menu

Eric Clapton: Life in 12 Bars (2017)

Alternatieve titel: Eric Clapton: Gered door de Blues

mijn stem
3,78 (27)
27 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Documentaire / Biografie
135 minuten

geregisseerd door Lili Fini Zanuck
met Eric Clapton

Is het leven van gitaargod Eric Clapton, met z'n vele ups en downs, samen te vatten in ruim twee uur? Eric Clapton: Life in 12 Bars laat zien van wel, waarbij de nadruk op zijn beginperiode ligt. In de jaren zestig speelde hij achtereenvolgens bij The Yardbirds, John Mayall & the Bluesbreakers en supertrio Cream. De populariteit van zijn door de blues gevormde stijl zorgde ervoor dat zwarte muzikanten, met name in Amerika, geaccepteerd werden. Het waren ook de jaren dat het opschrift 'Clapton is God' op muren gekalkt werd. Deze volledig uit archiefmateriaal samengestelde film gaat zowel in op zijn muzikale loopbaan als zijn privéleven.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=nrAvDFmE9i4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van zoutzak
4,0
Hier kijk ik enorm naar uit.

avatar van zoutzak
4,0
Vanavond, donderdag 31 mei én 7 juni 2018 om 22.55 uur op NPO2. Het wordt dus in twee delen uitgezonden. Aanrader!

avatar van kos
4,0
kos
Dank voor de tip!

avatar van Zeriel
3,0
Boeiende levensloop en docu. Er had wel wat meer muziek ingemogen, daar draait het toch om zou je zeggen bij een muzikant. Het lijkt hier vooral om relaties te gaan, met vrouwen en andere muzikanten.

Opvallend dat er met geen woord gerept wordt over Bob Marley, die zijn doorbraak mede te danken heeft gehad aan Clapton's cover van I shot the Sheriff.....

avatar van Hendrick99
3,0
Vergelijking dringt zich op met de documentaire over Jan Akkerman (Het uur van de wolf). Deze vond ik toch beter en toegankelijker, mede doordat hij enige tijd gevolgd werd door een cameraploeg. De documentaire over Clapton bestaat puur uit archiefmateriaal en blijft daardoor een stuk droger en afstandelijker. Meer dan een "3" kan ik er niet van maken...

avatar van kos
4,0
kos
Voor Clapton fans toch wel erg genietbaar.
Had eigenlijk ook wel wat willen zien van de periode met Phil Collins.

avatar van Tarkus
5,0
Prachtige documentaire over een van de beste gitaristen ter wereld.
Ik kende een beetje de levensloop van Clapton, maar dat hij zo diep heeft gezeten dat verbaasde me toch.
Het wel erg trieste moment in zijn leven is het verlies van zijn zoontje dat op een zeer tragische manier het leven verliest.
Maar het heeft er ook voor gezorgd dat Eric Clapton er weer bovenop kwam en als eerbetoon aan zijn overleden zoon zich volop op de muziek stortte en de drank en drugs afzwoor.
Deze documentaire is een levensverhaal van Clapton van bij de geboorte tot aan zijn prachtige Crossroads festivals, die ik allen ten zeerste kan aanbevelen, ze zijn alle 4 verschenen op DVD en Blu-ray !!

5,0
Zelden zo genoten. Top documentaire! Enige minpuntje was dat er geen aandacht werd besteed aan (het begin van) zijn solocarrière.

avatar van Metalfist
4,0
Clapton is God

Bovenstaand is een iconische zin die zijn eigen leven is beginnen leiden (het werd ooit als graffiti op een muur gespoten ten tijde van Eric Clapton's periode bij John Mayall’s Bluesbreakers en de foto ging nadien de wereld rond) en waar ik het altijd een beetje moeilijk mee heb gehad. Niet dat Clapton zo'n slechte gitarist is natuurlijk, maar de klik was er niet en naar mijn gevoel was hij een tikkeltje overroepen. De klik kwam er echter wel toen ik jaren geleden de biografie las die de gitarist samen met Christopher Simon Sykes schreef en vanaf dan was het opeens grote liefde.

De laatste jaren meer en meer into Clapton geraakt en dan uiteraard ook benieuwd geraakt naar deze documentaire. Lili Fini Zanuck kiest in ieder geval wel voor een interessante aanpak. In plaats van de traditionele floating heads die allemaal iets liefs over Clapton komen vertellen, wordt er enkel en alleen gebruik gemaakt van archiefmateriaal. Je vraagt je af waar ze het allemaal vandaan heeft gehaald, maar de beginperiode met onder andere The Yardbirds en John Mayall zijn goed gedocumenteerd. Verder de gebruikelijke structuur met de rise en de fall (mooi ook dat dit geen al te eenzijdig portret wordt maar dat de destructieve kanten van Clapton niet uit de weg worden gegaan) maar naar het einde gaat het opeens wel allemaal heel erg snel. De tragedie rond Connor en het Unplugged concert wordt nog besproken en dan wordt er in een sneltreinvaart doorgegaan naar vandaag de dag. Wel mooi hoe dit start met het eerbetoon van Clapton aan BB King en hoe het eindigt met het eerbetoon van diezelfde BB King aan Clapton.

Een documentaire van meer dan 2 uur en toch voel je nog altijd dat er stukken missen. Zo had ik gerust wel nog iets willen zien over zijn soundtrack werk (onder andere voor de Lethal Weapon franchise), over zijn samenwerkingen met andere artiesten (er is een versie van Brown Sugar met Clapton op gitaar) en ga zo nog maar even door. Toch is dit zeker een interessante zit. Ietwat afstandelijk misschien vanwege het enkel gebruiken van archiefmateriaal maar dat went wel.

4*

avatar van Brix
4,0
Metalfist schreef:
Clapton is God
Wel mooi hoe dit start met het eerbetoon van Clapton aan BB King en hoe het eindigt met het eerbetoon van diezelfde BB King aan Clapton.
4*

Als Clapton "God" is dan is BB King "God de Vader"
Want aan het kopiëren van diens stijl van gitaarspelen heeft daar Eric ontiegelijk veel te danken, en dat heeft hij ook nooit onder stoelen of banken gestoken.
Maar je moet het wel kunnen natuurlijk, en hij heeft het verder uitgebouwd.
En een mooie publicity boost was die kreet op de muren absoluut.

King wist ook heel goed dat hij zijn populariteit bij de blanke bluesfans weer te danken had aan de Engelse bluesgitaristen die de Blues populariseerden in de sixties.

Clapton's opvolger bij John Mayall's Bluesbreakers was de niet minder getalenteerde Peter Green, van wie BB King ooit zei : "the only one who gave me the cold sweat is Peter Green" , en "He's got more talent in his little finger than I have in my whole hand".
(Helaas is het met Green later een minder goede kant op gegaan)

Gast
geplaatst: vandaag om 23:58 uur

geplaatst: vandaag om 23:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.