Dark Skies (2013)

Nee dit vind ik ook helemaal geen horror. Het is gewoon een sciencefiction film en dan een Alien Abduction. Als je niet van dit genre houd dan kan ik me voorstellen dat je Dark Skies niks vind. Voor een Alien Abduction film vind ik dit wel een hele goeie film. Ach ja, ieder zijn eigen smaak he

Zeer onderhoudende en spannende film. Vooral die scene waarbij die lange alien in de slaapkamer over het jochie gebogen stond is heel creepy. Als je van het UFO-genre houdt is dit een must see.

Science fiction film,want horror is het niet.toch best boeiende film.

Ik zat me dood te ergeren in delen van de film, stel je voor je hoort iets in huis nachts en je gaat naar beneden, dan is toch het eerste wat je doet de lichten aansteken maar nee hoor deze mensen blijven rondkijken in het donker.

Ik zou Dark Skies geen horror noemen. Eerder een scifi thriller. En dan een van de wat subtielere soort.

De film volgt een gemiddelde Amerikaanse familie met geldproblemen. Er gebeuren steeds vreemdere zaken. En deze zaken leiden uiteindelijk tot een climax. Redelijk rechttoe rechtaan allemaal dus. Maar wel keurig uitgevoerd.

Je blijft toch steeds benieuwd wat het volgende is dat er gaat gebeuren. En je voelt de groeiende wanhoop en onmacht bij de lieve ouders die langzaam de grip kwijt raken. Hier en daar zijn de situaties waar ze tegenaan lopen ook best goed bedacht.

In grote lijnen vind ik Dark Skies vergelijkbaar met een film als The Others. Maar met de manier waarop de bijzonder sfeervolle thriller met Nicole Kidman prachtig opbouwt naar een grandioze finale, kan deze film van Scott Stewart zich absoluut niet meten. Wat niet wegneemt dat het alsnog een prima thriller is.

Spannend en griezelig met een vleugje horror.

Review Moviemeter challenge 2024: Potverdikkie, kom ik er na pak hem beet 10 minuten achter dat ik deze toch al eens gezien had... Loont misschien toch om buiten de horror challenge om wat beter bij te houden welke films ik gekeken heb, al is het maar door een waardering te geven, wat ik vaak nalaat. Kom er zo toch geregeld achter dat ik al best wel wat gezien heb, maar wat ik gewoonweg vergeet, afijn dan zal het ook wel niet zoveel indruk hebben gemaakt tijdens een eerste kijkbeurt. Ik vind het zonde om een film dan uit te zetten en alsnog een andere te kiezen, dus heb hem maar uitgezeten. Geen vervelende film met best wel een aantal spannende momenten, alhoewel ik er ook niet echt kapot van ben, magere voldoende van mij. Ik moet ook zeggen dat ik Keri Russel ondertussen wel ga herkennen van andere films en volgens mij vind ik veel waar zij in speelt sowieso middelmaat (alhoewel ik de scene met de bezichtiging wel kon waarderen), ook de vader kon mij niet echt bekoren, alhoewel ik best kan begrijpen dat je niet direct meegaat in de ogenschijnlijke waanzin van je vrouw Vandaag weer een vrije dag en voor de zoveelste keer deze challenge wordt deze anders ingevuld dan het kijken van horror, beetje jammer al die andere verplichtingen, had al heel wat meer prentjes afgewerkt kunnen hebben dan de 6 waar ik nu op zit... Maar we hebben nog even, slow and steady!

Ik vond deze best geslaagd. Ik vind het sowieso wat eng wanneer iemand in het half duister je aanstaart zonder de te bewegen of geluid te maken. Die gegevens komen pas later in de film aan bod. De film bouwt voornamelijk spanning en mysterie op via onverklaarbare gebeurtenissen. Best onderhoudend allemaal.

We volgen een modaal suburb Amerikaans gezin. Eentje met financiële problemen weliswaar welk zwaar doorwegen op de algemene mood binnen het koppel. Wie inderdaad houdt van ufo's en aliens zit hier wel goed. Geen gore of zuivere confrontaties hier, buiten wat silhouetten is er nauwelijks wat te beleven. Voor mij werkte het wel, ook omdat ik wel in het verhaal zat.

