September 5 (2024)

Vanaf 27 februari 2025 in de bioscoop (Paramount Pictures via Universal Pictures International Netherlands)

EDIT: vanaf 6 maart 2025 in de bioscoop.

September 5 review – taut media procedural revisits Munich Olympics | The Guardian

In het jaar 2005 had ik voor het eerst de film Munich gekeken. Toen vond ik de film niet zo geweldig. Wellicht beleefde ik de film op een andere manier, dan hoe ik nu films bekijk. Je leeftijd bepaald ook je interesse.

Afgelopen jaar heb de film Munich (2005) opnieuw bekeken, Ik vond het een prachtige, interessante en aangrijpende film. Vandaag heb ik de film September 5 gekeken. Deze film sluit heel goed aan op de film Munich (2005). Hiermee bedoel ik te zeggen: Wat er toen allemaal gebeurde tijdens deze gijzeling in München, bekijk je nu (door deze film) uit andere ogen. Alle dingen die in September 5 gebeuren, kon ik goed plaatsen door de film Munich (2005).

Aan te raden is om eerst Munich (2005) te kijken en daarna September 5 (2024). Wellicht niet direct achter elkaar.

intense film met uitstekend acteerwerk en een script dat slim in elkaar steekt. Een echte acteursfilm waarbij de regisseur wel zorgt dat de vaart erin blijft. September 5 is ook een geschiedenisles, hoewel de meeste mensen wel zullen weten hoe alles in elkaar steekt en wat voor tragische afloop deze gijzeling zal hebben.

Deze maand is ‘September 5’ in de bioscoop, maar met de tagline BASED ON A TRUE STORY ben ik bang dat deze zal gemanipuleerd zijn op dezelfde manier dat Spielberg dat deed met zijn versie van de feiten in de film ‘Munich’ (2005)?

Dan kan je beter naar Kevin Macdonald’s Oscar winnende film ‘One Day in September’ (1999) kijken om te zien hoe het echt ging rond die incident bij de 1972 Olympische Spelen in München.

One Day in September (Film, 1999)

September 5 of de plot van September 5 komt over als een verhaal gebaseerd op de echte verhaal, en dan met een Hollywood sausje

Intens docudrama over de sportafdeling van het amerikaanse televisiestation ABC, dat min of meer toevallig live verslag doet van de terroristische akties in het München van 1972. Sterk gespeeld en spannend in beeld gebracht, met een mooie integratie van de onvergetelijke archiefbeelden in de rest van de film. Het tijdsbeeld is ook fraai gerealiseerd. En, ook al weet je hoe het afloopt; het tragische einde komt toch weer hard binnen.

Best wel een redelijke film over de aanslag tijdens de Olympische spelen van 1972. Ik kan het me nog herinneren dat het gebeurden en dat het op tv was, maar heel veel weet ik er niet meer van want ik was toen nog maar 9 jaar. Ik wist nog wel dat alle elf Israëlische atleten gedood werden. Verwacht niet een film die veel van de Palestijnse terroristen laat zien, of van de kamer waarin de atleten gegijzeld werden. De hele film speelt grotendeels in de controlekamer van de ABC studio af. Maar ondanks dat is het niet echt een saaie zit.

Toevallig heb ik enkele dagen nadat ik deze film September 5 (2024) heb gekeken, de documentaire One Day in September (1999) gezien. Dit was inderdaad een goede docu en gedetailleerd. In grote lijnen kloppen de films Munich (2005) en September 5 (2024) wel. Maar zoals bij iedere film, zit er ook een eigen sausje overheen.

Realistisch in beeld gebracht drama die de gijzeling laat zien vanuit zender ABC perspectief.

Film speelt zich dan ook voornamelijk af in de regiekamer van de zender.

Beelden zien er jaren 70 authentiek uit.

3.5*

Wat een kaa u tee film; vanuit het perspectief van een tv-zender cq regie kamer. Leuk geprobeerd. Maar niet heus.

