen Erik, zijn vader en zijn halfbroer. Tijdens de trip komt regelmatig oud zeer naar boven en dat levert indringende, spannende momenten op. Het probleem is dat Garcia vaag blijft over de ware redenen voor Eriks familietrauma’s.

Onder strikte voorwaarden is euthanasie in België al 20 jaar toegestaan. Deze documentaire bestaat uit gesprekken van artsen die daarvoor beschikbaar zijn met patiënten (ook uit Frankrijk) die overwegen of hebben besloten door middel van euthanasie een einde aan hun leven te maken. Hardy en Lejeune gebruiken een objectieve filmstijl om de integriteit van hun film te bewaken. Voor een korte film was dat prima geweest, nu begint het halverwege te voelen als een droge herhaling van zetten, hoe indringend en leerzaam die gesprekken ook zijn.