JK Simmons heeft een kleine rol hier, dat mocht van mij best verder uitgewerkt geweest zijn. De man vond ik maar matig, dan vond ik de vrouw beter. Degelijk, zonder meer.

Deze sci-fi thriller toen de tijd in de bios gezien, vond het toen een goeie film, en nu ruim 10 jaar nog steeds. Dit soort films met onverklaarbare gebeurtenissen doen het altijd goed bij mij. Had me niks verbaast als één van schrijvers van The X-Files hieraan had meegeschreven. De hele cast zet een goede rol neer, maar voor mij sprongen Lacy (Keri Russell) en Jesse (Dakoto Goya) er het meeste uit. Jesse deed me vooral aan mezelf denken toen ik net aan puberen was. Wat onzeker bij de meiden, en toen eindelijk na je eerste zoen voelde je je de gelukkigste man op aarde. Kleine maar leuke rol van J.K Simmons, die hen schokkende informatie verschaft.

Goeie twist ook op het eind.

Een doorsneegezin wordt geteisterd door angstaanjagende visioenen en vreemde gebeurtenissen. Bij gebrek aan een rationele verklaring wenden moeder Lacy [Keri Russell] en vader Daniel [Josh Hamilton] zich uiteindelijk tot Edwin Pollard [J.K. Simmons] die zich al jaren verdiept in onderzoek naar de aanwezigheid van buitenaards leven op onze planeet. Met Stewarts regie is weinig mis. Het grote probleem is een chronisch gebrek aan originele ideeën. Simpel gezegd: die zijn er niet.

Herziening bevestigt het oorspronkelijke cijfer. Regisseur Scott Stewart levert uitstekend werk af wanneer het aankomt op de waarborging van het mysterie en de opbouw van sfeer. Dark Skies vormt daarbij een vlekkeloze combinatie tussen bovennatuurlijke en buitenaardse elementen, alhoewel de richting tegen de finale aan duidelijk naar dat tweede trekt. Het acteerwerk van zowel de jonge als de volwassen castleden is keurig, het verloop van gebeurtenissen is boeiend en de film duurt vooral nergens te lang. Er worden inderdaad wel een aantal onnodige elementen aan de plot toegevoegd en heel erg spannend wil het nergens worden, maar kwaliteit wordt hoe dan ook geleverd.

Dark Skies heeft op een aantal momenten wel de juiste sfeer te pakken, maar is als geheel toch wat teleurstellend naar mijn mening. Dat personages in horrorfilms niet al te snuggere dingen doen is natuurlijk niks nieuws onder de zon, maar hier is het wel dusdanig extreem dat het irriteert. Zo komt er werkelijk niemand op het idee om eens het licht aan te doen - deze personages kiezen er liever voor om volledig in het donker rond te struinen - en wanneer ze eindelijk iets meer te weten komen en het advies krijgen dicht bij elkaar te blijven... gaan ze uit elkaar zodra de eerste de beste alien komt aankloppen. Ik snap dat het allemaal in dienst van het horrorelement gebeurt, maar het tart alle logica en werkt afleidend.

Eigenlijk is de film op zijn sterkst wanneer er zo weinig mogelijk bekend is. Het onbekende en het onverwachte, zoals de scène met de vogels of die met Lacy en het raam, zorgt wel voor een wat onbehaaglijk gevoel. Zodra de marsmannetjes eenmaal in beeld zijn geweest (en blijkt dat ze qua design ook nog niet al te veel afwijken van de stereotype alien die wij altijd voor ogen hebben), is het sfeervolle er wel vanaf. Het mondt allemaal uit in een ietwat flauwe climax, die ervoor zorgt dat je op je honger blijft zitten. Acteerwerk is dan nog best aardig - ook van de jongere cast - maar het maakt weinig goed. Keri Russell vind ik altijd een prettige verschijning, maar ook zij kan dit zaakje niet redden.

2,5*