Redelijk drama. Het verhaal is bekend, maar de weergave vanuit het perspectief van de regiekamer is origineel. Het eerste deel is wel wat aan de taaie kant, maar net als je bijna wilt afhaken komt er een impuls dat getriggerd wordt door een wending tijdens de gijzeling. Vanaf dat moment komt de vaart erin en komen de morele dilemma's goed naar voren wat leidt tot een interessant drama. Het acteerwerk is goed. Visueel ijzersterk, het is net een film die gemaakt is in de jaren '70. Daarnaast is de combinatie met de echte archiefbeelden een fraai pluspunt. 3.5

5 september 1972 gaat te boek als de datum waar voor het eerst een terroristische daad live te volgen is op tv. Het op waargebeurde feiten gebaseerde September 5 geeft een relaas over de terroristische daad tijdens de olympische spelen in Duitsland, München 1972.

Hoewel de uitkomst gekend is houd de cineast je bij de les. Met Marianne, vertolkt door Leonie Benesh bekend van het sterke Das Lehrerzimmer.

Ons oordeel:

September 5 - Fast Forward review

Je moet er voor zijn.

Minder voor mij.

Ik zie graag waargebeurde films maar toch op een andere manier gebracht.

Het is 5 september 1972 in München. De tiende dag van de Olympische Spelen. Achter de schermen op de sportredactie van de Amerikaanse zender ABC die in München aanwezig is en live verslag doet van de wedstrijden heerst routineuze hectiek. Die routineuze hectiek staat op het punt te veranderen in paniekerige hectiek als het bericht komt dat een groep Palestijnse terroristen elf leden van het Israëlische team heeft gegijzeld. De sportredactie draagt de verslaglegging niet over aan de ervaren collega’s van het nieuws in New York, maar neemt de berichtgeving zelf ter hand. Wat volgt is verrekte interessant, behoorlijk spannend en zeer ontstellend.
De film gaat niet over de gijzeling. Die komt uiteraard wel ter sprake want is de aanleiding voor alle hectiek, maar speelt voornamelijk een rol op de achtergrond. De personages waar het in deze film om draait zijn allen op een of andere manier verbonden aan de sportredactie en moeten opeens omgaan met een situatie waarop zij niet zijn voorbereid. September 5 schetst hoe het team moet improviseren om allerlei problemen op te lossen om het nieuws live te kunnen brengen. De meeste tijd bevindt de kijker zich in de redactieruimte te midden van het tumult. Van alles komt voorbij. Praktische zaken, morele afwegingen onderling gekissebis. En alles onder voelbare hoge druk.
Omdat de camera van ABC gericht is op het appartement waar de Israëliërs gegijzeld zijn en alle bewegingen rondom het appartementencomplex worden waargenomen en live worden uitgezonden, borrelen morele vragen op. Waar ligt de scheidslijn tussen informatieverstrekking en voyeurisme? Welke verantwoording dragen de media bij het verslaan van een terroristische actie? Hoe belangrijk is het welzijn van de gegijzelden afgezet tegen het recht om informatie te verstrekken? Het was de eerste keer dat een terroristische actie live op tv was te volgen. De camera van ABC registreert dan ook onverwachte en opzienbarende dingen. Zo tonen de beelden aan dat de uitzendingen ook door de terroristen werden bekeken en dat de leider van de Palestijnen zich als een volksheld gedraagt omdat hij weet dat hij op tv is te zien. Ook worden de ‘geheime’ acties van de Duitse politie om de Palestijnen te overmeesteren gewoon uitgezonden. Hoe naïef allemaal en hoe ontstellend.
September 5 is een boeiende film. Een film waarin een hoog tempo, hectiek en grote druk de hoofdrollen spelen. Rustmomenten zijn er amper. Hoewel de sportredactie zelf niet in gevaar is, ontwikkelt de film zich tot een ware thriller. Natuurlijk is de uitkomst bekend, maar het is fascinerend en spannend om vanuit een ander perspectief te kunnen zien hoe hier geschiedenis wordt geschreven.

Dat dacht ik toen ik de plot las ook. En tevens toen ik de trailer zag. Maar behoudens een enkele hele kleine valse noot aan het eind komt dit niet op z'n Hollywoods naar voren. De film doet qua toon en gevoel eerder denken aan United 93.

Geweldige film. Door de plot en en de trailer had ik wel eerst lichte twijfels (Wordt het te zwaar drama? Te veel op emoties spelen? Te gescript? The Hollywood-achtig?) maar niets van dat alles. Vanaf seconde 1 zat ik in de film en is dit vooral een spannende thriller die goed gebruikt maakt van het moment zelf. Wat ik bedoel: je gaat echt mee met die personages die op dat moment nog geen idee hebben wat er precies speelt en dat maakt de film toch een soort van spannend. De documentaire-achtige stijl met losse camera en bepaalde shots die een docu suggereren wordt dat gevoel nog eens versterkt. De film voelt enorm realistisch an. Door de structuur (vrijwel volledig vanuit een regiekamer ver weg van de gebeurtenissen) en die documentaire-achtige stijl deed de film al snel denken aan die andere sublieme thriller (United 93, ook al omdat het daar draait om laffe terroristen die onschuldige burgers pakken en je de film bekijkt vanuit omstanders vooral). Visueel ook fijn (alsof het toen geschoten was maar de film ziet er wel aantrekkelijk uit) en met sterk acteerwerk. Het tempo is ook uitstekend.

Wat ik nog het fijnste vond is dat je kijkt naar mensen die hun job doen en dat goed doen. Ik las weleens boekjes van Mart Smeets waar hij vrij helder hetzelfde beschrijft hoe men live televisie soms moet maken en dat weet de film uitstekend over te brengen. Over keuzes die gemaakt worden maar ook de stress en druk en het tempo tijdens de regie en het overzicht dat een regisseur moet hebben. Dat komt in deze film allemaal terug. Je krijgt gaandeweg de film gewoon een mooi inkijkje in die wereld. En dat zonder verder vals sentiment of Hollywoodiaanse huilbuien (alleen aan het eind als blijkt dat de gijzelaars dood zijn en er wat stemmige muziek intreedt, maar ook dat is een miniem moment). 4,5*.

Had er wat meer van verwacht. Het verhaal is natuurlijk nogal bekend, zelfs tot in detail.

Maar door de focus op louter het ABC sportnieuwsteam is het eigenlijk ook een beetje beperkt en saai. Ondanks de verder prima sfeer en performance.

Spannende en claustrofobische thriller over journalistieke integriteit. Fijne dialogen, fijn spel, en daarnaast ook een film waar het tempo altijd goed in zit. Dat gevoel van live verslaggeving maakt het allemaal erg pakkend, ook al weet je de afloop al. Er is veel aandacht voor de logistieke en technische kant van het werk, wat ook best boeiend is. Ik vond de ethische dilemma's wel dermate plichtmatig en simpel geschetst worden dat je zou kunnen denken dat de film partij kiest.

Zeer sterke docufilm, bezien vanuit de ABC journalisten die daar live verslag van deden. Pijnlijk is het geklungel van de Duitsers tijdens en na de gijzeling. Die Spelen hadden direct afgebroken moeten worden.

Heeft gelukkig weinig te maken met Spielbergs nogal overschatte Munich en eigenlijk ook niet zoveel met de docu 3 Days in September die ik wel ok vond. Maar deze film is beter.

Deze film heeft meer te maken met films als All The Presidents Men en United 93. September 5 is vooral een ode aan goede journalistiek. De film gaat over de reactie van het team van sportredacteuren als ze op de olympische spelen van 1972 geconfronteerd worden met de gijzeling van atleten en coaches uit de Israelische ploeg door Zwarte September. Het team schakelt heel snel en zit bovenop het nieuws. Moet regelmatig schakelen en improviseren. Wordt geconfronteerd met de invloed van hun eigen beelden op de situatie en moet keuzes maken. Erg goed geschreven en voortreffelijk geacteerd. Ook een zeer knappe mengeling van archiefbeeld en nagespeelde scenes. En de film trapt nergens in de verleiding om van zijn eigen onderwerp af te wijken door naar binnen te gaan bij de gijzeling of bijvoorbeeld iets te doen met het priveleven van de journalisten. De film houdt het heel zuiver.

Boeiend kijkje achter de schermen anno 1972.

Professioneel gemaakt, snel gemonteerd, af en toe een dilemma in het verhaal gestopt, en vooral beheerst: geen liefdessubplot, geen spanning verhogende muziek, enz.

Maar je moet ervan houden en aan mij is de film niet besteed: teveel alles op een presenteerblaadje geserveerd.

(dat krijg je, als je onbevangen films wilt zien, en dus vooraf geen trailers kijkt en geen recensies leest)

Ook al vind je in deze film volgens mij helemaal geen statement met betrekking tot de huidige gebeurtenissen in het Midden-Oosten, ik kan me er op dit moment niet toe zetten het te gaan kijken. Misschien op een later moment mja dan zijn de huidige gebeurtenissen waarschijnlijk veel erger afgelopen dan nu al het geval is. Zou je dit onderwerp nu wel extra willen belichten...

Uitstekende film over het live televisie verslag van de gijzeling tijdens de Olympische Spelen in München. De film is geheel uit het perspectief van de televisie controlekamer met goed en naadloos gebruik van archiefmateriaal. Spannend vanwege de (morele) besluitvorming en ook de techniek van destijds.

Best aardig maar ook niet meer dan dat.

Beetje een overbodige film wat mij betreft.

We kijken mee op de redactie, waar druk heen en weer geschakeld wordt tussen camera A en camera B, actie suggererend die er niet is. Vermoeiend… van de echte gebeurtenissen krijgen we maar weinig mee, net als dat de redactie dat toen niet meekreeg waarschijnlijk. Maar wij weten natuurlijk in principe alles al…

Saai en voorspelbaar

Het was vast opwindend om daar toen bij geweest te zijn, maar het levert niet perse een goede film op, als je het alleen daar bij laat.

De gebeurtenissen zijn bekend, en ook verfilmd, dat het er ongeveer zo aan toe gaat op een redactie is ook geen verrassing.

Reconstructie van de gijzelingsactie de plaats vond op 5 september 1972 in het Olympisch dorp tijdens de Spelen in München. Tien Israëlische atleten en coaches worden vastgehouden in hun appartement en alleen de crew van de sportafdeling van de Amerikaanse televisiezender ABC beschikt over de faciliteiten om hier verslag van te doen. Fehlbaum gebruikt de oorspronkelijke camerabeelden, maar toont vooral hoe de betrokken journalisten omgaan met de journalistieke en ethische dilemma’s. Als je niet bekend met de uiteindelijke afloop is dit ook nog eens een uitstekende nagelbijter, ook dankzij de nerveuze score van Lorenz Dangel. Fascinerend op alle vlakken. Een mooie aanvulling op de Oscarwinnende documentaire One Day In September. Steven Spielbergs Munich gaat over de pogingen van Mossad om af te rekenen met de overlevende terroristen.

[ De technicus die zich moet voordoen als atleet om beelden van het ene gebouw naar het andere te smokkelen, het gebruik van plakletters als logo, meerdere walkietalkies om te kunnen communiceren met mensen die zich soms slechts tientallen meters verderop bevinden. Ik denk dat dat voor veel kijkers een eye-opener is. [/quote]
Dat was idd wel interessant…

Ik deel grotendeels dezelfde mening. Dit passieve detaillistische aframmelen van de hele chronologie van de Münich Massacre vanuit een studio maakt het moeilijk behapbaar en gortdroog. Hoe komen sommigen erbij om dit spannend te noemen? Het gaat dan ook over de verslaggeving en de hele improvisatie daarrond en de terreuractie lijkt soms slechts bijzaak, maar dat perspectief is niet aan mij besteed.